အချစ်/အလွမ်း/ လျှို့ဝှက်သဲဖို ရသစုံ ဝတ္ထုများ ဧကြည်ဖြူ

ဧကြည်ဖြူ ဘီနာ အပိုင်း (၉) ****** "ရပ်စမ်း ဘယ်သူလဲ " ခက်ထန်မာကျောလှသော မေးသံကြောင့် မေရီ၏ခြေလှမ်းများသည် တုံ့ခနဲ ရပ်တန့်သွားပြီး တုန်တုန်ယင်ယင်နှင့် ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။ "မေ ... မေရီပါ အစ်ကိုကြီး " "မေရီဟုတ်လား ...မင်းကို ငါမခေါ်ထားဘူးလေ " မေရီ၏ ဖြေသံအဆုံးတွင် မက်ဂန်သည် မာဆက်ဆက်အသံဖြင့်ပြန်၍ ပြောလိုက်လေသည်။ " ဟုတ် ... ဟုတ်ပါတယ် မခေါ်ထားပါဘူးရှင် ... အစ်ကိုကြီးကို အရေးတကြီးပြောစရာရှိလို့လာခဲ့တာပါ " "ဟေ့ ...ဘယ်သူလဲ မက်ဂန်း " မေရီနှင့် မက်ဂန်းစကားပြောနေစဉ်မှာပင် သူဌေးကလေသံမာမာဖြင့် လှမ်း၍မေးလေသည်။ "ဟို ..ပျော်တော်ဆက်မလေးပါ သူဋ္ဌေး ... အခုချက်ချင်း ပြန်လွှတ်လိုက်ပါ့မယ် " မက်ဂန်းသည် သူဋ္ဌေးမင်းကို ရို့ရို့ကျို့ကျို့ပြန်ဖြေလိုက်ပြီးလျှင် မေရီကို မျက်နှာရိပ်မျက်နှာကဲဖြင့် ပြန်ရန် လုပ်ပြနေစဉ်မှာပင် အခန်းထဲမှ သူဌေးမင်း၏ အသံထွက်ပေါ်လာလေသည်။ "ဟုတ်လား ...ဒီကို ခေါ်လာခဲ့စမ်း မက်ဂန်း " ~~~~~ " ဟေ ....အလှလေးပါလားဟ... သူ့ကို ငါမမြင်ဖူးပါဘူး .." သူဌေးမင်းသည် မေရီကိုစားတော့ဝါးတော့မတတ် ကြည့်ရင်းပြောလိုက်လေသည်။ "သူ ... သူက လူသစ်ပါ သူဋ္ဌေးမင်း " မက်ဂန်းသည်သူဌေးမင်း ငြိုငြင်သွားမည်စိုးသောကြောင့် ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ဖြင့် လိမ်လည်ပြောဆိုလိုက်လေသည်။ "ဟုတ်လား ....ဒါနဲ့ ညကြီးအချိန်မတော် ဒီကိုဘာလာလုပ်တာလဲ ...မင်းကို ဘယ်သူခေါ်ထားတာလဲ မိန်းခလေး " သူဌေးမင်း၏ အမေးကြောင့် မေရီ၏ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ ဆတ်ခနဲတုန်သွားရပြီးလျှင် ထိတ်လန့် တုန်လှုပ်စိတ်ဖြင့် မက်ဂန်းကို လှမ်း၍ကြည့်လိုက်လေသည်၊၊ "ဘယ် ..ဘယ်သူမှ မခေါ်ထားပါဘူး သူဋ္ဌေးမင်း ... သူပြောတာတော့ အရေးတကြီး ပြောစရာရှိလို့လာတယ်လို့ ပြောပါတယ် ... ဟဲ့ကောင်မ ဘာပြောမှာလဲ .... ပြောလေ ... ဒီမှာ သူဋ္ဌေးမင်း မေးနေတာမကြားဘူးလား " မက်ဂန်းသည် သူဋ္ဌေးမင်းကို ပြန်ဖြေရင်းမှ မေရီကိုခပ်ငေါက်ငေါက်ပြောလိုက်လေသည်။ "ဟို ...ဟို ...ဒီ ...ဒီလိုပါရှင် ... မော်... မော်စီကို သတ်...သတ်တဲ့သူကို မြင်...မြင်လိုက်တယ်လို့ ပြောမလို့ လာခဲ့တာပါ " "ဘာ ...ဘာပြောတယ် ... မော်စီကို သတ်လိုက်တဲ့သူဟုတ်လား ...အဲ့ဒါ ဘယ်သူလဲ ... ပြောစမ်း ....မြန်မြန်ပြောစမ်း..." မေရီ၏ တုန်ယင်ထစ်ငေါ့နေသော ပြောသံမဆုံးခင်မှာပင် သူဋ္ဌေးမင်း၏ အသံကဟိန်းထွက်၍ လာလေသည်။ " မေးနေတာမကြားဘူးလား ... မြန်မြန်ဖြေလိုက်လေ " မက်ဂန်းသည် မေရီကို ကြည့်ပြီး အသံမာမာနှင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။မက်ဂန်းကို ကြည့်၍ မေရီမှာ ကတုန်ကယင်ဖြင့် ပြန်၍ဖြေလိုက်လေသည်။ "အဲ့ ...အဲ့ဒါ ... ဘီ ... ဘီနာပါ ...မော်စီကို ဘီနာသတ်လိုက်တာကို ကျွန်မမြင်လိုက်ပါတယ် " " ဘာ ... ဘီနာဟုတ်လား ...ဘီနာဆိုတာ ဘယ်သူလဲ ... ဘယ်ကကောင်လဲ ...မင်းသိလား မက်ဂန်း ...." သူဋ္ဌေးသည် ထိုင်ရာမှဝုန်းခနဲ ထရပ်လိုက်ပြီးလျှင် ဒေါသတကြီးဖြင့်မက်ဂန်းကို မေးလိုက်လေသည်။ "သိ ...သိပါတယ် သူဋ္ဌေးမင်း ... ထင်းရုံက အလုပ်သမားကောင်လေးပါ ... ခုချက်ချင်းသွားဖမ်းခိုင်းလိုက်ပါ့မယ် သူဌေးမင်း " "အေး အဲ့ဒီကောင်ကို သွားဖမ်းပြီး ဒီကို အမြန်ဆုံးခေါ်လာခဲ့ ... ငါခဏအနားယူလိုက်အုံးမယ် " သူဋ္ဌေးသည် မေရီ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို သိမ်းကြုံး ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေည်။ ~~~~~~ သစ်လုံးများကြားရှိ လူတစ်ကိုယ်စာနေရာလေးတွင် ငြိမ်သက်စွာဝပ်လျက် ဘီနာခေတ္တမျှ ငြိမ်၍ စဉ်းစားနေမိသည်။မေရီကို အလုံးစုံ ယုံကြည်၍မရမှန်း ဘီနာ သိသည်။မေရီမှမဟုတ် ဤစက်ရုံရှိ မည်သူ့ကိုမျှယုံကြည်၍မရနိုင်မှန်း ဘီနာသိသည်။သို့သော်လည်း ထွက်ပြေးရန်အတွက်လမ်းမှာ အနောက်ဘက် တောအုပ်သာရှိသည်။ယခုလို ရာသီဥတုမျိုးနှင့်ဆိုလျှင် တောအုပ်ထဲမှ ဖြတ်လျှင် အသက်ရှင်ဖို့ရန် အခွင့်အလမ်းနည်းပါးသည်ကိုလည်း ဘီနာသိသည်။ ထို့ထက်ပို၍ နောက်ရက်တွင် စစ်ဆေးရေးများရောက်လာခဲ့လျှင် ဘီနာ့မှာ လုပ်စရာများရှိသည်။ ပြင်ဆင်သင့်သည်များကိုလည်း ဘီနာပြင်ဆင်ထားခဲ့ပြီးပြီဖြစ်သည်။သည်တစ်ကြိမ် အခွင့်အရေးသည် ဘီနာ အပါအဝင်အလုပ်သမားများနှင့် ဤမြို့လေးအတွက် နောက်ဆုံးအခွင့်အရေးလည်းဖြစ်နိုင်သည်။သည်လိုအခွင့်အရေးမျိုးကို ဘီနာ လက်မလွတ်ချင်ပါ။နောက်ဆုံး ဘီနာ၏အသက်ကို စွန့်လွတ်ရမည်ဆိုလျှင်တောင် သည်အခွင့်အရေးကို အောင်မြင်စေချင်သည်။ "ရှာကြစမ်းဟေ့ ... အမြန်ရှာကြစမ်း " " တဲထဲမှာတော့ မရှိဘူး ... ဒီကောင်ဘယ်သွားတာလဲ ...ထွက်ပြေးသွားပြီလား " ရုတ်ချည်ပေါ်ထွက်လာသော ဆူဆူညံညံအသံများကြောင့် ဘီနာ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိသွေးများပင် ခဲတောင့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။သစ်လုံးများကြား တစ်ကိုယ်စာတွားသွားလို့ရရုံလိုဏ်ခေါင်းသဖွယ် လုပ်ထားခြင်းကြောင့် ထိုသူများ ဘီနာ့ကိုရှာတွေ့ဖို့ရန် ခဲယဉ်းလှပေသည်၊၊ရှာမတွေ့ သည့်အဆုံး၌ ထင်းရုံကြီးကို မီးတင်ရှို့လိုက်ရင်တော့ဖြင့် ဘီနာ့အတွက်လွတ်လမ်းမရှိ ဖြစ်သွားနိုင်သည်။ သို့သော်လည်း သူဌေး လိုလူမျိုးသည် သူ့ပစ္စည်းတစ်ခုတလေးကိုမျှဆုံးရှုံးခံမည့်လူစားမျိုးမဟုတ်။စစ်ဆေးရေးများလာသည်အထိ

" ဟုတ်..ဟုတ်ကဲ့ ... မတွေ့ပါဘူးဆရာ ...လူတွေက ကျွန်တော်ကို တွေ့ရင်နံလို့ဆိုပြီး မောင်းထုတ်ကြလို့ ...ကျွန်တော်လဲ လူတွေနားကို သိပ်မကပ်တော့ ဘာမှမသိပါဘူး " ဘီနာက မက်ဂန်းနှင့်မလှမ်းမကမ်းတွင် ရပ်လျက်မှ မဝံ့မရဲဖြင့်ဖြေလိုက်လေသည်။ထိုအခါမက်ဂန်းသည် ဘီနာ့ကို ကြည့်ကာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီးလျှင် "သူတို့ပြောတာလဲ မလွန်ဘူး ... မင်းတစ်ကိုယ်လုံးနံစော်နေတာပဲ ...သွားစမ်းကွာ ....သွားစမ်း ...မင်းကို မြင်ရတာ ကျက်သရေတုံးတာပဲ အဖတ်တင်တယ် ... အေး ... အလုပ်ကို သေချာလုပ် ကြားလား ... မသင်္ကာစရာလူတွေဘာတွေ တွေ့ရင် ငါတို့ကိုလာပြော ကြားလား " "ဟုတ် ... ဟုတ်ကဲ့ပါဆရာ " ~~~~~ "ဟဲ့ကောင်လေး ဖြည်းဖြည်းစားစမ်းပါဟဲ့ ... အကောင်သေးသလောက် မင်းလဲတယ်အစားကြီးသကိုး ...ရော့ ...ရော့....ဟိုလူတွေ မမြင်ခင်မြန်မြန်စား " ထမင်းချက် အမျိုးသမီးကြီးသည် ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် အသားဟင်းခပ်ကြီးကြီးတစ်တုံးကို ခပ်၍ ဘီနာ၏ထမင်းပန်းကန်ထဲသို့ ခပ်သွက်သွက်ထည့်ပေးလိုက်လေသည်။ခပ်သွက်သွက်မထည့်လို့လည်းမဖြစ်ချေ။အလုပ်သမားများထဲမှ ခပ်ဆိုးဆိုး လူအချို့သည် ဘီနာ့ကို မြင်လျှင် ရန်ရှာချင်ကြသည်၊၊သို့အတွက် ဘီနာ့မှာ ထမင်းစားလျှင်ပင် ထမင်းစားရန် ထားပေးထားသော တန်းလျားခုံများတွင် အကျအနထိုင်၍မစားရဘဲ ယခုကဲ့သို့ မီးဖိုများနံဘေးတွင် ခပ်သွက်သွက်စားရလေသည်။ဘီနာ့ကို အနိုင်ကျင့်သူများသည် အမှန်စစ်စစ် လူမိုက်များတော့မဟုတ်ကြပါချေ။သူတို့သည်လည်း မက်ဂန်တို့အုပ်စု၏ ဗိုလ်ကျအနိုင်ကျင့်ခြင်းကို ခံနေရသူများ ဖြစ်ကြလေသည်။ထို့ကြောင့် သူတို့၏ သိမ်ငယ်စိတ် ၊ အငုံစိတ်များကို တလွဲပေါက်ကွဲကာ ကြီးနိုင်ငယ်ညှင်းသဘောမျိုးဖြင့် အနိုင်ကျင့်ကြခြင်းဖြစ်လေသည်။ဘီနာ့အနေနှင့်မူ ပြဿနာကို ရှောင်ရှားချင်သောကြောင့် ထိုလူစုများကို ထိပ်တိုက်မတိုး ရအောင်တတ်နိုင်သမျှရှောင်ရှားခဲ့လေသည်။ဘ၀သည် ဘီနာ့အတွက်သေမထူးနေမထူးဆိုသော်လည်း ဦးနှောက်အသိဉာဏ် အပင်းခံထားရသူများ၏လက်ချက်ကြောင့်ဖြင့်တော့ အဓိပ္ပါယ်မဲ့ ဘီနာမသေချင်ပါလေ။ " ဟဲ့ကောင်လေး ....နင်လဲ ကိုယ့်အလုပ်ကိုယ်လုပ်ပြီးရင် ဟိုဒီလျှောက်မသွားနဲ့နော် ...ဒီရက်ပိုင်း လူတွေလျော့သွားတာ သတိထားမိတယ် ... ဘယ်သူတွေမှန်း သေချာမသိပေမဲ့ ထမင်းလာစားတဲ့သူတွေ လျော့သွားတာသေချာတယ် ...." "ဟုတ်လား ဒေါ်ကြီး ..... ကျွန်တော်က အလုပ်သမားတွေကိုဝေးဝေးရှောင်လေ့ရှိတော့ သိပ်မသိဘူး ... လျော့သွားတယ်ဆိုတာ ဘာကိုပြောတာလဲ ....သူတို့ အလုပ်ထွက်သွားကြတာလား " " မဟုတ်ပါဘူး ... အယ် ... မသိပါဘူး ...ငါတို့နဲ့လဲမဆိုင်ပါဘူး .... ရော့ ... ရော့ ...ဒီမှာ ဟင်းအနှစ်တွေထပ်ယူ ..." တမင်းချက်အမျိုးသမီးကြီးသည် ဘီနာမေးသည်ကို မဖြေချင်ဟန်ဖြင့် စကားလမ်းကြောင်းကို လွှဲလိုက်ပြီးလျှင် ဘီနာ့ထမင်းပန်းကန်ထဲသို့ ဟင်းအနှစ်များကို ခပ်ထည့်ပေးပြန်လေသည်။ ဘီနာသည် မီးဖိုနံဘေးတွင် ထမင်းကို ခပ်ကုပ်ကုပ်စားနေရာမှ ထမင်းချက်အမျိုးသမီးကြီးကို ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ အမျိုးသမီးကြီးကတော့ ဘီနာ့ကိုမကြည့်ဘဲ ထမင်းစားပွဲများရှိရာသို့ ပြန်၍လျှောက်သွားလေသည်။ဘီနာသည် ထမင်းချက်အမျိုးသမီးကြီးပေးသော အသားဟင်းတုံးကို ကိုက်ဖဲ့စားသောက်နေရင်းမှ ပါးပြင်ပေါ်သို့မျက်ရည်ပေါက်များ စီးကျလာလေသည်။ဘီနာသည် ရှင်သန်ဖို့အတွက် အစားကိုမျှတအောင် စားနေခြင်းဖြစ်သည်။ဘီနာ၏ အနာဂတ်သည် ဘီနာ့လက်ထဲတွင်သာရှိသည်ဖြစ်သောကြောင့် နောက်ဆုံးအချိန်ထိ ရှင်သန်သွားဖို့ရာ ဘီနာစွမ်းနိုင်သလောက် ကြိုးစားရမည် ဖြစ်လေသည်၊၊ ~~~~~~ မေရီသည် အနွေးထည် ခပ်ထူထူပေါ်မှ ပုဝါထူထုတစ်ထည်ကို ခြုံလွှမ်းလိုက်ပြီးလျှင် တိုက်ကြီးရှိရာဘက်ဆီသို့ ခြေလှမ်း ခပ်သွက်သွက်ဖြင့် လျှောက်လှမ်းခဲ့လေသည်။နေ့အချိန်တွင် ဘီနာက စက်ရုံတစ်ဝန်းလုံးအနှံ့ ထင်းလှည်းတစ်စီးဖြင့် လူးလားခေါက်တုံး သွားလာလျက်ရှိသောကြောင့် မေရီမှာ ဟန်မပျက်နေခဲ့ပြီးလျှင် ယခုကဲ့သို့ ညအချိန်သို့ရောက်သောအခါမှ လူမမြင်သူမမြင်အောင် ထွက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်လေသည်၊၊တနည်းအားဖြင့် မက်ဂန်း၏ မယားကြီးဖြစ်သူ မသိအောင် မက်ဂန်းနှင့် ခိုးတွေ့ရခြင်းဆိုလျှင် ပို၍မှန်ပေမည်။မေရီသည် အသက်အရွယ်ကြီးနေပြီဖြစ်သောမက်ဂန်းကိုမချစ် ၊ မနှစ်သက်ပါ။သို့သော်လည်း မေရီအတွက် အချစ်သည်အရေးမပါ။ မသန့်စင်တော့သောခန္ဓာကိုယ်အတွက် မေရီ့မှာ ခံစားချက်လည်းမရှိပါချေ။မေရီ၏ မျှော်လင့်ချက်သည် မေရီတို့ မိသားစုအဆင်ပြေရန်သာ ဖြစ်လေသည်။ မေရီကခြေကို ခပ်ဖွဖွနင်းလျက် အပျော်မယ်များ အဝင်အထွက်လုပ်ကြသည့်လျှို့ဝှက်တံခါးပေါက်ဆီမှ တိုက်ကြီးထဲသို့ ဝင်ခဲ့လေသည်။တိုက်ကြီး၏ အနီးပတ်ဝန်းကျင်တွင်တော့ ယခင်ညများထက် ပို၍တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်လျက်ရှိပေသည်။တိုက်ကြီး၏ မလှမ်းမကမ်းရှိ မက်ဂန်းတို့အိမ်သည်ပင်လျှင် မီးမှောင်ချထားသည်ကို တွေ့ရလေသည်။ ~~~~~~ အပိုင်း (၉ ) ဆက်ရန် ဧကြည်ဖြူ

မေရီသည် ဘီနာ့ကို မျက်လုံး စိမ်းကြီးများဖြင့်ကြည့်လျက် လေသံမာမာဖြင့် ပြောသည်။အတင်းအကျပ်တော့ မပြောချေ။ဘီနာ့ကို ကြည့်၍ အနည်းမျှတော့လန့်နေလေသည်။ "ဟုတ်ပြီ မေရီ ... အဲ့ဒီကိစ္စတွေအတွက် ငါတောင်းပန်ပါတယ် ...ငါတောင်းဆိုချင်တာက ...ဒီကိစ္စကို ဘယ်သူ့ကို မှမပြောဘဲ မသိချင်ယောင်ဆောင်နေပေးပါနော် ... မကြာခင် အချိန်တွင်းမှာ ဒီကိစ္စတွေကပြီးသွားတော့မှာပါ ...အဲ့ဒါကြောင့် ဒီကိစ္စတွေကို နင်ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပါနဲ့နော် မေရီ ....ငါတောင်းပန်ပါတယ် ..." ဘီနာက အတန်တန်တောင်းပန်လိုက်သောအခါ မေရီသည် တစ်ခဏမျှ ငြိမ်သက်သွားပြီးလျှင် ဘိနာ့ရှေ့မှ ခြေလှမ်းများကို နောက်သို့ဆုတ်လိုက်လေသည်။ "ကောင်းပြီလေ ..ငါနှုတ်ပိတ်ထားပေးမယ်... နောက်ကိုနင်လဲ ငါ့ကို စကားလာမပြောနဲ့ .. အေး တကယ်လို့ များ နင့်ကြောင့် ငါတို့ အလုပ်သမားတွေ အနေရခက်မယ်ဆိုရင်တော့ ဒီကိစ္စကို ငါပြန်စဉ်းစားရမှာပဲ ... ပြီးတော့ ငါဒီကိစ္စတွေကို သိသွားလို့ ငါ့အသက်ကိုပါ ရန်ရှာဖို့တော့ မစဉ်းစားနဲ့နော် ...သစ်နက်မရှိတော့ပေမဲ့ ...ဦးလေးကြီးမက်ဂန်းကလဲ ငါ့ကို သဘောကျနေတာကို နင် သိထားပါ..." မေရီ၏ စကားကြောင့် ဘီနာ့သည် ခေါင်းကို မသိမသာ ခါယမ်းလိုက်မိလေသည်။ " အေး ..နင် သတိတော့ထားပါမေရီ .. သူတို့က လူတစ်ယောက်ကို အပြတ်ရှင်းချင်ရင် အဲ့ဒီလူရဲ့ မိသားစုကိုပါ ဒုက္ခပေးတတ်တယ် " မေရီသည် ဘီနာ့ကို ဘာမျှပြန်မပြောဘဲ ဘီနာ၏ ထင်းရုံထဲမှ လှစ်ခနဲ ပြေးထွက်သွားလေသည်။ ~~~~~ "ဘာကွ ... မော်စီပျောက်နေတယ်ဟုတ်လား " "ဟုတ် ...ဟုတ်ပါတယ် သူဋ္ဌေး ...အစကတော့ ဟိုကောင်မလေးကို ရှာဖို့ သူခရီး ပြန်ထွက်သွားတယ်ထင်တာ ....သူ့အခန်းထဲကို ဝင်ကြည့်လိုက်တော့မှ သူ့ပစ္စည်းတွေ အကုန်ရှိနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ် ... ငွေတွေလဲ ယူမသွားဘူး ..." သူဋ္ဌေးမင်း၏ အမေးကို မက်ဂန်းက ခေါင်းကို ဖြည်းလေးစွာဖြင့် ငြိမ့်ပြလျက် ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။ "ဒါဆို ...သူလဲ သစ်နက်လိုများ ဖြစ်သွားတာလား ... မင်းတို့ သူ့ကို သေချာရှာပြီးပြီလား ....မိန်းခလေတွေအဆောင်မှာရော ရှာပြီးပြီလား ...ပြီးတော့ သစ်နက်ကို တွေ့တဲ့ လျှိုထဲမှာရော ရှာပြီးပြီလား " "ရှာပြီးပြီဆရာ ..." "ဒီကိစ္စဟာ မရိုးသားဘူး ... စက်ရုံ တစ်ဝန်းလုံးကို မြေလှန်ရှာစမ်း ... မင်းတို့ကောင်တွေ အသုံးမကျလို့ ပြဿနာတွေတက်ကုန်ပြီး သိရဲ့လား ... ဟိုသုံးကောင်ထဲက တစ်ယောက်က မြို့မှာ ထင်ပေါ်သူတစ်ယောက်ပဲ ...အရာရှိတွေကြားထဲ လဲပေါက်ရောက်တယ် .. အခုအဲ့ဒီကောင်ကို ဋ္ဌာနကလူတွေနဲ့လိုက်ရှာနေတယ် ...မကြာခင် ခြေရာခံမိသွားပြီး ဒီကို ရောက်လာနိုင်တယ် သိရဲ့လား " "ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့ သူဌေး " "ဒါတွေက မင်းတို့အသုံးမကျလို့ ဖြစ်တာ ... မင်းတို့ ဟိုကောင့်ကိုသာ တိုးတိုးတိတ်တိတ်ရှင်းနိုင်ခဲ့ရင် ဒီပြဿနာတွေ ဖြစ်လာစရာအကြောင်းကို မရှိဘူး ...ဒီကြားထဲ ဟိုဂန်းနာမလေးက လွတ်သွားသေးတယ် ... ငါ့အထင်တော့ ဒီစက်ရုံမှာ ငါတို့ကို ဒုက္ခပေးမယ့်သူတွေတော့ ရှိနေပြီ အဲ့ဒီကောင်တွေကို တွေ့အောင်ရှာပြီး အပြတ်ရှင်းပစ်လိုက်ကြ ...ပိပိရိရိရှိပါစေနော် ... တစ်ခုခုသတင်းထွက်လို့ကတော့ မင်းတို့လဲအသက်ရှင်ဖို့ မမျှော်လင့်နဲ့ " ~~~~~ ပျောက်ချင်းမလှပျောက်သွားသော မော်စီကြောင့်မက်ဂန်းတို့အုပ်စုမှာ မြင်မြင်ရာမသင်္ကာသူမှန်သမျှကို ညလူခြေတိတ်ချိန်၌ ဝင်၍ ဆွဲကြလေတော့သည်။အထူးတလည် ဆောက်လုပ်ထားသော တိုက်ကြီး၏မြေအောက်ခန်းထဲ၌ ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များဖြင့် လဲနေသူများလည်း အများအပြားရှိလေသည်။ " ဘယ်ကောင်းမှလဲ ၀န်မခံဘူး...ဒီလိုရှာနေရင်တော့ တွေ့မှာမဟုတ်ဘူး ...အဒီတော့ ငွေစကြေးစနဲ့ မျှားပြီး စုံးစမ်းစမ်းမက်ဂန်း ... ဒီရက်ပိုင်းထဲမှာ ရှင်းစရာရှိတာတွေကို အမြန်ရှင်းထား .... မင်းကောင်တွေထဲမှာ သေချာရှာအုံး ....ငါ့သားကို တခြားနေရာပို့ထားပြီးပြီမို့ ဟိုအရူးမကိစ္စပေါ်လာရင် ငါ့သားနာမည် လုံးဝမထွက်စေနဲ့ ကြားလား " ~~~~~~~ "မော်စီအကြောင်း သတင်းပေးတဲ့သူကို သူဋ္ဌေးမင်းက ဆုချီးမြှင့့်မှာတဲ့လား ...ဆုကြေးကဘယ်လောက်ရမှာရမှာလဲဟင် သိကြလား " မေရီက ကြားရသောသတင်းစကားအတွက် မေးမြန်းလိုက်သည်။ " ငွေအလုံအလောက်ပေးမယ်ကြားတာပဲ ...ကြည့်ရတာ မော်စီက သူဋ္ဌေးမင်းရဲ့ငွေတွေများ ခိုးသွားလို့လား ... မော်စီအကြောင်း သိရင်တောင် ပြောရဲကြပါ့မလား ... မော်စီက ဘယ်လောက်ရက်စက်လဲ လူတိုင်း သိနေတာပဲဟာ " စကားသံများသည် မေရီ၏ နားထဲတွင် အဆက်မပြတ်ကြားယောင်လျက်ရှိလေသည်။ဤစက်ရုံဝန်းထဲတွင် မော်စီထက်ကြောက်စရာကောင်းသောသူရှိနေသည်ကိုသိနေသော မေရီအတွက် စိတ်ထဲ၌မတင်မကျဖြစ်လျက်ရှိလေသည်။ ~~~~~~~ "ဟိတ်ကောင် ဘီနာ ... မင်းဒီကိုလာအုံး..." ဒေါသသံဖြင့် လှမ်းအော်လိုက်သော မက်ဂန်းကြောင့် ဘီနာသည် မက်ဂန်းနားသို့ ခပ်ရို့ရို့ လျှောက်၍ သွားလိုက်သည်။ "မင်းက စက်ရုံတစ်ဝန်းလုံး လျှောက်သွားနေတာ ...မသင်္ကာစရာလူတွေ ဘာတွေ တွေ့မိသေးလား ..."

ဧကြည်ဖြူ "ဘီနာ " အပိုင်း (၈) ****** ဘီနာက ခြေကိုကုပ်၍ မသိမသာရုန်းသည်။ထိုအခါ လက်တစ်ဖက်တည်းနှင့်ဆွဲနေသော ထိုသူမှာ ရှေ့ဆက်၍မတိုးနိုင်ဘဲ မောပန်း၍လာလေသည်။မောပန်းလာသည်နှင့်အမျှ ဒေါသထွက်လာပြီး ဘီနာ့ကို အော်ဟစ်ဆဲဆို၍ ထိုးကြိတ်ကန်ကျောက်လေသည်။ "ကောင်မ ကောင်းကောင်းမလိုက်ဘူးလား ...ငါက ညှာနေတာကို အကောင်းမှတ်နေတာလား ...ကဲဟာ ....သေစမ်း " "ဗုန်း...ဗုန်း ....." "ခွပ် ... ခွပ် " ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့သို့ ကျရောက်လာသော လက်သီးချက်များနှင့် ခြေထောက်ကန်ချက်များကြောင့် ဘီနာ့တစ်ကိုယ်၌သွေးစသွေးနများပင်ထွက်၍ လာသည်။ဘီနာသည် အံကိုတင်းတင်းကြိတ်၍ ခံနေပြီးလျှင် ထိုသူ၏ခြေအစုံကို လက်နှစ်ဖက်နှင့်စုံကိုင်၍ တောင်းပန်လိုက်သည်။ "တော် ...တော်ပါတော့ ...လိုက်...လိုက်ခဲ့ပါ့မယ် ... ခြေ ... ခြေထောက်က အရမ်းနာနေလို့ပါ...လိုက်..လိုက်ခဲ့ပါ့မယ် ...ထက်မရိုက်ပါနဲ့တော့ တောင်းပန်ပါတယ် " " ဒီလိုမှပေါ့ ..အစကတည်းက ဒီလို လိမ္မာလိုက်ရင် ပြီးနေတာကို ဘာလို့ အသားနာခံနေရတာလဲ ......" ဘီနာက တိုးလျှိုးတောင်းပန်လိုက်သောအခါ ထိုသူသည် ရိုက်ရန်ပြင်နေသော လက်ကိုရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး သူ၏လက်ဖဝါးပေါ်မှ ဘီနာ၏ သွေးစများကို ပွတ်သုတ်လိုက်ပြီး ကျေနပ်အားရဟန်နှင့် ပြောလိုက်လေသည်။ "ဟုတ် ... ဟုတ်ကဲ့ လိုက်ခဲ့ပါ့မယ် " ဘီနာသည် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့နေသော အသံဖြင့်အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်မှ ကုန်း၍ထဟန်ပြင်လိုက်ရင်း နံဘေးရှိ သစ်သားချောင်းတစ်ချောင်းကို လျှင်မြန်စွာကောက်ယူလိုက်ပြီးလျှင် ထိုသူ၏ ပေါင်ကြားတည့်တည့်သို့ အားကုန်ရိုက်ချပစ်လိုက်သည်။ထိုမှ တစ်ချက်နှင့်အားမရဘဲ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့သို့ ဆင့်၍ဆင့်၍ ရိုက်ချပစ်လိုက်လေသည်။ " ကဲဟာ...ကဲဟာ...ခွေးတွေ ... မိန်းခလေးတစ်ယောက်ကို လက်နက်အားကိုနဲ့ အနိုင်ကျင့်မယ်ပေါ့ ....နင်နဲ့ငါသိတောင်မသိဘဲ နင့်သခင်က သတ်ခိုင်းတိုင်းလိုက်သတ်နေတယ်ပေါ့ ...နင်ကလူ မဟုတ်ဘူးလား ရူးတိုက်တိုင်းကိုက်တဲ့ ခွေးလား ..." ဘီနာ၏ရိုက်ချက်များသည် ပြင်းလွန်းလှ၍ ထိုသူမှာ အော်ပင် မအော်နိုင်တော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ပစ်လဲကျသွားပြီးလျှင် ဆန့်ငင်ဆန့်ငင်ဖြစ် အကြောများ ဆွဲပြီးနောက် ငြိမ်သက်သွားလေသည်။ငြိမ်သက်သွားသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကို ဘီနာကထင်းပုံများကြားသို့ မနိုင်မနင်းဆွဲသွင်းလိုက်သည်။ပြီးနောက် ထင်းများကိုအုပ်သည့် မိုးကာစတစ်စကို ယူ၍ သက်မဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးပေါ်သို့ ဖုံးအုပစ်လိုက်သည်။ " ဖြောက် " ထိုသို့ဘီနာအလုပ်များနေစဉ်မှာပင် သစ်ကိုင်းခြောက်ကိုနင်းသံလိုလို ကြားလိုက်ရသောကြောင့် ဘီနာစိုးရိမ်ထိတ်လန့်စွာဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်စဉ်မှာ ထင်းရုံကြီးဘေးမှ ရိပ်ခနဲဖြတ်ပြေးသွားသော လူတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဘီနာသည် ခန္ဓာကိုယ်မှ နာကျင်မှုများကို အလေးမထားနိုင်ဘဲ ထွက်ပြေးသွားသော လူရိပ်နောက်သို့ အပြေးလိုက်ခဲ့သည်။ ~~~~ ရှေ့မှ ပြေးနေသောသူသည် ဘီနာ့လောက်အပြေးမမြန်သောကြောင့် တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ပြေးနေသူ၏ လက်ကိုဘီနာ လှမ်း၍ ဆောင့်ဆွဲနိုင်လိုက်လေသည်။ " မင်း ...မင်းဘယ်သူလဲ ...ဟင် ...မေ ..... မေရီလား " ဘီနာသည် မေရီ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လျက်သားနှင့် ကြက်သေသေသွားမိလေသည်။ "လွှတ် ... လွှတ်စမ်း ... နင်က လူသတ်သမားပဲ ... သစ်နက်ကိုလဲ နင်သတ်လိုက်တာ မဟုတ်လား .... ပြောလေ ပြော " မေရီသည် ဘီနာ့လက်ထဲမှ သူ၏လက်ကို ဆောင့်ရုန်းလျက် တုန်တုန်ယင်ယင်နှင့် ပြောလိုက်လေသည်။ " ငါ ...ငါရှင်းပြမယ် မေရီ ...အားလုံးကို ငါရှင်းပြမယ် ...နင် မအော်ပါနဲ့နော် ...တော်ကြာ တစ်ယောက်ယောက်ကြားသွားရင် ငါ့ကိုမက်ဂန်းသတ်လိမ့်မယ် ... ငါရှင်းပြတာကိုနားထောင်ပါနော် ..." မေရီသည် ဘီနာ့ကို ကြောက်၍ပင်လားမသိချေ။ဘီနာ၏စကားကို နားထောင်ပြီးလျှင် ဘီနာဆွဲခေါ်ရာသို့ ပါလာခဲ့လေသည်။ ~~~~~~~ "ငါရှင်းပြနေတာ အမှန်တွေပါ မေရီ ... ငါမလိမ်ဘူး ...ဒီစက်ရုံမှာ လူတွေမကြာခဏ ပျောက်နေတာကို နင် သတိထားမိတယ်မဟုတ်လား ...အဲ့ဒါ သူတို့အလုပ်ထွက်သွားကြတာမဟုတ်ဘူး ...အားလုံး အသတ်ခံလိုက်ရတာပဲ ..." "အို ... အဲ့ဒါကတော့ သူတို့က သူဌေးကို ပုန်ကန်ချင်တာကို သူဌေးက အပြစ်ပေးမှာပေါ့ ...ပေးတာယူ ကျွေးတာစားပြီး အေးအေးဆေးဆေးနေရင် ဘယ်သူက အလကားနေရင်း ရန်ပြုမှာလဲ " "ဘာ ..ဘာပြောတယ် မေရီ ...ငါဒီလောက်ရှင်းပြနေတာကို နင် သဘောမပေါက်ဘူးလား ...ငါရော ....ငါကရော ဘာအပြစ်တွေလုပ်မိလို့လဲ ...ငါ့နေရမှာ နင်ဆိုရင်ရော ဘယ်လိုလုပ်မှာလဲပြော ... ကိုယ်နဲ့မဆိုင်ဘူးဆိုပြီး မသိကျိုးကျွံပြုပြီးနေရင် တစ်နေ့ကျရင် ကိုယ့်အလှည့်ကို ရောက်လာလိမ့်မယ် နင်သိရဲ့လား မေရီ " ဘီနာသည် ဒေါသသံစွက်လျက် အသံခပ်အုပ်အုပ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ " မသိဘူး ...မသိဘူး ...နင်က လူသတ်သမား...နင့်ကြောင့် သူဌေးမင်းနဲ့ မက်ဂန်းတို့လူစုက ငါတို့အလုပ်သမားတွေကို ရိုက်နှက် ဒုက္ခပေးနေတာ နင်မမြင်ဘူးလား ...ငါက ငါ့မောင်လေးအတွက် ဆေးကုဖို့ ငွေလာရှာနေတာ...နင်ကြောင့်တော့ ငါဒုက္ခရောက်မခံနိုင်ဘူး ..."

"မင်းက တယ်ပြီး အပုန်းကောင်းပါလား မိန်းခလေးရဲ့ ... ငါ့မှာတော့ မင်းကို ရှာလိုက်ရတာ အငတ် အငတ်အပြတ်ပြတ်ဘဝကိုရောက်ရော ...ဒီကြားထဲ မင်းကိုတွေ့အောင်မရှာနိုင်လို့ဆိုပြီး သူဋ္ဌေးက ငါ့ကို နှိပ်စက်သေးတယ်... " ထိုသူသည် ပြောပြောဆိုဆို နှင့် ဘီလူးသဘက်စီးနေသောမျက်နှာမျိုးနှင့် ဘီနာ၏အနားသို့ တိုးကပ်၍ လာလေသည်၊၊ အချိန်က ညနေ နေဝင်ချိန်။တဖွဲဖွဲကျဆင်းနေသောနှင်းမှုန်များကြောင့် နေကခပ်စောစောဝင်သည်။ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခွင်လုံး လူလုံးက မသဲမကွဲ။အထူးသဖြင့် ဘီနာ၏ ထင်းထဲသည် စက်ရုံဝန်း၏ အစွန်ကျဆုံးနေရာတွင် ရှိနေသောကြောင့် လူသွားလူလာအလွန်ပြတ်သည်။ဘီနာက ပတ်ဝန်းကျင်ကို အဆက်မပြတ် အကဲခတ်သည်။လက်ထဲတွင် ရှိနေသော ပုဆိန်ကို ပို၍တင်းကြပ်စွာဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "ကဲ ကောင်မလေး အေးအေးဆေးဆေး လိုက်ခဲ့မလား .. ဒါမှမဟုတ် မင်းခြေထောက်ကိုဖြစ်ဖြစ် ရိုက်ချိုးပြီး သူဌေးဆီကို ခေါ်သွားရမလား ပြော...မင်းဒီမှာ ရှိနေတာကို သူဌေးသိသွားရင် ဘယ်လိုများ ဖြစ်သွားမယ်ထင်လဲ " တဟဲဟဲ ရယ်မောလျက် အနားသို့ တိုးကပ်လာသော ထိုသူကို ဘီနာမမှိတ်မသုန်စိုက်ကြည်ရင်း ခြေလှမ်းများကို နောက်သို့ တရွေ့ရွှေ့ဆုက်သွားလိုက်သည်။ " ငြိမ်ငြိမ်လေးရပ်နေစမ်း ကောင်မလေး ... ငါ့လက်ထဲမှာ ဘာလဲ မင်းမြင်လား ... သေနတ်ကွ သေနတ် ...ပစ်ရင် သေတတ်တယ် ... မင်းကို အရှင်ဖမ်းလို့မရရင် အသေပစ်သတ်လိုက်ဖို့ကို သူဌေးကမှာထားပြီးသားကွ " ဘီနာသည် ရွေ့လျားနေသော ခြေလှမ်းများကို တုံ့ခနဲ ရပ်ပစ်လိုက်သည်၊၊ " မင်းလက်ထဲက ပုဆိန်ကို ပစ်ချလိုက်စမ်း ... ပစ်ချလေ ... ပြောတာ မကြားဘူးလား ...ငါ့ကိုဘာမှတ်နေလဲ ပစ်ထည့်လိုက်မှာနော် " သေနတ်တကားကားနှင့်ခြိမ်းခြောက်ပြောဆိုနေသောသူ၏ မျက်နှာကို ကြည့်လျက် လက်ထဲမှ ပုဆိန်ကို ဘီနာပစ်ချလိုက်သည်။ "ဒီလိုမှပေါ့ ကောင်မလေးရယ် ...မင်းကလိမ္မာပါတယ် ..ဒါနဲ့ ငါမသိလို့မေးပါရစေအုံး ... မင်းက လွတ်လွတ်ကျွတ်ကျွတ်ကို မပြေးဘဲ ဘာလို့ဒီမှာ လာနေနေရတာလဲ " ဘီနာက ဘာမှ ပြန်မဖြေဘဲ ထိုသူ၏အခြေအနေကို မျက်တောင်မခတ်ကြည့်နေလိုက်သည်။ထိုသူသည် ဘီနာ၏နားသို့ တိုးကပ်လာသည်။ဘီနာသည် ထိတ်ထိတ်လန့်လန့်ဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီးလျှင် တောင်းပန်စကားဆိုလိုက်သည်။ "တောင်း ...တောင်းပန်ပါတယ် ...သူတို့ဆီတော့ မပို့ပါနဲ့နော် ... သွားစရာ နေရာမရှိလို့ ဒီမှာလာနေတာပါ " " ဒါက မင်းကိစ္စပဲ ...ငါနဲ့မဆိုင်ဘူး ...ငါနဲ့ဆိုင်တာက မင်းကို သူဌေးဆီကို ခေါ်သွားဖို့ပဲ .." ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ဘီနာ၏လက်တစ်ဖက်ကို ဆောင့်၍ ဆွဲလိုက်သောကြောင့် ဘီနာ့မှာ ထိုသူ၏ လက်ထဲသို့ တရွတ်ဆွဲ၍ ပါသွားလေတော့သည်။ဘီနာသည် ချောနေသော နှင်းခဲများပေါ်တွင် ခြေကိုကုပ်၍ထားသည်။မည်မျှပင် အင်အားချင်းမမျှသည်ဆိုသော်လည်း ထိုသူသည် ဘီနာ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သူ၏လက် တစ်ဖက်တည်းနှင့် မထိန်းနိုင်ဘဲ ရှိလေသည်။ @@@@@@@@@@@@@@@@@@@ အပိုင်း (၈ ) ဆက်ရန် ဧကြည်ဖြူ

ဧကြည်ဖြူ "ဘီနာ " အပိုင်း ( ၇ ) ****** "ထောက် " တိုက်ကြီးနားသို့အရောက်တွင် တိုက်၏ အရှေ့ဘက်ဆီမှ ကျောက်မီးခြစ် ခြစ်သံခပ်သဲ့သဲ့ ကြားလိုက်ရသည်။ဘီနာသည် ခန္ဓာကိုယ်သေးသေးလေးကို တိုက်နံရံဘေးတွင် ပိပြားနေအောင်ကပ်၍ ရပ်လိုက်သည်။တိုက်ကြီးထဲ၌မူတိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်လျက်ရှိပေသည်။ "ဖျပ် ...ဖျပ် ..ဖျပ် " ဘီနာငြိမ်သက်စွာ ရပ်လျက်ရှိစဉ်မှာပင် ခပ်ဟဟဖွင့်ထားသော တိုက်ကြီး၏ ပြတင်းမှတဆင့်ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ "မြန်မြန်လုပ်ကြစမ်းကွာ ...ဘာလဲ မင်းတို့က ကြောက်နေကြတာလား... " "မဟုတ်ပါဘူးဆရာ ...အသံတွေထွက်မှာစိုးလို့ ထိန်းသယ်နေရလို့ပါ " "မင်းတို့ကို ပြောလိုက်ရင် ဆင်ခြေတွေချည်းပဲ ...သစ်နက်ဆိုတဲ့ကောင်လောက် အားမကိုးရဘူး ... မြန်မြန်သယ်သွားပြီး မြန်မြန်ရှင်းပစ်လိုက်ကြ " "ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့ပါဆရာ ...ဒါနဲ့ ဟိုနေ့က ခေါ်လာတဲ့ သုံးယောက်ကိုရော ဘယ်လိုလုပ်မှာလဲ " "ဟ ... အဲဒီကိစ္စတော့ သူဋ္ဌေးမပြောသေးဘူး ... သူတို့ကို ခေါ်လာတာကို ဘယ်သူတွေ မြင်လိုက်သေးလဲ သတင်းစုံစမ်းရအုံးမယ် ... ဒီသုံးယောက်ကိုသာ ခြေရာလက်ရာမကျန်အောင် သေချာရှင်းကြ ... ထုံးစံအတိုင်း မြှုပ်နေကြနေရာမှာပဲ မြှပ်လိုက် ...ကဲကွာ မြန်မြန်လုပ်ကြစမ်း " အတိုင်းသား ကြားနေရသော တီးတိုးစကားသံများကိုနားထောင်ပြီး ဘီနာလက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင်ဆုပ်ထားမိလေသည်။အချိန်မှီ မကယ်တင်နိုင်ခဲ့သည့်အတွက် ရင်ထဲ၌ဆို့နင့်၍နေမိသည်။နောက်ထပ် နစ်နာသူတွေများစွာ ရှိလာနိုင်သေးသည်ကိုသိလိုက်ရသော်လည်း သည်အရာတွေကို ကယ်တင်ဖို့ရာ ဘီနာ့တွင် စွမ်းအားလည်းမရှိ၊ ခွန်းအားလည်းမရှိပါချေ။ဘီနာလုပ်နိုင်သည်မှာ ဤသို့ တိတ်တဆိတ်လိုက်လံချောင်းမြောင်းခြင်းနှင့် မြို့များသို့ ပို့မည့် ကုန်ပစွည်းထုတ်များထဲသို့ ပစ်စာဆန်ဆန် စာများ တိတ်တဆိတ်လိုက်လံထည့်ခြင်းသာဖြစ်သည်။သို့သော်လည်း ယခုအခါ၌ စည်းကမ်းများပို၍တင်းကြပ်လိုက်သောကြောင့် စာတိုများထည့်ခြင်းကို လက်လျှော့လိုက်ရပြီဖြစ်သည်။သို့ပေမဲ့ ထိုစာတိုများကြောင့် မကြာမီရက်ပိုင်းအတွင်း စစ်ဆေးရေးများ လာရောက်စစ်ဆေးမည်ဆိုသောကြောင့် မျှော်လင့်ချက်တော့ထားနိုင်ပေသေးသည်။သို့အတွက် သူတို့၏ မကောင်းမှုများ လုပ်သည့် လျှို့ဝှက်နေရာများကို တိတ်တဆိတ်စုံစမ်းထားရမည်မှာ ဘီနာ၏ တာဝန်ဖြစ်လာပေသည်။ လူတစ်စုသည် ညအမှောင် အောက်တွင် အိတ်အနက်များဖြင့် ထုတ်ပိုးထားသော အိတ်ထုတ်ကြီးများကို ထမ်းပိုး၍ ထွက်သွားကြလေသည်။ သူတို့ကို ကြည့်ရသည် လုပ်မြဲအလုပ်များကို လုပ်နေကြသည့်အလား အေးဆေးစွာပင် လုပ်ဆောင်လျက်ရှိကြလေသည်။ ~~~~~ "ဟိတ်ကောင် ဘီနာ ...မင်း အလုပ်လုပ်တာ နှေးလွန်းတယ် မြန်မြန်လုပ်စမ်းကွာ ... အလုပ်ကို စောစော မသိမ်းနဲ့လို့ မင်းကို ဘယ်နှစ်ခါပြောရမလဲ ...ထင်းတွေ အလျဉ်မီအောင် မပို့နိုင်ရင် မင်းကို စားစရာမပေးဘဲ အငတ်ထားမှာ..သွားစမ်းကွာ ....မင်းလိုကောင်မျိုးတွေကို ခေါ်ထားမိတာ ဆန်ကုန်တာပဲ အဖတ်တင်တယ် " မက်ဂန်းသည် ဆူပူကြိမ်းမောင်းရင်းမှ ဘီနာ၏ကျောပြင်ကို သူ၏ခြေထောက်ကြမ်းကြီးများဖြင့် လှမ်း၍ကန်လေသည်။ဘီနာသည် နာကျင်လွန်းသောကြောင့် မျက်၀န်းအိမ်တွင်မျက်ရည်များရစ်ဝဲကျလာလေသည်။အမှန်တကယ်ဆိုရလျှင် ဘီနာ့မှာ မိုးလင်းမိုးချုပ် ထင်းများကို ခွဲခြမ်းရသည်။ပြီးလျှင် စက်ရုံတစ်ဝန်းလုံးသို့ ထင်းများကို လိုက်လံပို့ဆောင်ရလေသည်။ ယခင်ကဘီနာ့နေရာတွင်လုပ်ခဲ့သောသူကို စက်ရုံထဲတွင် ခေါ်၍ ခိုင်းထားပြီး ဘီနာ့ကို လုပ်အားခမပေးဘဲ အစားသုံးနပ်ကျွေးပြီး ခိုင်းခြင်းဖြစ်လေသည်။စားရသည်နှင့့်မတန်မဆအောင် ဘီနာလုပ်ရလေသည်။သည်စက်ရုံတွင် ဘီနာတစ်ယောက်တည်း မတန်မဆ လုပ်နေရခြင်းတော့မဟုတ်ပါချေ။ စက်ရုံတစ်ဝန်းလုံးရှိအလုပ်သမားများအားလုံးလိုလို မတန်မဆခိုင်းစားခံနေရခြင်းဖြစ်လေသည်။ပထမအဆင့် အနေနှင့် သူဋ္ဌေးသည် အလုပ်သမားများအား ရသင့်သည့်လခထက် ဈေးနှိမ်၍ ပေးလေသည်။သည်ကြားထဲ မက်ဂန်းသည် အလုပ်သမားများရသည့် လုပ်အားခကို ခေါင်းပုံထက်ဖြတ်ပြန်သည်။အားလုံးက သည်အခြေအနေများကို သိသိနှင့် ငြိမ်ခံနေကြခြင်းဖြစ်သည်။ငြိမ်မခံလျှင်လည် လူ့အသက်ကို ပိုးကောင်တစ်ကောင်သာသာ သဘောထားကြသော မက်ဂန်းတို့အုပ်စုက ရှိနေသည်လေ။လူမသိသူမသိ ပျောက်ဆုံးသွားသော လူများလဲ များစွာရှိကြသည်လေ။ကြာသောအခါ သူတို့၏ စိတ်တွင်းအသိဉာဏ်တွင် သူတို့၏ ဘ၀ပေးအခြေအနေသည် သည်မျှသာ ဖြစ်သည်။ဘုရားသခင်၏ ချီးမြှောက်မှုသည် သည်မျှလောက်သာရှိသည်ဟု ခံယူလိုက်ကြပုရလေသည်။ ~~~~~ "ဒုက် .. ဒုက် " "ဟေ့ကောင်လေးမင်းခေါင်းကို မော့လိုက်စမ်း " သစ်လုံးများကို ထင်းအရွယ်အစားဖြစ်အောင် ပုဆိန်ဖြင့်ခုတ်ဖြတ်နေစဉ်မှာပင် ခက်ထန်မာကျောလှသော အသံတစ်သံကြောင့် ဘီနာဖျတ်ခနဲမော့ကြည့်လိုက်မိသည်။ ထိုအခါမျက်စိရှေ့တွင် မြင်လိုက်ရသူကြောင့် ဘီနာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားမိပြီး လက်ထဲမှ ပုဆိန်ပင် လွတ်ကျမလို ဖြစ်သွားရလေသည်။

~~~~~~~~~ "ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ မက်ဂန်း ... စက်ရုံမှာ သူလျှို ရှိနေပြီလား.... မင်းပေါ့ဆလှချည်းလား မက်ဂန်း ...ရှာစမ်း...တရားခံကို အမြန်ဆုံးမိအောင် ရှာကြစမ်း ... ဒီက သတင်းတစ်စွန်းတစ်စပဲဖြစ်ဖြစ် မြို့ကြီးပေါ်ကို ရောက်သွားခဲ့ရင် ...မင်းတို့အားလုံးဘယ်လိုဘဝပျက်သွားမလဲဆိုတာ သိကြရဲ့လား ... မင်းတို့ မယားတွေနဲ့ မင်းတို့သားသမီးတွေကို မထိခိုက်စေချင်ဘူးဆိုရင် အလုပ်ကိုကြိုးကြိုးစားစား လုပ်ကြ ကြားကြလား...ဟိုသုံးကောင်ကို စစ်မေးပြီး ဒီညပဲ ရှင်းလိုက်ကြတော့ " သူဌေးမင်းသည် ဒေါသတကြီး ပြောဆိုကြိမ်းမောင်းပြီး သူ၏ ကားပေါ်သို့တက်ကာ ထွက်ခွါသွားလေသည်။ ဘီနာသည် လေးလံသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ထင်းလှည်းကိုတွန်း၍ ထွက်လာခဲ့လေသည်။ ~~~~~~~~ ငရဲခန်းတစ်မျှ ဆူပွက်နေသော အခန်းထဲတွင်ငိုသူငို ၊ လဲသူလဲနှင့် ကမ္ဘာပျက်သကဲ့သို့ပင် ရှိလေသည်။ " ဘယ်သူလဲ ပြောစမ်း .... မြို့ပေါ်ကို တင်ပို့လိုက်တဲ့ ပစ္စည်းထုတ်တွေမှာ စာတွေ ဘယ်သူ ထည့်လိုက်တာလဲ ...မင်းတို့တွေထဲမှာ ဘယ်သူကစာတတ်တယ် ...စာမတတ်ဘူးဆိုတာ ငါတို့ သိပြီးသားနော် ... စောစောစီးစီးဝန်ခံကြစမ်း ... သိသိနဲ့ ထိန်ချန်ထားတဲ့သူတွေရှိရင် မိလို့က မလွယ်ဘူးမှတ် " သူဌေးမင်း၏ ဒေါသအမျက်ချောင်ချောင်ထွက်နေသော မျက်နှာကြီးသည် ဘီးလူးသဘက်စီးနေသကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေလေသည်။ "ရှင်းစရာရှိတာတွေကို မြန်မြန်ရှင်းထား မက်ဂန်း ... နောက်ရက် စစ်ဆေးရေးတွေ လာလိမ့်မယ် ... ပြီးတော့ စားရင်းဇယား အဖွဲ့ကို ဖမ်းချုပ်ပြီး သေချာစစ်ဆေး ..မသင်္ကာရင် အကုန်ရင်းပစ်လိုက်... ဟိုအရူးမကိုလဲ ရှင်းပစ်လိုက်တော့...ငါ့သား နာမည်ကို ဘယ့် သူ့ပါးစပ်ကမှ ထွက်လာတာမျိုး မကြားချင်ဘူး " သူဋ္ဌေးမင်းသည် အလုပ်သမားများကို ဒေါသတကြီးနှင့် ကြိမ်းမောင်းပြောဆိုပြီးနောက် အလုပ်သမားခေါင်းဆောင်မက်ဂန်းကို နှစ်ကိုယ်ကြားမှာကြားလေသည်။ ~~~~~ " နင်ပဲ ကောင်းတယ် ဘီနာ ... ငါတို့မှာတော့ ကမ္ဘာပျက်သလိုဖြစ်နေပေမဲ့ နင်ကတော့ ထင်းလှည်းတစ်စီးနဲ့ အေးအေးဆေးဆေးပဲနော် " " ဘာ...ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ မေရီ ....တစ်နေ့က သစ်နက်ဆိုတဲ့လူရဲ့ အလောင်းကို တွေ့တယ်ဆို ... ဒီနေ့ရော ဘာဖြစ်ပြန်ပြီလဲ....ကျွန်တော်ကတော့ ထင်းရုံထဲမှာပဲ နေပြီး ထင်းတွေကို ခွဲခြမ်း နေရတော့ ဘာမှမသိလိုက်ဘူး " " အေး ... မြို့ပေါ်ကို ပို့လိုက်တဲ့ ကုန်ပစ္စည်းတွေမှာ စာတွေပါသွားလို့တဲ့ ...သတင်းကြားရသလောက်တော့ စာတွေထဲမှာ ... ဒီစက်ရုံမှာ လူတွေကို ညှင်းပန်းနှိပ်စက် သတ်ဖြတ်နေပါတယ်ဆိုပြီး အကူအညီတောင်းထားတဲ့စာတွေ တဲ့လေ ... လောလောဆယ်တော့ စားရင်းဌာနက လူတွေကို ရိုက်နှက်ပြီးစစ်မေးနေတယ် ...တော်သေးတယ် မေရီတို့က စာမတတ်လို့သာပေါ့ ...ဒါပေမဲ့လဲ လွတ်တော့လွတ်မယ်မထင်ဘူး...တရားခံကို့ရှာမတွေ့ရင် မေရီတို့တွေကိုပါ ရိုက်နှက်ပြီးစစ်မေးမှာပဲ ... စိတ်တွေလဲညစ်လှပါပြီ .... ဘယ်သူကများ စာတွေကို သွားပို့တာလဲ မသိဘူး ...ကိုယ့်ဘာသာ အေးအေးဆေးဆေးနေမယ် စိတ်မကူးဘူး ....ဒီလိုလုပ်တော့ရော ပြောင်းလဲသွားမှာတဲ့လား ... လူတွေဟာ သိပ်ကိုခက်တယ် ထမင်းနပ်မှန်အောင် စားနေရတာကို မကျေနပ်နိုင်ကြဘူး ...ဘ၀က ဘုရားသခင်အလိုကျဖြစ်နေရတာကို မကျေနပ်နိုင်ကြဘူး " ဘီနာသည် မေရီကိုပြူးကြောင်ကြောင်မျက်လုံးများဖြင့် ငေးကြည့်နေခဲ့ပြီး ထင်းလှည်းကို တွန်း၍ ထွက်ခဲ့လေသည်။ ~~~~~~ တစ်နေ့လုံး ငရဲခန်းမျှဆူပွက်နေခဲ့သော စက်ရုံဝန်းသည် ညဉ့်နက်လာသည်နှင့်အမျှ ငိုညည်းသံများနှင့် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားလေသည်။ဘီနာသည် အနက်ရောင် အနွေးထည်စုတ်ကြီးကို ဝတ်ဆင်ပြီးလျှင် ခြေကို ဖွဖွနင်း၍ တိုက်ကြီး၏အနားသို့ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်ခဲ့လေသည်။ @@@@@@@@@@@@@@@@@ အပိုင်း (၇) ဆက်ရန် ဧကြည်ဖြူ

"ဒီမြို့မှာက တခြားအလုပ်ရှာလဲ မထူးပါဘူး ... တစ်မြို့လုံးနီးပါးက သူဌေးမင်းရဲ့ အလုပ်ရုံတွေလေ .. အခြားသူတွေရဲ့ အလုပ်ရုံတွေလဲ ရှိပေမဲ့ သူဋ္ဌေးမင်းရဲ့ တပည့် လူမိုက်တွေကို ကြောက်လို့ သူတိုနှောက်ယှက်ရင် ဘယ်သူမှ အလုပ်မခန့် ရဲကြဘူးလေ " "ဟင် တစ်မြို့လုံးက အဲ့ဒါကို ငြိမ်ခံနေကြတာပဲလား " " မတရားတာကို ဘယ်သူက ငြိမ်းခံချင်မှာလဲ ဘီနာ ...ဒါပေမဲ့ အဘွားပြောတာတော့ ဒါက ဘုရားသခင်ရဲ့ အလိုကျဖြစ်တာတဲ့လေ ... မေရီတို့က ဘာတတ်နိုင်မှာတဲ့လဲ " မေရီ၏စိတ်ပျက်အားငယ်စွာ ပြောလာသော သွင်ပြင်ဟန်ပန်ကို ကြည့်ပြီး ဘီနာ့စိတ်ထဲတွင် အားမလိုအားမရစိတ်များဖြစ်ပေါ်လာမိလေသည်။ ~~~~~~~~ " ဒီကောင်က ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ ... ကဲ ဒီနေ့ လုပ်မဲ့ကိစ္စတွေ ခဏထားလိုက်အုံး ...သစ်နက်ဆိုတဲ့ကောင်က မိန်းမရှုပ်တတ်တာကလွဲရင် ဒီလိုသွားချင်ရာသွားနေတဲ့ကောင်မျိုးမဟုတ်ဘူး .. သူ့မှာ အကြောင်း တစ်ခုခုတော့ ရှိလိမ့်မယ် ...ဒါနဲ့ ဟိုကောင်မလေး နောက်လိုက်နေတာရော ဘာသတင်းရလဲ ..အဲ့ဒီဟာမလေး လွတ်သွားပြီး မြို့ပေါ်မှာ သတင်းတွေ ပျံ့ကုန်လို့မဖြစ်ဘူးနော်...နောက်ထပ် လူလွှတ်ပြီး လမ်းတစ်လျှောက် အလွတ်မပေးဘဲ ရှာကြ .... မင်းတို့ ဒီဟာမလေးတစ်ယောက်ကိုတောင် မရှာနိုင်ကြဘူးလား ... အသုံးမကျတဲ့ ကောင် တွေ...လုပ်သမျှအကုန် တလွဲတချော်တွေချည်းပဲ " သူဌေးမင်းသည် ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းလျက် ပြောဆိုပြီးလျှင် စိတ်အလိုမကျစ္စွာဖြင့်အလုပ်သမားများကို ကိုယ်ထိလက်ရောက်ပါရိုက်နှက်ခြင်းများပြုလေသည်။ ~~~~~~ "ဟိတ်ကောင် ... မင်းက အလုပ်ကို မြန်မြန် မလုပ်တတ်ဘူးလား .... လှည်းတွန်းနေပုံက အားမရှိဘူးလား ...ကျွေးသမျှကိုစားပြီးအချောင်ခိုနေတာလား ... သွားစမ်းကွာ ...သွားစမ်း ..ငါ့ရှေ့က မြန်မြန်ထွက်သွား " မက်ဂန်းသည် သူအပြောခံရသမျှ ဒေါသကို ဖြေဖျောက်ရန်အတွက် မြင်မြင်သမျှ လူများကို ရိုက်မောင်းပုတ်မောင်းလုပ်လေလေ၏။သည်သို့အပြုအမူသည်အလုပ်ရုံဝန်းထဲတွင် သိပ်တော့မထူးဆန်းပါချေ။တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ထက်ဆင့်၍ကြီးနိုင် ငယ်ညှင်း အနိုင်ကျင့်ခြင်းများသည် ထုံးစံတစ်ခုလိုပင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ကြာသောအခါ မဖြစ်မနေလိုက်နာရမည့် ကိစ္စများကဲ့သို့ပင် အရိုးစွဲနေကြပြီဖြစ်လေသည်။ ~~~~~~~ " သစ်နက်ကို ခုချိန်ထိမတွေ့ကြဘူးလား ...ကြည့်ရတာ ဒီကိစ္စက ရိုးသားပုံမရဘူး...ဖမ်းထားတဲ့ကောင်တွေထဲက ....မြို့ခံဆိုတဲ့ကောင်ရဲ့ မိသားစုတွေကို ညကျရင် သွားခေါ်လာခံကြ ကြားလား ...အခြားသူတွေ မရိပ်မိအောင် လုပ်ကြ ... " " စိတ်ချပါ ... သူဌေးမင်း ... " ~~~~~~~ "သူ ...သူတို့က ဘယ်သူတွေလဲ အဒေါ်ကြီး " အချုပ်ခန်းသဖွယ် ဆောက်လုပ်ထားသော အခန်း ကျဉ်းလေးထဲတွင် ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များဖြင့် လဲနေသော အဘိုးကြီးတစ်ယောက်နှင့် သက်လတ်ပိုင်း လူနှစ်ယောက်ကို ထိတ်လန့် တုန်လှုပ်စွာကြည့်လိုက်မိပြီး ထမင်းချက်အဒေါ်ကြီးကို ဘီနာ မေးလိုက်သည်။ " ဒီမြို့ကလူတွေပဲ ... သူတို့စိတ်အလိုမကျတာတစ်ခုခုရှိလို့် ဖမ်းထားတာလေ ....သူတို့က အဲ့ဒီလိုပဲ ... ဒီမြို့ကလူတွေဘယ်သူကမှ ဝင်မပါ ရဲမှန်းသိတော့ သူတို့စိတ်တိုင်းကျပြုမူနေကြတာပဲ...ဒီမြို့ကလူကြီးလဲ သူ့တို့ကိုကျော်ပြီး ဘာမှကိုမလုပ်ရဲဘူးလေ " " သူ ...သူတို့ကို တွန်းလှန်ရဲတဲ့သူတစ်ယောက်မှ မရှိဘူးပေါ့ ဟုတ်လား အဒေါ်ကြီး " ဘီနာက မဝံ့မရဲနှင့် မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။ထိုအခါ ထမင်းချက် အဒေါ်ကြီးသည် တောင်မြောက်အရပ်လေးပါးကို လှည့်ပတ်၍ ကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် "တွန်းလှန်ရဲတဲ့သူ မရှိတာမဟုတ်ဘူး....ချောက်တွန်းတဲ့သူတွေ များပြားလားတာပဲ .... ငွေစကြေးစအနည်းပါးကို မက်ပြီး ...သူတော်ရော မသူတော် ရော ... စီးပွားပြိုင်ဖက် ၊ရန်ဖက်ဆိုရင်ကို ချောက်ထွန်းနေတာလေ.... ဘယ်တတ်နိုင်မလဲကွယ်ဘုရားသခင်အလိုတော်အတိုင်းပဲပေါ့...မင်းလဲ သူတို့ကြားကို သွားစပ်စုမနေနဲ့အုံး မက်ဂန်းဆိုတဲ့ကောင်က သူ့အဖိခံရရင် လက်အောက်ငယ်သားတွေကို ပိုပိုပြီး နှိပ်စက်တတ်တယ်..ဝေးဝေးကရှောင်...." ~~~~ "သစ်နက်ကို တွေ့ပြီ ......" မက်ဂန်း၏ လက်ရင်း တပည့်များထဲမှ တစ်ယောက်၏အသံက ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ထိုသူ၏အသံကိုကြားလိုက်ရသောအခါ ထင်းတုံးများကို မီးလင်းဖိုနားတွင် အစီအရီချနေသော ဘီနာ့လက်များသည် တဆတ်ဆတ်တုန်ယင်၍ လာပြီးလျှင် ရင်တွင်း၌တလှပ်လှပ်ခုန်လှုပ်လာလေသည်။ " ဘယ်မှာလဲ ... ဘယ်မှာ တွေ့တာလဲ " "လျှိုထဲကျနေတာဆရာ ... သွားဆင်းကြည့်တော့ သေနေပြီ ...ပြီးတော့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဓါးဒဏ်ရာတွေလဲ တွေ့တယ်...ကြည့်ရတာ သူ့အသတ်ခံရတာ ဖြစ်နိုင်တယ် " " ဘာ ...ဘာပြောတယ် ...အသတ်ခံရတာ ဟုတ်လား ... ဘယ်ကောင်လဲ ...ဘယ်ကောင်သတ်တာလဲ " မက်ဂန်းသည် သူ့အားကိုးရသော လူမိုက်တပည့်သေဆုံးသွားသည်ဆိုသော သတင်းကြောင့် သွေးရူးသွေးတန်းနှင့် လာခေါ်သူ နောက်သို့လိုက်ပါသွားလေသည်။

ဧကြည်ဖြူ "ဘီနာ " အပိုင်း (၆ ) ***** အေးစက်တိတ်ဆိတ်၍ ချောက်ချားစရာကောင်းလှသော သန်းခေါင်ယံ၏ အမှောင်ထုအောက်၌ ဘီနာသည် ထင်းလှည်းတို အသံမထွက်အောင် ထိန်း၍ တွန်းခဲ့သည်။ထင်းလှည်းထဲတွင် အပေါ်ယံမှ ထင်းအချို့ကို တင်ခဲ့သည်။ထိုထင်းများ၏ အောက်၌မူ အသက်ဝိဉာဉ် ကင်းမဲ့နေပြီဖြစ်သော လူယုတ်မာကြီး၏ အတ္တဘောခန္ဓာကိုယ်ကြီးရှိလေသည်။ထင်းလှည်းကို အလုပ်ရုံ၏ အနောက်ဘက်တောအုပ်ထဲရှိရာဆီသို့ တရွေ့ရွေ့ တွန်းလာခဲ့လေသည်။ထိုတောအုပ်လေးထဲတွင် မက်စောက်သောလျှိုကြီးတစ်ခုရှိသည်ကို ဘီနာသိထားလေသည်။ ~~~~~~~ ကိစ္စများပြီးသောအခါ ထင်းလှည်းတွန်းရာ လမ်းကြောင်း တစ်လျှောက်ရှိ ဘီးရာများကိုနှင်းခဲများဖြင့် ဟန်မပျက်ပြန်၍ ဖုံးအုပ်ပစ်ခဲ့သည်။ယခင်ကဆိုလျှင် ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကိုပင် သတ်ဖို့ရန်ဝန်လေးလှသော ဘီနာသည် ယခုအချိန်၌ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပင် မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်၍နေမိသည်။သိမ်မွေ့ နုညံ့၍ ထိတ်လန့်အားငယ်တတ်သော ဘီနာ၏ နုလုံးသားသည် ဘီနာကိုယ်၌ပင် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင်အေးစက်မာကျော၍နေခဲ့လေပြီ။ ~~~~~ ".ဟိုကောင် သစ်နက် ဘယ်ရောက်နေလဲ ... ဒီကောင့်ကို မနက်လင်းကတည်းက ရှာလို့မတွေ့ဘူး .... ခိုင်းစရာအလုပ်ပေါ်ပြီဆိုရင် အဲ့ဒီကောင်က ဒီတိုင်းပဲ ...ရှာကြစမ်း ဒီကောင့်ကို ... အမြန်ရှာကြ " အလုပ်သမားခေါင်းဆောင်မယ်ဂန်း၏အသံသည် အလုပ်ရုံဝန်းထဲတွင် ဟိန်းထွက်၍ နေလေသည်။ ~~~~~~ "ဒီကောင့်ကို မတွေ့ကြဘူးလား ...အလုပ်ကိစ္စက ဒီနေ့ အပြတ်လုပ်ရမှာကို သိသားနဲ့ ဒီကောင်ဘယ်ကို ထွက်သွားပြန်ပြီလဲ ... သူဋ္ဌေးမင်းရောက်လာရင်တော့ ဒုက္ခပဲ ...သွားကြ ..ရှာကြစမ်းကွာ ...ဘာမှ သုံးစားမရတဲ့ကောင်တွေ ... " "ဖြောင်း " "ဝုန်း " "ဂွမ်း " "ဟိုဟာမတွေနေတဲ့ တဲတွေဘက်ရော သွားရှာကြ " မက်ဂန်းသည် ဒေါသတကြီးနှင့် အော်ဟစ်ဆဲဆိုလျက် ပစွည်းများ ၊ လူများကို ကန်ကျောက်ရိုက်ပုတ်လျက်ရှိလေသည်။ "အလုပ်ရုံဝန်းထဲမှာတော့ မရှိဘူး ဆရာ ... ရှာတာနဲ့ နေရာစုံနေပြီ " "တောက် ... ဒီကောင်ဘယ်ကို သွားနေတာလဲ ....သူ့ကောင်မ ဘယ်မှာလဲ .. မေးကြည့်စမ်း " ~~~~ "ဟဲ့ကောင်လေး ...နင့် လုပ်စရာရှိတာကို သေချာလုပ်နော် ... ဒီနေ့ မက်ဂန်းဆိုတဲ့ကောင်နဲ့ မဆုံအောင်နေ ...အဲဒီကောင် ဒီနေ့ ဘီလူးသရဲစီးနေတယ် ...ဟိုဘက် မိန်းခလေး ဆောင်မှာလဲ မိန်းခလေးတွေကို ရိုက်နှက်သွားသတဲ့ ... သူ့ကောင်ပျောက်နေတာ မိန်းခလေးတွေနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ ... ငါ့တို့ရဲ့ ဒုက္ခတွေလဲ မသေးလှပါလားကွယ် " ထမင်းချက်အမျိုးသမီးကြီး၏ စကားကြောင့်ဘီနာ၏စိတ်ထဲတွင် ထိတ်ခနဲ တုန်လှုပ်မိသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ မသိမသာတုန်ယင်၍သွားလေသည်။လူသားတစ်ယောက်ပေမို့ ဘီနာ့မှာ ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့နေမိသော်လည်း သေမထူးနေမထူးသည့် ဘဝကို တွေးလိုက်မိသောအခါ အံကိုကြိတ်၍ လက်သီးကို အလိုလို ဆုပ်မိသွားလေသည်။ ~~~~~~~ မျက်နှာနှင့် ခြေလက်များပေါ်တွင် ရိုက်နှက်ခံထားရသော ဒဏ်ရာများနှင့် တရှုံ့ရှုံ့ငိုနေသော မေရီကို ကြည့်ပြီး ဘီနာသနားသွားမိလေသည်။ စစ်စစ် မေရီသည် ဘီနာ့ထက် အသက်နှစ်နှစ်ခန့်မျှသာကြီးသော မိန်းမချောလေးဖြစ်သည်။မေရီသည်လည်း အခြားမိန်းမချောလေးများကဲ့သို့ အလှမာန်တက်ပြီး မော်ကြွားလိုဟန်ရှိသော်လည်း သူ၏အတွင်းစိတ်နှလုံးသားသည် အနည်းငယ်မျှသနားကြင်နာတတ်ဟန် ရှိလေသည်။သူသည် ဘီနာ့ကို အရောတဝင် ဆက်ဆံခြင်းငှာ မရှိသော်လည်း စားစရာလေးများရှိလျှင် ဘီနာ့ကို ပေးကမ်းလေ့ရှိသည်။တစ်ခါတလေ ဘီနာ့ကို ကြည့်ပြီး "ငါ့မှာလဲ နင့်အရွယ် မောင်လေးတစ်ယောက်ရှိတယ်သိလား ...သူက အမြဲနေမကောင်းဖြစ်နေတော့ သူ့အတွက် ဆေးဖိုး ရအောင် ငါဒီမှာအလုပ်လာလုပ်နေရတာလေ ...နင်လဲ သန့် သန့်ရှင်းရှင်းနေရရင် ငါ့မောင်လေးလို ကြည့်ကောင်းမယ်ထင်တယ် " ဟု စိတ်လိုလက်ရ ပြောတတ်လေသည်။ "ဘာ ...ဘာဖြစ်တာလဲ မေရီ ... မေရီကို ဘယ်သူ ရိုက်သွားတာလဲ " ဘီနာက မေရီ့ကို ကြည့်ကာ အသံတုန်တုန်နှင့်မေးလိုက်သည်။ "ဦးလေးကြီး မက်ဂန်းရိုက်သွားတာလေ ... သူ့တပည့်သစ်နက် ဘယ်သွားလဲဆိုတာကို မေရီကမသိလို့တဲ့လေ ...မေရီကဘယ်လိုသိမှာလဲ ဘီနာရယ် ... အဲ့ဒီသစ်နက် ဆိုတဲ့လူက သူဌေးအားကိုးနဲ့မိန်းမတကာနဲ့လိုက်ရှုပ်နေတာလေ ...သူမထိရဲတာဆိုလို့ သူဌေးရဲ့ အမြှောင်မယားတွေနဲ့ ဦးလေးကြီးမက်ဂန်းရဲ့မိန်းမပဲရှိတာလေ... မေရီက သူတို့ကိုကြောက်လို့ သစ်နက်ဆိုတဲ့လူကိုလက်ခံနေရတာ ...သူဘာလုပ်လုပ်ဘယ်သွားသွား မေရီမှစိတ်မဝင်စားတာ ....အဲ့ဒါ မသိရကောင်းလားဆိုပြီး မေရီကို ရိုက်သွားတယ် " မေရီသည် အံလေးကို ခပ်တင်းတင်းကြိတ်လျက် အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလေသည်။ "ဘာလို့ ဒီမှာဒုက္ခခံနေတာလဲ မေရီ ... တခြားနေရာမှာ အလုပ်ရှာလုပ်ပါလား...ဒီမှာက အလုပ်သမားအချင်းချင်းလဲ ကြီးနိုင်ငယ်ညှင်းလုပ်နေကြတာမဟုတ်လား... " မေရီ၏ စကားကြောင့် ဘီနာ့မှာ စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားမိပြီးလျှင် နှုတ်မှလွှတ်ခနဲ ပြောမိသွားလေသည်။

"ဟိတ်လူ ကျုပ်အသားကို မထိနဲ့နော် ... ဖယ် ...ဖယ်စမ်းဗျာ " " ဘုတ် ... ဘုတ် '' "တောက် ...မင်းလိုကောင်လေးကများ ငါ့ကို အာခံရဲတယ်ပေါလေ ဟုတ်လား ...ဒီညတော့ မင်းသေပြီးသာမှတ်ပေတော့ .." ဘီနာသည် အထိတ်တလန့် ငြင်းဆန်ရင်းမှ လက်ထဲမှ သစ်လုံးဖြင့် ထိုသူကို အားကုန်လွှဲ၍ရိုက်ပစ်လိုက်လေသည်။ထိချက်သည် ချက်ကောင်းကို မထိသော်လည်း ထိုသူသည် အနည်းငယ်မျှနာကျင်သွားပုံရလေသည်။ ဒေါသတကြီးဖြင့် ဆဲဆိုလိုက်ပြီးနောက် ဘီနာ့ကို လက်ကုပ်မှ ဆွဲ၍ ကွပ်ပျစ်ပေါ်သို့ ကိုင်ပေါက်ချလိုက်လေသည်။ပြီးလျှင် သူ၏ ခြေထောက်ကြမ်းကြမ်းကြီးများဖြင့် ဘီနာ၏ ခန္ဓာကိုယ် သေးသေးလေးကို ဆင့်၍ကန်လေသည်။ ဘီနာသည် နာကျင်လွန်း၍ အသက်ရှုပင်ရပ်သွားသလိုခံစားနေရလေသည်။ဘီနာတို့နှစ်ယောက် ဤမျှလောက် ငရဲခန်းတစ်မျှ ဆူညံပွက်လောရိုက်နေသော်လည်း ဘီနာနေသောထင်းထဲသည်။စက်ရုံဝင်း၏ အစွန်အဖျား အကျဆုံးနေရာတွင်ရှိသလို့ နှင်းမှုန်များ တဖွဲဖွဲကျန်နေသော ရာသီဥတုကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်သည် ဘီနာ၏ ဘေးဒုက္ခကို မသိဘဲနေချေသည်လား။သို့မဟုတ်လျှင် ဤအရပ်သည် ကိုယ်နှင့်မဆိုင်သလိုနေကြသည့်အရာ၌ နေသားကျနေပေသည် ပဲလား မသိနိုင်ပါချေ။ " ဪ ...ဟားဟားဟား ... ဘာလို့ ဒီလောက် ရုန်းကန်နေလဲမှတ်တာ ... မင်းက မိန်းခလေးကို...စားရကံကြုံတော့ မုတ်ဆိတ်ပျားစွဲပြီပေါ့ကွာ " ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်နေရင်းမှ ဘီနာ၏ ဘ၀မှန်ကို သိရှိသွားသော ထိုသူသည် ခပ်စောစောကထက် ပိုပြီး ကြမ်းတမ်းလာလေ၏ ။ဘီးလူးသရဲစီးနေသကဲ့သို့ပင် ကြမ်းတမ်းစွာပင် ပြုမူလေသည်။ ရေတိမ်နစ်ရတော့မည့်အခြေအနေကြောင့် ဘီနာသည် အားကုန်ရုန်း၍ထွက်သည်။ချုပ်နှောင်ခံထားရသောလက်များကို အားပျော့သွားသယောင်ပြု၍ဘေးအိတ်ထဲမှ အိတ်ဆောင်ဓါးကို မရရအောင် ဆွဲ၍ထုတ်ယူသည်။သန်မာသော လက်ကြီးများသည် ဘီနာ၏ လက်များကို ခပ်ကြမ်းကြမ်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ဘီလူးသဘက်စီးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသောသူသည် တဏှာရာဂစိတ်များဖိစီးနေသောကြောင့် သူ၏ သန်မာသောလက်များသည် အားအနည်းငယ် ယုတ်လျော့၍သွားသည်။ဘီနာသည် အခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်မခံဘဲ အိတ်ထဲမှ ဆောင်ဓါးကို ထုတ်ယူပြီးလျှင် ထိုလူအား ဆင့်ကာဆင့်ကာထိုးချလိုက်လေသည်။ " အား " အလစ်အငိုက်တွင် ဖြစ်သွားသောကြောင့် ထိုသူသည် နာကျင် စွာအော်ဟစ်လိုက်ပြီးလျှင် ဘီနာ့ကိုယ်ပေါ်မှ ခွါလိုက်ပြီး ကမူးရှူးထိုးဖြင့် ဘီနာ့ကို ကန်ကျောက်၏။ဘီနာသည် အသားနာခံ တန်ပြန်တိုက်ခိုက်သည်။သစ်လုံးဖြင့် သိမ်းကြုံး၍ရိုက်ပစ်သည်။ဓါးဒဏ်ရာကြောင့် ဒယိမ်းဒယိုင်ဖြစ်နေသောသူသည် နောက်ဆုံးတွင် ဝုန်းခနဲ ပြိုလဲကျသွားလေသည်။ @@@@@@@@@@@@@@@@@ အပိုင်း (၆) ဆက်ရန် ဧကြည်ဖြူ

တိုက်ကြီးထဲသို့ရောက်သောအခါ အေးစက်နေသော ဘီနာ့၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အတန်ငယ်နွေးထွေးလာလေသည်။တိုက်ကြီးထဲသို့ အဝင်အထွက်လုပ်ရင်းမှ ကြိုတင်လေ့လာထားသောကြောင့် အမှောင်ထုအောက်၌ ဘီနာသည် လှုပ်ရှားသံမျှမထွက်ရအောင် တရွေ့ရွေ့ လျှောက်လာခဲ့လေသည်။ခြံထဲသို့ရောက်သည့် ရက်များအတွင်း၌ တစ်ခြံလုံးရှိ အလုပ်ရုံ၊ဂိုထောင်၊ သစ်လုံးတဲများကို သိုသိုသိပ်သိပ်ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း အကျဉ်းထောင်လိုမျိုး အခန်းဟူ၍ မတွေ့ခဲ့ရပေ။နောက်ဆုံး၌ ရှာဖွေရန်အတွက် ဤတိုက်ကြီးသာကျန်ပါလေတောသည်။ ဘီနာသည် တိုက်ကြီးထဲသို့ ရောက်သောအခါ၌ သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ဘ၀င်မကျဖြစ်နေသော အခန်းရှိရာသို့ မှန်း၍သွားလိုက်လေသည်။ထိုအခန်းသည် အပေါ်ထပ်သို့တက်သော လှေကား၏ အောက်တွင် ရှိပြီး ပစ္စည်းဟောင်းများ ထားသော အခန်းဖြစ်လေသည်။ထိုအခန်း သည့် တစ်ခါတစ်ရံ၌ ဖွင့်ထားလေ့ရှိပြီး တစ်ခါတလေ သော့ပိတ်ထားလေ့ရှိသည်။ဘီနာ၏မျက်မြင်အရမူ သော့ပိတ်ထားရလောက်အောင် အခန်းထဲတွင် မည်သည့် တန်ဖိုးရှိပစ္စည်းမှမရှိချေ။ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ထိုအခန်းသည် မြေ အောက်ခန်းသို့ သွားသောအခန်းဖြစ်နိုင်ပေသည်။ တံခါးပေါက်ရှိရာဆီသို့ရောက်သောအခါ ဘီနာသည်တံခါးကို အသာတွန်းကြည့်သည်။တံခါးသည် လေးလံလှစွာခပ်ဟဟ ပွင့်၍ သွားသည်။ခပ်ဟဟ ပွင့်သွားသော တံခါးပေါက်ထဲသို့ သူ၏ သေးသေးကွေးကွေး ခန္ဓာကိုယ်လေးကို အသာကျုံ့ကာ ဘီနာ၀င်လိုက်လေသည်။ အခန်းသည် ပိန်းပိတ်အောင် မှောင်နေသည်။မှောင်မည်းနေသော အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ခြင်းက ကြီးစိုးနေသည်။ဘီနာသည် မှန်းခြေနှင့် ၀င်ရောက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သောကြောင့် အခန်းထဲသို့ရောက်သောအခန်း အခန်းနံရံများကို လက်ဖြင့် လိုက်လံကိုင်တွယ်စမ်းကြည့်သည်။ထိုသို့ပြုလုပ်ရခြင်းမှာ မြေအောက်ခန်းသို့သွားသော တံခါးပေါက်ကို ရှာဖွေခြင်းဖြစ်လေသည်။ သို့သော်လည်း အချိန်အတန်ကြာသည်အထိ အခြေအနေမှာ မထူးခြားဘဲ ရှိလေသည်။နောက်ဆုံးတွင် ဘီနာသည် လက်လျော့လိုက်ပြီးနောက် အခန်းထဲမှ ခြေသံလုံလုံနှင့်ပြန်ထွက်ခဲ့ရလေသည်။ ~~~~~~ " ဟေ့ ထင်းသယ်တဲ့ကောင် မင်းကို ကြည့်ရတာ ပျော့နွဲ့နွဲ့နဲ့ ... မင်းက ယောကျာ်းလား မိန်းမလားပြောစမ်းကွာ ...ဟား..ဟား..ဟား .... မင်းရဲ့ပါးတွေ့က တယ်နုညံ့ပါလားကွ " မက်ဂန်း၏ တပည့်တစ်ယောက်သည် ဘီနာ၏ မျက်နှာကို စားတော့ ဝါးတော့မည့်အလားစူးစိုက်ကြည့်ရုံမျှမကဘဲ နှုတ်မှလည်းပြောသည့်အပြင် သူ၏လက်ဝါးကြမ်းကြီးများဖြင့် ဘီနာ၏ မျက်နှာကို လှမ်း၍ ကိုင်တွယ်လေသည်။ ဘီနာသည် ထိုလူ၏ လက်ကိုရှောင်ဖယ်လိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့ရှောင်လိုက်ကာ ထင်းလှည်းကို တွန်း၍ အံကိုတင်းတင်းကြိတ်လျက်နေရာမှ အမြန်ဆုံးထွက်ခဲ့သည်။ဘီနာ၏ စိတ်ထဲ၌မူ ထိုသူ့ကို အမှုန့်ကြိတ်ပစ်ချင်လောက်အောင်ပင် စိတ်တိုလျက်ရှိပေသည်။ ~~~~~~~ ညဉ့်သည် တစ်စစ ပို၍နက်လာသည်။ဘီနာမှာ သစ်လုံးကွပ်ပျစ်ပေါ်တွင် လှဲလျက် အတွေးနယ်ချဲ့နေမိသည်။ဘီနာ၏အဖြစ်သည် ကျောက်တောင်ကို ကြက်ဥနှင့် ပေါက်သကဲ့သို့အခြေအနေမျိုးသို့ ဖြစ်နေသည်ကိုစဉ်းစားမိသောအခါ ဘီနာစိတ်ဓါတ်အကြီးအကျယ်က မိလေသည်။သစ်လုံး တဲအိမ်၏ အပြင်လောကကြီးတစ်ခုလုံး နှင်းမှုန်များတဖွဲဖွဲကျလျက် ရှိပေသည်။တိတ်ဆိတ် မှောင်မိုက်နေသော ညဉ့်ကာလတွင် ထင်းရုံကြီးဘေးနား၌ ဘီနာ၏ တဲတစ်လုံးသာ ရှိသောကြောင့် ချောက်ချားစရာတော့ ကောင်းလှပေသည်။ '' ချွတ် " အေးစက် တိတ်ဆိတ်နေသော ညတွင် ခြေသံလိုလို ကြားလိုက်ရသောကြောင့် အိပ်ရာထဲမှ ဘီနာ ဆတ်ခနဲ ထထိုင်လိုက်သည်။ထိုစဉ်မှာပင် အရိပ်မည်းကြီးသည် ဘီနာအိပ်စက်ရာ သစ်လုံးအိမ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာလေသည်။ပြီးလျှင် ထိုအရိပ်မည်းကြီးသည် သစ်လုံး ကွပ်ပျစ်နားသို့ ရောက်လာပြီးလျှင် "ကောင်လေး ...အိပ်နေပြီလားကွ...ထစမ်းပါအုံး ... ငါတို့အတူ ပျော်ပါးကြရအောင်ကွာ " အသံနှင့်အတူ ထိုသူသသည် ကွပ်ပျစ်ထက်ထွင် ထိုင်ချလိုက်လေ၏။ ပြီးနောက် သစ်လုံးကွပ်ပျစ်ထက်သို့ လက်နှင့် စမ်းကြည့်လေသည်။သူ၏လက်သည် ဗလာဖြစ်နေသော နေရာသို့စမ်းလိုက်မိသောကြောင့် နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် ဘေးဘီဝဲယာ အမှောင်ထဲသို့ လှည့်ပတ်ကြည့် ရှူလိုက်ပြီး အသံထွက်၍ မေးလိုက်လေသည်။ " ဟေ့ကောင်လေး ... မင်းဘယ်မှာလဲကွ ...ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ " ဘီနာသည် အခန်းထောင့် အမှောင်ထဲတွင် တုတ်တုတ်မျှမလှုပ်ဘဲ ငြိမ်သက်စွာရပ်နေမိသည်။လက်ထဲတွင် သစ်လုံးတစ်လုံးကို တင်းကြပ်စ္စာဆုပ်ကိုင်လျက် အသင့်အနေအထားဖြင့်ရပ်နေလိုက်သည်။အမှောင်ထဲမှလူသည် ဘီနာကို မတွေ့သော်လည်း လက်လျှော့ဟန်မရှိဘဲ လက်ထဲမှာ ကျောက်မီးခြစ်ကိုထုတ်ခြစ်လိုက်ပြီးလျှင် နံရံတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော မီးအိမ်တွင် ထန်းဆိုလိုက်လေ၏။ထို့နောက်ထိုင်ရာမှထ၍ အခန်းထဲသို့လှည့်ပတ်ကြည့်လေသည်။ ထိုအခါ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ရပ်နေသော ဘီနာ့ကို မြင်သွားပြီးလျှင် အော်ဂလီဆန်ချင်စရာကောင်းလှသော အသံကြီးဖြင့် သဘောတကျရယ်လိုက်လေသည်။ "ဟား ဟား ဟား ....တော်သေးတာပေါ့ကွာ ...မင်းဘယ်ကို များသွားတာလဲလို့ ...လာပါ ...လာစမ်းပါကွာ ...ငါတို့ အတူ ပျော်ရအောင် ...." ထိုလူသည် ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ဘီနာ၏ နားသို့ တိုးကပ်လိုက်ပြီးလျှင် သူ၏လက်ကြမ်းကြီးများဖြင့် ဘီနာ့ကို ခပ်ကြမ်းကြမ်းဆွဲခေါ်လိုက်လေသည်။

"လွှတ်ပေးလိုက်လို့တော့ မဖြစ်ဘူး ...စစ်ဆေးရေးတွေ မလာခင် တစ်ခုခုလုပ်တာပေါ့ လောလောဆယ် ဆေးကျွေးထားလိုက်... ဟိုသုံးယောက်ကိုတော့ ဒီရက်ထဲမှာပဲ ရှင်းပစ်ရမှာပဲ ... သဲလွန်စပါမကျန်အောင် ရှင်းနိုင်မှ ဖြစ်မှာနော် ... မြို့ဝန်မင်းအသစ်ပြောင်းသွားတာမို့ နယ်မြို့တွေ အထိဆင်းချလာမှာ ...အထာမသိတော့ သတိထားမှ ဖြစ်မယ် ...ဒါနဲ့ မြို့ထဲမှာရော သူတို့တွေနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဘာသတင်းတွေကြားရလဲ " " သုံးယောက်မှာ နှစ်ယောက်က ဧည့်သည်ဖြစ်ပုံရတယ် ... ကျန်တဲ့ တစ်ယောက်ကတော့ မြို့ပေါ်က လူတစ်ယောက်ဆိုပေမဲ့ လူဆင်းရဲ အသိုင်းအဝိုင်းကပါ သူဌေး... သူနဲ့ပတ်သက်ပြီး သူဌေးစိတ်ပူနေဖို့ မလိုပါဘူး ...တကယ်လို့ အရေးကြုံလာခဲ့ရင်လဲ မိသားစုကို ငွေပေးပြီး ဖြေရှင်းလိုက်လို့ရပါတယ်.... ဒီမြို့မှာ သူဌေးကို ပုန်ကန်ရဲတဲ့သူ မရှိပါဘူး " [ ] စကားသံများသည် တိုက်ကြီးထဲတွင် ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ထို့နောက် သူဌေးမင်းသည် အလုပ်သမားများထဲမှမိန်းမချောလေးတစ်ယောက်၏ ပခုံးကို ဖက်လျက် တိုက်ကြီး၏ အတွင်းခန်းထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။ [ ] [ ] ~~~~~ [ ] ဘီနာသည် တွန်းလှည်းထဲမှ ထင်တုံးများကို အောက်သို့ စီချနေရင်းမှ ပြတင်းမှတဆင့်တိုက်ကြီးထဲသို့ မသိမသာ လှမ်းကြည့်နေလိုက်သည်။ထိုစဉ်မှာပင် ဘီနာရှိရာသို့ မက်ဂန်းတစ်ယောက်လျှောက်လာပြီးလျှင် [ ] [ ] "တယ် ဒီကောင် ...မင်းအခုချိန်ထိမပြီးသေးဘူးလား ...မင်းဒီလိုလုပ်နေပုံနဲ့ သူဋ္ဌေးမြင်ရင် ငါပါ အလုပ်ပြုတ်မှာပဲ ... မပြီးသေးလဲသွားတော့ ဟေ့ကောင်...မင်းလိုကောင်တွေကြောင့် ငါပဲ အပြောခံနေရတာ ... သွားကွာ ...သွားတော့ .. ရွှေဒင်္ဂါးတစ်ပြားဆုံးတာပဲ အဖက်တင်တယ် ...ဘာမှ သုံးစားမရတဲ့ကောင် " , "ဖြောင်း " မက်ဂန်းသည် ဘီနာ့ကို နှုတ်မှ ဆူပူကြိမ်းမောင်းရုံနှင့် အားမရဘဲ သူ၏ လက်ဝါးကြမ်းကြီးနှင့် ဘီနာ၏ ဇက်ပိုးကို ဖြောင်းခနဲ မြည်အောင် ရိုက်ချလိုက်လေသေး၏။ ဘီနာသည် နာကျင်သွားသော ဇက်ပိုးကို တစ်ချက်သာ ထိကိုင်စမ်းလိုက်ပြီးနောက် ထင်းလှည်းကိုတွန်းကာ တိုက်ကြီး၏ နံဘေးမှအမြန်ဆုံးထွက်ခဲ့လေသည်။ ~~~~~ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးအစဉ်အမြဲပေရေညစ်ပတ်နေပြီး မျက်နာသေလေးနှင့် အူကြောင်ကြောင်ပုံစံပေါက်နေသော ဘီနာ့ကို စက်ရုံအတွင်းရှိ အလုပ်သမားများက အဖက်မလုပ်ကြသည့်အပြင် ရွံရှာသည့်ဟန်ဖြင့် ရှောင်ဖယ်ကြလေသည်။မတော်တဆများ သူတို့အနားမှ ဘီနာဖြတ်လျှောက်မိလျှင် နှားခေါင်းရှုံ့ကြလေ၏။စက်ရုံတွင် ဘီနာ့အား ချေချေငံငံစကားပြောသူဟူ၍ ထမင်းချက် အမျိုးသမီးကြီးတစ်ယောက်သာရှိလေသည်။ထိုထမင်းချက် အမျိုးသမီးကြီးသည် လူအများက ဘီနာ့ကို မတူမတန်သလို ဆက်ဆံနေကြသည်ကို ကြည့်ပြီး တစ်ခါတစ်ရံ၌အားပေးစကားပြောတတ်လေသည်။ "မင်းဘာမှ ၀မ်းနည်းမနေနဲ့ ... သူတို့က ငရဲပန်းကို တော်ဝင်ပန်းထင်နေကြတာ ...မိန်းခလေးတွေလဲ ဘာထူးလဲ ဒီအတိုင်းပဲ ... သူတို့ မင်းကို လူရာမသွင်းတာပဲ ခပ်ကောင်းကောင်း ...မဟုတ်ရင် သူတို့ အလုပ်မှန်သမျှ မင်းကို ခိုင်းနေကြမှာ သိရဲ့လား " ထမင်းချက် အမျိုးသမီးကြီးထံမှ ထိုစကားကိုကြားရသည့်အခါ၌ ဘီနာသည် ပို၍ ညစ်ပေစုတ်ပြတ်အောင်နေခဲ့သည်။အိပ်ရာဝင်ကာနီးအချိန်တွင်သာ ရေချိုးခြင်း၊ ကိုယ်လက်သန့်စင်ခြင်းများကို ပြုလုပ်ပြီး ကျန်အချိန်များ၌မူ ပြာအလူးလူးဖြင့် နေလေသည်။ထိုသို့ နေထိုင်ခြင်းကြောင့်ပင်လျှင် ဘီနာ့ကို မည်သူကမျှ အဖက်မလုပ်ဘဲ ရှိကြလေ၏။ဒါသည်ပင် ဘီနာ့အတွက် အခွင့်အရေးဖြစ်လေသည်။ ~~~~ ညအမှောင်သည် ဘီနာ၏ ပြာ အလူးလူးနှင့် ညစ်ပေနေသော ကိုယ်လုံးသေးသေးလေးအား အပြည့်အ၀ ကာကွယ်ပေးထား လေသည်။ဘီနာ၏ခြေလှမ်းများသည် တိုက်ကြီးအနားသို့ တစ်စစချဉ်းကပ်လာခဲ့ပြီးလျှင် တိုက်ကြီး၏ အနောက်ဘက်ဆီသို့ တိုးကပ်၍ သွားလိုက်လေသည်။ နှင်းမှုန်များတဖွဲဖွဲကျဆင်းနေသော မှောင်မိုက်နေသည့် အမှောင်ထုအောက်တွင် သက်ရှိဟူ၍ ဘီနာတစ်ယောက်တည်းသာရှိသည်။ယနေ့ နေ့ခင်းက တိုက်ကြီးထဲရှိမီးလင်းဖိုတွင် ထင်းများဝင်ထားရင်းမှ နောက်ဖေးပြတင်းတံခါးတစ်ချပ်ကို မသိမသာ ဖွင့်ဟထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ပြတင်းတံခါးချပ်ကို အသာဟဖွင့်လိုက်ပြီးနောက် အသံမထွက်အောင် ဘီနာဝင်လိုက်သည်။တိုက်ကြီးသည် သူဌေးနှင့်သူ၏ သားဆိုသူ လာသောအခါမှသာ အသုံးပြုကြခြင်းဖြစ်လေသည်။ဘီနာရောက်ပြီးနောက်တွင် သူဋ္ဌေးကြီးမှလွဲ၍ သူ၏ သားဆိုသူမှာ ရောက်လာခဲ့ခြင်းမရှိပေ။သူဌေးကြီးသည်လည်း နေ့လယ်နေ့ခင်းများ၌သာ သူ၏အလုပ်သမား အခြွေအရံများနှင့် ရောက်လာလေ့ရှိပြီး နေဝင်သည်နှင့်ပြန်လေ့ရှိလေသည်။တိုက်ကြီးထဲတွင် လူမရှိသော်လည်း မက်ဂန်းတို့မိသားစုနှင့်အတူ ခွေးဘီးလူးများကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းခက်ထန်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော မက်ဂန်း၏ လက်ရင်းတပည့်များသည် တိုက်ကြီး၏ ရှေ့ဘက်တွင် အလှည့်ကျ စောင့်လျက်ရှိကြလေသည်။သူတို၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားလျှင်တော့ အဖမ်းခံရသူ၏ ဘဝသည် တွေးဝံ့စရာမရှိပေ။ဘီနာ့လို ခပ်သေးသေး ခန္ဓာကိုယ်လေးဆိုလျှင်မူ တစ်ချက်ကိုင်ပေါက်စရာသာရှိပေလိမ့်မည်။

ဧကြည်ဖြူ "ဘီနာ " အပိုင်း(၅) ******* "ဒီလောက်စုတ်ပျက်နေတာကို မင်း ဘယ်ကများတွေ့လာတာလဲ ... လူကသေးသေးညှပ်ညှပ်နဲ့ ဘာခိုင်းလို့ရမှာလဲ ... သူဌေးလဲ သဘောကျမယ် မထင်ဘူး " အလုပ်သမားခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူသည် ပြာမှုန့်များဖြင့် ပေပွနေသော အနွေထည်အစုတ်ကြီးဝတ်ထားသည့် လူငယ်လေးကို စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်ရင်းမှ ဖက်တီး ဆိုသူအား ခပ်ကြိတ်ကြိတ်ပြောလိုက်လေသည်။ "ဘာလဲ ... ဒါဆိုမလိုချင်ဘူးပေါ့ .... မလိုချင်လဲ ရတယ် ..... သူဋ္ဌေးအိမ်တစ်အိမ်မှာ သွားရောင်းလိုက်မယ် ...ရွှေဒင်္ဂါး တစ်ပြားနဲ့ တစ်သက်လုံးခိုင်းလို့ရမဲ့ကျွန်တစ်ယောက်ရမှာကို နာတယ်ထင်နေတာလား " ဖက်တီးသည် အသံမာမာဖြင့်ပြန်လည်ပြောဆိုလိုက်လေသသည်။ "အောင်မယ် မင်းက ခုတော့ ဒီလိုပြောပြီးပေါ့ ...မင်းငွေ၀င်လမ်းဖြောင့်အောင် တို့သူဌေးက လုပ်ပေးထားတာကို မေ့နေတာလား ...ကဲပါ ထားခဲ့လိုက် ... ဘာမှ ခိုင်းမရလဲ သူနဲ့လိုက်ဖက်တဲ့ ထင်းရုံထဲမှာ ထားရမှာပေါ့ ..." အလုပ်သမားခေါင်းဆောင်နှင့် ဖက်တီးတို့ အရောင်းအဝယ် အဆင်ပြေသွားပြီးသည့်နောက်တွင် ဖက်တီးသည် ရွှေဒင်္ဂါး တစ်ပြားကို ယူဆောင်ပြီးလျှင် ပြန်သွားခဲ့လေသည်။ ~~~~~~~ "မင်း နာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ " "ဘီနာ " ဘီနာသည် သူမ၏ နာမည်အရင်းကို မပြောဘဲ မြိုတွင် လူအများခေါ်သည့် နာမည်ကိုသာပြောလိုက်လေသည်။ ~~~~ ဘီနာ၏ အလုပ်တာဝန်သည် ထင်းတုံးများကို လက်တွန်းလှည်းထဲသို့ထည့်သယ်လာခဲ့ပြီးလျှင် နေရာအသီးသီးသို့ ပို့ဆောင်းပေးရသည်။လိုအပ်လျှင် မီးဖိုများလည်း မီးမွှေးပေးရသည်။ထင်းရုံမှ ကိစ္စအဝဝမှန်သမျှနှင့် လူတကာ နားခေါင်းရှုံ့သော အောက်ခြေသိမ်းအလုပ်မှန်သမျှကို ဘီနာလုပ်ရသည်။တစ်နေ့ ထမင်းနှစ်နှပ်နှင့်ပေါင်မုန့်ကြမ်းတစ်လုံး ကျွေးသည်။ထင်းရုံအနီးနားရှိ သစ်လုံးတဲငယ်လေးထဲမှာပင် ဘီနာနေခွင့်ရသည်။ရောက်သည်မှာ နှစ်ရက်ပင်မပြည့်သေးသော်လည်း ဘီနာသည် ရှိရင်းစွဲ ကိုယ်လုံးထက်ပင် ပို၍သေးကွေးသွားသယောင်ရှိလေသည်။ပင်ပန်းလွန်းသော ဒဏ်ကြောင့် အဝေးဆုံးသို့ ဘီနာထွက်ပြေးချင်နေပြီဖြစ်သော်လည်း မြို့တွင်လည်း ဆွေမျိုးရင်းချားမရှိသလို ငှါးရမ်းထားသော အိမ်မှာလည်း နှစ်ပြည့်သွားပြီဖြစ်သောကြောင့် ဖခင်ကြီး၏ ဇာတိမြေတွင် အခြေချရန် လာရောက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပေသည်။မြို့လေးသို့ ရောက်ချိန်၌ အရှုံးကိုပိုက်ပြီး ပြန်ရန်ဖြစ်သော်လည်း ကံကြမ္မာသည် ဘီနာ့အား ခွင့်မပြုခဲ့ခြင်းပေပဲလား။ထိုစဉ်က အသက်လုကာ ပြေလွှားခဲ့ပြီးလျှင် မီးလင်းဖိုထဲ၌ ပုန်းအောင်းနေခဲ့ရချိန်တွင် ဘီနာသည် ကိုယ့်ဘဝကိုယ်တွေး၍ စိတ်နာခြင်းဖြစ်ရလေသည်။မြို့သို့ပြန်လျှင်လည်း နေစရာမရှိသော ဘဝနှင့် သေမထူးနေမထူး ဘ၀မျိုးသို့ပြန် ရောက်ရမည်ကို တွေးမိသောအခါ၌ ဘိုးဘွားပိုင်ခြံကို ပြန်လည်ရယူချင်စိတ်များ ဖြစ် ပေါ်လာမိသည်။မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ နောက်ဆုံးအနေဖြင့် ဘီနာစွမ်းသမျှ ကြိုးစားကြည့်ချင်သေး၏။ဒါသည်ပင်လျှင် ဘီနာ၏အခွင့်အရေး ဖြစ်လာခဲ့ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ ~~~~~ "ဟဲ့ ကောင်လေး ဘာတွေ သွားချောင်းနေတာလဲ ...ဘာလဲ နင်က အဲ့ဒီမှာ အလုပ်သွားလုပ်ချင်တာလား " ရုတ်တရက်ထွက်ပေါ်လာသော အသံကြောင့်ဘီနာလန့်သွားမိသည်။အသံရှင်မှာ ထမင်းချက်ဆောင်မှ မိန်းမကြီးဖြစ်လေသည်။အမျိုးသမီးကြီးသည် ဘီနာနှင့်လည်း ရင်းနှီးနေပြီဖြစ်သည်။ " အဲ့ဒီထဲမှာ အလုပ်သွားလုပ်ဖို့ မစဉ်းစားနဲ့ ဟိုကောင်တွေက လူစိတ်ရှိတာမဟုတ်ဘူး သိရဲ့လား ..ဒီကိုလာပြီး ငါ့ကို လာဝိုင်းကူပေး " အမျိုးသမီးကြီးက ထိုမျှသာပြောပြီး အသားဗန်းကြီးကို ရေစည် နားတွင်ချလိုက်လေသည်။ဘီနာလည်း အလိုက်တသိနှင့်ပင် သားလှီးဓါးနှင့် ဓါးသွေး ကျောက်ထုံးကို အမျိုးသမီးကြီး၏အနားတွင် ချပေးလိုက်လေသည်။ "ကောင်လေး ... ဒီညနေ သူဌေးလာလိမ့်မယ် ... နင်လုပ်စရာရှိတာတွေကို သေချာလုပ်ထားနော် ... မဟုတ်ရင် မက်ဂန်းဆိုတဲ့ကောင်က သူမျက်နှာရဖို့ နင့်ကို နှိပ်စက်ပြလိမ့်မယ် " အမျိုးသမီးကြီးပြောသော မက်ဂန်းဆိုသည်မှာအလုပ်သမားများ၏ခေါင်းဆောင် သူဋ္ဌေး၏ လူယုံ ဖြစ်လေသည်။မက်ဂန်းသည် တစ်ခါကခေါင်မိုးပေါ်မှပြုတ်ကျသော လူရွယ်အား ထိပ်ဆုံးမှ နှိပ်စက်ခဲ့သူဖြစ်လေသည်။သူတို့သည် ဘီနာ့၏ မျက်နာကို သေသေချာချာ မမြင်ဖူးကြသော်လည်း သူတို့၏ မျက်နှာများကို ဘီနာက မှတ်မိနေသည်။သို့စေကာမူ ဘီနာတည်းခိုးရာအထိ လိုက်လာပြီး သတ်ရန် လုပ်ခဲ့သူကိုမူ မတွေ့ရပေ။သေချာသည်မှာ ထိုသူသည် ဘီနာ့ကို အသည်းအသန်လိုက်လံရှာဖွေနေပေလိမ့်မည်။ ~~~~~~~ " အခြေအနေဘယ်လိုလဲ မက်ဂန်း ... လကုန်ရင်စစ်ဆေးရေးမှူးတွေ လာလိမ့်မယ် ... ထုံးစံအတိုင်း ပေးစရာရှိတာတွေကို သူတို့အိမ်တွေကို ပို့ထားလိုက်...ကောင်မလေး အခြေအနေရော ဘယ်လို ရှိသလဲ ... " သူဌေးမင်းသည် မက်ဂန်းအား အသံခပ်တိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "အခြေအနေကောင်းပါတယ်ဆရာ ... ဒီတိုင်းပဲ ဆက်ချုပ်ထားရမလား...ရှင်းပစ်လိုက်ရမလား ...သူ့ယောကျာ်းသေသွားတာကိုသိရင် ငြိမ်ခံနေမှာမဟုတ်ဘူးထင်တယ် "

"အသုံးမကျတဲ့ကောင်... မိန်ခလေးတစ်ယောက်ကိုတောင် အမိမဖမ်းနိုင်ဘူးလား ...တကယ်လို့သာ ဒီသတင်းက မြို့ကြီးထိ ရောက်သွားခဲ့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ ... ဒီနေ့သူ့ကို ရအောင်ဖမ်းကြ ....မနေ့က ဟိုကောင့်ရဲ့ အလောင်းကို သက်သေမရှာနိုင်အောင် ဖျောက်ပစ်လိုက်ကြ ...ဖမ်းမိထားတဲ့ လူတွေကိုလဲ သေချာစောင့်ကြည်ထားအုံး ...တကယ်လို့များ ဟိုနှစ်ယောက် အကြောင်းလာစုံစမ်းတဲ့သူရှိရင် ... သူတို့ အလုပ်ထွက်ပြီးပြန်သွားပြီလို့ ပြောလိုက်ကြ...ဒီကိစ္စမှာ ငါ့သားပါနေတာကို ဘယ်သူမှသိလို့မဖြစ်ဘူးနော် ...သိခဲ့ရင် မင်းတို့မိသားစုတွေ ဘာဖြစ်သွားမလဲဆိုတာသိတယ် မဟုတ်လား...ရော့...ဒီမှာ မင်းတို့ သုံးဖို့ " သူဌေးမင်းသည် ရွှေဒင်္ဂါး တစ်ပြားကို သူ၏ သစ္စာတော်ခံအလုပ်သမားများ၏ရှေ့ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ပစ်ချပေးလိုက်ပြီးလျှင် အခန်းအပြင်သို့ထွက်ခဲ့လေသည်။ ~~~~ " ဟေ့ ... မင်းက ဘယ်သူလဲ ... ဒီနေရာမှာ ပိုက်ဆံ တောင်းခွင့်မရှိတာ မသိဘူးလား " ဖက်တီးသည် ဘူတာ၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် အဝတ်အစားဟောင်းဟောင်းနွမ်းနွမ်းနှင့် ထိုင်နေသော စုတ်တိစုတ်ပဲ့ပုံနှင့် လူငယ်လေးကို မေးလိုက်သည်။ထိုအခါ အပေါက်အပြဲများ ပြည့်နှက်နေသော ကုတ်အင်္ကျီစုတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူရွယ်သည် တစ်ချက်မော့ကြည့်လာပြီလျှင် အာလုပ်သံကြီးနှင့် ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။ " ငါက သူကောင်းစားမဟုတ်ဘူး... အလုပ်လိုချင်လို့ ဒီမြို့ကို ရောက်လာခဲ့တာ " "အောင်မယ် .. မင်းက ဘာများလုပ်နိုင်လို့လဲ ..." " ငါဘာမဆိုလုပ်နိုင်တယ် ... မင်းမှာ အလုပ်ရှိလို့လား " "ငါ့မှာတော့ အလုပ်ဘယ်ရှိမလဲ ...ငါတို့ သူဋ္ဌေးဆီမှာ အလုပ် ပြောပေးမယ် ..... မင်း အလုပ် လိုချင်ရင် ငါနဲ့လိုက်ခဲ့လေ " ဖက်တီးသည် ကုတ်အင်္ကျီစုတ်ဖားဖားကြီးအောက်မှ သေးသေးကွေးကွေးပုံစံ လူငယ်လေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လူငယ်လေးမမြင်အောင် တစ်ဖက်သို့လှည့်၍ ပြုံးလိုက်လေသည်။ @@@@@@@@@@@@@@@@@@@ အပိုင်း (၅ ) ဆက်ရန် ဧကြည်ဖြူ