အချစ်/အလွမ်း/ လျှို့ဝှက်သဲဖို ရသစုံ ဝတ္ထုများ ဧကြည်ဖြူ

မိတုတ်တစ်ယောက်ရေကန်ဟောင်းကြီးနားတွင် ထိုင်၍ငိုနေလေသည်။မောင်မောင်နှင့်လည်းမခွဲနိုင်။ဗိုက်ထဲက ကလေးကိုလည်းသနားမိသောကြောင့် မိတုတ်မှာ မဝေခွဲနိုင်ဖြစ်နေရလေသည်။ရေကန်ဟောင်းနားတွင်မိတုတ်နင့်အတူအခြားအမျိုးသမီးတစ်ယောက်ပါထိုင်နေလေသည်။ ~~~~ "အမယ်လေးဟုတ်ပါတယ် မမကြီးရယ်... ဒါကျွန်မသမီးမိတုတ်ပါပဲ၊ ဟော့ဒီမှာ သူ သွားလေရာယူသွားတတ်တဲ့မှန်နဲ့ပေါင်ဒါမှုန့်ဘူးရယ်၊သူကြိုက်တဲ့ပစ္စည်းတွေထည့်ထားတဲ့အထုတ်ပါ... အမလေး ကျွန်မသမီးလေးတော့သေရှာပြီပေါ့" ပြောရင်းနှင့်မိတုတ်၏မိခင်ဒေါ်အေးကြည်သည်ပုံပျက်ပန်းပျက်ဖြစ်နေသောအလောင်းကိုကြည့်ပြီးအော်ဟစ်ငိုလေတော့သည်။ ဒေါ်နုနုတို့မိသားစုကတော့မိတုတ်ဟုတ်မှန်ကြောင်းကိုသေသေချာချာအတည်ပြုနိုင်ပြီဖြစ်၍ ရင်ထဲမှအပူလုံးကြီးကျသွားကြဟန်ဖြင့်စိတ်သက်သာရာရသွားကြလေ၏။ "မိနု သေချာကြည့်စမ်း... မိတုတ်ဟုတ်ရဲ့လားလို့ " "ဟုတ်မယ်ထင်တယ် အမေ။မိတုတ်ပျောက်နေတာ ကြာပြီလေ ။အခုအလောင်းကပုပ်ပွနေတော့ ရုပ်ပျက်နေပြီ အမေရဲ့ " ထိုစဉ်မှာပင် ဒေါ်နုနုတို့အိမ်မှ အလုပ်သမားတစ်ယောက်အပြေး ရောက်လာပြီးလျှင် မောင်မောင့်အနားသို့ကပ်၍ တစ်စုံတရာကို ပြောလိုက်လေသည်။ထိုသူ၏ စကားဆုံးသောအခါ မောင်မောင်တစ်ယောက် ဘွားအေဖြစ်သူနှင့် မိခင်ကို ဝမ်းသာအားရပြောလိုက်၏။ "အဘွား. .. အမေ... သားမိန်းမမှာကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီတဲ့၊ ဒီနေ့ပဲ ပြန်လာဖို့ ဖုန်းဆက်ပြီးလှမ်းခေါ်နေတယ် " " အို... ဝမ်းသာလိုက်တာ၊ မင်္ဂလာရှိလိုက်တဲ့သတင်း ၊သားမြန်မြန်ပြန်တော့ ...သားဦးဆိုတာဂရုစိုက်ရတယ်ကွဲ့၊မကြာခင် အမေတို့လိုက်လာခဲ့မယ်လို့သမီးလေးကိုပြောလိုက် " "ဟုတ်ကဲ့...အမေ၊ "ဟုတ်ကဲ့ အဘွား " မောင်မောင်သည်ငိုနေသော မိတုတ်၏မိခင်နှင့်အလောင်းကိုကျောခိုင်း၍ ပျော်ရွှင်စွာပြေးထွက်သွားလေသည်။ ~~~~~~..~ လူများပျားပန်းခပ်မျှရှုပ်ထွေးစည်ကားနေသောဘူတာရုံအတွင်းသို့ရထားတစ်စီးဝင်ရောက်လာလေသည်။ရထားရပ်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်လူအများရထားပေါ်သို့အလုအယက်ပြေးတက်ကြလေသည်။မိတုတ်လည်းအများနှင့်အတူရထားပေါ်သို့တိုးကြိတ် တက်လိုက်လေ၏။မိတုတ်နှင့်အပြိုင်မိန်းမတစ်ယောက်လည်းအတင်းတိုးတက်လာပြီး မိတုတ်ကိုတွန်းတိုတ်သွားသောကြောင့်မိတုတ် ဒေါသတကြီးရန်တွေ့လိုက်လေသည်။ "ဟဲ့... ဘာဖြစ်လို့တွန်းတာလဲ ...ကျုပ်ဗိုက်ထဲက ကလေးနာသွားရင်ဘယ်လိုလုပ်မလဲ၊ နောက်တစ်ခါတွန်းရင်ပါးရိုက်ပစ်မယ်ကြားလား " မိတုတ်သည်ထိုအမျိုးသမီးအားကြိမ်းမောင်းပြောဆိုပြီး ဗိုက်ကိုလက်ဖြင့်ကာ၍ချောင်ကျကျနေရာတွင်သွားထိုင်လေသည်။ထိုင်နေရင်းမှမှန်ကြည့်ရန်သတိရသော်လည်းရေကန်ဟောင်းကြီးနားတွင် အထုတ်မေ့ကျန်ခဲ့သည်ကို ပြန်သတိရသွားပြီး ပြတင်းပေါက်မှမြင်ရသော လမ်းဘေးရှုခင်းများအားငေးမော လျက်လိုက်ပါခဲ့လေသည်။ @@@@@@@@@@@@@ အပိုင်း( ၂ ) ဆက်ရန် #ဧကြည်ဖြူ မင်္ဂလာပါရှင် " " အခန်းဆက်ဝတ္ထုစ/ဆုံး ကို Kpay (or ) Wave 1000 Ks ဖြင့်ဝယ်ယူဖတ်ရှုလို့ရပါတယ်။ *အထူးပြောချင်တာက 1000 Ks ပေးသည်ဖြစ်စေ / မပေးသည်ဖြစ်စေ မည်သူမဆို .ဝင်ရောက်ဖတ်ရှု/share / Copy (ကလောင် အမည်ပြောင်းခွင့်မပြုပါ ) ပြုလုပ်လို့လဲရပါတယ် ၀တ္ထုက ရေးပြီသားမဟုတ်ဘဲ နေ့စဉ် ရေးသားပြီး အကောင့် /p age နဲ့ ဂရုတွေမှာ public နဲ့ တစ်ပြိုင်တည်းတင်ပေးသွားမှာဖြစ်ပါတယ်။နေ့စဉ်တင်ပေးသွားမှာဖြစ်ပြီး တစ်ခါတစ်ရံ ကျမ်းမာရေး၊ အလုပ်တာဝန်များကြောင့် ရက်ပျက်တာမျိုးလဲ ရှိနိုင်ပါတယ်။ဖတ်ရှုအားပေးကြသူများကို ကျေးဇူးအထူးတင်ရှိပါတယ်။ KPay Lai Lai Win 09773745413 wave 09773745413 Lae Lae Win

လာကြလေ၏။အားလုံးမောင်မောင့်အခန်းဝရောက်ချိန်မှာတော့ အခန်းထဲမှ မြင်ကွင်းကြောင့်အားလုံးထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြလေ၏။အခန်းထဲတွင်တော့ စောင်တစ်ထည်ကိုခြုံပြီးထိုင်နေ ကြသောမောင်မောင်နှင့်မိတုတ်။ပထမဆုံးသတိဝင်လာသူကမောင်မောင့်မိခင်ဒေါ်နုနုပင်။စိတ်ထက်လှသူမို့ မိတုတ်ပါးကိုဘယ်ပြန်ညာပြန်ရိုက်ပြီးမိုးမွန် အောင်ဆဲလေတော့သည်။ "လင်တရူးမ ...အရူးမရဲ့ ၊အရူး ... အရူးနဲ့အိမ် ဦးခန်းချေး(ချီး )တက်ပါတာပေါ့လေ " ဒေါ်နုနုက မိတုတ်ကိုအယုတ္တအနတ္တစုံနေအောင်ဆဲဆိုပြီးမောင်မောင့်ကိုပါ ရိုက်လေတော့သည်။ရိုက်သည်မှအဆက် မပြတ်ရိုတ်နေတာမို့ဘွားအေဖြစ်သူဝင်ဆွဲမှရပ်လေတော့၏။ **** ပြဿနာဖြစ်ပြီးနောက်နေ့ပဲမောင်မောင့်အား အမျိုးတွေဆီသို့ ပို့ပစ်လိုက်င်္ပြး တစ်လအတွင်းမှာပင်သူဌေးသမီးတစ်ယောက်နှင့်ပေးစားလိုက်ကြလေသည်။ဒါကိုမိတုတ်ကမသိ။မောင်မောင်မရှိတော့မစားနိုင်မအိပ်နိုင်တပိန်ပိန်တလိန်လိန်ဖြစ်လာတော့ သည်။အိမ်ကြီးရှင်တွေကမူ မသိကျိုးကျွံပြုကာခိုင်းမြဲခိုင်းလျက်ပင်။ ~~~~~~~ ရက်တွေလစားလို့နှစ်လကျော်သုံးလအကြာတွင် မိတုတ်အခြေအနေကတမျိုးဖြစ်လာလေ၏။တစ်နေ့သောအခါ အလုပ်လုပ်နေရင်း မိတုတ်မူးလဲတော့သည်။မိတုတ်၏မိခင်ကစိုးရိမ်တကြီးဆေးခန်းသွားရန် ပြင်ဆင်နေစဥ် ဒေါ်နုနုတို့သားအမိ ရောက်လာပြီး " ညည်းသမီး ဘာရောဂါဖြစ်တယ် ဆိုတာ ...ညည်းအသိဆုံးနေမှာပေါ့၊ ဆေးခန်းသွားပြစရာမလိုဘူး။ ဒီကိစ္စကိုဘယ်သူမှမသိစေနဲ့...ကျန်တဲ့ပြဿနာကိုငါတို့ ဖြေရှင်းပေးမယ်။ပြီးရင်ညည်းတို့သားအမိဝေးရာကိုပြောင်းကြပေတော့။ လိုသလောက်ငွေကိုပေးလိုက်မယ် " ~~~~~~ မိတုတ် ခုတင်ပေါ်တွင် အိပ် ပျော်နေရာမှ လန့်နိုးလာပြီး မိခင်ဖြစ်သူအားလှမ်း၍မေးလိုက်လေသည်။ "အမေ ...ကျုပ်ကိုဘာလို့ ..ဒီမှာ အိပ်ခိုင်းထားတာလဲ " "ညည်းနေမကောင်းလို့...ဆေးထိုးပေးမလို့ပါအေ " အဲသည့်အချိန်၌ အခန်းထဲသို့ ဒေါ်နုနုနှင့်မိန်းမကြီးတစ်ယောက်ဝင်လာလေသည်။ထိုမိန်းမကြီးမှာ ခပ်ဝေးဝေးရပ်ကွက်တစ်ခုမှ ကလေးဖျက်ချရာတွင်နာမည်ကြီးလှသောသူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်ကိုနေရာအနှံ့စျေးလိုက်ရောင်းဖူးသော မိတုတ်ကသိလေသည်။ကျပ်မပြည့်သော်လည်းအခြေအနေကိုရိပ်စားမိသွားသော မိတုတ်အိပ်နေရာမှ ဆက်ခနဲထထိုင်လိုက်ပြီးလျှင် "အမေ ကျုပ်ကိုဘာလုပ်မလို့လဲ... ကျုပ်က လေးကိုသတ်မလို့လား.. မလုပ်ဘူးနော် မလုပ်ရဘူး " မိတုတ် အကြောက်အကန်ငြင်းဆန်ပြီး အခန်းထဲမှပြေးထွက်သွားလေတော့သည်။ထိုနေ့ထိုအချိန်မှစ၍ မိတုတ်တစ်ယောက်မောင်မောင်တို့အိမ်သို့ လုံးဝပြန်မလာတော့ပေ။ ~~~~ မောင်မောင်တို့အိမ်တွင်လည်းမိတုတ်ကြောင့်မုန်တိုင်းတစ်ခုဖြစ်ပေါ်နေရလေသည်။ " ကလေးကိုမွေးခိုင်းလို့မဖြစ် ဘူး။သူများတွေသိရင်ငါတို့ဂုဏ်သိက္ခာကိုထိခိုက်မယ် " " ဟဲ့ မိအေးကြည်...ညည်းသမီးကိစ္စကို ...ညည်းကိုယ်တိုင်ရှင်းမလား၊ ငါတို့ရှင်းရမလား" "ကျွန်မ...ကျွန်မရှင်းပေးပါ့မယ် မမကြီး၊ မိတုတ်ကိုကလေးဖျက်ခိုင်းဖို့ကမလွယ် တာမို့ ...ကျွန်မတို့သားအမိဘယ်သူမှမသိ အောင်တော်ရာနေရာမှာသွားနေပါ့မယ်၊ ပြီးတော့ကလေးမွေးပြီးဇာတ်မြှုပ်နေပါ့မယ် " " ဘာ... ဘာပြောတယ်မိအေးကြည်၊ ကလေးကိုမွေးရအောင်ညည်းတို့လိုအရူးမျိုးနဲ့ ငါတို့သွေးသားက တူလို့တန်လို့လား၊ညည်းမို့ရာရာစစပြောထွက်တယ်၊ဒီမှာဟေ့... ရှင်းရှင်းပဲပြောမယ်...ငါတို့သွေးသားကိုညည်းတို့လိုလူမျိုးတွေဆီမှာမရှင်သန်စေရဘူး၊ မိတုတ်ကိုတွေ့အောင်ရှာပြီးခေါ်လာခဲ့၊ မဟုတ်လို့ ကတော့ခင်မမအကြောင်းကိုသိ တယ်နော် " ~~~~ မောင်မောင်ပြန်လာပြီဆိုသောသတင်းကြောင့်မိတုတ် မောင်မောင်တို့အိမ်နားသို့မယောင်မလည် ပြန်ရောက်လာလေသည်။မောင်မောင်က မိတုတ်အား ထွက်တွေ့ပြီးချော့မော့လျက် အိမ်ထဲခေါ်သွား၏။ "မိတုတ်ရယ်... ဘယ်တွေများလျှောက် သွားနေတာလဲ...အစ်ကိုလေးပြန်ရောက်နေတာ..နှစ် ရက်တောင်ရှိနေပြီ " "မိတုတ်သိပါတယ်တော်... မေမေကြီးတို့ကို ကြောက်လို့မလာတာပါ" "အေးပါ ထားလိုက်တော့ ...မိတုတ် ဗိုက်ထဲမှာကလေးရှိနေပြီဆို...ဒီလိုလျှောက်သွား နေရင်. .ကလေးရောမိတုတ်ပါဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ် " " ဒါဆိုမိတုတ်ကဘယ်လိုလုပ်ရမှာလဲ " "ဒီမှာ မိတုတ်... အစ်ကိုလေးပြောတာသေချာ နားထောင်၊ဘွားဘွားတို့မေမေတို့က တို့နှစ်ယောက်ကိုသဘောမတူတာကို သိတယ်မဟုတ်လား။တို့တွေ သူတို့မသိအောင်ထွက်ပြေးရမှာ ။နောက်မကြာ ခင်မိတုတ်ကို အစ်ကိုလေးလာခေါ်မယ်။အဲ့ဒါ ...အစ်ကိုလေး လာမခေါ်ခင် မိတုတ်က ...ကလေးကိုမွေးလို့မဖြစ်ဘူး ။ကလေးကို မွေးလိုက်ရင် ဘွားဘွားတို့က အစ်ကိုလေးနဲ့မိတုတ်ကိုပြန်မဆုံအောင်ခွဲပစ်ကြမှာ " "ဒါဆိုသူတို့မသိအောင်အဝေးကြီးမှာ... ကလေးသွားမွေးလိုက်မယ်လေ အစ်ကိုလေး " "မရဘူး မိတုတ်၊ ဘွားဘွားတို့ကသိပ်လည်တာ...၊မိတုတ်ကလေးမွေးလိုက်တာနဲ့အစ်ကို လေးတို့ကိုခွဲကြမှာ၊အဲ့ဒါကြောင့်မိတုတ်က အစ်ကိုလေးနဲ့မနေချင်ဘူးဆိုရင် ကလေးကိုမွေးပေါ့၊ဒီကလေးကိုမမွေးဘူးဆိုရင် အစ်ကိုလေးပြန်ရင် မိတုတ်ကို ခေါ်သွားမယ် " ~~~~~~

မသန်းဆင့်၏ နှစ်ကြိမ်မြောက်အမေးကြောင့်မိတုတ်က တဟီးဟီးနဲ့သဘောကျစွာရယ်နေပြီး အဝတ်များကိုတန်းမှာသွားလှန်းလေသည်။ပြီးနောက်ဆာနေသော ခြေတစ်ဖက်ကိုဆတ်ခနဲဆတ်ခနဲခါလိုက်ပြီးခေါင်းကိုတဗြင်းဗြင်းမြည်အောင်ကုတ်လေသည်။မိတုတ်၏ရှက်ကိုးရှက်ကန်းအမူအယာကြောင့်မသန်းဆင့်ကထပ်ပြီးလှမ်းစလိုက်ပြန်သည်။ "မိတုတ်တော့ ဟုတ်နေပါပြီအေ ...ညည်းရည်း စားကမောင်မောင်မဟုတ်လား " မသန်းဆင့်၏စကားကိုကြားသောအခါ မိတုတ်ဘေးဘယ်ညာ သို့ပြူးတူးပြဲတဲကြည့်လိုက်ပြီး "မသန်းဆင့်ကြီးနော် ...ဘယ်သူမှ လျှောက်ပြောမနေနဲ့ " မိတုတ်၏ တုံ့ပြန်စကားကြောင့်မသန်းဆင့်ကပြုံးစိစိမျက်နှာဖြင့် ထပြန်သွားလေ၏။မသန်းဆင့်က ပျင်းနေသောကြောင့် မိတုတ် အား လာစနေခြင်းပင်ဖြစ်လေသည်။တကယ်ဆိုလျှင် မိတုတ်နှင့်မောင်မောင်တို့ဘဝက မိုးနှင့်မြေကြီးပမာကွားခြားသည် ဆိုသည်ကို လူတိုင်းသိသည်။မောင်မောင်ဆိုသည်မှာ မိတုတ်တို့ဒေသရဲ့ဒိတ်ဒိတ်ကြဲစာရင်းဝင် မြို့မျက်နှာဖုံးအိမ်၏ အထွေးဆုံးသောသား။ဘွဲ့ရပညာတတ်ဖြစ်ပြီး ရုပ်ရည်ကလည်းချောသောအခါ မိန်းမလှလေးများဝိုင်းဝိုင်းလည်နေတာ။သည်အုပ်စုထဲ၌ မိတုတ်လည်းပါသည်ပေါ့။သည် ကြားထဲ မိတုတ်အမေကမောင်မောင်တို့အိမ်တွင်ထမင်းချက်လုပ်နေသောအခါ မိတုတ်အခြေအနေကပိုဆိုးသွားသည်ပေါ့။ မောင်မောင်တို့အိမ်ကခိုင်းသမျှကို မိတုတ်အမေဒေါ်အေးကြည်တင်မဟုတ် ၊မိတုတ်ကပါ အခမဲ့ဝင်လုပ်ပေးနေသည်။အခမဲ့ဆို၍ သူဌေးအိမ်ကပိုက်ဆံမပေးတာတော့မဟုတ်ချေ။မိတုတ်ကိုယ်၌ကမယူတာ။မောင်မောင်တို့အိမ်က မိတုတ်အခြေအနေကိုရိပ်စားမိကြသော်လည်း ကျပ်မပြည့်သူလို့သက်မှတ်ပြီး ရေကြီးခွင်ကျယ်လုပ်မနေကြတာဖြစ်သည်။သူတို့လိုဆွေကြီးမျိုးကြီးတွေကမိတုတ်လိုအခြေအနေမျိုးကို အရေးအရာထားစရာမလိုဘဲ သူတို့ဘုန်းကံကြောင့်ကျွန်တစ်ယောက်ပေါ်ထွန်းလာသည်ပဲသဘောထားကြလေသည်။မိတုတ်ကလည်း မောင်မောင်တို့အိမ်က မည်သူခိုင်းခိုင်းမညည်းမညူလုပ်ပေးတတ်သည်။မောင်မောင် များခိုင်းရင် ပိုဆိုးပေါ့။မောင်မောင်ကသွားဆိုသွား။လာဆိုလာ။မောင်မောင့်အတွက်ဆို ဖိနပ်ကအစဖုန်တစ်စက်မရှိရအောင် တိုတ်ပေးထားတတ်၏။သည်လို အပြုအမူများကြောင့်မောင်မောင်ကလည်းမိတုတ်ကိုကောင်းကောင်းမွန်မွန်ခေါ်ပြောဆက်ဆံသည်လေ။ကြာလာသောအခါ မိတုတ်အဖြစ်က "နေမြင့်လေအရူးရင့်လေ"ဖြစ်လာသည်ပဲပြောရမလား။လူတကာကမောင်မောင်နှင့်စပြီဆိုလျှင်ကျေ နပ်နေတတ်သည်။ကြာတော့မိတုတ်ကိုယ်တိုင်က မောင်မောင့်ကိုသူ့ရည်းစားလို့တွင်တွင်ထင်မှတ်လာတော့သည်။မောင်မောင်က ညာခိုင်းပြီးပေးကမ်းစွန့်ကြဲထားသောအဖိုးမတန်လှသည့်လက်ဆောင်ပစ္စည်းများအား ရွှေထုတ်တစ်ထုတ်သဖွယ်သေချာသိမ်းဆည်းထားလေသည်။ ပိုဆိုးတာက အရူးဘုံမြှောက်သောသူများကြောင့်လို့ပဲပြောရလေမည်လား။သူတို့ နောက်ပြောင်ကျီစယ်မှုများကြောင့်မိတုတ်အခြေအနေမှာပို၍ပို၍ဆိုးလာခြင်းဖြစ်လေသည်။မိတုတ်စိတ်သည်စားလည်းမောင်မောင်။ သွားလည်းမောင်မောင်ဖြစ်မှန်းမသိဖြစ်လာခဲ့သည်။မောင်မောင် ပြောသမျှစကားဆိုအကုန်နာခံ၏။ မောင်မောင်က စိတ်မကြည် ချိန်"နင် ငါ ရှေ့ မလာနဲ့ "လို့ပြောလိုက်လျှင် အဲ့သည့် တစ်နေ့လုံးမိတုတ်အိမ်ထဲကအိမ်ပြင်ကိုမထွက်တော့ချေ။မိတုတ်၏ အဖြစ်ကို မောင်မောင်ကရိပ်စားမိသော်လည်းသိပ်အလေးအနက်မထားဘဲခေါင်းက လေးပုတ်လိုက်လက်ကလေးဆွဲလိုက်နှင့်နေမြဲတိုင်းသာနေလေသည်။ ပြောရလျှင်ခိုင်းကောင်း၍ညာခိုင်းနေခြင်းဖြစ်ပေသည်။ ~~~~ သိပ်မကြာခင်မှာပဲ မိတုတ်၏ဝေဒနာကိုသက်သာစေသည်လား။တိုးပွားစေသည်လားမသိသော အခြေအနေတစ်ခုဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။မောင်မောင်တို့အဘိုးရုတ်တရက်လေဖြတ်သွားသောကြောင့်ဖြစ်လေသည်။သည်သတင်းကမိတုတ်အတွက်ဝမ်းသာစရာမဟုတ်သော်လည်း ၊ပျော်စရာအခြေအနေတစ်ခုတော့ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။အဘိုးကြီးကိုပြုစုစောင့်ရှောက်ဖို့ မိတုတ်တို့သားအမိမောင်မောင်တို့အိမ်ကြီးသို့ ပြောင်းရွေ့နေထိုင်ခဲ့ရသောကြောင့်ဖြစ်ပါလေသည်။မောင်မောင်အပါအဝင်တစ်အိမ်သားလုံး အဘိုးကြီးကိုတစ်နေ့တစ်ခါမျှ ပုံမှန်လာမကြည့်ကြဘဲ မိတုတ်တို့သားအမိနှင့်သာပစ်ထားလေသည်။မိတုတ်တို့သားအမိမှာ ညအိပ်တာတောင် အဘိုးကြီးအခန်းရှေ့၌ သာအိပ်ကြရလေသည်။ တစ်ည။ညသန်းခေါင်မှာ အဘိုးကြီးကအိပ်ရာထဲနောက်ဖေး သွားတာမို့မောင်မောင့်အဘွားက အခန်းဝတွင်အိပ်နေကြသော မိတုတ်တို့သားအမိအား နှိုးလေ၏။အဲ့သည်မှာပြဿနာကစတာ။အိပ်ရာထဲတွင် မိတုတ်အမေဒေါ်အေးကြည်ပဲရှိလေ၏။မိတုတ်ကမရှိ။အဘိုးကြီးအား မည်သူမှမလုပ်ပေး၊မကိုင်ပေးချင်ကြသောကြောင့် မိတုတ်အားရှာသော်လည်းမတွေ့။မိတုတ်အမေဒေါ်အေးကြည် ကလည်းအိုကြီးအိုမမို့ အဘိုးကြီးကိုမနိုင်။နောက်ဆုံး၌ မိတုတ်ကိုမတွေ့သည့်အဆုံး မောင်မောင့်ကိုသွားနှိုးကြလေသည်။ ~~~~~~~ အဘွားဖြစ်သူသည် မောင်မောင်အား သွားရောက် နှိုးရင်း အခန်းထဲမှမြင်ကွင်းကြောင့်သမီးဖြစ်သူကိုအလန့်တကြားလှမ်းအော်လိုက်လေသည်။ " ဟဲ့... အမလေး လေး... နုနုတို့ရေ အမြန်လာကြ ပါဦး ဟဲ့ " အသံနက်ကြီးနှင့်အော်လိုက်သော အဘွားကြီး၏အသံကြောင့်အောက်ထပ်မှမောင်မောင့်အဖေအမေနှင့်အစ်မများအပေါ်ထပ်သို့ ဝရုန်းသုန်းကားပြေးတက်

#မုန်းမာန် ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ တဏှာရာဂကြောင့် ဘ၀ပျက်စီးခဲ့ရတဲ့ မိန်းမသားများ.... A Kyi တို့ရဲ့ပတ်ဝန်းကျင်မှာ မိတုတ်နဲ့ အေးနွယ်တို့လို့ မိန်းခလေးများစွာရှိပါတယ်... အားလုံးဘဝတွေလှပကြပါစေ... #မိတုတ် ၀တ္ထုတိုလေးကို စာဖတ်သူတွေတောင်းဆိုမှုအရ #မုန်းမာန် အမည်ဖြင့် ခေါင်းစဉ် နာမည်ပြောင်းပြီး အခန်းဆက် ဝတ္ထုအဖြစ် နေ့စဉ်တင်ပေးသွားမှာဖြစ်ပါတယ်။ #မုန်းမာန် (#မိတုတ် ) (အခန်းဆက်ဝတ္ထုရှည်) အပိုင်း ( ၁ ) ******** (နိဒါန်း ) လူသူအရောက်အပေါက်နည်းလှသောနေရာရှိ ရေကန်ဟောင်းကြီးနားတွင် အမျိုး သမီးနှစ်ယောက်တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက် စွာထိုင်နေကြလေသည်။ထူးဆန်းသည်မှာ ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ယောက်၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်နှင့်အသွင်အပြင်များမှာခပ်ဆင်ဆင်တူနေကြခြင်းပင်ဖြစ်လေသည်။ဦးစွာအနည်းငယ်ပို၍ကြည့် ကောင်းသောအမျိုးသမီးသည် ကျန်အမျိုး သမီးအားလှမ်း၍စကားပြောလိုက်လေသည်။ " ညီမက ဒီမှာဘာလာလုပ်နေတာလဲဟင် " " ကျုပ်လား... စိတ်ညစ်လို့ ရေထဲခုန်ချမလို့လေ " ဖြန်ဖြေးရင်းမှအမျိုးသမီးသည် သူ၏အထုတ်ထဲမှမှန်ကိုယူထုတ်လိုက်ပြီးမျက်နှာအနှံ့သို့ တို့ဖက်နှင့်တဘက်ဘက် ရိုတ်ရင်းမှငိုလေတော့သည်။ထိုအမျိုးသမီး၏အပြုအမူကို ပထမအမျိုးသမီး က ကြောင်အအနှင့်ငေးကြည့်နေလေသည်။အတန်ကြာတော့မှ ထိုအမျိုးသမီး၏ မူမမှန်သောအခြေအနေကိုရိပ်စား ‌မိသွားပြီး ကရုဏာသက်သောမျက်ဝန်းများဖြင့် ငေးကြည့်နေလေသည်။ "ညီမလေးဘဝကလဲ သနားစရာကောင်းလိုက်တာနော် ...ကျွန်မအတွက်လဲ ... ဒီနေ့ဟာကျွန်မရဲ့နောက်ဆုံးနေ့ များဖြစ်နေမလားပဲ ...ကျွန်မလဲ ရေထဲခုန်ချရင်ကောင်းမလား စဉ်းစားနေတာ " ပထမအမျိုးသမီးစကားကြောင့်စိတ်ပုံမှန်မဟုတ်သောအမျိုးသမီးမှ " ဘာဖြစ်လို့ ရေထဲခုန်ချမှာလဲ ...အစ်မကိုလဲရည်းစားကပစ်သွားလို့လား " " သူလက်ထပ်သွားပြီလေ... အခုဆို ကျွန်မမှာလူပုံအလယ်မျက်နှာမပြရဲအောင်ဖြစ်နေရပြီ...ကျွန်မလိုကျောင်းဆရာမတစ်ယောက်က လင်ကောင်မပေါ်ဘဲကလေးမွေးရမယ့်အဖြစ်ကို ...စိတ်ကူး ထဲမှာတောင်မတွေးရဲပါဘူး ညီမရယ် ...ရေထဲခုန်ချပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုသတ်သေဖို့ကျတော့ကြောက်လဲကြောက်တယ်...ဗိုက်ထဲက ကလေးကိုလည်းသနားတယ် " အမျိုးသမီးနှစ်ယောက်သည်တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်စွာအတန်ကြာထိုင်နေကြလေသည်။အတော်လေးကြာသောအခါ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်သည်ကန်နှင့်ဆန့်ကျင်ရာသို့ထွက်သွားလေတော့သည်။ ကျန်ခဲ့သောအမျိုးသမီးမှာထွက်သွားသောအမျိုးသမီး၏ကျောပြင်ကိုလိုက် လံငေးကြည့်နေပြီနောက် ကန်ရေပြင်ဘက်သို့မျက်နှာမူလိုက်ပြီး ရေထဲသို့လျင်မြန်စွာခုန်ချလိုက်လေသည်။ ထိုနေရာတွင်တော့ အထုတ်တစ်ထုတ်သာပိုင်ရှင်မဲ့စွာကျန်နေခဲ့လေသည်။ ~~~~~ ..မိတုတ် အဝတ်များအားဆောင့်ကာဆောင့်ကာလျှော်ဖွပ်နေရင်းမှသီချင်းတစ်ပုဒ်ကိုထပ်တလဲလဲသီဆိုနေလေ၏။ " သိပ်ချစ်တယ် ဒီက ---- ဒီကတော့ သိပ်ချစ်တာပဲ... သိပ်ချစ်တယ် ဒီက " " ဟယ်... ကြည့်စမ်း မိတုတ်... ညည်းက အချစ်သီချင်းတွေဘာတွေဆိုနေတယ် ဆိုတော့ ...ရည်းစားရနေပြီလား " မသန်းဆင့်ကမေးရင်းပြောရင်းမိတုတ်နှင့်မလှမ်းမကမ်းတွင်ဝင်ထိုင်လိုက်လေသည်။မသန်းဆင့်၏အမေးကြောင့် မိတုတ်က တဟီးဟီးနှင့်သဘောကျစွာ ရယ်လေ၏။မိတုတ်အကျင့်ကသည် လိုပင် မည်သူဘာပြောပြောတဟီးဟီး နှင့်သဘောကျနေတတ်သည်။မိတုတ် ကိုကျပ်မပြည့်သူတစ်ယောက်အဖြစ် အများကသက်မှတ်ထားသော်လည်းတကယ်တမ်းပြောရ လျှင်မိတုတ်က ကျပ်မပြည့်တာလား။အပြည့်လွန်နေသည်လားဆိုတာ မည်သူမျှရေရေရာရာမဆုံးဖြတ်နိုင်ကြပေ။ မိတုတ်က အတန်းမပညာမတတ်တာကလွဲလို့ ကျန်တာအကုန်သိသည်။မိတုတ်ခြောက်နှစ်သမီးအရွယ်ခန့်ကတည်း ကမိခင်နှင့်အတူစျေးလိုက်ရောင်းပြီး ရပ်ကွက်ထဲမှာသူ မလုပ်ဖူးတဲ့အလုပ်မရှိ သလောက်ရှားသည်။အဝတ်လျှော်၊ထမင်းချက် လည်းလုပ်သည်။ကလေးထိန်းလည်းရသည်။ယုတ်စွအဆုံး မြောင်းဖော်မြောင်းရှင်းတာကအစ မိတုတ်အကုန်လုပ်နိုင်လေ၏။မိတုတ်က ပိုက်ဆံလည်းသိပ်မက်သည်။ရသမျှပိုက်ဆံကိုမသုံးဘဲခြစ်ခြစ်ကုပ်ကုပ်စုဆောင်းထားတတ်သည်။မိတုတ်က သူ့အမေကိုလည်းသိပ်ချစ်သည်။ဘယ်သူဘာကျွေးကျွေးသူအ ရင်စားလေ့မရှိဘဲ သူ့အမေအတွက်ဦးစားပေးချန်ထားတတ်သည်။ဒါတင်မ ကသေး မိတုတ်ကဘုရားတရားလည်းကြည်ညိုတတ်ပြန်သည်။နေ့စဉ်ဘုရားကိုအသံအကျယ်ကြီးနှင့်ရှိခိုးတတ်သလို တစ်ခါတလေအချိန်နောက်ကျလို့ ဘုရားရှိမခိုးဘဲ စျေးရောင်းသွားရသောနေ့ဆိုလမ်းသွားရင်းဘုရားစာကိုအကျယ်ကြီးအော်ဆိုပြီးဘုရားကန်တော့တတ်သူမျိုး။ဘုရားစေတီများတွေ့လျှင်စျေးတောင်းချပြီး ကမန်ကတန်းပြေးကန်တော့လိုက်သေးသည်။ပြီးတော့မိတုတ်က အလှလည်း ကြိုက်သေးသည်။သူသွားလေရာ မှန်နှင့်ပေါင်ဒါဘူးအမြဲထည့်သွားတတ်သည်။မှန်နှင့်ပေါင်ဒါဘူး မပါဘဲမိတုတ်အပြင်သွားလေ့မရှိသလိုမိတုတ်ကိုဘယ်အချိန်ကြည့်ကြည့်သူ့မျက်နှာကအမြဲဖွေးမှုံနေတတ်သည်။ပြောရလျှင် မိတုတ်ပုံစံကလမ်းလျှောက်သောအခါ ခြေတစ်ဖက်မသိမသာဆာနေတာကလွဲပြီး ကြည့်ပျော်ရှုပျော်သပ်သပ်ရပ်ရပ်သားသားနားနားပုံမျိုးပင်။ပြီးတော့မိတုတ်ကအရွယ်ရောက်နေပြီဖြစ်၍ ဆန့်ကျင်ဘက်လိင်ကိုလည်း စိတ်ဝင်စားတတ်နေပြီ။ဒါကို သိသောသူများက မိတုတ်ကိုစနောက်သည့်အခါ မိတုတ်ကျေနပ်နေတတ်သည်။ "မိတုတ် ...ညည်းရည်းစားရနေပြီလား "

အလင်းချိုရဲ့ စကားကြောင့် ဒေါ်ကေသီချိုက သက်ပြင်းကိုချလိုက်ပြီး နေမခဘက်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်တယ်၊ "သမီးကို စောင့်ရှောက်ပေးပါနော် မောင်နေမခ ...သားရဲ့ အလုပ်အတွက် ကူညီနိုင်ဖို့ အန်တီစီစဉ်ပေးထားပါတယ်...အဲ့ဒါကိုတော့ လက်ခံပေးပါကွယ် ..." "စိတ်ချပါ အန်တီ ...အလင်းကို သေချာ စောင့်ရှောက်ပါ့မယ် ...အန်တီလဲကျန်းမာရေးကို ဂရုစိုက်ပါနော် ..." ~ ~~~~ "ကျွန်တော်တို့ လက်ထပ်တော့မှာပါ အဘိုး " နေမခနဲ့ အလင်းချို အဘိုးဖြစ်သူ ဦးလွင်ဦးနဲ့ အဘွားဖြစ်သူဒေါ်ခင်လှကို ကန်တော့လိုက်ကြတယ်။ကန်တော့ပြီးတဲ့နောက်မှာ နေမခက အဘိုးနဲ့ အဘွားရဲ့ လက်ကို ခပ်ဖွဖွဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး "သားတို့ မကြာမကြာလာခဲ့ပါမယ် အဘိုး နဲ့ အဘွား...လိုအပ်တာရှိရင်ဖုန်းဆက်ပါ ...ခိုင်းစရာရှိရင်လဲ ခေါ်ခိုင်းပါ... အဖေ့အတွက် လလည်ဆွမ်းကျွေးရင် ညအိပ်လာခဲ့ပါ့မယ် " ဦးလွင်ဦးနဲ့ ဒေါ်ခင်လှက နေမခပခုံးကို ခပ်ဖွဖွ ဖက်လိုက်ကြပြီး ပြုံးနေကြတယ်။ ~~~~~~~ "မီးက သတိုးသမီး အရံလုပ်မှာပဲ " သဲသဲလေးက အသံစာစာနဲ့ ထပြောလိုက်တော့ နေမခက ညီမဖြစ်သူကို မျက်လုံးပြူးကြီးနဲ့ ကြည့်လိုက်ပြီး "မလုပ်ရပါဘူး ...အသက်က ဘယ်လောက်မို့ သတိုးသမီးအရံလုပ်မှာလဲ ...ဒီကလေးမနော် ရုတ်ရုတ် မလုပ်နဲ့ ကျောင်းကိုပါ လိုက်ပို့လိုက်ကြိုခိုင်းလိုက်မယ် ဘာမှတ်နေလဲ " " မီးက တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူဖြစ်နေပြီနော် ကိုကို ... ကလေးမဟုတ်တော့ဘူး သိလား " သဲသဲက ခြေလေးဆောင့်ကာ စိတ်ကောက်ပြီး အပေါ်ထပ်တက်သွားတော့ မိသားစုတွေ သဘော တစ်ကျနဲ့ရယ်လိုက်ကြတယ်။ " အမေတို့ကတော့ သားတို့ကို ဒီမှာပဲ နေစေချင်တာ ...ဒါပေမဲ့ သားတို့သဘောပါ " မိခင်ဖြစ်သူရဲ့ စကားကြောင့် နေမခက အလင်းချိုကို ကြည့်လိုက်တယ်။ အလင်းချိုက နေမခကို တစ်ချက်မော့ကြည့်လိုက်ပြီး "အလင်းက ဟိုအရင်ကတည်းက အန်တီနွယ်တို့နဲ့ အတူနေချင်တာ ပါ " အလင်းချိုက ပြောပြီး ရှက်ရှက်နဲ့ ခေါင်းကို ငုံ့ထားလိုက်မိတယ်။ " ဒါဆိုလဲ နေပါတော် ... ဒေါ်လေး စန်းကိုပါ ခေါ်ထားမှာပါ ဟုတ်ပြီး လား .... " အလင်းချိုရဲ့ ပုံစံတိုကြည့်ပြီး ဘွားချိုနဲ့ ဒေါ်အေးမြနွယ်က ပြုံးစစနဲ့ ပြောလိုက်ကြကာ သဘောတကျနဲ့ ရယ်လိုက်ကြတယ်။ ရှက်ရွံ့နေတဲ့ အလင်းချိုကို နေမခ ချစ်မြတ်နိုးစွာ ကြည့်လိုက်မိပြီး အလင်းချိုရဲ့ လက်ကလေးကို ခပ်တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်မိတယ်။ ~~~~~~ " တကူးတက လာဖိတ်တာကို မလာရင် .. စိတ်မကောင်းဖြစ်မိမှာပဲ ...ပြီးတော့ အိမ်ကို ပြန်ဖို့ မတွေးသေးဘူးလား ကိုလင်း....ထွက်လာတာ တစ်နှစ်ပြည့်နေပြီလေ ... အန်တီကလဲ မျှော်နေပြီ... အိမ်ကို မြန်မြန်ပြန်ဖို့တွေးတော့ ဥယျာဉ်မှူးကြီးရဲ့ " အလင်းချိုက ဟန်သော်လင်းကိုကြည့်ပြီး မကျေမနပ်ပြောလိုက်တယ်။ ဟန်သော်လင်းက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ အလင်းချိုကို ပြုံးပြီးသာကြည့်နေတယ်။ " ငါ့တို့ ပြန်မယ်ကွာ ...ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်္ဂလာဆောင်ကိုတော့ လာခဲ့ပါ ...မင်းမလာရင် သူက ကောက်နေအုံးမှာ " ~~~~~~ ခပ်ဖြည်းဖြည်းမောင်းထွက်သွားတဲ့ကားလေး မြင်ကွင်းကပျောက်ကွယ်သွားတဲ့အထိ ဟန်သော်လင်း နေရာမှာမလှုပ်မယှက်နဲ့ ရပ်ပြီးငေးကြည့်နေခဲ့မိတယ်။ ကားလေးမြင်ကွင်းထဲကနေ လုံးလုံး ပျောက်ကွယ်သွားချိန်မှာတော့ ဟန်သော်လင်း ကျေကျေနပ်နပ်ပြုံးလိုက်မိသလို မျက်ရည်စတွေက ပါးပြင်ပေါ်ကို ပေါက်ခနဲ စီးကျလာခဲ့တယ်။ @@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@ အစမှ အဆုံး သည်းခံဖတ်ရှုပေးခဲ့ကြတဲ့ စာချစ်သူတွေကို ကျေးဇူးတင်ရှိပါတယ်ရှင်။ ဧကြည်ဖြူ 15.7.2022 သောကြာနေ့ ဖတ်ရှုပေးကြသူများအားလုံးကို ကျေးဇူးအထူးတင်ရှိပါတယ်ရှင် စာဖတ်ခ ၁၀၀၀ကျပ် ပေးသွင်းလိုသူများအတွက် ပေးသွင်းရမည့် အကောင့်များမှာ KPay 09773745413 Lai Lai Win Wave 09773745413 Lae Lae Win ဖြစ်ပါတယ် အားလုံးကိုကျေးဇူးအထူးတင်ပါတယ်ရှင် LiKe & Comment & Share လေးတွေနဲ့ ကူညီပေးကြပါအုံးရှင် ကလောင်နာမည်ဖျက်ပြီး Copy ယူခွင့်မပြုပါ ခိုးယူသုံးစွဲခြင်းများ ခွင့်မပြုပါ စာဖတ်သူများအားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ချစ်ခင်လျက်ပါ A Kyi Phyu #ဧကြည်ဖြူ

အလင်းကို အမှန်တိုင်း ဖွင့်မပြောနိုင်ခဲ့တာတွေအတွက်လဲ ခွင့်လွှတ်ပါ " ဒူးထောက်ချကာ တတွတ်တွတ် တောင်းပန်နေတဲ့ ဟန်သော်လင်းရဲ့ ပခုံးကို အလင်းချိုခပ်တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး " ခွင့်လွှတ်ပါတယ် ကိုလင်းရယ်..နားလည်နားလည်ပါတယ် ... ကိုလင်းမိုက်မဲ ခဲ့တယ်ဆိုရင်တောင် .. တစ်ကိုယ်ရေ ကောင်းစားဖို့အတွက်မှ မဟုတ်ဘဲ ... ရှေ့လျှောက် ဒါမျိုးတွေတော့ ထပ်မလုပ်ဖို့ တောင်းပန်းပါတယ် ....ပြီး..ပြီးတော့ အမေ့ကိုလဲ ကူညီပေးပါနော် ...အမေက အလင်းချိုကို ကူညီရင်း ဖြစ်သွားတာပါ ... မနေ့က အဖြစ်ကို သေချာတွေးကြည့်လိုက်တော့ အလင်းကို အမေမှတ်မိတယ်ဆိုတာ သေချာတယ် ... အလင်း အမေ့ကို သေချာပေါက် သွားတွေ့ရမယ် ... လမ်းကောင်းကောင်းပြန်လျှောက်နိုင်တာနဲ့ အမေ့ကို သွားတွေ့ပြီး မေးရမယ် "အလင်းချိုက ငိုချင်စိတ်ကို မျိုသိပ်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။ အလင်းချိုရဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ပြီး ဟန်သော်လင်း စိတ်ထဲမကောင်း။ ဘယ်လို နှစ်သိမ့်လို့နှစ်သိမ့်ရမှန်းပင်မသိတော့။ အမှန်တရားကို သိရင်လဲ ခံစားရရှာလိမ့်မယ်။အမှန်ကို မသိရင်လဲ နာကျင်ခံစားရပေလိမ့်မယ်။ ဘာဆက်လုပ်ရမှန်း ဟန်သော်လင်း မတွေးတတ်တော့။ဒါမှမဟုတ် တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်တယ်ပဲပြောပြော အလင်းချို ရင်ထဲမှာ တစ်လျှောက်လုံးစွဲထင်နေတဲ့ နာကျင်မှုတွေကို ပြေပျောက်သွားစေချင်မိတယ်။တစ်လောကလုံးက လူတွေက ကိုယ့်ကို ဘယ်လိုပဲ မုန်းတီးနေပါစေ အမေကချစ်တယ်ဆိုရင် ကလေးတစ်ယောက် ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုက ပြီးပြည့် စုံနေပြီ မဟုတ်လား။အမေက ကိုယ့်ကို မချစ်ဘူးလား ဆိုတဲ့ခံစားချက်က ဘယ်လောက်ထိဆိုးဝါးလဲ ဆိုတာကို ဟန်သော်လင်း ကိုယ်တိုင်လဲ သိတယ်လေ။ " မ ....မမဆွေက သူ့အတွက် စိတ်....စိတ်မပူဖို့ မှာလိုက်တယ် အလင်း ....ပြီး ...ပြီးတော့ ...မမ ဆွေက အလင်းကို မှတ်မိသွားပါပြီး ... တစ်လျှောက်လုံး မမှတ်မိခဲ့တဲ့အတွက် သူ့ကိုယ်သူ ခွင့်လွှတ်နိုင်ပုံလဲ မရဘူး.... သူ့ကြောင့် အလင်းကို ထိခိုက်မှာစိုးလို့ သူသိသွားတဲ့ အကြောင်းကို မပြောဖို့ တောင်းပန်ခဲ့တယ် ... အဲ့..အဲ့ဒါကြောင့် အလင်းက မသိဟန်ဆောင်ပေးပါလား ....အဲ့ဒါက အလင်းရဲ့အမေက တောင်းဆိုးထားတာပါ " "ဘယ် ..ဘယ်လို ... အမေက အလင်းကို သိသွားပြီ...ဟုတ် ... ဟုတ်လား .... သွားမယ်......အလင်း အမေ့ဆီကို သွားမယ် " ဟန်သော်လင်းရဲ့ စကားအဆုံးမှာ အလင်းချို ခုတင်ပေါ်က ဆတ်ခနဲ ဆင်းလိုက်ပြီး အခန်းတံခါးဝဆီသို့ ပြေးထွက်ခဲ့လိုက်လိုက်တယ်။ "အလင်း ... အလင်း နေအုံးလေ ..." ဟန်သော်လင်းက လှမ်းဆွဲလိုက်ပေမဲ့ အလင်းချိုက လျင်မြန်စွာပင် တံခါးကို ဆွဲဖွင့်ပစ်လိုက်တယ်။ တံခါးပွင့်သွားတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် အလင်းချိုမြင်လိုက်ရတာက တံခါးရှေ့မှာ မတ်မတ်တောင့်တောင့် ရပ်နေတဲ့ နေမခ ။ " နေ ... နေမခ " အလင်းချို အထိတ်တလန့်နဲ့ ခေါ်လိုက်မိပြီး အသက်မဲ့သွားသူလို ရပ်တန့်နေမိတယ်။ "အလင်းချို ...မင်းသက်သာရဲ့လား " နေမခက ညင်ညင်သာသာ မေးလိုက်ရင်း အလင်းချိုကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပွေ့ဖက်ပြီး အခန်းထဲကို ပြန်ဆွဲခေါ်လိုက်တယ်။ တစ်ချိန်လုံးအံကြိတ်ကာ မာန်တင်းနေခဲ့တဲ့ အလင်းချို။နေမခကို တွေ့ချိန်မှာတော့ ဟန်မဆောင်နိုင်တော့ဘဲ ကလေးတစ်ယောက်လို ရှိုက်သံတွေထွက်အောင်ပင် ငိုမိပါတော့တယ်။ ~~~~~~~ ဟန်သော်လင်း အခန်းပြင်ကို ထွက်လာခဲ့ပြီး အခန်းတံခါးကို ပြန်ပိတ်ပေးလိုက်ကာ အခန်းနဲ့ ခပ်လှမ်းလှမ်းထိ လျှောက်လာခဲ့မိတယ်။အရာရာက ပြီးဆုံးသွားတာလား။ အဆုံးသတ်သွားတာလား မသိတော့ ရင်ထဲမှာဟာပြီး တဆစ်ဆစ်နာကျင်နေမိတယ်။လည်ချောင်းထဲက စူးရှနာကျင်မှုက ပါးပြင်ပေါ်ကို မျက်ရည်စက်တွေအဖြစ် စီးကျလာခဲ့တယ်။ ~~~~~ "အမေတို့နဲ့ မနေဘူးလား ...သားရယ်...ဘာဖြစ်လို့လဲဟင် ..အမေ့ကို စိတ်နာနေတုန်းလား " ဒေါ်စန္ဒာဝင်းက ပြောရင်းနဲ့ ဟန်သော်လင်းရဲ့ လက်ကို ဆွဲယူပြီး တောင်းပန်တဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ကြည့်နေမိတယ်။ "မဟုတ်ပါဘူး အမေ ... ကလေးတွေနဲ့ ခဏပဲ သွားနေမှာပါ ....ဟိုမှာ ကျောင်းအသစ်လဲဆောက်ပြီး လမ်းတွေလဲ ဖောက်ရမှာမို့ပါ ...အဲ့ဒါတွေပြီး တာနဲ့ အမေတို့ဆီ ပြန်လာခဲ့ပါ့ မယ် " ဟန်သော်လင်းက ပြောလိုက်ပေမဲ့ ဒေါ်စန္ဒာဝင်း မယုံရဲစွာပင် သားဖြစ်သူရဲ့ လက်ကို ခပ်တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားမိတယ်။ ~~~~~ " မင်္ဂလာရက်က နောက်လထဲမှာ ပါ အမေ ..."အလင်းချိုက ပြောရင်းမှ အသံတိမ်ဝင်သွားပြီး ခေါင်းကို အောက်ကို ငုံ့ထားလိုက်တယ်။ "မင်္ဂလာဆောင်တာ ဝမ်းသာစရာလေ သမီးရဲ့ ...ဘာလို့ ငိုရတာလဲ....အမေ့အတွက် ဘာမှ မပူပါနဲ့ ကွယ် ... အစ်ကိုကြီးကလဲ ထောက်ပံ့ပေးထားလို့ ဒီထဲမှာ အေးအေးဆေး နေရပါတယ် သမီးရဲ့ ... ဒါနဲ့ သမီးရဲ့ ဆိုင်ရော အဆင်ပြေရဲ့လား...သမီး အဘွားဆုံးသွားတာလဲ သုံးလပြည့်ပြီ မဟုတ်လား .... အမေဝယ်ပေးထားတဲ့ အိမ်မှာ ပြောင်းနေတော့လေကွယ်...ဘာလဲ အမေပေးတာကို လက်မခံချင် လို့လားကွယ် ပြောပါအုံး .." မမဆွေ သို့မဟုတ် ဒေါ်ကေသီချိုက ပြောလိုက်တော့ အလင်းချိုက မျက်ရည် အဝဲသားနဲ့ ခေါင်းကို ခါယမ်းပြလိုက်ပြီး ခပ်တိုးတိုး ပြန်ပြောလိုက်တယ်၊ "အ ..အမေ ပြန်လာမှ တူတူနေရအောင်လို့ပါ "

" ဟုတ်တယ် ... ငါတို့လိုလူတွေကြောင့် သူ့ရင်ထဲမှာ နာကြည်းမှုတွေရော နာကျင်မှုတွေပါ ခံစားနေခဲ့ရတာ ....အမေဖြစ်ပြီး ကိုယ့်သားသမီးကို တောင် မမှတ်မိတဲ့ ငါ့လိုမိန်းမက ဘယ်လောက် မုန်းစရာကောင်းလဲ ......သူ့ကို ဒီလိုဖြစ်အောင် လုပ်တဲ့အထဲမှာ မင်းလဲပါတယ်ဆိုတာ သိရဲ့လား " " ဗျာ " မမဆွေက ဒေါသမျက်၀န်းတွေနဲ့ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်တာမို့ ဟန်သော်လင်း အံ့ဩသွားမိတယ်။ "ကျွန်... ကျွန်တော့်ကြောင့် ဟုတ်လား " " ဟုတ်တယ် ... မိုးသူဇာက သူ့ကို သတ်ပစ်ဖို့အထိ ဘာလို့လုပ်ခဲ့တာလဲ သိလား ... ငါတို့တွေ သူ့ကို ပျက်စီးအောင်လုပ်ဖို့ ကြံစည်နေကြတာကို ... သူကသိသွားပြီး အလိုက်သင့် ဟန်ဆောင်နေခဲ့တာတဲ့လေ ... သူရဲ့အဓိကရည်ရွယ်ချက်က ... ငါတို့လုပ်ငန်းတွေကိုရပ်တန့်သွားအောင် လုပ်ပစ်ဖို့နဲ့ မိုးသူဇာရဲ့လက်ထဲကနေ မင်းကို လွတ်မြောက်ဖို့အတွက် သူကြိုးစားနေခဲ့တာတဲ့ ... ငါ့တို့ဘာတွေ လုပ်နေကြတယ်ဆိုတာတွေကို သူသိတယ် ... မင်းဘယ်လိုလူစားမျိုးလဲဆိုတာကိုလဲသူသိတယ် ... သူက မင်းအမေနဲ့တောင် သွားတွေ့ခဲ့သေးတယ်တဲ့လေ ...အဲ့ဒီအကြောင်းတွေကို ငါက မသိခဲ့ပေမဲ့ ...မိုးသူဇာက အကုန်သိသွားခဲ့တာပဲ ....ဒီအကြောင်းတွေကို ငါလဲ ဒီထဲရောက်မှ သိရတာ...အဆိုးထဲက အကောင်းက ငါ့သမီးလေး ဆေးစွဲနေတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတော့ ငါကျေနပ်တယ် ...မိုးသူဇာကို သတ်လိုက်မိတဲ့အတွက်လဲ ငါနောင်တ မရဘူး ...မိုးသူဇာသာ အသက်ရှင်နေသေးရင် သူ့အကြောင်းတွေကို သိသွားပြီဖြစ်တဲ့ ငါ့သမီးကို နည်းအမျိုးမျိုးနဲ့ ဒုက္ခပေးနေအုံးမှာပဲ ...ခုချိန်ကစပြီး မင်းလဲအေးအေးဆေးဆေးနေပါ ... မင်းကို ထိခိုက်ရင် ငါ့သမီးကိုပါ ထိခိုက်မှာစိုးလို့ ...မင်းနဲ့ ပတ်သက်တာတွေကို အစ်ကိုကြီးဆီမရောက်အောင် ရှင်းခိုင်းလိုက်ပါပြီ ... နောက်ကို ငါမဆက်သွယ်ဘဲနဲ့ မလာပါနဲ့ ..." မမဆွေရဲ့ စကားအဆုံးမှာ ဟန်သော်လင်း မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြက်သေသေသွားမိတယ်။ စိတ်ထဲမှာ မယုံကြည်နိုင်ခြင်းနဲ့အတူယူကျုံးမရတဲ့စိတ်ကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး အသက်မဲ့သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။"ကိုလင်းက အလင်းချိုအတွက် အစ်ကိုရင်းတစ်ယောက်လို့ပဲ " လို့ အလင်းချို ပြောခဲ့တုန်းက သူရင်တွေနာခဲ့ရတယ်။တကယ်တော့ အလင်းချိုက အပြင်ပန်းကြည့်ရင် အေးတိအေးစက်နဲ့ အခြားလူတွကို အရေးထားပုံမရပေမဲ့ သူမရဲ့အတွင်း စိတ်ကတော့ အပြင်ပန်းနဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေခဲ့တာကိုတော့ ဟန်သော်လင်းသိခဲ့ပါတယ်။ ဒီလောက်အထိ သူ့အပေါ်မှာ သံယောဇဉ်ရှိလိမ့်မယ်လို့ မထင်ခဲ့မိရိုးအမှန်ပါ။ခုလို အဖြစ်မှန်တွေကို သိလိုက်ရတော့ စိတ်ထဲမှာ ရှက်မိသလို ရင်တွေလည်းနာရပါတယ်။အမှန်တိုင်းပြောရရင်သူမကို ဟန်သော်လင်းချစ်နေမှန်း သိသိနဲ့ နေမခကို သူမပြတ်ပြတ်သားသား ရွေးလိုက်ချိန်မှာ ဟန်သော်လင်း ယောကျာ်းတန်မဲ့ သူမကို ရှောင်နေခဲ့မိတာ အမှန်ပါ။ဒါကြောင့်လဲ သူမ ဘာတွေလုပ်နေလဲ ဆိုတာကို မသိနိုင်အောင် ဖြစ်ခဲ့တယ်။ခုတော့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှတွေထဲမှာ သူ့အပြစ်တွေ့အများကြီးပါဝင်နေခဲ့တယ်လေ ။ ~~~~ နေမခ ကားပေါ်က ဆင်းဖို့ ပြင်လိုက်ချိန်မှာပဲ ဟန်သော်လင်းကို တွေ့လိုက်ရတာမို့ ကားတံခါးကို ပြန်ပိတ်ပြီး မျက်ခြေမပျက်ကြည့်နေမိတယ်။ဟန်သော်လင်းကတော့ မြင်ပုံမရပါ ။ခြေလှမ်းကျဲတွေနဲ့ ကားပေါ်ကိုတက်ကာ မောင်းထွက်သွားခဲ့တယ်။ထွက်သွားရာ ကားနောက်သို့ ခပ်ကွာကွာကနေ နေမခလိုက်လာခဲ့တယ်။ ~~~~ ဟန်သော်လင်းရဲ့ ခရီးအဆုံးက အထူးကုဆေးရုံတစ်ရုံဖြစ်နေပြီး ဟန်သော်လင်းကားပေါ်က ဆင်းသွားတဲ့အထိ နေမခစောင့်ကြည့်နေလိုက်တယ်။ ဟန်သော်လင်း ဆေးရုံထဲကို ၀င်ရောက်သွားတဲ့အခါမှ နေမခ ကားပေါ်မှ ဆင်းပြီး လိုက်ဝင်ခဲ့လိုက်တယ်။ ~~~~~~ ဟန်သော်လင်းလူနာခန်းထဲကို ဝင်လိုက်ချိန်မှာ အလင်းချိုက ခုတင်ပေါ်မှာတဖက်စောင်းပြီး အိပ်နေတယ်။စားပွဲပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ အစားအသောက်တွေက ဟန်သော်လင်းထားခဲ့တဲ့အတိုင်း ပုံစံမပျက်ရှိနေမြဲ ။ ဟန်သော်လင်း ခြေလှမ်းတွေကို မယိမ်းယိုင်အောင် ထိန်းလျှောက်ရင်း အလင်းချိုကို ကြည့်နေမိတယ်။အသံကြောင့် အလင်းချိုက အိပ်နေရာကနေ မျက်လုံးတွေဖွင့်ကြည့်လာပြီး အလောတကြီးနဲ့ လှမ်းမေးလိုက်တယ်။ "သူ ... သူနေကောင်းရဲ့လားဟင် ...အဆင်ပြေရဲ့လားဟင် " အလင်းချိုရဲ့ အမေးကို ဟန်သော်လင်း မဖြေနိုင်သေးဘဲ ခုတင်ဘေးမှာရပ်ပြီး အလင်းချိုကို မမှိတ်မသုန်စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။ "ကိုလင်း ...ဘာဖြစ်လို့လဲဟင် ...အ...အမေ ဘာဖြစ်လို့လဲ...သူတစ်ခုခုဖြစ်လို့လား ..ထောင် ဘယ်နှစ်နှစ်တောင် ကျသွားလို့လဲ " အလင်းချိုရဲ့ အမေးကို ဟန်သော်လင်း နှုတ်က မဖြေနိုင်ဘဲ ခေါင်းကိုယမ်းခါပြရင်း ခုတင်ဘေးမှာ ဒူးထောက် ထိုင်ချလိုက်မိတယ်။ ဟန်သော်လင်းရဲ့ အပြုအမူကြောင့် အလင်းချို အထိတ်တလန့်နဲ့ ကြည့်လိုက်မိတယ်။ "ကိုလင်း ဘာလုပ်တာလဲ ...ဘာဖြစ်လို့လဲ " " ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ အလင်းရယ် ... တကယ်တော့ ကလေးတွေကို အကြောင်းပြပြီး အလွယ်လမ်းကို လိုက်ခဲ့မိတာပါ ...အဲ့ဒီနွံထဲကနေ ရုန်းထွက်ဖို့ စိတ်ကူးပဲရှိပြီး လွယ်လွယ်ရတဲ့ငွေကို မက်မောနေခဲ့မိတာ ပါ....ကျွန်တော်က မကောင်းတဲ့ ကောင်ပါ ... ကျွန်တော့်ကိုခွင့်လွှတ်ပါ ...

ဧကြည်ဖြူ "သံယောဇဉ် ကမ်းပါး " အပိုင်း (၄၁) ဇာတ်သိမ်းပိုင်း ****** ဒီလိုအချိန်မျိုးရောက်မှပဲ ချစ်သူကိုအပြည့်အ၀ ဂရုမစိုက်ပေးခဲ့တဲ့ အပြစ်တွေကို နေမခသိလိုက်ရတယ်။နေမခဆီမှာ အလင်းချိုရဲ့ ဖုန်းနံပတ်ကလွဲလို့ သူမနဲ့ပတ်သက်တာဆိုလို့ ဘာဆိုဘာမှမရှိခဲ့ဘူး။ယုတ်စွအဆုံး အလင်းချိုရဲ့အပေါင်းအသင်းမိတ်ဆွေအဖြစ်ဟန်သော်လင်းကိုပဲ သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဟန်သော်လင်းရဲ့ ဖုန်းနံပတ်ကိုလဲ မသိ၊လိပ်စာကိုလဲ မသိခဲ့။နေမခ ယုံကြည်ခဲ့မိတာက အလင်းချိုက နေမခရဲ့ဘေးမှာပဲ အမြဲ ရှိနေခဲ့မယ်လို့ ယုံကြည်နေခဲ့မိတာလေ။ အခုလို အချိန်ရောက်တော့ ဘယ်ကိုလိုက်လို့ လိုက်ရမှန်းမသိ၊ ဘယ်ကို ဆက်သွယ်ရမှန်းမသိဘဲ စမ်းတဝါးဝါးနဲ့ ထိုင်ပြီး စိတ်ပူပန်နေရတဲ့ အဖြစ်က စိတ်ပျက်စိတ်ကုန်ဖို့ကောင်းလှတယ်။ ~~~~~ "နေမခကို ဖုန်းထပ်ဆက်သင့်တယ် အလင်း ..." ဟန်သော်လင်းက မနက်စာအတွက် ပြင်ဆင်ပေးရင်းကနေ အလင်းချိုကို ပြောလိုက်တယ်။အလင်းချိုက ဒူးပေါ်မှာခေါင်းကိုတင်မှောက်ထားရင်းမှ ငြိမ်သက်နေတယ်။ " အလင်း ဒီလိုနေနေလို့တော့ မဖြစ်ဘူး ..အစားတော့ စားမှရမယ် ... မနေ့ညကတည်းက ဘာမှ မစားထားဘူးနော် " "ထောင် ဘယ်နှစ်နှစ်ကျမှာလဲဟင် ...နေကောင်းရဲ့လားမသိဘူး ...အလင်း သွားတွေ့လို့ရမလား " မျက်ရည်အဝိုင်းသားနဲ့ မေးနေတဲ့အလင်းချိုရဲ့ မျက်နှာလေးကို ကြည့်ပြီး ဟန်သော်လင်း ခေါင်းကို အသာအယာခါယမ်းလိုက်မိတယ်။ " အလင်း သိချင်ရင် ...ကျွန်တော် သွားစုံစမ်းပေးပါ့မယ် ... အလင်း တော့ သွားလို့မရဘူး...မမဆွေရဲ့ အပေါင်းအသင်းတွေက ဘယ်လိုလူတွေလဲ ဆိုတာ အလင်းသိတယ်မဟုတ်လား ... တွေ့ချင်ရင် နောက်တော့မှ သွားတွေ့ရအောင်နော် " " အမေ့ကို သွားတွေ့ချင်တယ် ..." အလင်းချိုရဲ့ တုံးတိတိ အပြောကြောင့် ဟန်သော်လင်း သက်ပြင်းကို မသိမသာချလိုက်မိတယ်။ " သူက အလင်းကို မမှတ်မိဘူးလေ ... အဲ့ဒါတောင် အလင်းက တွေ့ချင်နေသေးတာလား ....ကျွန်တော့်စိတ်ကူးကတော့ ...အခုအဖြစ်အပျက်တွေအားလုံးကို မေ့ပြီး ပျော်ပျော်နေစေချင်တယ် ...အလင်း ဒီလိုသာဆက်နေနေရင် ... ကျွန်တော် နေမခကို ဖုန်းဆက်ခေါ်လိုက်မှာ " ဟန်သော်လင်း ပြောလိုက်တော့ အလင်းချို ခေါင်းကို ဆတ်ခနဲ မော့လိုက်ပြီး "ဟင့်အင်း ... မခေါ်နဲ့ ... အလင်း သူ့ကို မတွေ့ချင်ဘူး ... အလင်းက သူနဲ့မတန်ပါဘူး ...သူက မမစံလို လူမျိုးနဲ့ပဲ လိုက်ဖက်ပါတယ် "အလင်းချိုက ပြောပြီးတာနဲ့ ခေါင်းကို ငုံ့ထားလိုက်တယ်။ ~~~~~~ ဒုတိယအကြိမ်မြောက်ရောက်ရှိလာတဲ့ နေမခကို မြင်တော့ အဒေါ်ကြီးက စိတ်ရှုပ်တဲ့ ဟန်နဲ့ ကြည်တယ်။ "မင်း မနက်ကတည်းက အိမ်ရှေ့မှာ ရောက်နေတာလား ... မင်းဒီကို ခဏခဏ မလာသင့်ဘူးကွ ...ဒီအိမ်မှာ လူသတ်မှု ဖြစ်ထားတယ် သိရဲ့လား ... အဒေါ် ပြောနိုင်တာက အလင်းချိုမှာ ဘာအန္တရာယ်မှမရှိပါဘူး ... ဒဏ်ရာနည်းနည်းရထားလို့ ဆေးရုံမှာ ရှိလိမ့်မယ် ထင်တယ် ... ဒီကို ထပ်မလာတော့နဲ့ ဟုတ်ပြီလား " " ဗျာ ..လူသတ်မှုဟုတ်လား ... ဘယ် ... ဘယ်သူလဲ... ဘယ်သူလဲ " အဒေါ်ကြိးရဲ့ စကားကို ကြားလိုက်ရတော့ နေမခ အံ့ဩ ထိတ်လန့်သွားပြီး တုန်တုန်လှုပ်လှုပ်နဲ့ မေးလိုက်မိတယ် ။ "ဘယ်သူလဲ ဆိုတော့ သူဋ္ဌေးမက သတ်လိုက်တာပဲ ...ဒီထက်ပိုသိချင်ရင်တော့ ရဲစခန်းကိုပဲ သွားမေးပေတော့ကွယ် ..." " တစ်ဆိတ်လောက်ကျေးဇူးပြုပြီး .... သူဌေး ဘယ်စခန်းမှာလဲ ဆိုတာ ပြောပြပေးပါ ခင်ဗျာ " ~~~~ " မင်း ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ ... ငါဆက်သွယ်မှလာလို့ ပြောထားတယ် မဟုတ်လား .." မမဆွေက ဟန်သော်လင်းကို မျက်နှာထားတင်းတင်းနဲ့ ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။ "သူက မမဆွေကို တွေ့ချင်နေတယ်..ပြီးတော့ သူ့ကို သိတဲ့အကြောင်းကိုပါ ဝန်ခံလိုက်ပါ .... မဟုတ်ရင် သူတစ်သက်လုံး ခံစားနေရလိမ့်မယ် " "ဘာပြောတယ် ...မင်းဆိုရင်ရော ပြောမှာလား ... ငါကဘယ်လိုလူမျိုးလဲဆိုတာ မင်းမသိဘူးလား ...ငါနဲ့ပတ်သက်လို့ သူ့အတွက် ကောင်းကျိုးဘာမှမရှိဘူး ... ငါဒီလိုဘဝရောက်နေလို့ သူ့ကို မရှာဘဲနေလာတာ ...အခုတော့ ပြောဖို့အတွက် ပိုတောင် မဖြစ်နိုင်တော့ပါဘူး " မမဆွေက အံကိုခပ်တင်းတင်းကြိတ်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။ " မဟုတ်ဘူး.... မမဆွေရဲ့ အတွေးတွေ မှားနေပြီ ... ကိုယ့်မိဘက ဘယ်လိုလူမျိုးပဲဖြစ်ဖြစ် သားသမီးတွေက လက်ခံနိုင်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အမေရင်းက ကိုယ့်ကိုမမှတ်မိဘူးဆိုတာမျိုးကတော့ ရင်ထဲမှာ တစ်သက်လုံးနာကျင်ခံစားနေရလိမ့်မယ် ....သူ့ကို အဲ့ဒီလိုမျိုး ခံစားနေစေချင်တာလား .... သူတစ်ဘဝလုံး အဖေရော အမေပါကပါ ပစ်ထားတာကိုခံခဲ့ရသူပါ ....သူ့ကိုထပ်ပြီး မနာကျင်စေချင်တော့ဘူး ... သူ့တစ်ဘ၀လုံး နာကျင်ခံစားခဲ့ရတာပါ " ဟန်သော်လင်းရဲ့ စကားကြောင့် မမဆွေက ခေါင်းကို အောက်သို့ ငုံ့ထားလိုက်ပြီး ပါးပြင်ပေါ် စီးကျလာတဲ့မျက်ရည်တွေကို လက်ချောင်းတွေနဲ့ ခပ်ကြမ်းကြမ်းပွတ်သုတ်ပစ်လိုက်တယ်။ပြီးတော့ ဟန်သော်လင်းကို တစ်ချက်မော့ကြည့်လိုက်ပြီး

ဟန်သော်လင်း အခန်း၀နားမှာ ရပ်နေမိပြီး အလင်းချိုကို ငေးကြည့်နေမိတယ်။မမဆွေတို့အိမ်ထဲက စထွက်လာကတည်းက အလင်းချိုက စကားလည်း ဟဟမပြောသလို မျက်ရည်လည်း တစ်စက်မှ မကျပါ ။ဒီညအဖို့မှာတော့ အလင်းချိုလန့်နေမှာစိုးတာကြောင့် ဟန်သော်လင်းက အလင်းချိုရဲ့ အနားမှာကပ်နေပေမဲ့ အလင်းချိုကတော့ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို စောင့်မျှော်နေပုံပါပင်။ ~~~~~~~ နေမခ တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်နိုင်ဘဲ မနက်လင်းတာနဲ့ အလင်းချို အလုပ်လုပ်နေတဲ့ သူဋ္ဌေးမရဲ့ အိမ်ကို ထွက်ခဲ့လိုက်တယ်။ညကရော ခုမနက်ထိပါ အလင်းချိုကို ဖုန်းဆက်နေပေမဲ့ ဖုန်းမကိုင်တာမို့ နေမခရင်ထဲ စိုးရိမ်ပူပန်နေမိတယ်။ဒေါ်လေးစန်းတို့ကို သွားမေးတော့လည်း သူ့ကို ပြောတဲ့အတိုင်းပဲ ဖုန်းဆက်ပြီး ပြောသတဲ့။တကယ်တမ်း ခရီးသွားတာဆိုရင်လဲ ဖုန်းက ဘာလို့ စက်ပိတ်ထားရတာလဲ။ နေမခ အတွေးပေါင်းစုံကို တွေးရင်း အလင်းချို အလုပ်လုပ်နေတဲ့ အိမ်ရှေ့ကိုရောက်လာခဲ့တယ်။ ခြံရှေ့ရောက်တော့ နေမခကားပေါ်က ဆင်းလိုက်ပြီး လူခေါ်ဘဲလ်ကို နှိပ်လိုက်တယ်။ ဘဲလ်တီးပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပဲ အိမ်ထဲက အဒေါ်ကြီး တစ်ယောက် ထွက်လာပြီး နေမခကို လှမ်းမေးတယ်။ "ဘာကိစ္စလဲကွဲ့ .." " အလင်းချို ရှိလား ..." နေမခမေးလိုက်တော့ အဒေါ်ကြီးက နေမခကို မျက်လုံးပြူးကြီးတွေနဲ့ ကြည့်လိုက်တာကို နေမခသတိထားလိုက်မိတယ်။ " အလင်းချို ဘယ်မှာလဲ ..." နေမခ ဒုတိယအကြိမ်မြောက်ထပ် မေးလိုက်တော့မှ အဒေါ်ကြီးက အသံ ခပ်တုန်တုန်နဲ့ဖြေတယ်။ "အလင်းချို မရှိဘူးလေ ... မနေ့ကတည်းက အလင်းချိုအလုပ်မလာဘူး " "ဗျာ ... ဘယ်လို မနေ့ကတည်းက အလုပ် မလာဘူး ဟုတ်လား .... မဖြစ်နိုင်တာ ...သူဋ္ဌေး ရောရှိလား " နေမခ မေးလိုက်တော့ အဒေါ်ကြီးက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး " သူဌေးမက ခရီးသွားနေတယ် " အဒေါ်ကြီးရဲ့ အဖြေကြောင့် နေမခ စိတ်တိုသွားပြီး "ခင်ဗျားတို့ လိမ်နေတာ ကျွန်တော်သိတယ် ... အလင်းချို ဘယ်မှာလဲပြော...." "တ ...တကယ်ပြောတာပါ ငါ့တူ...အလင်းချိုတကယ်မလာပါဘူးကွယ် ... သူဌေးမလဲ အခုမရှိပါဘူး ...မယုံရင် အိမ်ထဲ ဝင်ကြည့်လို့ရပါတယ် " အဒေါ်ကြီးက စကားဆုံး တာနဲ့ အိမ်ထကို ဝင်သွားတယ်။နေမခလည်း အဒေါ်ကြီး နောက်ကနေ ထက်ကြပ်မကွာ လိုက်ခဲ့လိုက်တယ်။ ~~~~~ နေမခ ကားပေါ်မှာ ငြိမ်သက်စွာတိုင်နေမိပြီး ရှေ့ဆက်ဘာလုပ်ရမလဲကို စဉ်းစားနေမိတယ်။အလင်းချိုရဲ့ဖုန်းကလဲ စက်ပိတ်ထားတုန်းမို့ နေမခ ဆောက်တည်ရာ မရအောင် ဖြစ်နေမိတယ်။ @@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@ အပိုင်း(၄၁ ) ဆက်ရန် ဧကြည်ဖြူ

မင်း သူ့ကို သေချာဂရုမစိုက်နိုင်ရင် မင်းကို ငါခွင့်လွှတ်မှာမဟုတ်ဘူးနော် " ~~~~~~~~ အလင်းချိုကို တွေ့လိုက်ရချိန်မှာ ယောက်ျားတန်မဲ့ ဟန်သော်လင်း ခွေယိုင်လဲမလိုပင် ဖြစ်သွားရတယ်။ ဆိုဖာခုံတွင် မှီ၍ မှိန်းနေတဲ့ အလင်းချို မျက်နှာမှာ အညိုအမည်းစွဲကာ ရောင်အမ်းနေတယ်။ဆိုဖာခုံကို မှီထားတဲ့ အလင်းချိုရဲ့ ကိုယ်လုံးလေးက နွမ်းဖက်ဖက်။ "အလင်း " ဟန်သော်လင်း မချိတင်ကဲ ခေါ်လိုက်ပြီး အလင်းချိုရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်လေးကို ပွေ့ယူလိုက်တယ်။ အလင်းချိုက ဘာမှပြန်မပြော ကြောင်တောင်တောင်မျက်လုံးတွေနဲ့ မော့ကြည့်ပြီး လိုက်ပါလာတယ်။ ~~~~~~ "အလင်း သက်သာလားဟင်... ဒဏ်ရာတွေ အရှင်းပျောက်သွားတဲ့အထိ ဆေးရုံမှာ နေရလိမ့်မယ်.... အလင်း ဘာခိုင်းချင်တာရှိလဲ ကျွန်တော့်ကို ပြောပါ " ဟန်သော်လင်းက လူနာခုတင်ဘေးက ခုံမှာထိုင်ကာ အလင်းချို မျက်နှာလေးကို ကြည့်ကာမေးလိုက်တယ်။ အလင်းချိုကတော့ ဟန်သော်လင်းကို ကြောင်ငေးကြည့်နေမိပြီးမှ လေသံမျှနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ " နေမခနဲ့တွေ့ချင်တယ်" အလင်းချိုဆီက စကားကို ကြားတော့ ဟန်သော်လင်း သက်ပြင်းချလိုက်မိတယ်။ "အလင်း တွေ့ချင်ရင် ဖုန်းဆက် ခေါ်လိုက်လေ... အလင်း မဆက်ချင်ရင် ကျွန်တော်ဆက်လိုက်မယ် " ဟန်သော်လင်း ပြောတော့ အလင်းချိုကို ခေါင်းကိုခါယမ်းရင်း ငြင်းဆိုလိုက်တယ်။ "ဟင့်အင်း ... မခေါ်ပါနဲ့ .. သူ ...သူ အလင်းအကြောင်း တွေကို သိသွားရင် အလင်းကို ထားခဲ့မယ်ထင်တယ် ... သူက အလင်းရဲ့ အဖေကိုတောင်မုန်းနေတာလေ ... အမေ့အကြောင်း ပါသိသွားရင် "အလင်းချို ဘာမှ ဆက် မပြောဘဲ ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ဖက်သို့ စောင်းလိုက်ကာ ငြိမ်သက်နေတယ်။ "မိုးလည်း ချုပ်နေပြီ ဆိုတော့...အဘွားတို့ စိတ်မပူအောင် ကျွန်တော် ဖုန်းဆက်ပြီး အဆင်ပြေတာ တစ်ခုခုပြောလိုက်မယ်နော် အလင်း ...." ဟန်သော်လင်းက ပြောနေပေမဲ့ အလင်းချိုက ခုတင်ပေါ်မှာ ငြိမ်သက်နေမိမြဲ။ အလင်းချိုရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ အမေက မမမိုးကို ဓါးနဲ့ထိုးနေတဲ့ မြင်ကွင်းကိုဖျောက်ဖျက်လို့မရဘဲ မြင်ယောင်နေမိတယ်။ အမေက လူတစ်ယောက်ကို သတ်လိုက်တယ်။အလင်းချိုကို သတ်ဖို့လုပ်နေတဲ့ မမမိုးကို အမေသက်လိုက်တယ် ။အလင်းချိုကို အမေ မှတ်မိသွားပြီလား။မှတ်မိတယ်ဆိုရင် အလင်းချိုကို ဘာလို့မကြည်တာလဲ။အမေ လူသတ်လိုက်တာ အလင်းချိုကြောင့်များလားဆိုတဲ့မေးခွန်းတွေ အလင်းချိုရင်ထဲမှာပြည့်နှက်နေတယ်။အလင်းချိုကိုယ့်ဘာသာ အေးအေးဆေးဆေး မနေဘဲ အမေ့ကို ဒုက္ခပေးဖို့ ရည်ရွယ် ခဲ့မိတဲ့ အတွက် နောင်တတွေရနေမိတယ်။ဒါပေမဲ့ သားသမီးကိုတောင် မမှတ်မိဘဲ ဒုက္ခပေးဖို့ လုပ်နေတဲ့ အမေ့ကို အလင်းချိုမုန်းတယ်။မိုးသူဇာဆိုတဲ့ မိန်းမ ပြောသမျှကို လိုက်လုပ်နေတဲ့ အမေ့ကို နောင်တရစေချင်သလို ဒုစရိုက်လုပ်ငန်းတွေလုပ်နေတဲ့ အမေကို ရပ်တန့်စေချင်ရုံအလင်းချို ကြိုးစားနေခဲ့တာပါ၊အခုတော့ အလင်းချိုရဲ့ ကြိုးစားမှုတွေက ပျက်စီးခဲ့လေပြီ။နောက်ဆုံးအချိန်အထိ အလင်းချိုကို မမှတ်မိတဲ့ မိခင်ကို အလင်းချို ဘယ်လိုများ ကင်တင်ရပါ့မလဲ။ "တီ ..တီ ...တိ" ဖုန်းက အဆက်မပြတ် ထမြည်လာတယ်။အလင်းချို ဖုန်းကို မရဲတရဲ ကြည့်လိုက်မိတော့ ထင်တဲ့ အတိုင်းနေမခဆီက ဖုန်းဖြစ်နေတယ်။ည ခုနစ်နာရီထိုးတော့မှာမို့ နေမခ ဖုန်းဆက်နေပြီ။အလင်းချို ဘယ်လိုရှင်းပြရမလဲ မသိပါ။ဖြစ်နိုင်ရင် အလင်းချိုလည်းနေမခကို ချက်ချင်းပင်တွေ့ချင်နေမိပါပြီလေ။သို့ပေမဲ့တွေ့ဖို့ရန် သတ္တိလည်းမရှိပါလေ။ အေးချမ်းလှတဲ့ နေမခတို့ရဲ့ မိသားစုကို အလင်းချိုကြောင့် စိတ်သောကတွေ မများစေလိုပါ။အလင်းချိုဆိုတဲ့ သူမလိုလူမျိုးက နေမခလိုလူမျိုးနဲ့ မထိုက်တန်ဘူးဆိုတာ အလင်းချိုနားလည်လိုက်ပါပြီ။ အလင်း ဖုန်းကိုင်ပြီး တစ်ခုခုအကြောင်းပြလိုက်ပါ ... မဟုတ်ရင် သူ့အလင်းရဲ့ အလုပ်ထိ လိုက်သွားနေလိမ့်မယ် " ဟန်သော်လင်း စကားကို ကြားလိုက်ရမှ အလင်းချို စိတ်ပူသွားမိပြီး ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ ထူလိုက်မိတယ်။ "ဟယ် ..ဟယ်လို " " အလင်း ... ပြန်မလာသေးဘူးလား ... မင်းဘယ်မှာလဲ " တစ်ဖက်က နေမခရဲ့ အဆက်မပြတ် မေးသံကို ကြားလိုက်ရချိန်မှာ အလင်းချို ဘာဖြေလို့ ဖြေရမှန်းမသိတော့ ထစ်လစ်အအနဲ့ ပြန်ပြောလိုက်မိတယ်။ "ဟို ... ဟို ...ဒီ..ဒီနေ့ သူဌေးမနဲ့ ခရီးထွက် ..ထွက်လာလို့...အဲ့...အဲ့ဒါ ပြန်မလာဖြစ်ဘူး" "ဘာ .. ဘာပြောတယ် အလင်း ... ဘယ်ကို ခရီးသွားတာလဲ ပြော ... ဘယ်ကိုလဲ ... ကိုယ်အခုလိုက်လာခဲ့မယ် ... ဘယ်ကိုသွားတာလဲ .... မင်းပြန်မလာမချင်း ဒီလမ်းထိပ်ကပဲ စောင့်နေမှာ...ဘယ်မှာလဲ ဆိုတာ အမှန် တိုင်းပြော " " မနက်ဖြန်ကျရင် ပြန်လာမှာပါ " အလင်းချို မဝံ့မရဲနဲ့ ပြောလိုက်ပေမဲ့ တစ်ဖက်မှ နေမခရဲ့ အသံ ချက်ချင်းထွက်ပေါ်လာခဲ့တယ်။ " မနက်ထိ မစောင့်နိုင်ဘူး အလင်း ...မင်းဘယ်ရောက်နေတာလဲပြော ..ကိုယ်လာခေါ်မယ် " " အလုပ်ကိစ္စမို့ပါ...တစ်ရက် နှစ်ရက်တည်းပါ .... အလင်းကို ယုံတယ် မဟုတ်လားဟင် ...ဒါပဲနော် " နေမခဘက်က စကားတွေ ဆက်ပြောနေပေမဲ့ အလင်းချိုဖုန်းကို ချလိုက်ပြီး စောင်ကို ခေါင်းအထိ ဆွဲခြုံပစ်လိုက်ကာ ငြိမ်သက်နေမိတယ်။

တံခါးဝုန်းခနဲ့ ပွင့်သွားချိန်မှာ အခန်းထဲက မြင်ကွင်းကိုကြည့်ပြီး မမဆွေရဲ့ မျက်လုံးတွေ ပြာဝေသွားရပြီး သိုက်ထွန်းလက်ထဲမှာ အသင့်ကိုင်ထား ဓါးကိုဆွဲယူလိုက်ပြီး မိုးသူဇာကို ဓါးနဲ့ အဆက်မပြတ်ထိုးချပစ်လိုက်တယ်။ "အား.... " မိုးသူဇာရဲ့ နာကျင်စွာ အော်လိုက်တဲ့ အသံကြီးထွက်လာပြီးနောက် မိုးသူဇာက မယုံကြည်နိုင်တဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ မမဆွေကို စိုက်ကြည့်နေတယ်။ "နင် ..နင်ကများ ...ငါ့ကို စည်းကျော်ရဲတယ်ပေါ့ " မမဆွေရဲ့ အပြုအမူကြောင့် အားလုံး ကြက်သေသေနေမိကြတယ်။နောက်တော့ သိုက်ထွန်းမှာ ရဲထွန်းကို ချုပ်နှောင်ဖမ်းဆီးနေရာမှ သတိ၀င်လာပြီး မမဆွေကို ပြေးပြီး ဆွဲလိုက်တယ်။ မမဆွေလည်း သိုက်ထွန်းလာဆွဲတော့မှ အသိပြန်ဝင်လာပြီး ထိုင်ရာမှ ဆတ်ခနဲထရပ်လိုက်တယ်။မိုးသူဇာကတော့ မျက်လုံးကြီးပြူးကာ အသက်ပျောက်နေခဲ့ဖြစ်တယ်။ မမဆွေက မိုးသူဇာကို တစ်ချက်မျှ ငဲ့မကြည့်ဘဲ ပြတင်းပေါက်နားသို့ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး ပြတင်းခန်းဆီးလိုက်ကာကို အားနဲ့ ဆွဲယူလိုက်ကာ မလုံမခြုံဖြစ်နေတဲ့ အလင်းချိုရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးအုပ်ပေးလိုက်ရင်းပွေ့ဖက်ဆွဲထူလိုက်တယ်။ အလင်းချို အသက်ရှူရပ်တန့်သွားသလိုဖြစ်နေမိပြီး မမဆွေ သို့မဟုတ် အမေ့မျက်နှာကို ငေးကြည့်နေမိတယ်။ "သိုက်ထွန်းနဲ့ ဒေါ်လုံး ကျွန်မပြောတာကို နားထောင်ပြီး .. ကျွန်မပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်ပါ ..." မမဆွေက ပြောရင်းနဲ့ အခန်းဝမှာ ချထားတဲ့ အိတ်ထဲက ဖုန်းကို ယူပြီး ခေါ်လိုက်တယ်။ "ငါပြောတာကို နားထောင် ..ငါ့ ကို ဘာမှ ပြန်မမေးနဲ့ ...မင်း ငါ့အိမ်ကို သိနေပြီမဟုတ်လား --- ခုချက်ချင်းလာပြီး အလင်းချိုကို လာခေါ် " ပြောပြီးတာနဲ့ မမ ဆွေက ဖုန်းကို ချလိုက်ပြီး " သိုက်ထွန်းနဲ့ ဒေါ်လုံးကို ကျွန်မ ပြောမယ် သေချာနားထောင်ပါ ...အလင်းချို မင်းလဲ ငါပြောတာနားထောင်ပါ ...ပြီးရင် အလင်းချိုကို လူတစ်ယောက်လာခေါ်လိမ့်မယ် ...အဲ့ဒီတော့ ဒီနေရာမှာ အလင်းချို မရှိခဲ့ဘူးလို့ သိထားပါ ... အလင်းချိုသွားတာနဲ့ သိုက်ထွန်းက မင်းဆရာဆီကို အကြောင်းကြားပါ... ဒီကောင့်ကို မင်းဆရာဆီ အပ်လိုက်... ပြီးရင် ဒေါ်လုံးက ရဲစခန်းကို ဖုန်းဆက်ပါ ... ရဲကစစ်မေးရင် ...အသံတွေကြားလို့ တက်ကြည့်တော့ ဒီလိုပုံအတိုင်း တွေ့ရတာလို့ ပြောပါ .... အလင်းချိုအကြောင်းကို လုံးဝမပြောပါနဲ့ ..." မမဆွေက ပြောပြီးတာနဲ့ ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကို မီးညှိပြီးသောက်လိုက်တယ်။မမဆွေအလင်းချိုကို မကြည့်။မကြည့်တာမှ လုံးဝကို မကြည့်ပါ။ဆေးလိပ်ကို ဖိကိုက်ရင်း အခန်းနံရံများကိုသာ စူးစိုက်၍ ကြည့်နေတယ်။ "ဒေါ်လုံး ဘာလုပ်နေတာလဲ ... သူ့ကို ခေါ်သွားပြီး အဝတ်အစားတွေလဲ ပေးထားလိုက်လေ ... သိုက်ထွန်းလဲ လုပ်စရာရှိတာ အမြန်လုပ်တော့ " ~~~~~~ ဟန်သော်လင်းရဲ့ ကားလေးက လမ်းမထက်မှာ တရိပ်ရိပ်ပြေးနေတယ်။ကားနဲ့အပြိုင် ဟန်သော်လင်းရဲ့ စိတ်တွေလဲ အဆမတန် လှုပ်ရှား ခုန်လှုပ် နေတယ်။ ~~~~~~ တိုက်ကြီးထဲကို ဟန်သော် လင်းဝင်လိုက်ချိန်မှာပဲ ဒေါ်လုံးက ဟန်သော်လင်းကို အခန်းတစ်ခန်းထဲကို ခေါ်သွားခဲ့တယ်။ ဟန်သော်လင်း အခခန်းထဲကို ရောက်တော့ မမဆွေ ထိုင်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ "မင်းဒီမှာ ခဏထိုင် ....ငါပြောတာကို နားထောင် ... အလင်းချို ဒဏ်ရာရထားတယ် ... သူ့ကို ခေါ်သွားပြီး စိတ်ချရတဲ့ ဆရာဝန်ဆီမှာ ပြလိုက် ...ပြီးတော့ အလင်းချိုကို ... တို့ဆီကို ရောက်မလားအောင် မင်းက တားဆီးပေးပါ " "အလင်း ... အလင်း ဒဏ်ရာရထားတယ် ဟုတ်လား ....ခင်...ခင်ဗျားတို့အလင်းကို ဘာလုပ်လိုက်ကြ ဘာလဲ ...ခင်ဗျားတို့ကို ကျွန်တော်သတ်မယ်.." "အလင်းချို ဒဏ်ရာရထာဆိုတဲ့ "စကားကြောင့် ဟန်သော်လင်း ထိုင်နေရာမှ ဆတ်ခနဲ ထရပ်ပြီး မေးလိုက်တယ်။ "မင်းပါးစပ်ကို ပိတ်ထားစမ်း ...အလင်းချိုဒီလိုဖြစ်တာ မင်းကြောင့်ဆိုတာသိရဲ့လား .. မင်းလိုကောင်က သူ့ကိုသွားပြီးပတ်သက်ခဲ့လို့ သူဒီအခြေအနေထိ ရောက်ခဲ့ရတာ ... ဒီမှာ ငွေယူသွား ...သူ့ဆေးစွဲနေလားပါ စစ်ပြီး ဆေးကုသပေးလိုက် ... အရေးကြီးဆုံးက အမှုဖြစ်နေတဲ့အချိန်အတွင်းမှာ သူ ငါ့ဆီကို လုံးဝမလာစေနဲ့ " "အမှု ဟုတ်လား ... ဘာတွေလဲ ...ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ ...အလင်းချိုဘာဖြစ်လို့လဲ ...အခု အလင်း ဘယ်မှာလဲ " ဟန်သော်လင်း စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ မေးလိုက်မိတယ်။ "မိုးသူဇာကို ငါသတ်လိုက်တဲ့အမှုလေ " "ဗျာ" မမဆွေရဲ့ စကားကြောင့် ဟန်သော်လင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရတယ်။ "အေး ..ငါပြောတာနားထောင် ...မိုးသူဇာက ငါ့သမီးကို သတ်ဖို့လုပ်နေလို့ ငါက အရင် သူ့ကို သတ်လိုက်တာပဲ ... အလင်းချိုက ငါ့သမီးပဲ ... ငါက သူ့အမေ ဆိုတာကို သူသိပုံရတယ်...အဲ့ဒါကြောင့် ငါ့ဆီမှာ လာနေတဲ့ပုံပဲ ... မင်းကို ငါမှာချင်တာက ဒီအကြောင်းတွေကို ငါသိနေတာကို သူမသိစေနဲ့ အခြားဘယ်သူ့ကိုမှလဲ မပြောနဲ့ ... ရှင်းရှင်းပြောရရင် ... ငါ့ကို သူလာတွေ့တာမျိုးကို မဖြစ်အောင် မင်းက ထိန်းထားပေး ... ငါ့သမီးလေးကို ဆေးသမား ဘ၀က လွတ်အောင် မင်းပြန်လုပ်ပေးပါ ... လိုအပ်ရင် ငါမင်းကို ဆက်သွယ်မယ်.... မင်း သူ့ကို အမြန်ခေါ်သွားတော့... အခုသူအရမ်းလန့်နေပုံရတယ် ...

"ဘာ ...ဘာပြောတယ် နင်....နင်ကများ ငါ့ကို ပြန်ပြောရဲတယ်ပေါ့...အေးပါ အခုချိန်ကစပြီး ... နင့်ဘ၀ ဘယ်လိုဖြစ်မလဲဆိုတာ ကြည့်လိုက်ပေါ့ .... ဆေးအရင်ထိုးပေးရမလား ဒါမှမဟုတ် ကိုရဲထွန်းကို စိတ်တိုင်းကျ ပြုစုပေးမလားဆိုတာကို နင်ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်လို့ ရတယ်နော် ...ဟင်း ..ဟင်း " မိုးသူက မပွင့်တပွင့်ရယ်လိုက်ရင်း အိတ်ထဲမှ ဘူးကိုထုတ်ယူလိုက်တယ်။ "သတ္တိရှိရင် လုပ်ကြည့်လေ ဒေါ်မိုးသူဇာ .. ကျွန်မက ငြိမ်ခံနေမယ် ထင်လို့လား ...ကဲဟာ...."အလင်းချိုက မိုးသူဇာကို ပြန်ပြောလိုက်ပြီး ခေါင်းကို ဆတ်ခနဲ မော့ကာ ရဲထွန်းဆို သူ့ရဲ့ မေးရိုးကို တိုက်ချပစ်လိုက်သလို့ ရဲထွန်းရဲ့လက်ထဲက ခပ်ကြမ်းကြမ်း ရုန်းထွက်လိုက်တယ်။ပြီးတော့ဘောင်းဘီအိတ်ထဲက အိတ်ဆောင် ဓါးလေးကို ဆွဲထုတ်လိုက်တယ်။ ရုတ်တရက်အလင်းချိုရဲ့ တုန့်ပြန်တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ရဲထွန်းမှာနောက်သို့ ယိုင်လဲသွားပြီး မိုးသူဇာလဲ ဒေါသတကြီးနဲ့ ရဲထွန်းကိုအော်လိုက်တယ်။ "ကိုရဲထွန်း ရှင်ဘာရပ် လုပ်နေတာလဲ ... သူ့ကို ဖမ်းလေ .." "လာလေ ... ကျွန်မတကယ်မထိုးရဲဘူးထင်နေတာလား ... ဒေါ်လုံး ... ဒေါ်လုံးရေ..... အလင်းကို ကယ်ပါအုံး " အလင်းချိုက အိတ်ဆောင် ဓါးကို ခပ်တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ ချိန်ရွယ်ထားရင်းမှ ဒေါ်လုံးကို လှမ်း၍အော်ခေါ်လိုက်တယ်။ "ဟဲ့ကောင်မ နင့်ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားစမ်း ... ဒီနေ့ နင့်ကိုငါသတ်ပြမယ် " အလင်းချိုရဲ့ အပြုအမူကြောင့် မိုးသူဇာမှာ ဒေါသကိုမထိန်းနိုင်တော့ဘဲ အတင်းဝင်လုံးလိုက်တယ်။မိုးသူဇာက အတင်း၀င်လုံးတဲ့အခါ ရဲထွန်းကလည်း အလင်းချိုရဲ့ လက်ထဲက ဓါးကို အတင်းဝင်လုလိုက်တယ်။ လုံးလားထွေးလား အခြေအနေမှာ နှစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်မို့ အင်အားချင်းမမျှဘဲ အလင်းချိုမှာ လက်ထဲက ဓါးကိုအလုခံလိုက်ရပြီး ရဲထွန်းက အလင်းချိုကို အတင်းချုပ်နှောင်ထားလိုက်တယ်။ "ဒုန်း ...ဒုန်း ...ဒုန်း" "အလင်းချို .....တူမ ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ တံခါးဖွင့်လေ.....တံခါဖွင့် ...." အခန်းထဲမှာ ဝုန်းဝုန်းဒိုင်းဒိုင်း ဖြစ်နေသလို ခေါ်လုံးကလဲ အခန်းတံခါးကို တဒုန်းဒုန်းထုပြီး အခန်းပြင်ကနေ အော်ခေါ် နေတယ်။ "ကောင်မ ... အကြောတင်းနေတယ်ပေါ့ ...ကဲဟာ " "ဖြန်း...ဖြန်း " မိုးသူဇာက အလင်းချိုရဲ့ ပါးပြင်းကို ဘယ်ပြန်ညာပြန်ရိုက်ချလိုက်ရင်း အလင်းချိုရဲ့ အင်္ကျီတွေကိုပါ ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်တယ်။ ဘီးလူးသရဲစီးနေသလိုဖြစ် နေတဲ့ မိုးသူဇာတို့ကိုကြည်ပြီး အလင်းချို ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့နေမိပေမဲ့ အတင်းပြန်ရုန်းကန်ရင်း ခွန်အားရှိသလောက်ပြန်ပြီးခုခံပစ်လိုက်တယ်။ ~~~~~ " ဒေါ်လုံး .. ဒေါ်လုံး ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ...အလင်းချို ဘယ်မှာလဲ.... " " ဒုန်း" " ဝုန်း " "အထဲက ဘာသံတွေလဲ ဒေါ်လုံး... ဘယ်သူတွေလဲ ......" မမဆွေတစ်ယောက် တိုက်ထဲကို အပြေးဝင်လာခဲ့ပြီး အလင်းချိုကို လိုက်ရှာရင်း အပေါ်ထပ်ကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ပြီးနောက် အခန်းရှေ့မှာ ထိတ်ထိတ်လန့်လန့်နဲ့ရပ်နေတဲ့ ဒေါ်လုံးကို မြင်လိုက်ရတာမို့ မေးလိုက်ချိန်မှာပဲ အခန်းထဲက ဝုန်းဝုန်းဒိုင်းဒိုင်း အသံတွေကို ကြားလိုက်ရတယ်။ "အ ..ထဲမှာ ..မိုးသူဇာတို့ မိန်းခလေးကို ဘာလုပ်နေတာလဲ မသိဘူး....တံခါးလည်း ဖွင့်ခိုင်းလို့မရဘူး " " ဘာ ...ဘာပြောတယ် ဒေါ်လုံး ...မိုးသူဇာဟုတ်လား..ကျွန်မ အခန်းထဲက အိမ်သော့တွေ မြန်မြန်သွားယူလေ ဒေါ်လုံး ....ဒီတိုင်းရပ်ကြည့်နေတာလား ...မိုးသူဇာ နင်တို့ ဘာလုပ်နေတာလဲ ... ခုချက်ချင်းရပ်လိုက်နော်...သိုက်ထွန်း ဒီကို မြန်မြန် လာခဲ့ပါအုံး...မိုးသူဇာ တံခါးဖွင့်ပေးစမ်း " "ဒုန်း....ဒုန်း" မမဆွေ တံခါးကို တဒုန်းဒုန်းထုလိုက်ရင်း ဒေါသတကြီးနဲ့ အော်ပစ်လိုက်တယ်။ မမဆွေရဲ့အသံကြောင့် ကားဆရာတစ်ဖြစ်လဲ သက်တော်စောင့် သိုက်ထွန်းက မမဆွေရှိရာကို အပြေးအလွှား တက်လာခဲ့လိုက်တယ်။ " တံခါးကို ကန်ဖွင့်ပေး ...မြန်မြန်ဖွင့်နော်...မြန်မြန် " "မိုးသူဇာ ..တံခါးဖွင့်ပေးနော် ...." ~~~~~~ အပြင်မှ မမဆွေရဲ့အော်သံကြောင့် အလင်းချိုရဲ့ လည်ပင်းကို ညှစ်နေတဲ့မိုးသူဇာရလက်တွေ အနည်းငယ်အားပျော့သလိုဖြစ်သွားတယ်။ ရဲထွန်းကလည်း အပြင်က အသံတွေကြောင့် ဆေးထိုးအပ်ကိုကိုင်ထားရင်းနဲ့ လက်တွေက နောက်ကို ဆုတ်သွားပြီး မိုးသူဇာကို လှမ်းပြောလိုက်တယ်။ "မမိုး ... အခြေအနေမကောင်းဘူးထင်တယ် .... ရပ်လိုက်ကြရအောင် " " ဘာပြောတယ် ...ဘာလို့ ရပ်ရမှာလဲ ..ဆက်လုပ် ... ဆေးထိုးအပ်ကိုင်ပြီး ဘာလုပ်နေတလဲ ထိုးလေထိုးလိုက်... ဒီကောင်မ ဟန်ဆောင်နေတာကို သိရင် မမဆွေလဲ ခွင့်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး....လုပ်စရာရှိတာကိုလုပ် ...ရှင်မလုပ်ဘူးလား ....ဖယ် ... ကျွန်မ လုပ်မယ် ...." မိုးသူဇာက ဒေါသတကြီးပြောလိုက်ပြီး ရဲထွန်း လက်ထဲက ဆေးထိုးအပ်ကို လှမ်းယူလိုက်တယ်။အလင်းချိုမှာ ရိုက်နှက်ခံထားရတာမို့ ရုန်းကန်နိုင်ခြင်း မရှိတော့တဲ့ အခြေအနေဖြစ်နေတယ်။ "ဝုန်း " "မိုးသူဇာ ...နင် ...နင်ဘာလုပ်တာတာလဲ.....ကဲဟာ "

ဧကြည်ဖြူ "သံယောဇဉ် ကမ်းပါး" အပိုင်း (၄၀ ) ******** "အသားမနာချင်ရင် နင့်ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားစမ်း အလင်းချို ... ရုပ်လေးသနားကမားနဲ့ မာယာများတဲ့ကောင်မ ... နင် ဘာတွေ ကြံစည်နေလဲဆိုတာ ငါမသိဘူးထင်နေလို့လား...မမဆွေလို လူမျိုးကိုပဲ နင်ညာလို့ရမယ် ...ငါ့ကို ညာလို့ရမယ်ထင်နေလား ... နင့်အကောင်နဲ့ ပေါင်းပြီး ငါ့တို့ကို ဒုက္ခပေးမယ်ပေါ့လေ ဟုတ်လား ....ကိုရဲထွန်း သူ့ကို ချုပ်ထားလိုက် " " ဘာတွေပြောနေတာလဲ မမမိုး...မမမိုးပြောနေတာတွေ အလင်းချို ဘာမှနားမလည်ဘူး " " နားမလည်ဘူးဟုတ်လား ...နားမလည်ရင် နားလည်အောင် ပြောပြရမှာပေါ့ ...ပေးစမ်းနင့်အိတ် ....နင်နဲ့ တတွဲတွဲလုပ်နေတဲ့ အောင်အောင်ဆိုတဲ့ကောင်က အကုန်ပြောပြီးပြီ ...နင့်ကိုယ်နင်လည်လှပြီထင်နေတာလား " မိုးသူဇာက အလင်းချိုရဲ့ အိတ်ကို ဆောင့်ဆွဲယူလိုက်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို သွန်ချပစ်လိုက်တယ်။အိတ်ထဲက ထွက်ကျလာတဲ့ ပစ္စည်းတွေထဲက ဆေးလိပ်ဘူးကို ကောက်ယူပြီး အထဲကဆေးလိပ်တွေကို စားပွဲပေါ်ကို သွန်ချပစ်လိုက်တယ်။ "မသိရင်ဆေးစွဲနေတာပုံမျိုးပေါ့လေ ...လူရှေ့ရောက်ရင် လမ်းဘေးဆိုင်က ဝယ်ထားတဲ့ ဆေးလိပ်လေး တစ်လိပ်လောက်သောက်ပြလိုက် .. အရက်လေးငုံပြလိုက် ... ဘားထဲသွားပြီး အ.ယောင်ပြလိုက်နဲ့ ...ဘာလဲ နင့် လုပ်ရပ်တွေကို ငါသိနေလို့ အံ့ဩနေတာလား ..." မိုးသူဇာရဲ့စကားများကြောင့် အလင်းချိုမှာ မိုးသူဇာ ပြောသလိုပင် အံ့သြတုန်လှုပ်သွားမိတယ်။အလင်းချို ဘက်က ပိပိရိရိဟန်ဆောင်ခဲ့လို့ ဟန်သော်လင်း တောင် မရိပ်မိခဲ့ဘူးလေ။ချစ်သူ သူနေမခရှေ့မှာဆိုရင်တော့ အလင်းချို ပုံမှန်အနေအထားနဲ့ပဲ နေခဲ့လိုက်တယ်။တော်ကြာ ဒီအရှုပ်အထွေးတွေကို နေမခသိသွားရင်း မရရတဲ့နည်းနဲ့ တားမြစ် မယာဆိုတာ အလင်းချို သိတယ်လေ။ "ဘာတွေများ အကြံထုတ်နေပြန်ပြီလဲ မိန်းမလည်မရဲ့...ငါ့တို့တွေကို ထောင်ထဲထည့်မယ်ဆိုပြီး စိတ်ကူးယဉ်နေတာလား ...ဒီမှာ နင်သိထားဖို့က နင်သိချင်နေတဲ့ ဆေးအဝင်အထွက်က ငါတို့ကိုင်တာမဟုတ်ဘူး...နင့်ကောင်ဟန်သော် လုပ် အကုန်လုပ်တာ သိရဲ့လား ... နင် ထောင်ထဲထည့်ချင်သပဆိုရင် နင့်ကောင်ကို ထည့်လိုက်လေ...ဒါနဲ့ ငါနဲ့ ဟန်သော်လင်း ပတ်သက်နေတယ်ဆိုတာကို နင်ဘယ်တုန်းကသိတာလဲ ပြောစမ်း......နင်ကများ ဟိုကောင့် အမေကိုတောင် သွားတွေ့လိုက်သေးတယ်ပေါ့လေ ... နင် ဘာတွေဆက်လုပ်ဖို့ကြံစည်ထားလဲ ပြောစမ်း " မိုးသူဇာက အလင်းချိုရဲ့ မေးဖျားကို လက်နဲ့ ခပ်ကြမ်းကြမ်းဆွဲမော့ပြီး မေးလိုက်တယ်။ရဲထွန်းက အလင်းချိုရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ခပ်တင်းတင်းချုပ်ကိုင်ထားပေးတယ်။ ရဲထွန်း ဖမ်းချုပ်ထားတဲ့ကြားကနေ မျက်နှာထားတင်းတင်းနဲ့ ပြန်မော့ကြည့်နေတဲ့ အလင်းချိုကို ကြည့်ပြီး မိုးသူဇာ ဒေါသတွေ ထိန်းမရအောင် ဖြစ်လာမိတယ်။ကိုယ့်ဘက်က သူမကို ဖျက်ဆီးနိုင်ပြီလို့ ထင်ပြီး မိုးသူဇာပျော်နေမိချိန်မှာ သူမက ကိုယ်တွေကို ထောင်ဖမ်းနိုင်ဖို့အတွက် ပြန်လှည့်စားနေတာကို သိလိုက်ရတော့ အံ့ဩ ထိတ်လန့် စိတ်နဲ့အတူ သတ်ပစ်ဖို့အထိပင် မိုးသူဇာဆုံးဖြတ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ဘယ်သူများ ရှိနေမလဲဆိုတဲ့ စိုးရိမ်စိတ်ကြောင့် မိုးသူဇာ သိသမျှကို ကြိတ်မှိတ် မျိုသိပ်ခဲ့ရတာ။ ဒီကြားထဲမမဆွေက မသိမသာနဲ့ အလင်းချိုတို ကာကွယ်ပေးနေတဲ့အခါ မိုးသူဇာဘက်ကအခွင့် အရေးမရဘဲ ဖြစ်နေခဲ့ရတာ။ အဓိကက ဒီပြဿနာတွေက မိုးသူဇာကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့တာမို့ အလင်းချိုရဲ့ အကြောင်းအရင်းအမှန်ကို မမဆွေသာသိသွားခဲ့ရင် အလင်းချိုနဲ့ ဟန်သော်လင်းတင်မဟုတ်ဘဲ မိမိကိုပါ အပြတ်ရှင်းပစ်မှာကို မိုးသူဇာ သိပြီးသားလေ။ဒါကြောင့်လဲ အလင်းချိုရဲ့ အကြံအစည်တွေကို သိပေမဲ့ မမဆွေကို မပြောဘဲ ကိုယ့် ဘာသာဖြေရှင်းဖို့ မိုးသူဇာ ကြိုးစားခဲ့တာ။ "ငါမေးတာ ဖြေလေး ... ငါနဲ့ ဟန်သော်လင်း ပတ်သက်နေတာကို နင်ဘယ်လို သိသွားတာလဲ .. နင့်ကောင်က မူးယစ်ဆေးဝါးရောင်းတဲ့ သူ့ဆိုတာကိုရော သိသွားပြီမဟုတ်လား ...ဒါတင်မကသေးဘဲ နင့်ကောင်က လူပွဲစားလုပ်တာကို ရော သိရဲ့လား ပြောလေ " အလင်းချို အံကိုတင်းတင်းကြိတ်ကာ မိုးသူဇာကို ကြည့်လိုက်ပြီး လေသံခပ်မာမာနဲ့ ပြန်ပြောလိုက်တယ်။ "ဟုတ်တယ် ..ကျွန်မ အကုန်သိတယ် ... ဟန်သော်လင်းကို ရှင်ဖျက်ဆီးနေတာတွေ ... ကောက်ကျစ်ယုတ်မာနေတာတွေကို ကျွန်မအကုန်သိတယ် ... တဆိတ်ရှိ ငွေကို အကြောင်းပြမယ် ... ကလေးတွေအတွက်ဆိုပြီး မသိရင် ရှင်ကပဲ သူတော်ကောင်းမကြီးလိုလိုနဲ့ သူ့ကို ဒီလိုဘ၀ရောက်အောင် ရှင်လုပ်ခဲ့တာတွေ အကုန်သိတယ် ...ဘယ်လိုသိတာလဲ ပြောပြရအုံးမလား ... ထက်ပိုင်ဆိုတဲ့ ဆေးသမားပိုင်လုံးကောင်ရောက်လာကတည်းက ရှင်တို့တွေ ကျွန်မအပေါ်မှာ ယုတ်မာဖို့ ကြံစည်နေတာတွေကို ကြားလဲကြားခဲ့တယ် ...မြင်လဲမြင်ခဲ့တယ် ...ကျွန်မက ရှင့်တို့အပေါ်မှာ ဘာအပြစ်တွေများ လုပ်မိလို့ ကျွန်မကို ဒီလောက်အထိလုပ်ဖို့ကြံစည်ရတာလဲ ... ကျွန်မ မရှိရင်ရော ဟန်သော်လင်းကို ရှင်ရမယ်များ ထင်နေတာလား ဒေါ်မိုးသူဇာ...သူများ မိသားစုတွေကို စိတ်ဆင်းရဲသောကရောက်အောင် လုပ်ပြီး ရှင်တို့ဘ၀တွေ အေးချမ်းပျော်ရွှင်ရမယ်ထင်နေတာလား...ရှင့်တို့လိုလူတွေအတွက် ဒီတစ်သက်လုံး ပျော်ရွှင်မှုရမှာမဟုတ်ဘူး သိရဲ့လား ...ရှင်တို့နဲ့ ထိုက်တန်တာက ထောင်ထဲမှာ သေတဲ့အထိ နေသွားဖို့ပဲ သိရဲ့လား "

ဒေါ်မြမြဦးက မမဆွေကို ကြည့်လိုက်ပြီး အသံတုန်တုန်နဲ့ ပြန်မေးလိုက်တယ်။ မမဆွေက တံခါးဘောင်ကို အားပြုကာ ယိုင်နဲ့နဲ့ ရပ်နေရာမှ ဒေါ်မြမြဦး နားကို ဒယိမ်းဒယိုင်နဲ့ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး ဒေါသတကြီးနဲ့ပြောလိုက်မိတယ်။ "ဟုတ်တယ် ...ကျွန်မကေသီချိုပဲ .. အဒေါ့်သား သက်ဦးဘယ်မှာလဲ ... ကလေးကိုစောင့်ရှောက်နိုင်တယ်ဆိုပြီး ခေါ်သွားတဲ့ အဒေါ် သား ဘယ်မှာလဲ ..." ဒေါ်မြမြဦးက ဘာမှ ပြန်မဖြေဘဲ မမဆွေရဲ့ မျက်နှာကို မျက်လုံးပြူးကြီးနဲ့ ပဲစိုက်ကြည့်နေတယ်။ " ဘာ..ဘာဖြစ်တာလဲ ... ဘာဖြစ်လို့လဲ ငါ့ညီမ..မေမေကြီးက နေမကောင်းဘူး.. ပြောစရာရှိရင် ကျွန်မကို ပြောပါ " ဒေါ်လေးစန်းက မမဆွေအတွက် ကော်ဖီသွားဖျော်နေရာမှ ပြန်ရောက်လာပြီး င ဒေါ်မြမြဦးကို ဒေါသတကြီးနဲ့ ပြောနေတဲ့ မမဆွေကို လှမ်းပြောလိုက်တယ်။ မမဆွေ ဘာမှပြန်မဖြေနိုင်တော့ဘဲ အခန်းထဲမှ ငိုရင်း ပြေးထွက်လာခဲ့မိတယ်။ ~~~~~~ "မမဆွေမရှိဘူးလား ဒေါ်လုံး " "မဆွေတော့ ပြန်မရောက်သေးဘူး ...အလင်းချိုပဲရှိတယ် " အိမ်ဖော် ဒေါ်လုံးရဲ့ စကားကြောင့် မိုးသူဇာ စိတ်ထဲမှာလှိုက်ခနဲ ပျော်သွားမိတယ်။အဆင်ပြေချင်တော့ ဒီနေ့မှ မိုးသူဇာမှာ ဧည့်သည်လည်းပါလာတယ်လေ။ဒီအိမ်မှာက မမဆွေရယ် မမဆွေ သွားလေရာ တကောက်ကောက်ပါတတ်တဲ့ ကားဆရာနဲ့ အိမ်ဖော် ဒေါ်လုံးပဲရှိတာလေ။ မမဆွေမရှိဘူးဆိုတော့ မိုးသူဇာစိတ်တိုင်းကျ ဖန်တီးလိုရတာပေါ့။ " အလင်းချို ဘယ်မှာလဲ ဒေါ်လုံး...အပေါ်ထပ် အလုပ်ခန်းထဲမှာလား ...ကျွန်မတို့ အလုပ်ကိစ္စ စကားပြောစရာရှိလို့ ဒေါ်လုံးကို မခေါ်ဘဲ အပေါ်ကို တက်မလာပါနဲ့ ... လာလေ ကိုရဲထွန်း အပေါ်ထပ်မှာ စကားသွားပြောကြတာပေါ့ " ဒေါ်လုံးကို ပြောပြီးတာနဲ့ မိုးသူဇာက အတူပါလာတဲ့ ရဲထွန်းကိုခေါ်လိုက်ပြီး လှေကားရှိရာကို လျှောက်သွားလိုက်တယ်။ ~~~~~~ "အလင်းချို ...တို့တွေ ဝင်လာလို့ရတယ် မဟုတ်လား " အခန်းဝက အသံကြောင့် အလင်းချို မော့ကြည့်လိုက်မိတော့ မိုးသူဇာနဲ့အတူ ယောကျာ်းတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရတာမို့ စိတ်ထဲမှာ လန့်ပြီး ဆတ်ခနဲ တုန်သွားမိပေမဲ့ ဟန်မပျက်ပြန်ပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။ "မမဆွေဆီလာတာလား မမမိုး ...ခဏစောင့်လေ ...တော်ကြာ ပြန်ရောက်လာတော့မှာပါ " "စောင့်ရမှာပေါ့...ဒါနဲ့ ဒီနေ့ အေးဆေးပဲလား ...မင်းကို မမရဲ့မိတ်ဆွေနဲ့မိတ်ဆက်ပေးချင်လို့လေ ... ကိုရဲထွန်း၀င်လာခဲ့လေ " မိုးသူဇာက ရဲထွန်းကိုအခန်းထဲကို ခေါ်လိုက်တယ်။ "တံခါးကို လော့ချလိုက်ကိုရဲ " မိုးသူဇာရဲ့ စကားကြောင့် ရဲထွန်းက တံခါးကိုလော့ချလိုက်လိုက်တယ်။ အလင်းချိုမှာ မိုးသူဇာတို့ရဲ့ အပြုအမူကြောင့် လက်ထဲက ဘောပင်လ်ကို ခပ်တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ထားလိုက်ရင်းမှ အသံမာမာနဲ့ မေးလိုက်တယ်။ "ဒါဘာလုပ်တာလဲ မမမိုး .. ဘာကိစ္စ တံခါးကို သော့ပိတ်လိုက်ရတာလဲ " " မင်းအကြောင်း မင်းသိရင် ငါ့ကို ဒီလိုတောင် မေးစရာမလိုဘူးလေ အလင်းချို ... သူက မင်းနဲ့ ပျော်ချင်တယ်ဆိုလို့ခေါ်လာပေးတာလေ ...ဒါနဲ့ ဒီနေ့တော့ မင်းအ အခြေအနေကောင်းနေပါလား...ငါတို့မှာတော့ မင်းကြောင့် အလုပ်ပျက်အကိုင်ပျက်နဲ့ဖြစ်နေရတာ...ကဲ ကိုရဲထွန်း စလိုက်ကြတာပေါ့ " "မမမိုး... ရှင် ဒါဘာလုပ်တာလဲ ....ရှင်တို့ အနားကိုကပ်မလာနဲ့နော် " @@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@ အပိုင်း( ၄၀) ဆက်ရန် ဧကြည်ဖြူ

အလင်းချိုမှ နှုတ်မှ ထွက်လာတဲ့စကားကြောင့် မမဆွေ အထိတ်တလန့်နဲ့ အလင်းချိုကို မော့ကြည့်လိုက်မိတယ်။အလင်းချိုကမူ ခပ်အေးအေးပင် အိတ်ထဲက ဆေးလိပ်ဘူးကို ထုတ်ပြီး ဆေးလိပ်သောက်ဖို့ ဟန်ပြင်နေတယ်။အလင်းချိုရဲ့ မျက်နှာကို မမဆွေမျက်လုံးအပြူးသားနဲ့ ငေးကြည့်နေမိပြီး နှုတ်မှ လွတ်ခနဲ မေးလိုက်မိတယ်။ "အလင်းချို ...မင်း..မင်းမိဘတွေနဲ့ ဘာလို့အတူမနေတာလဲ " အလင်းချိုက မမဆွေရဲ့မျက်နှာကို ဖျက်ခနဲ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး "မခေါ်လို့လေ ...ခေါ်ရင် အတူသွားနေမှာပေါ့ ..." "မ...မခေါ်ဘူး ဟုတ်လား ... မိ ...မိဘရင်း မဟုတ်ဘူးလား ... ဘာလို့ မခေါ်တာလဲ...."မမဆွေ ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့နဲ့ မေးလိုက်မိတော့ အလင်းချိုက မဲ့ပြုံးလေးတစ်ချက်ပြုံးလိုက်ပြီး "ဘာလို့ မခေါ်တာလဲဆိုတာတော့ အလင်းလဲ ဘယ်သိပါ့မလဲ ... သားသမီးထက် သူ့တို့ ချစ်သူတွေက ပိုအရေးကြီးလို့နေမှာပေါ့.....ကဲပါ ရေခဲသုပ်စားလိုက်အုံးမယ်နော် ...ခဏလေးစောင့်ပါ..ဒါပြီးရင် မမဆွေသွားမယ့်ဆီကို အမြန်ဆုံးသွားကြတာပေါ့ " အလင်းချိုက ပြောရင်း ရေခဲသုပ်ကို ဇွန်းနဲ့ ခပ်စားလိုက်တယ်။ မမဆွေ မှာကြောင်တောင် တောင် မျက်လုံးတွေနဲ့ အလင်းချိုရဲ့ မျက်နှာကိုငေးကြည့်နေမိမြဲ။ "သွားမယ်လေ မမဆွေ ." အလင်းချိုရဲ့ စကားသံကို ကြားလိုက်ရတော့မှ မမဆွေ သတိပြန်ဝင်လာမိပြီး ထိုင်နေရာကနေ ဖျတ်ခနဲ ထရပ်လိုက်မိတယ်။ " နေ ... နေအုံး ..မင်း ကားငှါးပြီး အိမ်ကို ပြန်နှင့် အလင်းချို ... တို့ ...တို့မှာ အရေးကြီးကိစ္စပေါ်လာလို့ ... မင်းဘယ်မှမသွားနဲ့နော် .. ငါတို့ ပြန်လာမှ အိမ်ကိုပြန်ပါ " အလင်းချိုကို ပြောပြီးတာနဲ့ ကားရှိရာဆီကို မမဆွေ အပြေးတစ်ပိုင်းနဲ့ ထွက်လာခဲ့မိတယ်။ ~~~~~ " ဒီအိမ်ဖြစ်နိုင်တယ် မမဆွေ " ဟိုဒီမေးမြန်းလာခဲ့ပြီးတဲ့နောက်မှာ ကားလေးကလိပ်စာထဲက အိမ်ရှေ့ကိုရောက်လာခဲ့တယ်။ကားဆရာရဲ့ စကားကြောင့် ခပ်မှောင်မှောင်ခပ်နွမ်းနွမ်း အိမ်ကို မမဆွေ လှမ်းကြည့်လိုက်မိတယ်။အိမ်က ခြံနဲ့ဝန်းနဲ့ သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဆိုပေမဲ့ အောက်ထပ်ကအခန်းမှောင်မှောင်ကို ကြည့်လိုက်မိပြီး မမဆွေရင်ထဲ အောင့်တက်လာမိတယ်။ကားရပ်လိုက်တာနဲ့ မမဆွေကားပေါ်ကနေ ခြေလှမ်းတုန်တုန်နဲ့ ဆင်းလိုက်တယ်။ပိတ်ထားတဲ့ ခြံတံခါးဝကနေ လှမ်းခေါ်လိုက်တော့ အောက်ထပ်ကနေ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ထွက်လာတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။အမျိုးသမီးရဲ့ မျက်နှာကို မမဆွေ သေချာကြည့်နေမိတယ်။အချိန်တွေကြာခဲ့ပြီဆိုပေမဲ့ ကိုသက်ဦးရဲ့ အစ်မတွေကို သေချာကို မှတ်မိနေဆဲပါပင်။ကိုသက်ဦးမရှိချိန်မှာ ငှါးနေတဲ့အခန်းထိလိုက်လာပြီး ရန်လုပ်ခဲ့တဲ့ ယောင်းမတွေရဲ့ မျက်နှာကို တစ်သက် ဘယ်မေ့ပါ့မလဲ။သူများယောကျာ်းကိုခိုးတာလည်းမဟုတ်ရပါဘဲ လူပျိုအပျိုယူကြတာကို သားအမိသုံးယောက်လုံး သူတို့သား၊ သူတို့မောင် မရှိချိန်ရောက်လာပြီး သတ်ပုတ်ရန်လုပ်ခဲ့ကြတာလေ။ ဘယ်မေ့နိုင်ပါ့မလဲ။သေချာတာက ရှေ့မှာရပ်နေတဲ့ အမျိုးသမီးရဲ့ မျက်နှာက ယောင်းမတွေရဲ့ မျက်နှာနဲ့ တစ်စက်လေးမှကို မတူပေ။အမျိုးသမီးရဲ့ မျက်နှာကိုကြည့်ပြီး မမဆွေ စိတ်ထဲ အနည်းငယ် စိတ်ပေါ့ပါးသွားမိတယ်။ပြီးတော့ အမျိုးသမီးကို လှမ်းမေးလိုက်တယ်။ "ဟို ... အလင်းချိုရဲ့ ဒေါ် လေးဆိုတာများလား " အလင်းချိုရဲ့နာမည်ကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ခပ်စောစောက ကြောင်တောင်တောင်နဲ့ကြည့်နေမိတဲ့ ဒေါ်လေးစန်း ဝမ်းသာအားရနဲ့ ခေါင်းကို ငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး "ဟုတ်ပါတယ် ... ဘာကိစ္စများလဲရှင် ... တူမလေးတော့ မရှိဘူး ... မေမေကြီးတော့ရှိပါတယ် " ~~~~~ မမဆွေမှာ အမျိုးသမီးရဲ့ နောက်ကနေ အိမ်ထဲ လိုက်ဝင်ခဲ့ပြီး အမျိုးသမီးဝင်သွားရာ အခန်းဝမှာ ရပ်ကြည့်နေလိုက်မိတယ်။ "မေမေကြီး ဧည့်သည့်လာတယ်...." ဒေါ်လေးစန်းက အခန်းထဲကို အသံလှမ်းပေးလိုက်ပြီးနောက် ကိုလှည့်ကာ မမဆွေကိုပါ ပြောလိုက်တယ်။ " မေမေကြီးက လမ်းသိပ်မလျှောက်နိုင်လို့ ...အထဲကိုဝင်တွေ့လိုက်ပါနော် " အမျိုးသမီးရဲ့ စကားကြောင့် မမဆွေ အခန်းထဲကို ၀င်လိုက်တဲ့အခါ ရုတ်တရက် လူမှာ အသက်ရှူရပ်တန့် သလိုပင် ဖြစ်သွားမိတယ်။ " ဘုတ် " ခုတင်ပေါ်တွင်ထိုင်ကာ လှမ်းကြည့်နေတဲ့ အမျိုးသမီးကြီးကို တွေ့လိုက်ရချိန်မှာတော့ မမဆွေ တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်တောင့်တင်းသွားရပြီး လက်ထဲက ပိုက်ဆံအိတ်က အောက်ကိုဘုတ်ခနဲ ပြုတ်ကျသွားတော့တယ်။ "ဟဲ့ ...မိစန်း ... ဘယ်သူတဲ့တုန်း ..." အသံကိုပါ ကြားလိုက်ရချိန်မှာတော့ မမဆွေ မတ်မတ်ပင် မရပ်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားရပြီး အခန်းတံခါးဘောင်ကို အားပြုကာကိုင်လိုက်ရင်းမှ တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ မေးလိုက်မိတယ်။ "ကို .. ကိုသက်ဦးရဲ့ အမေလား " " အေးလေ ...ငါက သက်ဦး အမေပဲ...ဒါနဲ့ ညည်းကဘယ်သူတုန်း ..." ဒေါ်မြမြဦးရဲ့ အဖြေကြောင့် မမဆွေမှာ တံခါးဘောင်ကို အားပြုရပ်နေရာမှ ခွေလဲကျမတတ် ဖြစ်သွားရတယ်။ "အ ...အလင်းချိုက ကို...ကိုသက်ဦးနဲ့ ကေ.... ကေသီချိုရဲ့သမီးလား ...." "ဟဲ့ ... ညည်းက ဘယ်သူတုန်း ....ဘာကိစ္စ ဒါတွေ လာမေးနေရတာလဲ ... နေ ... နေပါအုံး ...ညည်း...ညည်းက ဘယ်သူလဲ ...ကေ..ကေသီချိုလား "

"သူ့လုပ်နေတဲ့ သူဋ္ဌေးမက တစ်ဖက်မှာ မိန်းခလေးတွေကို စပွန်ဆာတွေနဲ့ ချိတ်ပေးနေတယ်လို့ နာမည်ကြီးနေတာ...ဒါတွေကို မင်းမသိဘူးမဟုတ်လား ...ကိုယ့်ကောင်မလေး ဘယ်မှာဘာအလုပ်လုပ်လဲဆိုတာတော့ မင်းသိသင့်တယ်... " ဟန်သော်လင်းရဲ့ စကားကြောင့် နေမခ ဒေါသထောင်းခနဲ ထွက်သွားမိပြီး ဟန်သော်လင်းကို မျက်နှာထားတင်းတင်းနဲ့ ကြည့်လိုက်မိပြီး " ဘာ ..ဘာပြောတယ်ကွ ... ဒါကို ခုမှလာပြောရလား ... မင်းကသိသိနဲ့ ဘာလို့မထားတာလဲ " " ငါလဲ သိတာမကြာသေးဘူး ... စသိကတည်းက သူ့ကို အလုပ်ထွက်ခိုင်းနေတာပဲ ... သူ့က မင်းစကားကိုတောင် နားမထောင်တာ...ငါ့စကားကိုရော နားထောင်မတဲ့လား" စကားဆုံးတာနဲ့ ဟန်သော် လင်းက လေပူကြီးကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သလို နေမခလဲ သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။နှစ်ယောက်သားကြားမှာ ပြန်လည်တိတ်ဆိတ်သွားကြပြီးနောက် ဟန်သော်လင်းက ထိုင်နေရာကနေ ထလိုက်တယ်။ "ငါသွားတော့မယ် ... မင်းလုပ်နိုင်မယ်လို့ ငါယုံတယ် " ပြောပြီးတာနဲ့ ဟန်သော်လင်း ဆိုင်ပြင်ကို ထွက်ခဲ့လိုက်တယ်။ခုချိန်လောက်ဆို မမမိုးနဲ့ မမဆွေဆိုတဲ့ မိန်းမလည်တွေက ပန်းသော်လင်းကို ချောက်ချဖို့အတွက် စီစဉ်နေလောက်ပြီပေါ့။ သူ့ဘက်က ဒီမိန်းမတွေကို ပြန်ချောက်ချဖို့ဆိုတာ အလင်းချိုကိုပါ ထိခိုက်မှာ စိုးရိမ်နေရလို့ ဒီတိုင်း ကြည့်နေရတာလေ။ ~~~~~~~ " ဘာဖြစ်နေတာလဲကွာ ...အဲ့ဒီအလုပ်က ကိုယ့်ထက် အရေးပါနေတာလား ...ဘာဖြစ်လို့ ပြောသမျှစကားတိုင်းကို ငြင်းဆန်နေရတာလဲ အလင်းချို .... မင်းအဲ့လို ဆက်လုပ်နေမယ်ဆိုရင် ကိုယ်တို့ လက်ထပ်တော့မယ်လို့ အိမ်ကိုဖွင့်ပြောလိုက်တော့မယ် " အေးတိအေးစက်ပုံစံဖြစ်နေတဲ့ အလင်းချိုကို ကြည့်ပြီး နေမခ အားမလိုအားမရနဲ့ ပြောလိုက်မိတယ်။ "ပြောလိုက်ရင်တော့ .. အလုပ်ကထွက်မှာပါဆို ...အလုပ်ကထွက်ဖို့အရေးကို ဘာလို့ နေ့ရွေ့ညရွေ့ရွေ့နေရတာလဲ... အလုပ်ရှင်ကို ပေးရမဲ့အကြွေးရှိနေတာလား .. အကြွေးရှိရင်လဲပြော ကိုယ်ဆပ်ပေးမယ် " "အကြွေးကရှိတယ် ..ကိုနေဆပ်ပေးလို့မရပါဘူး ..အလင်းဘာသာဆပ်မယ် " "ဘာလို့လဲ ....ဘာလို့ ကိုယ်ကဆပ်ပေးလို့မရတာလဲ...ချစ်သူချင်းကို မာနထားနေတာလား ... မင်းနော် ကိုယ့်ကိုစိတ်တိုအောင်လုပ်နေတာလား ... မင်းပုံစံက ဘာလဲ ...ကိုယ်ပြောသမျှ ဘာတစ်ခုမှလက်မခံဘဲ မင်းလုပ်ချင်ရာတွေလုပ်နေတော့မှာလား..." နေမခစိတ်တိုတိုနဲ့မေးလိုက်တော့ အလင်းချိုက ခေါင်းကို အသာခါယမ်းပြရင်း အောက်ကိုငုံ့ချပစ်လိုက်တယ်။ ဒီလိုပုံစံကို မြင်တော့လဲ နေမခစိတ်ထဲမကောင်း။အလင်းချိုရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်လေးကို အသာဆွဲယူသိမ်းဖက်လိုက်မိတယ်။သူမ ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာကို နေမခသေချာမသိပေမဲ့ စိတ်ထဲမှာ သူမကိုအကြွင်းမဲ့ယုံကြည်နေမိတယ်။သူချစ်ရတဲ့ ဒီမိန်းခလေးက ဘယ်လိုလူစားမျိုးတွေကြားမှာပဲ ရှင်သန်နေနေ သူမရဲ့စိတ်ဓါတ်က တည်ကြည်ခိုင်မာတယ်ဆိုတာကို နေမခယုံကြည်တယ်။နောက်ဆုံး တစ်ဖက်လူက လုပ်ကြံတာမျိုးမဟုတ်ရင် ဘယ်လိုနည်းနဲ့ပဲ သိမ်းသွင်းခံရပါစေ ပါသွားမဲ့သူမျိုးမဟုတ်ဘူးဆိုတာလဲ ယုံတယ်။ ဒါပေမဲ့ နေမခ အနေနဲ့ အလင်းချိုကို ယုံပေမဲ့ တစ်ဖက်က မမြင်ရတဲ့ကံကြမ္မာကိုရော ၊ သူဌေးမဆိုတာကိုရောမယုံနိုင်ဘူးလေ။ "အင်းပါကွာ ...မင်းပြောသလိုပဲ ဒီလကုန်အထိတော့ အလုပ်လုပ်ခွင့်ပေးလိုက်မယ် ဟုတ်ပြီလား ... လကုန်ပြီးရင်တော့ ဆက်မလုပ်တော့နဲ့နော် " အလင်းချိုရဲ့ကိုယ်လုံးလေးလေးကို ခပ်ဖွဖွဖက်ရင်း နေမခလိုက်လျော စကားဆိုလိုက်ရပြန်တယ်။ ~~~~~~ "အရေးကြီးပါတယ်ဆိုမှ မင်းက အေးရာအေးကြောင်း အအေးဆိုင်ထိုင်ချင်သေးတာလား အလင်းချို ...ပြီးတော့ ထိုင်တော့လဲ ဒီလိုဆိုင်မျိုးမှာ...ငါဒီလို ဆိုင်မျိုးမှာ ထိုင်လေ့မရှိဘူး သိရဲလား " ခုံမှာထိုင်ချလိုက်ရင်းနဲ့ မမဆွေ မကျေမနပ်ပြောလိုက်တယ်။ ဒီလို လမ်းဘေး အအေးဆိုင်မျိုးမှာ မမဆွေ မထိုင်တာ နှစ်တွေကြာခဲ့ပြီ။ပြောရရင် သမီးလေးနဲ့ ခွဲခွါပြီးချိန်ကစလို့ပေါ့။အခုလည်း အလင်းချိုကကားပေါ်က ဆင်းဆင်းချင်းမှာဆိုးဆိုးဆက်ဆက် နဲ့ ဆိုင်ထဲဝင်ချလာလို့ မမဆွေလဲ ယောင်ဝါးဝါးနဲ့ နောက်ကနေ လိုက်ဝင်ခဲ့ရတာ။ ဒီနေ့အဖို့မှာ.အလင်းချိုကို မျက်စိအောက်က အပျောက်ခံလို့မဖြစ်တဲ့အခြေအနေမဟုတ်လား။မဟုတ်ရင်ကိုဂျင်မီဆီကရမယ့် ငွေတွေက လမ်းစပျောက်သွားမယ်လေ။ အဲ့ဒီငွေရပြီးရင်တော့ တစ်နေရာမှာ သွား ခိုအောင်းနေဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးသားလေ။မဟုတ်ရင် မိုးသူဇာဆိုတဲ့ အရူးမကြောင့် နေထိုင်ရတာ မျက်ခုံးခပ်လှုပ်လှုပ်ဖြစ်နေပြီမဟုတ်လား။အလင်းချိုကို မိုးသူဇာ စိတ်တိုင်းကျလုပ်ခွင့်ပေးလိုက်တာထက် ကိုဂျင်မီဆီကို ပို့ပေးလိုက်တာက ပိုအဆင်ပြေနိုင်တယ်လေ။ ပြီးရင် မိုးသူဇာနဲ့ ဟန်သော်လင်းကိုပါ အပြတ်ရှင်းပစ်ပြီး နောက်တစ်နေရာမှာ နာမည်အသစ်နဲ့ ဘဝသစ်ကို ပြန်စရမှာပေါ့။ "ကဲ..ဘာမှာမှာလဲ မြန်မြန်မှာ .. အချိန်မရှိဘူး " မမဆွေ စိတ်မရှည်သလိုပြောလိုက်တော့ အလင်းချိုက ခေါင်းကို ငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး အနားမှာ ရပ်စောင့်နေတဲ့ စားပွဲထိုးလေးကို မှာလိုက်တယ်။ " ရေခဲသုပ်ရတယ်မဟုတ်လား ...ရေခဲသုပ်တစ်ပွဲပေး... မြေပဲနဲ့ ယိုတွေလုံးဝမထည့်ဘူးနော် ... အချိုရည်နဲ့နို့ဆီပဲ ဆမ်းပေးပါ "