အချစ်/အလွမ်း/ လျှို့ဝှက်သဲဖို ရသစုံ ဝတ္ထုများ ဧကြည်ဖြူ

ဧကြည်ဖြူ "ရင်ဘတ်ပေါ်က နှင်းဆီ " အပိုင်း ( ၁၄) ****** " မဖြစ်မနေ ဖိတ်မှ ရမှာလားကွာ ...လာနိုင်မှာလဲမဟုတ်ဘဲနဲ့ " မြတ်ဘုန်းက ကေဇင်ကျော်ကို ခပ်တိုးတိုးပြောလိုက်တယ်။ " ဖိတ်တော့ ဘာဖြစ်လို့လဲ ...တူမရဲ့ မင်္ဂလာပွဲကို ဘကြီးအရင်းကို လှမ်းဖိတ်တာလေ ..ဘာလဲ ကို ဘုန်းက မတော်လိုက်ရတဲ့ ယောက္ခမကြီးကို ကြောက်နေတာလား " ကေဇင်ကျော်က မြတ်ဘုန်းကို ခနဲ့တဲ့တဲ့လေသံနဲ့ မေးလိုက်တယ်။ မြတ်ဘုန်း ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ဘဲ့ နေရာမှ ထထွက်ခဲ့တယ်။မင်္ဂလာပွဲစီစဉ် နေတဲ့ တောက်လျှောက် မြတ်ဘုန်းကို တိုင်ပင် ပြောဆိုခြင်းမပြုပါဘဲ ကေဇင်ကျော်တို့ သားအမိနဲ့ မြတ်ဘုန်းရဲ့ မိခင်ပေါင်းပြီး သုံးယောက်သား စိတ်တိုင်းကျ စီစဉ်နေခဲ့ကြတာ။ကျန်တဲ့ မိသားစု တွေကတော့ သိပ်ပြီး ဝင်ရောက်ပြောဆိုခြင်းမရှိကြဘူး။ အထူးသဖြင့် မြတ်ဘုန်းရဲ့ဖခင်ကြီးက ဘာဆိုဘာမှ မပြောဘဲနှုတ်ဆိတ်နေတယ်။ မြတ်ဘုန်းကရော ဘာပြောနိုင်မာတဲ့လဲ ။ထိုင်ပြီး ကြည့်နေရုံကလွဲလို့ ဘာမှကို လုပ်ပိုင်ခွင့်မရှိဘူး။ ****** ဖုန်းသံက ကျယ်ကျယ်လောင်လောင်မြည်နေပေမဲ့ အနီရင့် ဖုန်းကို တော်တော်နဲ့ မကိုင်ရဲ့ဘဲ တုန်တုန်လှုပ်လှုပ်နဲ့ကြည့်နေမိတယ်။ဖုန်းမကိုင်လိုက်ပြန်ရင်လည်း ဖခင်ဖြစ်သူပိုပြီး စိတ်ပူပန်သွားမှာစိုးတာကြောင့် အနီရင့်မှာ ခြေတုန်လက်တန်နဲ့ပဲ နှစ်ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်ရတယ်။ " ဟယ်လို ...အဖေ " " သမီးလေး နေကောင်းလား ...အဆင်ပြေလား " အနီရင့် ဖုန်းကိုင်လိုက်တာနဲ့တစ်ပြိုင်နက် တစ်ဖက်က အလောတကြီးမေးလာတဲ့ ဖခင်ရဲ့အသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။ " ဟုတ် .... ဟုတ်ကဲ့ ကောင်းပါတယ် ဖေဖေ " " ဒါနဲ့ သမီးနဲ့ မောင်မြတ်ဘုန်းက မေတ္တာ ရှိနေကြတာဆို ....ခုက ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ သမီး .... သတင်းကြားရတော့ အဖေ ဘယ်လိုမှ မယုံနိုင် ဖြစ်နေတယ် ...သမီးလဲ အဖေ့ကို ဘာမှမပြောပါလား ... ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်ကြတာလဲ " အနီရင့် နှုတ်ဆိတ်နေမိတယ်။ ဖခင်ဆီက ဒီလိုမေးခွန်းတွေ မေးမယ်မှန်းသိသိနဲ့ အနီရင့်မှာ ဖြေစရာအဖြေ မရှိပါ။ " ဟို ...ဟို ... သ ...သမီးတို့ လမ်းခွဲလိုက်ကြတာ ကြာပြီ အဖေ ..." အနီရင့် အသံကို မတုန်အောင်ထိန်းရင်း ဖခင်ကြီးကိုပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ဖခင်ဖြစ်သူ ထံမှ အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာ " အင်းပါလေ ...ဒါဆိုလဲ ပြီးတာပဲ ...သမီးလေး အဖေတို့ဆီ အလည် ဖြစ်ဖြစ်မလာချင်ဘူးလားကွယ် ..အပြီးနေမယ်ဆိုလဲ သမီးစိတ်တိုင်းကျ နေလို့ရပါတယ် .... အဖေတို့အိမ်မှာ အတူမနေချင်ရင်တောင် ... သမီးအတွက် တိုက်ခန်း သီးသန့် စီစဉ်ပေးပါ့မယ် ..." ဖခင်ဖြစ်သူဆီက စကားကြားရတော့ အနီရင့်ရဲ့ရင်ထဲမှာ တလှိုက်လှိုက်နဲ့ ဝမ်းနည်းလာမိတယ်။ဖြစ်နိုင်ရင် ခုချိန်မှာ ဖခင်ကြီးဆီကို အပြေးသွားလိုက်ချင်မိတယ်။ ဒါပေမဲ့လည်း အနီရင့်ရဲ့ အဖြစ်ကို ဖခင်ကြီးသာ သိသွားရင် ဘယ်လောက်များခံစားရရှာမလဲ။ အဖေဟာ အနီရင့်ဘွဲ့ရပြီးတဲ့နောက်မှာ အနီရင့်ကို သိပ်ပြီး ယုံကြည်ခဲ့တာ။အနီရင့်အနေနဲ့ ကိုယ်ခြေထောက်ပေါ် ကိုယ်ရပ်နိုင်ပြီ အရာရာကို ဝေဖန်ပိုင်ခြားဆုံးဖြတ်နိုင်ပြီလို့ ယုံး/ကြည်ထားခဲ့တာလေ။ " ဟုတ် ... ဟုတ်ကဲ့ ပါအဖေ ... ဒီက အလုပ်လေးတွေ ပြီးတာနဲ့ အဖေတို့ဆီ သမီးလာလည်ဖို့လုပ်ထားပါတယ် ..." " အေး ... အေးပါ သမီးရယ် ... လာမယ်ဆို အချိန်မရွေးပြောနော် ...လိုအပ်တာရှိရင်လဲ အဖေ့ကို ပြောနော် ... ဘာမှ အားနာစရာမလိုဘူး ..သမီးရဲ့ အန်တီကလည်း သမီးကို ခေါ်ခိုင်းနေတာ ... ပြီးတော့ သမီးရဲ့ မောင်လေးနဲ့လဲ လာတွေ့ပါအုံး " ဖခင်ကြီးဆီက ဖုန်းချ သွားတော့ အနီရင့် ဆိုဖာခုံထက်မှာ ထိုင်ချလိုက်ရင်း ဝမ်းနည်းပက်လက် ငိုချလိုက်မိတယ်။ အဖေ ဟိုမှာ အိမ်တောင်ပြုလိုက်ပြီး ကတည်းက အနီရင့်ကို ခေါ်ခဲ့ပေမဲ့ အနီရင့် လိုက်မသွားခဲ့ဘူး။အဖေတို့ မိသားစုလိုက် မြန်မာပြည်ကို သုံးခေါက်တိတိ လာခဲ့သော်လည်း အနီရင့် ငြင်းဆန် ပစ်ခဲ့တယ်။ ဘာသာစကားလည်းတူ လူမျိုးလည်းတူ ပြီး သွေးသား အရင်းတွေဖြစ်တဲ့ အဘွားရင်းက တောင် အနီရင့်ကို မလိုလားသေးတာ။ ဘာသာစကားလည်း မတူ လူမျိုးလည်းမတူတဲ့ မိထွေးနဲ့ အနီရင့် လိုက်မနေချင်ခဲ့တာအမှန်ပါ။ အနီရင့်ရဲ့ အဖေတူ မအေကွဲ မောင်လေးက အဖေသင်ပေးထားလို့ မြန်မာစကားကို နည်းနည်းပါးပါးပြောတတ်ပေမဲ့ ယောကျာ်းလေးမို့ထင်ပါရဲ့။ အနီရင့်နဲ့ ရင်းနှီးနွေးထွေးမှု သိပ်မရှိလှဘူး။ အသက်အရွယ် ကွာခြားတာကြောင့် ဖြစ်မယ်ထင်ပါတယ်။ပြီးတော့လည်း ချစ်ရတဲ့ ကိုဘုန်းကြောင့် အနီရင့် ဘယ်ကိုမှ မသွားနိုင် ဖြစ်ခဲ့ရတယ်ဆိုရင် ပိုမှန်မယ်ထင်ပါတယ်။ ***** လင်းရိပ် အလုပ်တွေသာ လုပ်နေရပေမဲ့ စိတ်က သိပ်မပါ။ ဘာမဆိုင် ညာမဆိုင် အနီရင့်အကြောင်းကို တွေးမိပြီး စိတ်က ပူပန်နေမိတယ်။ ဒီနေ့ အနီရင့်ချစ်သူရဲ့ မင်္ဂလာပွဲနေ့လေ။ အနီရင့် တစ်ယောက် ဘယ်လိုများနေမလဲလို့ လင်းရိပ် စိတ်ထဲက တွေးပြီး ပူနေမိတာ။ ခုလိုအချိန်မှာ ကိုယ့်အပူထက် သူ့အပူကပိုကြီးနေတော့ လင်းရိပ် အနီရင့်ကို ကိုယ်ချင်းစာတာထက် ပိုပြီးသနားနေမိတာ။ သူကြောင့် လင်းရိပ် တို့မိသားစုမှာ အဆင်ပြေပြေနေထိုင်နေရတာမို့ သူမကိုလည်း အစစအရာရာ အဆင်ပြေစေချင်တာ လင်းရိပ် ဆန္ဒအမှန်ပါပင်။ လင်းရိပ် တွေးနေမိရင်းမှ ဖုန်းကို ထုတ်ပြီး ဖုန်းခေါ်လိုက်မိတယ်။

" သားရယ် မင်းကို ကြည့်ရတာလဲ မရွှင်မလန်းနဲ့ ... မင်္ဂလာပွဲနီးမှ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ ... တော်ကြာ သမီးလေးကေဇင် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေပါအုံးမယ် " မိခင်ဖြစ်သူရဲ့ စကားကြောင့် မြတ်ဘုန်း မချိပြုံး ပြုံးလိုက်မိတယ်။ " အမေ ... တကယ်လိုများ ခုချိန်မှ သားဘက်က မင်္ဂလာပွဲကိုဖျက်ရင် ... ဘာတွေဖြစ်လာနိုင်လဲဟင် " မြတ်ဘုန်း အရဲစွန့်ပြီး မိခင်ကို မေးလိုက်မိတယ် ။ " ဘာ ... ဘာပြောတယ် ...မင်းရူးနေလား ...မင်း ထောင်ကျမှာပေါ့ .. နှစ်ဘက်လုံးလည်း အရှက်ကွဲမှာပေါ့ ...ဘာလဲ အနီရင့်ဘက်က ပြဿရှာမယ်လို့ ပြောနေလို့လား ...ဒါမှမဟုတ် မင်းကိုယ်တိုင်က သူ့ကို မပြတ်နိုင်တာလား " " အဲ့ ... အဲ့ဒါက " မြတ်ဘုန်းက မိခင်စကားကို နားထောင်တတ်သူပီပီ အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ ဘာပြောရမှန်းမသိဘဲဖြစ်နေမိတယ်။ အနီရင့်ရဲ့ အဖြစ်မှန်ကို မိခင်ကို ပြောရင် ကောင်းမလား တွေးမိပေမဲ့ နှုတ်က မထွက်ရဲဘူးဖြစ်နေတယ်။ ဒီဘက်မှာလဲ ကေဇင်ကျော်တို့ကို မလွန်ဆန်ရဲဘဲဖြစ်နေမိတယ်။တစ်သက်လုံး လူရိုသေ ရှင်ရိုသေနေလာပြီးမှ မိန်းမကိစ္စကြောင့်နဲ့တော့ ထောင်ထဲမဝင်လို ။ " ခုချိန်မှတော့ မဟုတ်တာတွေ တွေးမနေနဲ့တော့ ငါ့သား ....ပြီးတော့ အနီရင့်နဲ့ ကေဇင်လေးက ဝတ်ပုံစားပုံက အစ တခြားစီ ...ကေဇင်လေးဆိုတာ မိစုံဖစုံနဲ့ ဗိုင်းကောင်းကျောက်ဖိ နေလာတဲ့ မိန်းခလေး ....အိမ်တွင်းမှုလဲ နိုင်တယ် ....အလုပ်အကိုင် ကလဲ လူတကာလေးစားရတဲ့ ရုံးက အရာရှိမလေး ...ပြီးတော့ ခုနေနေတဲ့ ခြံနဲ့ တိုက်ကလဲ နောက်ဆုံးတော့ သမီးကေဇင်တို့ မောင်နှမပဲ ရမှာ...မရေရာတဲ့ လမ်းကို မလျှောက်ချင်ပါနဲ့ ငါ့သားရယ် " မိခင်ရဲ့ စကားအဆုံးမှာ မြတ်ဘုန်း ခေါင်းကို ငိုက်စိုက်ချထားမိတယ်။မထင်မှတ်တာတွေ ဖြစ်လာတဲ့ ဘ၀မှာ မြတ်ဘုန်း ဘာကိုမှ မစဉ်းစားနိုင်တော့။စိတ်သာယာမှု နောက်ကို လိုက်ခဲ့မိတဲ့ အပြစ်တွေအတွက် မြတ်ဘုန်း ကိုယ်တိုင်လည်း မဖြေရှင်းနိုင်တော့တဲ့ အခြေအနေတွေအထိ ဖြစ်လာခဲ့ပြီလေ။ ======================== အပိုင်း (၁၄ ) ဆက်ရန် ဧကြည်ဖြူ

တိုးတိုးဖျော့ဖျော့ ထွက်လာတဲ့ ငြင်းသံကို နားထောင်ပြီး လင်းရိပ်အားမရမိ။အနီရင့်ကို ကြည့်ရတာ လုံးဝ အားမရှိတဲ့ပုံမျိုး ။ ဒီတိုင်း ဆက်ထားရင် အသက်အန္တရာယ်ပင် ရှိနိုင်တဲ့ အနေအထားမို့ လင်းရိပ် သူမကို ဆေးခန်းပို့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ မတော် အနီရင့်ရဲ့ချစ်သူနဲ့ ဆုံခဲ့ရင်လည်း နောင်ခါလာနောင်ခါဈေးလို့ပဲ တွေးလိုက်မိတယ်။ " မသွားလို့မရဘူး ...ဒီအတိုင်း ဆက်နေရင် မင်း သေသွားလိမ့်မယ်ကွ သိရဲ့လား ... ဒါမှမဟုတ် မင်းရဲ့ချစ်သူကို ဖုန်းခေါ်လိုက်လေ " " ဟင့်အင်း မခေါ်ဘူး ...ဆေးခန်းလဲမသွားဘူး " " ဟာကွာ ...မင်းဘာဖြစ်နေတာလဲ ...ဆေးခန်း မသွားလို့တော့ မရဘူး ... မင်းမထရင် ငါထမ်းခေါ်သွားမှာနော် " ပေကပ်ကပ်နိုင်လှတဲ့ သူမကို လင်းရိပ် အသံမာမာနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။နှစ်ရှည်လများ လူမမာမိခင်နဲ့ နေခဲ့ရတာမို့ မကျန်းမမာ ဖြစ်နေတဲ့ လူရဲ့စိတ်ကို လင်းရိပ်က နားလည်တယ်။ "မ ... မသွားချင်ဘူး ....ဆေးခန်းကို မသွားချင်ဘူး လင်းရိပ်ရယ် ...အီး...ဟီး ..ဟီး ..." ငြင်းဆန်သံနဲ့အတူ ဟီးခနဲ ငိုချလိုက်တဲ့ အနီရင့်ကို ကြည့်ပြီး လင်းရိပ်မှာ ဘာလုပ်လို့ ဘာကိုင်ရမှန်းမသိဘဲ ပျာယာခတ်သွားမိတယ်။ " မင်း ...မင်း ဘာဖြစ်လို့ လဲ " အနီရင့်က လင်းရိပ်မေးတာကို မဖြေဘဲ ရှိုက်ကြီးတငင်ကို ငိုနေတာမို့ လင်းရိပ်လည်း ဘာမှ ဆက်မမေးတော့ဘဲ အနီရင့်ရဲ့ပခုံးတစ်ဖက်ကို လက်နဲ့ ပုတ်ပေးရင်း နှစ်သိမ့်နေမိတယ်။ လင်းရိပ် ကိုယ်တိုင်ကလည်း ကိုယ့် ဝေဒနာနဲ့ ကိုယ်မို့ အနီရင့် ဇိုနေတာကို ကြည့်ပြီး လင်းရိပ် ရင်ထဲကပါ ဝမ်းနည်းလာသလို ခံစားနေရတယ်။ မိနစ်အတော်ကြာ ငိုပြီးတဲ့နောက်မှာ အနီရင့်အငိုရပ်သွားတယ်။ပြီးတော့ မျက်နှာလေး ရှုံ့မဲ့ပြီး လင်းရိပ်ကို ပြောလိုက်တယ်။ " တစ်ချက် တစ်ချက် ဗိုက်ထဲကအောင့်တယ် ..." လင်းရိပ် အနီရင့်ကို ကြည့်ပြီး ခပ်တိုးတိုးပြောလိုက်မိတယ်။ " မင်းကိုကြည့်ရတာ အနီရင့်နဲ့ မတူလိုက်တာကွာ ....မျက်နှာမှာလဲ သွေးမရှိသလိုပဲ ... ဒီတိုင်းနေလို့ ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး " လင်းရိပ် ပြောလိုက်တော့ အနီရင့် ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်ပြီး မပွင့်တပွင့်ပြောလိုက်တယ်။ " အနီရင့်မှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီးတဲ့ ..." " ဗျာ ...." အနီရင့်ရဲ့ စကားကြောင့် လင်းရိပ် ခဏတော့ ကြောင်အသွားမိတယ်။ပြီးမှ အကျိုးအကြောင်းကို သေချာမေးလိုက်တယ်။ " မင်းရဲ့ ချစ်သူရော သိလား ... သူ့ကို ပြောပြီးပြီလား " လင်းရိပ်မေးလိုက်တော့ အနီရင့်က တွေတွေငေးငေးနဲ့ ထိုင်နေတယ်။ပြီးတော့မှ အံလေးကြိတ်ပြီးပြန်ဖြေတယ်။ " သူက ဒီလကုန်မှာ အနီရင့်ရဲ့ အစ်မတစ်ဝမ်းကွဲနဲ့ လက်ထပ်တော့မှာတဲ့ " " ဘာ ...ဘယ် ...ဘယ်လို " လင်းရိပ် မယုံကြည်နိုင်စွာ အနီရင့်ရဲ့ မျက်နှာကိုကြည့်ပြီး အလန့်တကြား မေးလိုက်မိတယ်။ " တ...တကယ်လား ... မြန်လှချည်လားကွာ ...မင်းအစ်မကလဲ ..ဘာလဲကွာ ...မင်းတို့ နှစ်ယောက် ချစ်သူတွေဖြစ်နေတယ်ဆိုတာကို သူမသိဘူးလား " လင်းရိပ် စိတ်တိုတိုနဲ့ ပြောလိုက်ပြီးမှ အနီရင့် မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်မိတယ်။ " အဲ့ဒီ့တော့ ...မင်းဘာလုပ်မယ် ထွေးထားလဲ ...ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အခုတော့ ဆေးခန်းသွားရအောင် ... ခပ်ဝေးဝေးဆေးခန်းကိုသွားကြတာပေါ့ " ****** " ဒီမှာ ...ရှင်က အနီရင့်ရဲ့ ခင်ပွန်း မဟုတ်လား ..ဆရာမခေါ်နေတယ် အထဲဝင်ခဲ့အုံး " " ဗျာ ....ဟုတ် ... ဟုတ်ကဲ့ " သူနာပြု ဆရာမရဲ့ စကားကြောင့် ပထမတော့ လင်းရိပ်ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေပြီးမှ ယောင်ဝါးဝါးနဲ့ လူနာခန်းထဲကိုဝင်လိုက်ရတယ်။ " ကဲ ...ထိုင်ပါအုံး ... ကလေးအဖေ ...မိန်းမကို ဂရုမစိုက်ဘူးလားပြော ... ဗိုက်ထဲမှာ ကလေးနဲ့ရှင် ...တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ ...ခုချိန်ကစပြီး ကိုယ့်မိန်းမကိုယ်ဂရုစိုက် ကြားလား " လင်းရိပ် ကြောင်တိကြောင်တောင်နဲ့ဆရာ၀န်မကို ခေါင်းတွေ ဇွတ်ညွှတ်ပြနေမိတယ်။အနီရင့်ကို လှမ်းကြည့်တော့လည်း ခုတင်ပေါ်ကနေ အားနာရှက်ရွံ့နေတဲ့ မျက်နှာနဲ့ လှမ်းကြည့်နေတာမို့ လင်းရိပ်မှာအားတင်းပြီး ပြုံးပြလိုက်ရတယ်။ ***** " ဆေးခန်းက ကိစ္စ ....တောင်းပန်ပါတယ် လင်းရိပ်ရယ် ... သူနာပြုဆရာမက ရှင်ပါလာတာမြင်တော့ ဇွတ်ကို ထွက် ခေါ်တာ ...ပြောချိန်တောင် မရလိုက်ဘူး " အနီရင့်က ဆိုဖာပေါ် မှာ လှဲချလိုက်ရင်း လင်းရိပ်ကို လှမ်းပြောလိုက်တယ်။ " ထားလိုက်ပါကွာ ...ဒါက ဘာအရေးကြီးလို့လဲ ...အခု အရေးကြီးတာက မင်း ဒီည တစ်ယောက်တည်းနေလို့ ဖြစ်ပါ့မလား " လင်းရိပ်က အိမ်ထဲက ရုပ်ပွနေတာတွေကို လိုက်ရှင်းနေရင်းကနေ အနီရင့်ကို စိတ်ပူပြီး လှမ်းပြောလိုက်တယ်။ " ရပါတယ်... အနီရင့် တစ်ယောက်တည်း နေနေကျပဲဟာ .....ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး " အနီရင့်ရဲ့ စကားကြောင့် လင်းရိပ် သက်ပြင်း မသိမသာ ချလိုက်မိပြီး " ဒီလိုလုပ်ရအောင် ..... ကျွန်တော်က ဒီည အမေနဲ့အိပ်လိုက်မယ် ...ညီမလေးကို မင်းဖျားနေတယ်လို့ ပြောပြီး လွှတ်လိုက်မယ် " " မဟုတ်တာ ...ရပါတယ် ...အနီရင့် တစ်ယောက်တည်း ရပါတယ် " " ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်တော်ပြောတာ နားထောင်ပါ ... နေမကောင်းဖြစ်နေတဲ့ အချိန် တစ်ယောက်ယောက် အနားမှ ရှိမှ အဆင်ပြေမှာပေါ့ ...တစ်ယောက်တည်းနေလို့ ဖြစ်မလား " *****

နောင်တဆိုတာမျိုးက နောင်မှ ရတယ်ဆိုတဲ့ စကားက မြတ်ဘုန်း အတွက် သိပ်ကိုမှန်နေခဲ့တယ်။ ******* "အမေ နေလို့ အဆင်ပြေရဲ့လား " ပက်လက်ကုလားထိုင်မှာလှဲနေတဲ့ မိခင်ကို လင်းရိပ်က မေးလိုက်တယ်။ "နေသာပါတယ် သားရဲ့ .. " " ခဏလောက်တော့ သည်းခံနေလိုက်ပါနော် အမေ ... အဆင်ပြေမဲ့ အိမ်ကို သား စုံစမ်းနေပါတယ် " "ရပါတယ် သားရယ် ... ဆိုင်ဆိုပေမဲ့လူမှမရှုပ်တာ ...မင်းညီမနဲ့မင်းညီ တော့ စာအုပ်တွေဖတ်နေရလို့ ပျော်နေတာပဲ " " တော်သေးတာပေါ့ အမေရယ် ....အမေတို့ နေရတာ အဆင်မပြေ ဖြစ်နေမှာကိုပဲ စိုးရိမ်နေတာ " ******** " အလတ်မ နင့်မမနီ အခုတလော ဆိုင်ဘက်ကို လာရဲ့လား ....အစ်ကို ဖုန်းဆက်တာ ဆက်မရ ဖြစ်နေလို့ " " မလာဘူး အစ်ကို ...မနွယ်လည်း ပြောတယ် မမနီ ငွေလဲ လာမသိမ်းဘူးတဲ့ " " ဟုတ်လား .... သူ့အိမ်ကို အစ်ကို လိုက်သွားကြည့်ရင် ကောင်းမလား " " သွားကြည့်ပါလား အစ်ကို ... နေမကောင်း တွေဘာတွေများ ဖြစ်နေလား မသိဘူး ...ညီမလေးက အမေ့ကို ထားခဲ့ရမှာ စိတ်မချလို့ မသွားတာ " ***** လင်းရိပ် ထွက်မယ့် သာထွက်လာခဲ့ရတာ စိတ်ကတထင့်ထင့််နဲ့။မတော် အနီရင့်ရဲ့ချစ်သူနဲ့ ဆုံမှာကို ကြောက်နေမိတယ်။အခုဆို လင်းရိပ်နဲ့ အနီရင့်မတွေ့ရတာတောင် ကြာနေပြီလေ။အမေတို့ ပြောင်းလာပြီး နောက်ပိုင်း ထပ်မတွေ့ရသေးဘူး ။ လင်းရိပ်လည်း ကိုယ့်သောကနဲ့ကိုယ် ဗျာများနေရတာနဲ့ အနီရင့်ကို သတင်းမမေးနိုင်ဖြစ်နေတာ။ပြီးတော့ အနီရင့်ရဲ့ ချစ်သူ အထင်လွှဲစေမယ့် ကိစ္စမျိုး ထပ်မဖြစ်စေချင်တာကြောင့်လည်း အနီရင့်နဲ့ သိပ်မဆက်သွယ်ဖြစ်ဘူး။ လင်းရိပ်ကြောင့် အနီရင့်ရဲ့ အချစ်ရေးကို ထိခိုက်သွားမှာကို လင်းရိပ်မလိုလားပါ။ အနီရင့်က လင်းရိပ်တို့အတွက် ကျေးဇူးရှင်တစ်ယောက်ပဲ မဟုတ်လား ။ ********* " ဒေါက် ....ဒေါက် ....ဒေါက် " " အနီရင့် ... မင်းရှိလား " တံခါးခေါက်သံနဲ့အတူ အနီရင့် နာမည်ကို ခေါ်တဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရတာမို့ အနီရင့် စိတ်ထဲဖြုန်းခနဲ ဝမ်းသာသွားမိပေမဲ့ ချက်ချင်လိုလို ရှက်ရွံ့သိမ်ငယ်စိတ်တွေ၀င်ရောက်လာပြန်တယ်။လက်တလောအချိန်အတွင်းမှာ အနီရင့် ဘယ်သူနဲ့မှမတွေ့ချင်ဘူး။ တစ်ယောက်ယောက်ကများ အနီရင့်ရဲ့အဖြစ်ကို သိသွားမလား၊ရိပ်မိသွားမလားဆိုတဲ့ အတွေးတွေက အနီရင့်ကို ခြောက်လှန်နေတယ်။ချစ်သူနဲ့ အတူပျော်ခဲ့စဉ်က မိုမမြင်လေမမြင် ဖြစ်ခဲ့သလို အခုလို အချိန်မှာလည်း ဘယ်သူမှ မမြင်နိုင်အောင် ပျောက်ရှသွားချင်မိတယ်။ပျော်ခဲ့တုန်းက အတူပျော်ခဲ့ပြီး မဖုံးနိုင်မဖိနိုင် ဒုက္ခတွေကို ခံစားရတော့ ကိုယ်တစ်ယောက်တည်း။ဒါတွေက ဘယ်သူ့အပြစ်တွေလဲ။တကယ်တော့ အနီရင့်ရဲ့ အပြစ်တွေပါပဲ။အယုံလွယ်လွန်းတဲ့ အပြစ်။ကိုယ်ကိုယ်ကို တန်ဖိုးမထားခဲ့မိတဲ့ အပြစ်တွေပဲပေါ့။ " အနီရင့် ....အနီရင့် ...မင်း အထဲမှာ ရှိတယ် မဟုတ်လား ...မင်း ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ ...တံခါး ခဏလောက် ဖွင့်ပေး..." အနီရင့် အိပ်ရာထဲမှာ ခွေခွေလေးလှဲနေရင်းနဲ့ လင်းရိပ်ရဲ့ အသံမှန်း သိလိုက်ရတာမို့ ထိတ်ခနဲ၀မ်းသာသွားမိတယ်။အိပ်ရာထဲက လူးလဲ အားယူပြီး ထလိုက်တဲ့ အချိန်မှာ လူက အားမရှိတာကြောင့် အိပ်ရာပေါ် ပြန်ပြီး ယိုင်လဲ ကျသွားတယ်။ရက်များစွာ အစားကို ကောင်းကောင်းမစားခဲ့တော့ လူတစ်ကိုယ်လုံး အင်အားတစ်စက်မှမရှိသလို နုံးချိနေတယ်။ပြီးတော့လည်း ခါးစပ်ဆီက လိုလို ဗိုက်ထဲကလိုလို တစ်ချက်တစ်ချက် ဆစ်ခနဲ ဆစ်ခနဲ ကိုက်ခဲ့ချင်နေတယ်။ " အနီရင့် ...အနီရင့် " အနီရင့် တံခါး၀ဆီကို အနိုင်နိုင်အားယူပြီး ထလာခဲ့လိုက်တယ်။ ***** သစ်သားတံခါးမကြီးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သံပန်းတံခါးသော့ကို ဖွင့်နေတဲ့ အနီရင့်ကို ကြည့်ပြီး ရုတ်တရက် လင်းရိပ် ထိတ်လန့် တုန်လှုပ်သွားမိတယ်။မတွေ့ရဲတဲ့ရက်တွေမှာ ယူပစ်လိုက် သလို ပိန်ကျသွားတဲ့ အနီရင့်။တစ်ကိုယလုံးလည်း တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ ကြည့်ရတာ အကြီးအကျယ် ရောဂါဖြစ်နေသူတစ်ယောက်လိုပါပင်။ " မင်း နေမကောင်းဘူးလား အနီရင့် ....မင်း ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ ..." တံခါးပွင့်သွားတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် လင်းရိပ် အလောတကြီးနဲ့ မေးလိုက်မိတယ်။ " ဘာ ...ဘာမှမဖြစ်ပါ.. ပါ....အ ..." " ဟာ ... အနီရင့် သတိထားလေ " အနီရင့်က စကားပင် ဆုံးအောင် မပြောနိုင်ဘဲ ခွေခနဲ လဲကျသွားတာမို့ လင်းရိပ်မှာ အချိန်မီ ဆွဲဖမ်းလိုက်ရတယ်။ အနီရင့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆိုဖာခုံအထိ ထိန်းဖက် ဆွဲခေါ်လာခဲ့ရင်းနဲ့ လင်းရိပ်မှာ အိမ်ထဲက မြင်ကွင်းကိုကြည့်ပြီး မျက်လုံးပြူးနေမိတယ်။တစ်အိမ်လုံး ရှုပ်ပေပွနေတယ်။အစားအသောက် မှာစားထားပုံရတဲ့ ဖော့ဘူးတွေကလည်း ဆိုဖာခုံတွေ့ အလယ်က စားပွဲခုံပေါ်မှာ ရှုပ်ပေပွလို့။ရေသန့်ဘူးခွံတွေ ။အအေးဘူးခွံတွေရော တစ်အိမ်လုံးအနှံ့ ပျံ့ကြဲလို့။ " မင်း ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲဟင် ... မင်းရဲ့ ချစ်သူနဲ့ အဆင်မပြေသေးဘူးလား ...ဒါနဲ့ပဲ ဒီလိုနေတော့မလို့လား ...ထပါ ဆေးခန်း အရင်သွားရအောင် " လင်းရိပ် စိတ်မကောင်း လှစွာ အနီရင့်ရဲ့ နဖူးပေါ်ကို လက်တစ်ဖက် မဝံ့မရဲတင်ရင်းပြောလိုက်မိတယ်။ " ဟင့်အင်း ...မသွားချင်ဘူး "

ဧကြည်ဖြူ "ရင်ဘတ်ပေါ်ကနှင်းဆီ " အပိုင်း (၁၃) ***** လင်းရိပ်နဲ့နှင်းသီရိ တို့ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်ပြီး ဆွံ့အနေမိကြတယ်။နှစ်ယောက်သား ခိုးထုပ်ခိုးထည်နဲ့အတူ မျက်နာချင်းဆိုင်မိနေကြတဲ့အနေအထားမျိုးမို့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မခေါ်မပြောကြဘဲ မျက်လုံး အကြည့်တွေနဲ့ပဲ ကြည့်နေမိကြတယ်။နှင်းသီရိရဲ့ မျက်လုံးတွေက မီးထတောက်တော့မယ့် ဟန်လို စူးစူးရဲရဲရှိလှတယ်။ လင်းရိပ်ရဲ့ မျက်ဝန်းအစုံမှာလည်း ကြွေကွဲ ယူကျုံးမရတဲ့ အကြည့်တွေနဲ့။ကောင်တာမှာ ကျသင့်ငွေကိုရှင်းနေကြတဲ့ ကိုထက် ခေါ်ရဲမင်းထက်နဲ့ ဝတ်ကောင်းစားလှတွေ ဆင်မြန်းထားတဲ့ မမလှလှကတော့ လင်းရိပ်နဲ့နှင်းသီရိတို့ရဲ့ အဖြစ်ကို မသိရှိ မရိပ်မိကြပါဘူး။ ပြီးတော့ လေးဦးသား သော့တစ်ချောင်းစီယူလို့ ကိုယ့်အခန်းကိုယ် ထွက်ခွါလာခဲ့ကြတယ်။ ***** " ဖြန်း " မြှောက်တက်လာတဲ့ နှင်းသီရိရဲ့လက်တစ်ဖက်နဲ့အတူ လင်းရိပ်ရဲ့ပါးတစ်ဖက်က ပူခနဲဖြစ်သွားတယ်။ "ထွီ ....ရှင်လိုလူမျိုးကို နှင်းက ချစ်သူတော်မိခဲ့တာပေါ့လေ ..ရှက်စရာကောင်းလိုက်တာ ...ရှင့်မှာ တခြား လုပ်စရာအလုပ်မရှိဘူးလား ဟင် ....အောက်တန်းကျလိုက်တာ " နှင်းသီရိက ကိုယ့်အပြစ်ကို မမြင်နိုင်တော့ဘဲ လင်းရိပ်ကိုပဲစက်ဆုပ်ရွံရှာနေမိတယ်။တစ်လျှောက်လုံး အလိမ်ခံခဲ့ရတယ်ဆိုတဲ့ စိတ်က နှင်းသီရိရဲ့ ဒေါသကို ပိုဆွပေးသလိုဖြစ်နေတယ်။ပြီးတော့ လင်းရိပ်ကို ငဲ့ပြီး ကိုထက်နဲ့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်နဲ့ တွေ့နေရတာကို ပြန်တွေးမိတော့ ဒေါသက ပိုမိုဖြစ်လာမိတယ်။ " ရှေ့လျှောက် ... လမ်းမှာ တွေ့ရင်တောင် မခေါ်ပါနဲ့ ...ရှင်တို့လို လူမျိုးတွေကို သိပ်ကို ရွံတာသိရဲ့လား " နှင်းသီရိက ပြောပြီး ချာခနဲ ကျောခိုင်းထွက်ခဲ့တယ်။ လင်းရိပ်မှာ နေရာမှာ တင် ကျောက်ရုပ်ကြီးလိုမလှုပ်မယှက် ငြိမ်သက်စွာရပ်ပြီးကျန်နေခဲ့မိတယ်။ လင်းရိပ် ယုံကြည်ကိုးကွယ်ခဲ့တဲ့အချစ်က ဒီနေရာမှာပဲပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီထင်ပါတယ်။ ******* အနီရင့် ကိုဘုန်းရဲ့ မျက်နှာကို မျှော်လင့်တကြီးနဲ့ ကြည့်နေမိတယ်။ဒီစကားတွေကို ပြောဖို့ အနီရင့် မနည်း အားမွေးခဲ့ရတာ။ ကိုယ့်စိတ်နဲ့ကိုယ်သာဆိုရင် ကိုဘုန်းနဲ့ဘယ်တော့မှ ပြန်ပတ်သက်မိမှာ မဟုတ်ပေမဲ့ လူရယ်တောင် မပီပြင်သေးတဲ့ ကလေးလေးအတွက် တွေးပြီး အနီရင့်ရဲ့ မာနတွေ ၊ သိက္ခာတွေကို ခဝါချပြီး ကိုဘုန်းရှေ့ကို ရောက်နေခဲ့တာ။ ချစ်ခဲ့ရသူ။ ပြီးတော့ငယ်ချစ်ဦးမို့လည်း ယုံကြည်အားကို မိတဲ့စိတ်လေးနဲ့ရောက်လာခဲ့တယ်ပဲပြောရမလား။ မိခင်တစ်ယောက်ဖြစ်လာပြီဆိုတဲ့ အသိစိတ်က ကိုယ့်ရဲ့စိတ်ဆန္ဒထက် ကလေးလေးအတွက်ပဲ ပိုတွေးခဲ့မိတာလည်းပါတယ်။ " ဟိုကောင်က တာဝန်မယူနိုင်ဘူးတဲ့လား ...ဒါနဲ့ ကိုယ်နဲ့ ရတာရော သေချာရဲ့လား " " ဘာ " "ဖြန်း " ကိုဘုန်းရဲ့ စကားအဆုံးမှာ အနီရင့် လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ပြီး ကိုဘုန်းရဲ့ပါးကို အားကုန်လွှဲရိုက်ချပစ်လိုက်တယ်။ " ကျွန်မနဲ့ ဘယ်တော့မှ လာမပတ်သက်နဲ့တော့ ...စိတ်ချ ကိုဘုန်းဆီက အကူအညီ မယူဘဲ ဒီကလေးကို မွေးပြမယ် ...နောက်နောင် လာမပတ်သက်ပါနဲ့ ...ဒီကလေး ရှိနေတာကို ရှင့် မိသားစုလဲ မသိပါစေနဲ ရှင်တို့မိသားစုတွေ ကျွန်မရဲ ကလေးကို လာပတ်သက်နေမှာကို မလိုချင်ဘူး ...ကိုဘုန်းရဲ့လုပ်ငန်းထဲမှာ ထည့်ထားတဲ့ အနီရင့်ရဲ့ငွေတွေကို တစ်ပတ်အတွင်းပြန်ထုတ်ပေးပါ..." အနီရင့် ပြောပြီးတာနဲ့ ကိုဘုန်းကို ကျောခိုင်း ထွက်ခဲ့လိုက်တယ်။အချစ်ကို ယုံကြည်ကိုးကွယ်ခဲ့မိတဲ့ အတွက် ဒီပြစ်ဒဏ်ကို ခံယူဖို့ အနီရင့်သတ္တိရှိရှိရင်ဆိုင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ အနီရင့် ထွက်ခွါသွားပြီးတဲ့နောက်မှာ မြတ်ဘုန်းနေရာမှာ ငူငူကြီး ရပ်နေမိခဲ့တယ်။သူ အနီရင့်ကို မယုံကြည့်ဘူးလားဆိုတော့ ယုံကြည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့မှာ အနီရင့် ပြဿနာထက်ဆိုးတဲ့ မထွေးနိုင် မအန်နိုင် ပြဿနာကြီးက ရှိနေခဲ့ပြီလေ။ခပ်ပေါ့ပေါ့ပါဆိုပြီး မြတ်ဘုန်း ကျူးလွန်မိခဲ့တဲ့အပြစ်က အခုချိန်မှာ မြတ်ဘုန်းရဲ့ ဘဝကို ရိုက်ချိုးဖို့ အသင့်စောင့်နေခဲ့ပြီလေ။" ကေဇင်မှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ ကိုဘုန်း ... ဒီကိစ္စကို မေမေလဲ သိသွားပြီ ...ကိုဘုန်း တာဝန်မယူဘူးဆိုရင် သက်ဆိုင်ရာနဲ့ တိုင်မယ်တဲ့ ..." လွန်ခဲ့တဲ့ရက်ကကေဇင်ကျော်ဆီက ကြားခဲ့ရတဲ့ စကားတွေကိုပဲ မြစ်ဘုန်း နားထဲမှာ ကြားယောင်နေမိတယ်။ကေဇင်ကျော်တို့ဘက်က နောက်လထဲမှာ မင်္ဂလာပွဲလုပ်ဖို့အတွက်လည်း ဖိအားပေးနေကြပြီ။ တကယ်တမ်း ဒီလိုတွေဖြစ်လာတော့ မြတ်ဘုန်း အနေနဲ့ ချစ်သူအနီရင့် အကြောင်းကိုပဲတွေးနေမိတယ်။ မိခင်လည်းဆုံးရှုံးရတဲ့အပြင် ဖခင်ကပါ တိုင်းတပါးမှာ အိမ်ထောင်ပြုလိုက်တဲ့အခါ တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်ခဲ့ရတဲ့ သူမ ။သွေးသားရင်းချာတွေဖြစ်တဲ့ ဘွားအေးလုပ်သူရယ် ကြီးတော်နဲ့ ဦးလေး မီသားစုဆီက နွေးထွေးတဲ့မေတ္တာကို မရတဲ့အခါ မြတ်ဘုန်းကို ချစ်ခင်တွယ်တာခဲ့တဲ့ကောင်မလေး။သေချာတာက မြတ်ဘုန်းလည်း သူမကို ချစ်ခဲ့ပါတယ်။ အခုထိလည်း ချစ်နေတုန်းပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ မြတ်ဘုန်းက မိုက်မဲစွာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပိုချစ်နေမိခဲ့တယ်။ အပျော်အပါးတွေကိုမက်ခဲ့မိတယ်။တဒဂ် သာယာမှုတွေနောက် လိုက်ခဲ့မိတယ်။ ဒီအတွက် အခုချိန်မှာ မြတ်ဘုန်းပေးဆပ်ရတော့မယ်ဆိုတာကို နောက်ကျစွာ သိလိုက်ရတယ်။

" ဟင် ... ဟို ....ကျွန်တော်နဲ့ များ ပတ်သက်နေလား " "ဘယ်ကသာ ဘာမှမဆိုင်ဘူး ...သူက ခြေရှုပ်နေလို့ လမ်းခွဲဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာ .... မယူခင်တောင် ဒီလောက် ရှုပ်နေတာ ယူပြီးရင်လဲ ဒီလိုလုပ်နေမှာပဲ ....အဲဒါကြောင့် လမ်းခွဲဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာ" လင်းရိပ် အနီရင့်ကိုကြည့်ပြီး သက်ပြင်း ခိုးချလိုက်မိတယ်။ ***** လင်းရိပ်မှာ ဆေးရုံက တစ်ဖက်၊ အလုပ်က တစ်ဖက် ဒီကြားထဲ မိခင်ကြီးဆေးရုံကဆင်းရင် နေဖို့အတွက် အလုပ်များ နေရတာနဲ့ ချစ်သူနှင်းသီရိ ဆီကိုတောင် မရောက်ဖြစ်ခဲ့ဘူး။တစ်ရက်ကို တစ်ကြိမ်လောက် ဖုန်းခေါ်ဖြစ်ကြပေမဲ့ အရင်လို စကားတွေရွှန်းရွှန်းဝေအောင် မပြောဖြစ်ကြတော့ဘူး။ သာကြောင်း မာကြောင်းလောက်ပဲပြောပြီး ချစ်ကြောင်း ကြိုက်ကြောင်းတွေကိုတောင် မပြောနိုင်ကြတော့ဘူး။ဒီနေ့တော့ လင်းရိပ် ဖုန်းမဆက်ဘဲ ချစ်သူကို လာစောင်ကြိုနေလိုက်တယ်။မိသားစုအတွက် နေဖို့လည်း အပူတပြင်း ရှာစရာမလိုတော့သလို ခွဲစိတ်ဖို့ကလဲ လေးငါးလ အချိန်ရသေးတာမို့ လင်းရိပ်နည်းနည်းပါးပါး စိတ်သက်သာရာ ရခဲ့ပြီလေ။ လင်းရိပ် ချစ်သူနှင်းသီရိအလုပ်လုပ်တဲ့ ပရိဘောဂဆိုင်ရဲ့ ဘေးက လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာဝင်ထိုင်ပြီး ချစ်သူ့ရဲ့ဆိုင်ပိတ်ချိန်ကို စောင့်နေလိုက်တယ်။ ညနေ (၆) နာရီထိုးပြီးသွားတော့ နှင်းသီရိတို့ အရောင်းစာရေးမလေးတွေ ဆိုင်ထဲကထွက်လာတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ လင်းရိပ် ဆိုင်ထဲက ထပြီး ချစ်သူဆီကို သွားဖို့ ပြင်လိုက်တုန်းမှာပဲ မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းကို ယောင်နနနဲ့ကြည့်နေမိတယ်။ချစ်သူနှင်းသီရိက ဆိုင်ထဲကထွက်လာပြီး ဆိုင်ရှေ့မှာ အသင့်စောင့်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်နဲ့ဖက်လဲတကင်းစကား ပြောပြီး ကားပေါ်ကိုတက်သွားတယ်။အဲ့ဒီလူကို ကြည့်ပြီး လင်းရိပ် ချက်ချင်း မှတ်မိ သွားတယ်။ပြီးတော့ မယုံကြည်နိုင်ခြင်း၊ ယူကြုံးမရတဲ့ စိတ်နဲ့ နေရာမှာ တင် တောင့်တောင့်ကြီး ရပ်နေမိတယ်။နှင်းသီရိကတော့ မိုးမမြင်လေမမြင်နဲ့ လင်းရိပ် ကိုလည်း မြင်သွားပုံမရပါဘူး။ လင်းရိပ်မှာသာ နေရာမှာ အရူးကြီး တစ်ယောက်လို ရပ်နေမိဆဲပင်။ " နှင်းသီရိတို့ကတော့ စွံတယ်နော် ....တွဲလိုက်ရင်လဲ ချောရင်ချော .... မချော ရင်ထောမှ တွဲတာနော်" " အံမယ် ...အားကျနေတာပေါ့လေ ဟုတ်လား......အားကျရင် ....ချောချောလေးကို သိမ်းပိုက်လိုက်တော့ နှင်းသီရိက ဒီတစ်ယောက်ကို အတည်တဲ့ အေ့ ....အဲဒီတော့ ကျန်တဲ့တစ်ယောက်ကို တို့တွေ ခွဲယူလိုက်ကြတာပေါ့ ခစ် ခစ် " ချစ်သူနှင်းသီရိရဲ့ သူငယ်ချင်းမလေးနှစ်ယောက်ဆီက စကားပြောသံနဲ့ ရယ်သံက လင်းရိပ်ရဲ့နားထဲကို အတိုင်းသားဝင်လာတယ်။ သူမတို့ကတော့ ဦးထုပ်ဆောင်းထားတဲ့ လင်းရိပ်ကို မှတ်မိပုံ မြင်ပုံမရကြဘဲ လင်းရိပ်အကြောင်းကို ရယ်ပွဲဖွဲ့နေကြတယ်။ ကြားလိုက်ရတဲ့ စကားတွေကြောင့် လင်းရိပ် ဘဝကြီးတစ်ခုလုံး အဓိပ္ပါယ်မဲ့သွားသလို ခံစားနေရတယ်။လူက စိတ်နဲ့ ကိုယ်မကပ်ဘဲ လမ်းပေါ်မှာ လျှောက်သွားနေမိတယ်။ဟိုလူ့ဝင်တိုက် ဒီလူ့ ၀င်တိုက်နဲ့ လင်းရိပ်ကိုကြည့်ပြီး လူတစ်ချို့က ဆဲဆိုသွားကြတယ်။ **** အနီရင့် ဆိုဖာပေါ်မှာ ခွေခွေလေးလှဲနေမိတယ် ။ခေါင်းတွေ တရိပ်ရိပ်မူးပြီး လူတစ်ကိုယ်လုံးလည်း နုံးချိနေတယ်။ဒီကြားထဲ ပျို့လိုက် အန်လိုက်နဲ့ ဘာဖြစ်လို့ ဖြစ်နေမှန်းလဲ မသိတော့ဘူး။အသည်းကွဲပြီး တစ်ပတ်လောက် စားမ၀င်အိပ်မပျော်တာနဲ့ ရောဂါပါရလာတယ်။ဒီလိုအချိန်မှာ တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေတာကို အားငယ်သလိုလို ခံစားနေရတယ်။ဆေးခန်းသွားဖို့ပင် အဖော်မရှိတဲ့ ဘဝ။သုံးလွှာကနေ အောက်ကိုဆင်းဖို့ အတော်လေး အားယူမှရမယ့်အခြေအနေ။ အနီရင့် အားယူ ထပြီး ဆေးခန်းသွားပြဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်တယ်။ ***** ဆေးခန်းက ထွက်လာတဲ့အချိန်မှာ အနီရင့်တစ်ကိုယ်လုံး လေဟာနယ်ထဲမှာ လမ်းလျှောက်နေရသလို ခန္ဓာကိုယ်က အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာယိမ်းထိုးနေတယ်။စိတ်တွေက အရပ်လေးမျက်နှာကို မျောလွင့်နေတယ်။လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားတဲ့အချိန်မှာ ဆရာဝန်မလေးဆီက ကြားလိုက်ရတဲ့ "ရှင့်မှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ "ဆိုတဲ့ စကားက အနီရင့်ရဲ့ နှလုံးခုန်သံတွေကို ရပ်တန့်သွားစေသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။စိတ်အလိုလိုက်ခဲ့မိတဲ့ အပြစ်။ချစ်သူကို အလိုလိုက်ခဲ့မိတဲ့အပြစ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို တန်ဖိုးမထားမိခဲ့တဲ့ အပြစ်တွေအတွက် အပြစ်ကြွေးကို ကြီးကြီးမားမားပေးဆပ်ရပေတော့မယ်။ အကာအကွယ်တွေရှိတယ်၊ဆေးတွေ ရှိတယ်ဆိုပြီး မိုက်လုံးကြီးခဲ့မိတာ။ရှေ့ဆက်ပြီး ဘာတွေဖြစ်မလဲ ၊ ဘာတွေ လုပ်ရမလဲ အနီရင့် မတွေးတတ်တော့ဘူး။ ဒီတစ်ပတ်အတွင်း ကိုဘုန်းဘက်ကလဲ ပြတ်သားလှစွာ အနီရင့်ကို မဆက်သွယ်ခဲ့သလို အနီရင့်ကလဲ ကိုဘုန်းရဲ့လုပ်ရပ်ကို ရွံရှာလှတာမို့ အပြီးတိုင် လမ်းခွဲဖို့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီး နေခဲ့တာ။ အခုတော့ .....။ ================ အပိုင်း (၁၃) ဆက်ရန် ‌ဧကြည်ဖြူ

" ဘာမှ မဖြစ်ဘူး ...အနီးရင့်အတွက်ပူမနေနဲ့ ... ဒီနေ့အတွက် လင်းရိပ်ကိုတောင် အနီရင့်က ကျေးဇူးတင်နေမိတာ " "ဘာလို့ ...ထူးထူးဆန်းဆန်း " " ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး ဒီလိုပါပဲ " လင်းရိပ်နဲ့ အနီရင့်တို့ကြားမှာပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။ "ဒါနဲ့ လင်းရိပ် အလုပ်က ဘယ်တော့ ဆင်းရမှာလဲ " " လာမယ့် တနင်္လာနေ့ပြန်ဆင်းရတော့မှာ ...အဲ့ဒါကြောင့် အိမ်ကို အမြန်ရှာနေရတာလေ " လင်းရိပ်ကို ကြည့်ပြီး အနီရင့် ခဏလောက် စဉ်းစားနေမိတယ်။ "ဒီလိုလုပ်ပါလား လင်းရိပ် .....နေမှာက သုံးယောက်တည်းမဟုတ်လား ....အဆင်ပြေတဲ့ အိမ်ရှာမရခင် အနီရင့်ရဲ့ စာအုပ်ဆိုင်မှာ နေမလား....ဆိုင်ဆိုပေမဲ့ အနီရင့်အရင်က အဲ့ဒီမှာ နေခဲ့တာမို့ အခန်းတစ်ခန်းလဲရှိတယ် ... ပြီးတော့ ထပ်ခိုး လဲပါတယ် .. ဆိုင်က လူလဲမရှုပ်ပါဘူး .... အရောင်းစာရေးမလေး တစ်ယောက်ပဲရှိတာ " " ဟာ ..မဟုတ်တာ အနီရင့်ရယ် ... တော်ကြာ ကျွန်တော်တို့ကြောင့် အနီရင့်ရဲ့ ဆိုင် အရောင်းအသွားမှဖြင့် ...ပြီးတော့ တိုက်ခန်းပိုင်ရှင်ကရော လက်ခံပါ့မလား " လင်းရိပ် စကားကြောင့် အနီရင့်က ရယ်လိုက်ပြီး "လင်းရိပ်ကလဲ အနိုရင့်ကို အထင်သေးပြန်ပြီး ...အဲ့ဒီအခန်းက အနီရင့်ရဲ့ကိုယ်ပိုင်အခန်းရှင့် အနီရင့် အဖေက စလုံးမှာ ဘောစိမမတစ်ယောက်နဲ့ ယူထားတဲ့ လုပ်ငန်းရှင်ပါနော် ... လင်းရိပ်တို့အဆင်ပြေမယ်ဆို လင်းရိပ်မိသားစုကို အဲ့ဒီမှာနေခိုင်းလိုက်ပါ ...ဒါနဲ့ ဒီအခန်းကို အနီရင့်ပိုင်တာကို အဘွားတို့ တောင်သိတာမဟုတ်ဘူး " လင်းရိပ် အနီရင့်ကို အားနာကျေးဇူးတင်စွာ ကြည့်လိုက်မိတယ်။ "ဒီလိုလုပ်ကွာ ...အလကား တော့ မနေချင်ဘူး ...တစ်လတစ်သိန်း လောက်ပေးမယ်လေ ... အဲဒီလိုနေရာမျိုးမှာ တစ်လတစ်သိန်းနဲ့ ဒါဘာခန်းတောင်ငှားလို့ မရမှန်း သိပေမဲ့ လောလောဆယ် ဒီလောက်ပဲနိုင်လို့ပါ " " အင်း ...သဘောလေ ... လင်းရိပ် အဆင်ပြေသလိုပေးပေါ့ ..လောလောဆယ် ဆိုင်က စာအုပ်တွေကို နေရာ အရင် သွားချရမှာနော် " ." ဒီလောက် ကတော့ ကျွမ်းပါတယ်ကွာ " ပြောလို့ ဆိုလို့ ပြီးတော့ လင်းရိပ်တို့နှစ်ယောက်သား အအေးဆိုင်က ထွက်လာခဲ့ကြပြီး အနီရင့်ရဲ့စာအုပ်ဆိုင်လေးဆီကို ထွက်ခဲ့ကြတယ်။ ***** " အနီရင့် မင်း ဒါဘယ်ကပြန်လာတာလဲ ....အဲ့ဒီကောင်က ဘယ်သူလဲ..." အနီရင့်နဲ့ လင်းရိပ် စာအုပ်ဆိုင်ထဲကို ၀င်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ မြတ်ဘုန်းရဲ့ ဒေါ်သတကြီးမေးလိုက်တဲ့အသံထွက်လာတယ်။ " ဟင် .....ဒီ...ဒီကောင်က ဟိုတစ်ခါတုန်းက ရှောပင်းစင်တာမှာ တွေ့တဲ့ ပိုင်းလုံးကောင် မဟုတ်လား ...ဘာလဲ အနီရင့်...မင်းက ဒီလိုကောင်နဲ့ တွဲနေလို့ ငါ့ကို အဖြစ်ရှာတာပေါ့လေ ဟုတ်လား " " ကိုဘုန်း တော်တော့နော် ... မဟုတ်တာတွေ လာမပြောနဲ့ ... အနီရင့် ဆိုင်မှာ စကားကို ဆင်ခြင်ပြောပါ" " ဘာကို မဟုတ်တာလဲ ... မင်းက ဒီလိုကောင်နဲ့ တွဲချင်နေလို့ ငါ့ကို အပြစ်ရှာနေမှန်း ခုမှ သိတယ် " လင်းရိပ်မှာ အနီရင်တို့ စုံတွဲကို ကြည့်ပြီး ဘာလုပ်လို့လုပ်ရမှန်း မသိတော့။နဂိုကတည်းက ဒီလိုကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ရင် ထိတ်လန့်စိတ် အခံရှိတာမို့ လင်းရိပ်ကြားထဲကနေ တောင်းတောင်းပန်ပန်နဲ့ဝင်ပြောလိုက်တယ်။ " မ...မဟုတ်ပါဘူး အစ်ကို ....အစ်ကို အထင်မှားနေတာပါ ... ကျွန်တော်နဲ့အနီရင့်က ရိုးရိုးသားသား သူငယ်ချင်းတွေပါဗျာ " " ဟေ့ကောင် မင်းပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း ... ဘာရိုးသားတာလဲ ...မင်းလို ပိုင်းလုံး ကြာကူလီကောင်ကရိုးသားတာလား ...အေး ... ဒီမှာအနီရင့် မင်းနဲ့ငါ ဒီနေ့ကစပြီး ပြတ်ပြီ သိရဲ့လား ...လူကြီးတွေကို ငါကိုယ်တိုင် ပြောလိုက်မယ် " " ကိုဘုန်း သဘောပါ " မြတ်ဘုန်းက ဒေါသတကြီး ပြောဆိုပြီး ထွက်သွားတယ်။ လင်းရိပ်မှာ ကြားထဲက အနေခက်လှစွာ နေရာမှာပဲ ခြေစုံရပ်နေမိတယ်။အနီရင့်ကတော့ အံကိုတင်းတင်းကြိတ်လို့ လက်သီးကိုပါ ဆုပ်ထားတယ်။တော်သေးတာက စာအုပ်ဆိုင်ထဲမှာ ၀ယ်သူမရှိဘဲ အရောင်းစာရေးမလေးပဲရှိနေလို့သာပေါ့။ အားလုံးပြန်လည်တိတ်ဆိတ်သွားတော့ အနီရင့်ဆီက အသံထွက်လာတယ်။ "လင်းရိပ် အထဲဝင်ကြည့်လေ... " အနီရင့်က လင်းရိပ်ကို အထဲကို ခေါ်လိုက်ရင် စာရေးမလေးကိုပါ လှမ်းပြောလိုက်တယ်။ " နွယ်နွယ် ...အစ်မတိုက်ခန်းကို လူငှါးတင်မလို့လေ ...... လူတော့ သိပ်မများပါဘူး သုံးယောက်တည်းပါ ... နေ့ခင်ဆို အန်တီတစ်ယောက်နဲ့ မိန်းခလေးတစ်ယောက်ပဲရှိမှာ ...ကောင်လေးက နေ့ခင်း အလုပ်သွားပြီး ညမှ ပြန်အိပ်မှာတဲ့ ... အဲ့ဒါ နွယ်နွယ် အဆင်ပြေတယ် မဟုတ်လား " " ဟုတ်...ဟုတ်ကဲ့ ပြောပါတယ် မမရဲ့ ...နွယ်လဲ အဖော်ရတာပေါ့ ... ဆိုင်လဲ ညဘက် လူစောင့် ရှိတော့ စိတ်ချရတာပေါ့" ******^* " ထပ်ခိုးဆိုပေမဲ့ နှစ်ယောက်လောက်တော့ အသာလေးနေလို့ရတယ်နော် ... လင်းရိပ် ပြန်လာတဲ့အခါ အိပ်လို့ရတာပေါ့ " အနီရင့်က ထပ်ခိုးပေါ်ကိုတက်ခဲ့ပြီး လင်းရိပ်ကို ဟန်မပျက် ရှင်းပြနေတယ်။လင်းရိပ်မှာတော့ အနီရင့်ကို ငေးကြည့်ပြီး စိတ်ထဲက နေမထိထိုင်မသာဖြစ်နေမိတယ်။ " ဟို ..ဟိုလေ ...မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား " လင်းရိပ်က အနီရင့်ကို မဝံ့မရဲ့နဲ့ မေးလိုက်မိတယ်။ " ဘာကိုလဲ အဆင်ပြေပါတယ် လင်းရိပ် ... ခုနကိစ္စအတွက်ဆိုရင် ပူမနေနဲ့ လင်းရိပ်နဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ဘူး ... အနီရင့်နဲ့ သူက မနေ့ကတည်းက ပြတ်သွားပြီ..."

စိုးရိမ်ရပြန်တယ်။ ***** ဒီနေ့တော့ အိမ်ရအောင် ရှာဖို့တွေးထားတာမို့ လင်းရိပ် နောက် ရပ်ကွက်တစ်ခုကို ထပ်လာခဲ့လိုက်တယ်။မကြာခင် မိခင်လည်း ဆေးရုံက ဆင်းရတော့မှာမို့ အိမ်ကမဖြစ်မနေ ငှါးမှ ဖြစ်မှာ။အိမ်ငှားပြီးမှ ညီအငယ်ကောင်ကို နယ်ကနေလိုအပ်တဲ့ပစ္စည်းတွေပဲ သယ်လာခိုင်းပြီး ရန်ကုန်မှာပဲ အခြေချနိုင်ဖို့ လင်းရိပ်ကြိုးစားရမယ်။ညီအငယ်ကောင် ရန်ကုန်ရောက်လာရင် အလုပ်သွင်းပေးလိုက်ရင် အိမ်လခတော့ရပေလိမ့်မယ်။ကျန်တာကို လင်းရိပ်ပဲရှာရမှာပေါ့။ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရန်ကုန်တစ်မြို့ထဲမှာဆိုတော့ လင်းရိပ်လည်း အချိန်မရွေး အိမ်ကို ပြန်ကြည့်လို့ရတယ်လေ။အဆောင်မှာဆက်နေပြီး ညဘက်အလုပ်ထွက်လုပ်ဖို့ကတော့ အကြောင်းပြချက်ရှာရမှာပေါ့။ **** လင်းရိပ်လိုင်းကားပေါ်က ဆင်းဆင်းချင်းမှာ ကားဂိတ်မှာထိုင်နေတဲ့ အနီရင့်ကို တွေ့လိုက်ရတာမို့ အံ့ဩသင့်သွားမိတယ်။ " အနီရင့် မင်းဘယ်သွားမလို့လဲ " အနီရင့်လည်း လင်းရိပ်ကို မြင်လိုက်ရတော့ အံ့သြသွားမိတယ်။။ "လင်းရိပ် ဘယ်သွားမလို့လဲ " " ကျွန်တော်က အိမ်ငှားဖို့လိုက်ကြည့်နေတာ ..." "ဟုတ်လား ... အနီရင့်က စာရေးလို့မရလို့ လျှောက်သွားနေတာ ...အတော်ပဲ လင်းရိပ် အိမ်ရှာတဲ့ဆီ အနီရင့်လိုက်လို့ ရမလား ...အနီရင့်လဲ အတွေ့အကြုံရတာပေါ့ " အနီရင့်က အဖြစ်မှန်ကို ဖုံးကွယ်ပြီးပြောလိုက်တယ်။ကိုယ့်အပူကို အခြားသူကို မကူးစေလိုပါလေ။ " လိုက်ခဲ့လေ ... ကျွန်တော် တောင် အဖော်ရသေး ...ဒါပေမဲ့ နေကပူပူနဲ့ ထီးလဲ မပါဘူး " လင်းရိပ်အပြောကြောင့် အနီရင့်ပြုံးလိုက်မိတယ်။ မနက်က ထွက်လာတုန်းကတော့ မိုးမလင်းသေးတော့ နေမှမပူတာကို ။ပြီးတော့ ဒီလို တစ်နေကုန်ရောက် ရာပေါက် ရာလျှောက်သွားနေရလိမ့်မယ်လို့မှမထင်ခဲ့တာ။ ခုက ကိုဘုန်းက ဖုန်းတွေ အဆက်မပြတ်ဆက်နေလို့ အိမ်ကို မပြန်ချင်တာနဲ့ တွေ့ရာ ကားတက်စီးရင်း ဒီဘက် ထိရောက်လာတာလေ။ " ကဲပါ...ရော့ ကျွန်တော် ဦးထုပ်ကို ဆောင်းလိုက် ဟုတ်ပြီလား " လင်းရိပ်ကခေါင်းပေါ်က ဦးထုပ်ကိုချွတ်ပြီး အနီရင့်ကို ကမ်းပေးလိုက်တယ်။ " ဟို ရပါတယ် ... မဆောင်းတော့ဘူး " " ဆောင်းမှာသာ ဆောင်းစမ်းပါကွာ ...နေဒီလောက်ပူနေတာကို " လင်းရိပ်ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ လက်တခါခါနဲ့ ငြင်းနေတဲ့ အနီရင့် ရဲ့ ခေါင်းပေါ်ကို ဦးထုပ်ကို ဆောင်းပေးလိုက်တယ်။ "လာ သွားစို့ .... လမ်းတော့ လျှောက်ရမယ်နော် ....မင်းလျှောက်နိုင်ရဲ့လား " " လူကို အထင်မသေးနဲ့နော် ...ကျိုက်ထီးရိုးဘုရားပေါ်ကို ခြေကျင်တက်တာ သိရဲ့လား...ပြီးတော့ ဇွဲကပင်တောင်လဲ တက်ဖူးတယ်နော် ....ဒီလောက်ကတော့ အပျော့ပဲ..." လေကြီးလေးကျယ်တွေပြောနေတဲ့ အနီရင့်ကိုကြည့်ပြီး လင်းရိပ်ပြုံးလိုက်မိသလို ချစ်သူနှင်းသီရိကိုလည်း သတိရသွားမိတယ်။လမ်းလေး နည်းနည်းလောက် လျှောက်ရတာနဲ့ ဂျီကျတတ်တဲ့ ချစ်သူနှင်းသီရိ ။ ဟုတ်တော့လည်း ဟုတ်ပါတယ်။ဒေါက်မြင့်ခုံမြင့်ဖိနပ်တွေပဲ စီးလေ့ရှိတော့ ဘယ်လို ဝေးဝေးလျှောက်နိုင်ပါ့မလဲ။ဒါပေမဲ့ ရှောပင်းစင်တာ လိုနေရာမျိုးမှာဆိုရင် တော့ ဘယ်လောက် လျှောက်ရ လျှောက်ရမညောင်းဘူးတဲ့လေ။လင်းရိပ် ချစ်သူ အကြောင်းကိုတွေးလိုက်မိတော့ လှစ်ခနဲ ပြုံးလိုက်မိတယ်။အနီရင့်ကတော့ တွေ့လိုက်တိုင်း ဘောင်းဘီရှည်နဲ့ ရှူးဖိနပ်နဲ့ ဆိုတော့ ကွာတော့ ကွာတယ်ပဲပြောရမှာပဲပေါ့။ " လင်းရိပ် ရှင် ဘာတွေ ပြုံးနေတာလဲ " အနီရင့်က လင်းရိပ်ရဲ့ပြုံးစစ မျက်နှာကိုကြည့်ပြီး မေးလိုက်မိတယ်။ " ဘာရယ်မဟုတ်ပါဘူး ....ကျွန်တော့် ကောင်မလေးအကြောင်း တွေးမိလို့ပါ " " ဪ " အနီရင့် သက်ပြင်းကိုချလိုက်မိတယ်။အခြားသူတွေ အဆင်ပြေနေသလောက် အနီရင်ပဲ အဆင်မပြေဖြစ်နေတာလားလို့ပါ တွေးလိုက်မိတယ်။ ****** " ခုန အိမ်လေး အဆင်ပြေသားပဲ ...ဘာဖြစ်လို့လဲ " အနီရင့်က အိမ်လိုက်ပြပေးတဲ့ ပွဲစား မကြားအောင် လင်းရိပ်ကို ခပ်တိုး တိုးကပ်ပြောလိုက်တယ်။ " တစ်လတစ်သိန်းခွဲတောင်ကွ ... ရေဖိုးမီးဖိုးနဲ့ဆို တစ်လ နှစ်သိန်းလောက်သွားမှာ... အမေ့ဆေးဖိုးနဲ့ ကျွန်တော့် အဆောင်လခကက ရှိသေးတယ်လေကွာ " လင်းရိပ် ရှင်းပြတာကို နားထောင်ပြီး ဘယ်နှစ်ကြိမ်မြောက်မှန်းမသိတဲ့ သလ်ပြင်းကို အနီရင့်ချလိုက်မိပြန်တယ်။ ***** " လင်းရိပ် လာသွားရအောင် ... မကြည့်နဲ့တော့ " လင်းရိပ်က အိမ်ပေါ်ကိုတက်ကြည့်ဖို့ ဟန်ပြင်လိုက်တုန်းမှာ အနီရင့်က လက်ကို ဆောင့်ဆွဲလိုက်တာမို့ အနီရင့် နားကပ်ပြီး "ဘာဖြစ်လို့လဲ "ဟု ခပ်တိုးတိုးမေးလိုက်တယ်။ အနီရင့်က နှုတ်က မပြောဘဲ ဘေးအိမ်တွေကို မျက်စပစ်ပြတယ်။ အနီရင့်ပြတဲ့မြင်ကွင်းကိုကြည်ပြီး လင်းရိပ်လန်.သွား မိတယ်။အိမ်လေးက သပ်သပ်ရပ်ရပ်နေချင်စရာလေးမို့ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိမထားမိဘဲ အိမ်ကိုပဲ မဲနေမိတာ။ အနီရင့်ပြမှပဲ ဘေးအိမ်က အရက်သမား တစ်သိုက်ကို မြင်မိတော့တယ်။ **** "မောလိုက်တာကွာ ...မင်းလဲကျွန်တော် ကြောင့် ဒုက္ခများနေပြီ အနီရင့် " လင်းရိပ်က အအေးပုလင်းထဲက ပိုက်ကို ထုတ်လိုက်ပြီး ပုလင်းလိုက်မော့သောက်ချလိုက်ပြီး အနီရင့်ကို ပြောလိုက်တယ် ။

ဧကြည်ဖြူ "ရင်ဘတ်ပေါ်ကနှင်းဆီ " အပိုင်း ( ၁၂ ) ****** "နီ ...မင်းဘာတွေ ပြောနေတာလဲ ... မင်းမဟုတ်တာတွေ စွပ်စွဲအုံး မလို့လား " သူက တစ်ပြန် ဒေါသတကြီးဖြစ်နေတဲ့ ကိုဘုန်းကို အနီရင့် နာကြည်း နာကျင်စွာကြည့်လိုက်မိတယ်။ "မစွပ်စွဲပါဘူး ...ကိုယ်တိုင်မြင်လိုက်ရပြီပဲ ... ပြီးတော့ ဆယ်နှစ်နီးပါးတောင် အညာခံနေရတော့ တော်သင့်ပြီးပေါ့...ကိုဘုန်းလည်း ဆန္ဒရှိတဲ့အတိုင်းနေပါ ...အနီရင့် ကိုယ့်လမ်းကိုယ် လျှောက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ " "နီ ... မင်းစိတ်ထင်တိုင်း လုပ်လို့မရဘူးနော် ... မင်း အခု အဘွားဆီလာတာ မဟုလား ...အဘွားဆီ အရင်သွားလိုက် .....အပြန်ကျရင် ကိုယ်လိုက်ပို့ပေးမယ် " **** အနီရင့်က ပိုက်ဆံ ထည့်ထားတဲ့စာအိတ်လေးအိတ်ကို လူကြီးတွေရဲ့ လက်ထဲကို ထည့်ပေးလိုက်ပြီး ထိုင်ကန်တော့လိုက်တယ်။ အဘွားက ဆုတွေတောင်းပေးနေပေမဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ နာကျင်နေလွန်းလို့ ဆုတောင်းသံတွေကို အနီရင့်ရဲ့နားထဲမှာမကြားတစ်ချက် ကြား တစ်ချက်နဲ့ဖြစ်နေတယ်။ " သမီးတို့ မင်္ဂလာပွဲကို ဘယ်တော့လောက်လုပ်မယ်စိတ်ကူးထားကြလဲ .. " မမေးစဖူး ရုတ်တရက် ထမေးလိုက်တဲ့ အဘွားရဲ့အမေးကြောင့် အနီရင့် အဘွားကို ယောင်အအနဲ့ မော့ကြည့်လိုက်မိပြီး ပါးစပ်ထဲရှိရာကို ဖြေလိုက်မိတယ်။ " မတိုင်ပင်ရသေးဘူး အဘွား ...အနီရင့် အဖေဆီသွားလည်အုံးမလို့ ." အနီရင့်ရဲ့ အဖြေကြောင့် အဘွားတို့ အားလုံး နှုတ်ဆိတ်သွားကြတယ်။ဦးလေးရဲ့ ဇနီးဖြစ်တဲ့ မကေ ဇင်ရဲ့ မိခင်ဖြစ်သူက အနီရင့်ကိုကြည့်ပြီး လှစ်ခနဲပြုံး လိုက်တာကို အနီရင့်က တွေ့ဖြစ်အောင် တွေ့လိုက်မိတယ်။ ****** ကိုဘုန်းကို ရှောင်တိမ်းပြီး အနီရင့် ကိုယ့်ဘာသာ အိမ်ကို ပြန်လာခဲ့တယ်။အနီရင့် ကိုဘုန်းနဲ့ မတွေ့ချင်တော့ပါ။ စကားချိုချိုလေးတွေပြောပြီး အပျော့ဆွဲ ဆွဲတတ်တဲ့ ကိုဘုန်းရဲ့အကျင့်တွေကို အနီရင့် သည်းမခံချင်တော့ဘူး။ အဆိုးရွားဆုံးကတော့ ခုလို ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် လူမှုရေး ဖောက်ပြန်နေတာကိုလုံး၀လက်မခံနိုင်ပါ။အရင်ကတည်းက ကိုဘုန်းရဲ့ပုံစံပြောင်းလဲလာတာကိုသိခဲ့ပေမဲ့ လက်ဆုပ်လက်ကိုင် မပြနိုင်တာရော ငယ်သံယောစဉ်တွေကြောင့်ပါ စိတ်ရှည်လက်ရှည်နဲ့ စောင့်နေခဲ့တာ။ ခုတော့ ဒီဒုက္ခတွေကို အနီရင့်မခံစားချင်တော့ဘူး ။ တစ်ယောက်တည်း အေးအေးဆေးဆေးပဲ နေချင်မိတော့တယ်။ အနီရင့်ရဲ့ အိမ်ရောက်တာနဲ့ အိမ်မှာရှိတဲ့ ကိုဘုန်းရဲ့ ပစ္စည်းတွေရယ် ပြီးတော့ ကိုဘုန်းပေးထားတဲ့ လက်ဆောင်ပစ္စည်းတွေကို အိတ်တစ်လုံးထဲ စုပြီးသိမ်းဆည်းလိုက်တယ်။ " ဒေါက် ..ဒေါက် " " အနီရင့် ....မင်း ခုချက်ချင် တံခါးဖွင့်ပေး...ကိုယ်ပြောနေတာ ကြားလား ...တံခါးဖွင့်ပေးလို့ ပြောနေတယ်လေ " "ဒုန်း ...ဒုန်း " တံခါးကို တဒုန်းဒုန်းထုနေတဲ့ အသံတွေ။ကိုဘုန်းရဲ့ အော်ခေါ်နေတဲ့အသံတွေကို ကြားနေရပေမဲ့ အနီရင့် တုပ်တုပ်မလှုပ်ဘဲ ဆိုဖာပေါ်မှာ အသက်မဲ့သူလို ထိုင်နေမိတယ်။ပါးပြင်ပေါ်ကိုတပေါက်ပေါက်စီးကျလာတဲ့ မျက်ရည်တွေက တစ်ချက်တစ်ချက်မှာ လက်ဖမိုးပေါ်အထိ စီးကျလာတယ်။ " မိုးချုပ်နေလို့ ကိုယ်ပြန်တော့မယ် ... မနက် ကျင် ကိုယ်ထပ်လာခဲ့မယ် ..." လှေကားပေါ်က ဆင်းသွားတဲ့ ခြေသံကို ကြားလိုက်ရပြီးတဲ့ နောက်မှာ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ပြန်လည်တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။ ******* အချိန်က မနက်ငါးနာရီကျော်ပဲ ရှိသေးတာမို့ လမ်းမပေါ်မှာ သွားလာသူ သိပ်မရှိသေးဘဲ တိတ်ဆိတ်နေဆဲပင်။အနီရင့်တစ်ယောက်တည်း လမ်းပေါ်မှာ အဓိပ္ပါယ်မဲ့လျှောက်သွားနေမိတယ်။ကိုဘုန်းကို မတွေ့ချင်လို့ ရှောင်ပြီး ထွက်လာခဲ့ပေမဲ့ ဘယ်ကို သွားလို့ သွားရမှန်းမသိ။ စောစောစီးစီး ဘုရားသွားရင်ကောင်းမလားတွေးခဲ့မိပေမဲ့ သွားချင်စိတ်က မရှိ ဘူး။အပူသောကတွေ တပွေ့တပိုက်နဲ့တော့ ဘုရားကို သွားချင်စိတ်မရှိတာမို့ အဓိပ္ပါယ်မဲ့လျှောက်သွားနေမိခြင်းပင်။ ******* "ဟူး "လင်းရိပ်မောပန်းလွန်းလှသဖြင့် လေပူတစ်ချက်ကို မှုတ်ထုတ်ပစ်လိုက်မိတယ်။မနက် ဆယ်နာရီလောက်ကတည်းက အိမ်ငှါးဖို့ လိုက်ကြည့်နေတာ အခုဆို နေ့ခင်း တစ်နာရီထိုးတော့မယ်။ အဆင်ပြေတဲ့အိမ်ကို မတွေ့သေးဘူး။လက်ထဲမှာ ငွေကြေးပြည့် ပြည့်စုံစုံ ရှိနေရင်တော့ လိုချင်တဲ့ အိမ်ကို အလွယ်တကူ ရနိုင်မယ်ထင်ပါတယ်။ခုဟာက ကိုယ်တတ်နိုင်တဲ့ ဈေးနဲ့ ရတဲ့ အိမ်တွေက တစ်လုံးမှကို အဆင်ပြေတာ မရှိဘူး။ သဘောကျမိတဲ့အိမ်တွေကျတော့လည်း ဈေးကသိန်းကျော်တွေချည်း။ဒီကြားထဲ ခြောက်လတစ်နှစ်စာ စာချုပ်ခိုင်းကြတာမို့ အဆင်မပြေလှ။ "တစ်ခု အကြံပေးမယ်နော် ...မောင်လေးနိုင်လောက်မဲ့ ဈေးနဲ့ဆို မြို့သစ်ဘက်မှာ သွားကြည့်မလား ...အဲ့ဒီဘက်မှာတော့ လုံးချင်းလေးတွေကသိန်း မကျော်ဘူး" အိမ်လိုက်ပြပေးတဲ့ အစ်မရဲ့ စကားကြောင့် လင်းရိပ် သက်ပြင်း ထပ်ချလိုက်မိပြန်တယ်။မြို့သစ်ဆိုတာက ဆေးရုံနဲ့ အသွားအလာ ဝေးလွန်းတယ်။မတော် ညရေးညတာဆို လင်းရိပ်လည်းသွားခက်လာခက်။တော်ရုံ အငှားကားတွေက ညနေစောင်းပြီဆိုတာ မြို့သစ်တွေဘက်ကို အငှါး မလိုက်ချင်ကြတော့ဘူး။မြို့သစ်ဘက်မှာ ခြံလေး တစ်ကွက်လောက်ဝယ်ဖို့ သွားကြည့်တုန်းက မြို့သစ်ရဲ့ အခြေအနေတွေကို အကုန်နီးပါး သိခဲ့ရတယ်လေ။ ပြီးတော့ လူစုံစရိုက်စုံမို့ ရောဂါသည် မိခင်နဲ့ အဆင်မပြေမှာလည်း

ကန်တော့ခိုင်းတာလေ။ကြည့်ရတာ အဖေက အနီရင့်ကို အဘွားတို့နဲ့ အဆင်ပြေစေချင်ပုံရတယ်။ တကယ့်လက်တွေ့မှာ အဘွားတို့ မိသားစုက အနီရင့်အပေါ် ဘယ်လောက်သူစိမ်းဆန်လဲ ဆိုတာ အနီရင့်ပဲအသိဆုံးမဟုတ်လား။ အဘွားတို့ ခြံ၀နားရောက်တော့ အနီရင့်အိမ်ထဲကို လှမ်းခေါ်ဖို့ပြင်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာ ခြံထဲမှာရှိတဲ့ ဒါန်းပေါ်က မြင်ကွင်းကိုကြည့်ပြီး အနီရင့် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားမိတာမို့ လက်ထဲက ပန်းသီးထုတ်က မြေပြင်ပေါ်ကို ဘုတ်ခနဲပြုတ်ကျသွားတယ်။မြင်ကွင်းက အနီရင့် လုံးဝမထင်မှတ်ထားတဲ့ မြင်ကွင်း။ကိုဘုန်းနဲ့မကေဇင်တို့ ဒါန်းပေါ်မှာ နှစ်ယောက်သား ပျော်ရွှင်ကြည်နူးနေကြတာ။ကိုဘုန်းက မကေဇင်ရဲ့ ပခုံးလေးကို ဖက်ထားသလို မကေဇင်ကလည်း ကိုဘုန်း ရင်ခွင်ထဲမှာမှီနွဲ့လို့ နှစ်ယောက်သား တစ်လောကလုံးကို မေ့နေကြပုံရတယ်။အနီရင့် လုံးဝမထင်ထားခဲ့ဘူး။ အရင်တုန်းက ကိုဘုန်းကို သဝန်တိုပြီး စိတ်တိုတိုနဲ့သာ လျှောက်ပြောခဲ့တာ နောက်ကွယ်မှာ ဒီလို ဖောက်ပြန်နေကြလိမ့်မယ် လုံးဝကို မထင်ခဲ့မိတာ။ ကိုဘုန်းက နေလာခဲ့တဲ့ တောက်လျှောက်မှာ မကေဇင်ကို အိမ်နီနားချင်း တစ်ယောက်ထက်ပိုပြီး စကားဟဟ တောင်ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလေ။မကေဇင်ကလည်း ရိုးရိုးအေးအေးနဲ့ ဒီလို လုပ်လိမ့်မယ်လို့ လုံးဝကို မထင်ရတဲ့ပုံခံမျိုးလေ။အခုတော့ အနီရင့်နဲ့ ကိုဘုန်းအကြောင်းကို တစ်ဆွေ တစ်မျိုးလုံး သိနေကြမှန်း သိသိနဲ့ နှစ်ယောက်သားလုပ်ရက်လိုက်ကြတာ။ကိုဘုန်းတို့နှစ်ယောက်ကိုကြည့်ပြီး အနီရင့် ဒေါသတွေတလိမ့်လိမ့်ထွက်လာမိတယ်။ စိတ်ရှိတိုင်းသာဆို ခြံတံခါ ကိုဆောင့် တွန်းဖွင့်ပြီး နှစ်ယောက်လုံးကို ပြေးပြီး ရိုက်နှက်ပစ်လိုက်ချင်တာ။ အနီရင့် အံကိုတင်းတင်းကြိတ်ပြီး နှစ်ယောက်လုံးကို စက်ဆုပ်ရွံ့ရှာစွာ ကြည့်ပစ်လိုက်ပြီ တံခါးသံတိုင်က သော့ခလောက်ကို သံတိုင်နဲ့ ခေါက်ပစ်လိုက်တယ်။ အသံကြောင့် ကိုဘုန်းနဲ့မကေဇင်တို့ အနီရင့်ရှိရာ ခြံတံခါ တကို လှမ်းကြည့်ကြတယ်။ပြီးတော့ နှစ်ယောက်သား အနီရင့်ကို မြင်တော့ မျက်စိမျက်နှာပျက်သွားကြတယ်။ အနီရင့်ကတော့ မျက်နှာကို ခပ်တည်တည်ထားပြီး ရပ်နေလိုက်တယ်။ " နီ ....လာလည်တာလား ...လာလည်မယ်ဆို ကိုယ့်ကို ပြောရင်း ကိုယ် လာကြိုမှာပေါ့ " ကိုဘုန်းက ပြောရင်း ခြံတံခါးနားကိုလျှောက်လာတယ်။ပြီးတော့ ခြံတံခါဂျလက်ကို ဖွင့်လိုက်တယ်။မကေဇင်ကတော့ ဒါန်းပေါ် ကထသွားပြီး အိမ် ထဲကို ဝင်သွားတယ်။ " အဘွားရှိလား " အနီရင့် ကိုဘုန်းကို အသံခပ်မာမာနဲ့ မေးလိုက်တယ်။ " ရှိ ..ရှိတယ်လေ နီ .." ကိုဘုန်းက ဖြေရင်းနဲ့ အနီရင့်လက်ကို လှမ်းဆွဲတယ်။ အနီရင့်က ကိုဘုန်းရဲ့ လက်ကို ဆတ်ခနဲ ခါထုတ်ပစ်လိုက်တယ်။ပြီးတော့ ကိုဘုန်းကို စူးစူးရဲရဲ တစ်ချက်စိုက်ကြည့်ပစ်လိုက်ပြီး အနားကို ကပ်ပြောလိုက်တယ်။ " လာမထိနဲ့ ရွံတယ်...ခုချိန်ကစပြီး ကိုဘုန်းနဲ့ ကျွန်မ ရဲ့ ဇာတ်လမ်းပြီးသွားပြီ" ################# အပိုင်း (၁၂ ) ဆက်ရန် ဧကြည်ဖြူ

" ဟုတ်တယ် မမ ...အချိန်တွေကလဲ မြန်လိုက်တာနော် ..ပျော်လို့ တောင် မဝသေးဘူး " လင်းရိပ်ညှို့သံမြူသံ အပြည်နဲ့ ပြန်ပြောလိုက်ရတယ်။သူမရဲ့အသက်အရွယ် ၊ အလှအပက လင်းရိပ် အတွက် အရေးပါတာမှမဟုတ်တာ ။လင်းရိပ် အတွက် လိုအပ်နေတာကငွေကြေးပဲ။အန်တီကြီးက ငွေကြေးချမ်းသာတယ်။ နာရီပိုင်းစာအတွက်တောင် အကောင်းစားဟိုတယ်ခန်းကိုပဲ သုံးတဲ့သူမျိုး။လင်းရိပ် အတွက်ဆိုရင်လည်း နှမြောမရှိတဲ့သူမျိုးလေ။ ပြန်ဖို့ပြင်ကြတော့ အန်တီကြီးက လင်းရိပ်ရဲ့ အိတ်ထဲကို အပိုဆုအနေနဲ့ ငွေတစ်ထပ် ထပ်ပြီး ထည့်ပေးလိုက်တယ်။ လင်းရိပ်သိပ်ပြီး ပျော်သွားတာပေါ့။ ဒီငွေတွေ ။ဒီငွေတွေဟာ မိခင်ရဲ့ အသက်ကို ဆက်ပေးမယ့်ကြိုးတွေပဲ မဟုတ်လား။ ******* လင်းရိပ် အန်တီကြီးကို ကားပေါ်တင်ပေးလိုက်ပြီး ကားပါကင်ကနေ ပြန်ထွက်ဖို့လုပ်နေတုန်း ကားတစ်စီးဝင်လာတာမို့ ဦးထုပ်ကိုခပ်ငိုက်ငိုက်ဆောင်းလိုက်ပြီး ဘာရယ်မဟုတ်မလုံမလဲ စိတ်နဲ့ ရပ်ထားတဲ့ကားတစ်စီးရဲ့ နောက်မှာ ကွယ်ပြီး ၀င်ရပ်လိုက်မိတယ်။ထုံးစံအတိုင်း မကောင်းတာလုပ်ထားတဲ့သူဆိုတော့ အရာရာကို ထိတ်လန့်ပြီး မလုံမလဲဖြစ်နေမိတာမျိုးပေါ့။ ဝင်လာတဲ့ ကားက လင်းရိပ်ရဲ့ခပ်လှမ်းလှမ်းမှာ ပါကင်ထိုးလိုက်တယ်။ပြီးတော့ ကားပေါ်က အမျိုးသားတစ်ယောက် ဆင်းလာပြီး တစ်ဘက်ခြမ်းက ကားတံခါးကို အပြေးအလွှား ဖွင့်ပေးရင်း ကားထဲက အမျိုးသမီးကိုလက်တစ်ဖက်ကမ်းပေးလိုက်တယ်။ ဒီမြင်ကွင်းကို လင်းရိပ် ဘာရယ်မဟုတ်ကြည့်နေမိတယ်။ "ဟင် " ကားပေါ်က ဆင်းလာတဲ့ အမျိုးသမီးကို ကြည့်ပြီး လင်းရိပ် နွေခေါင်ခေါင်မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ " နှင်း .....နှင်း " လင်းရိပ်ချစ်သူ့ရဲ့ နာမည်ကို အကျယ်ကြီး အော်ခေါ်လိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အသံက အပြင်ကို ထွက်မလာဘဲ လည်ချောင်းဝကနေ ရင်ဘတ်ထဲမှာပဲ တုန်ဟီးရိုက်ခတ်သွားတယ်။ ဝဋ်ဆိုတာ လည်တတ်တာများလားလို့ လင်းရိပ်တွေးလိုက်မိတယ် ။ချစ်သူနှင်းကပါ သူ့လို ဘ၀မျိုး ရောက်နေတာကိုတွေ့လိုက်ရတော့ လင်းရိပ် ထိတ်လန့် ချောက်ချားသွားမိပြီး နေရာမှာတင် အသက်မဲ့သွားသူလို တောင့်တောင့်ကြီးရပ်နေမိတယ်။ နှင်းနဲ့ လူစိမ်း အမျိုးသားတို့ရဲ့ခြေသံတွေက လင်းရိပ်ရဲ့ နှလုံးသားကို ဓါးနဲ့မွှန်းနေသလို နာကျင်ခံရခက်လှတယ်။" နှင်း "လို့ လင်းရိပ် ထပ်ခေါ်လိုက်တယ်။ အသံက ထွက်မလာ ပြန်ဘူး။ သူမတို့ နှစ်ယောက်ကလင်းရိပ်နဲ့ တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုဝေးကွာသွားတယ်။ လင်းရိပ် အကို တင်းတင်းဖိကိုက်ထားရင်းကနေ နှုတ်ခမ်းထောင့်ကနေ ငန်ကျိကျိအရသာမျိုးကိုခံစားလိုက်ရတယ်။ **** ဆေးရုံထဲကို လှမ်းဝင်လာတဲ့ နှင်းရဲ့ခြေလှမ်းတွေကို ကြည့်ပြီး လင်းရိပ် နှလုံးခုန်သံတွေ အဆမတန်မြန်ဆန်လာတယ်။နှင်းက လင်းရိပ်ကို လှမ်းပြုံးပြတယ်။ လင်းရိပ် ချစ်သူကို အကြောင်သားငေးကြည့်နေမိတယ်။စိတ်ထဲမှာ တော့ မဆုံးနိုင်တဲ့ မေးခွန်းတွေ တသီကြီးနဲ့ပေါ့။ "မောင် ဘာကြည့်နေတာလဲ ...နှင်းကို မမြင်ဖူးတာကျနေတာပဲ ..." အနားကို ရောက်လာတဲ့ နှင်းက လင်းရိပ်ရဲ့လက်ကိုလှမ်းဆွဲတယ်။ လင်းရိပ်ကတော့ စိတ်နဲ့ လူမကပ်သလိုဖြစ်နေတုန်းပဲ စိတ်ထဲမှာ မနေ့က မြင်းကွင်းကိုး မြင်ယောင်နေမိတယ်။ လင်းရိပ် နှင်းရဲ့လက်ကို ပြန်ဆွဲယူလိုက်ပြီး လူရှင်းတဲ့နေရာကို ဆွဲခေါ်လာခဲ့မိတယ်။ "မောင် ဘယ်သွားမလို့လဲ ... အန်တီဆီကို သွားမယ်လေ...." " ခဏ..ခဏလေးပါနှင်း ..." "ဘာဖြစ်လို့လဲ မောင် ..." " နှင်းကို မေးစရာရှိတယ် ...နှင်း အမှန်အတိုင်း ပြောပါနော် " လင်းရိပ်ရဲ့ စကားကြောင့် နှင်းသီရိက ပျက်ယွင်းသွားတဲ့ မျက်နှာကို ဟန်မပျက်အောင် ထိန်းလိုက်တယ်။ " ဘာ..ဘာကို လဲ မောင်.." တကယ်တမ်းပြောရမယ်ဆိုတော့လည်း လင်းရိပ် နှုတ်ကပြောမထွက်ပြန်ပါလေ။ " ဟို..ဟိုလေ နှင်းတို့အိမ်မှာ အဆင်ပြေလား " " ဟင် ..ဘာဖြစ်လို့ မေးတာလဲ မောင် " နှင်းသီရိက လင်းရိပ်ရဲ့ အမေးကို ကြောင်တောင် တောင်နဲ့ ပြန်မေးလိုက်တယ်။ " အယ် ... ဘာမှတော့ မဟုတ်ပါဘူး ...နှင်း ငွေတွေ ဘာတွေ လိုရင်မောင့်ကို ပြောနော် ... မောင်မချမ်းသာပေမဲ့ ကိုယ့်ချစ်သူကိုတော့ တာဝန်ယူနိုင်တဲ့ ယောကျာ်းတစ်ယောက်ပါ " နှင်းသီရိမှာ လင်းရိပ်ဆီက စကားကို ကြားမှ သက်ပြင်း ခပ်ယဲ့ယဲ့ ချလိုက်နိုင်သလို၊ လင်းရိပ်မှာလည်း နှင်းသီရိလက်ကို ဆွဲပြီး အိပ်မက်ထဲလမ်းလျှောက်နေသူလို ယောင်နနနဲ့ ဆေးရုံဘက်ကို ပြန်လျှောက်လာခဲ့မိတယ်။ **** အနီရင့် ဘတ်စ်ကားပေါ်ကဆင်းပြီးတော့ ရပ်ကွက် လမ်းမအတိုင်း လမ်းလျှောက် ဝင်လာခဲ့တယ်။ခါတိုင်းဆို အဘွားတို့အိမ်ရှေ့ အထိ အရောက် ကားငှားစီးလာနေကြဖြစ်ပေမဲ့ဒီနေ့တော့ စာရေးဖို့အတွက် ကုန်ကြမ်းလေးရလိုရငြား လိုင်းကားပဲစီးလာခဲ့တာ ။လိုင်းကားပေါ်မှာလူစုံတော့ ဇာတ်လမ်းစုံး ၊ စကားစုံကြားရတတ်တယ်။သူတို့ပြောသမျှလေးတွေကို လေ့လာမှတ်သားရင်းနဲ့ပဲ ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်၊ ဇာတ်ကောင်တစ်ယောက်ကို ခံစားပုံဖော်ပြီး ရေးသားရတာပဲပေါ့။တဖြည်းဖြည်း လျှောက်လာရင်း အဘွားတို့အိမ်နဲ့ နီးလာလေလေ အနီရင့် စိတ်ထဲမသွားချင် လေလေဖြစ်လာမိတယ် ။ဒီလကျမှ ဖခင်ဖြစ်သူကလည်း ထူးထူးဆန်းဆန်း အဘွားဆီကို ငွေလွှဲတာ ကိုယ်တိုင်မပို့ဘဲ့ အနီရင့်ဆီကို ပို့ပေးပြီး အဘွားနဲ့ ကြီးတော်ရယ်ဦးလေးကို

ဧကြည်ဖြူ "ရင်ဘတ်ပေါ်က နှင်းဆီ " အပိုင်း ( ၁၁ ) ****** " ဒါလေးနဲ့အပန်းမကြီးပါဘူးရှင် " အနီရင့် ပြောလိုက်တော့ လင်းရိပ် အားနာနာနဲ့ အနီရင့်ကိုကြည့်လိုက်မီတယ်။ " ကူညီပေးတာနဲ့တင် ကျေးဇူးတင်နေပါပြီ ... မင်းအတွက် အဆင်မပြေဖြစ်ရင် အားမနားနဲ့နော် " "ရှင်ကလဲ စကားတွေများလိုက်တာ...ကျွန်မအိမ်မှာ အခန်းပိုရှိပါတယ် ... ဧည့်သည်တစ်ယောက် ရောက်လာလို့ ဘာအလုပ်မှ မရှုပ်ပါဘူး ... တစ်ခါတလေ ဧည့်သည်လာစေချင်လွန်းလို့ ငွေပေးပြီးတောင် ခေါ်ရတာရှိသေးတယ်လေ...." အနီရင့် စကားကြောင့် လင်းရိပ် အနီးရင့်ကို ဖျတ်ခနဲ မော့ကြည့်လိုက်မိတယ်။အနီရင့်ကလည်း လင်းရိပ်ကို ပြန်ကြည့်ပြီး ပြုံးပြလိုက်တယ်။ သူမရဲ့ အပြုံးက လင်းရိပ် ရင်ထဲက မွန်းကြပ် သိမ်ငယ်မှုတွေကို လျော့ပါးသွားစေသလို ခံစားရစေတယ်။ " ဆေးရုံတက်နေရတာကြာပြီလား " " အင်း မင်းနဲ့ ဟိုတစ်ခါ ရှောပင်းစင်တာမှာ ဆုံခဲ့ကြတာမှတ်မိလား ...အဲဒီအရင်ရက်တွေကတည်းကပေါ့ " " ဪ " အနီရင့် လင်းရိပ်မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းကိုချလိုက်မိတယ်။ ******* " အန်တီ နေသာရဲ့လား ဟင် " အနီရင့် နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး လူနာခုတင်နားမှာရပ်လိုက်တယ်။ " ကျွန်မက လင်းရိပ်ရဲ့သူငယ်ချင်းပါ ....ဒီည ညီမလေးကို ကျွန်မအိမ်ကို ခေါ်သွားခွင့်ပြုပါ အန်တီ...ညီမလေး အတွက် ဘာမှမပူပါနဲ့နော် လင်းရိပ် အမေက အနီရင့်ကို မော့ကြည့်ပြီး ခေါင်းကို အသာငြိမ့်ပြတယ်။အနီရင့်မှာ လင်းရိပ်ရဲ့ မိခင်ကို ကြည့်ပြီး ဆုံးပါးသွားပြီဖြစ်တဲ့ မိခင်ကို သတိရသွားမိတယ်။ပြီးတော့ လင်းရိပ်တို့မောင်နှမကိုလည်း ကရုဏာသက်သွားမိတယ် ။အိမ်တစ်အိမ်မှာ လူတစ်ယောက်မကျန်းမမာ ဖြစ်ပြီဆိုရင် ကျန်တဲ့သူတွေမှာ စိတ်သောက အပူအပင်တွေများရတာကို အနီရင့်ကကိုယ်တွေ့ကြုံခဲ့ရဖူးလို့ သိနေတယ်လေ။ အဲ့ဒီလိုအချိန်တွေမှာ ဘယ်လောက်ပဲ စိတ်ဓါတ်ကြံ့ခိုင်ပါစေ အားငယ်စိတ်ကတော့ ဝင်လာတတ်စမြဲပဲမဟုတ်လား။ ****** " ကျေးဇူးပါနော် ....မင်းရဲ့ ကျေးဇူးတွေက ကိုယ့်အပေါ်မှာ အရမ်းများနေပါပြီ " အနီရင့်တို့ ပြန်ခါနီးမှာ လင်းရိပ်က အနီရင့်နားကို ကပ်ပြီး ခပ်တိုးတိုးပြောလိုက်တယ်။အနီရင့်က လင်းရိပ်ရဲ့ချောင်ကျသွားတဲ့ မျက်နှာကိုကြည့်ပြီး စိတ်ထဲမကောင်းဖြစ်သွားမိတယ်။ " သူငယ်ချင်းတွေပဲ ဒါတွေ ပြောဖို့မလိုပါဘူး ...ဒါနဲ့ ရှင်ရော အိပ်ရောအိပ်ရရဲ့လားဟင် ...ရှင်လဲ တစ်နေ့လောက် ကောင်းကောင်း အနားယူ သင့်တယ် ..." အနီရင့် အပြောကို လင်းရိပ်က ခေါင်းကို အသာငြိမ့်ပြလိုက်တယ်။ *** "ဒါဆို အန်တီရောဂါက ခွဲစိတ်ကုသမှ ရတော့မယ့် အခြေအနေပေါ့ ဟုတ်လားညီမ " အနီရင့်တို့နှစ်ယောက်သား အိမ်ကို ရောက်ပြီး ရေမိုးချိုး စားသောက်ပြီးတာနဲ့ စကားထိုင်ပြောနေကြတုန်း အနီရင့်က လင်းရိပ်တို့ မိခင်ရဲ့ အခြေအနေကို မေးလိုက်တယ်။ လင်းရိပ်ရဲ့ ညီမလေး ပြောပြတဲ့ သူတို့မိခင်ရဲ့ရောဂါ အခြေအနေကို သိလိုက်ရတော့မှ လင်းရိပ်ရဲ့ ရပ်တည်မှုကို အနီရင့် နားလည်သဘောပေါက်လာမိတယ်။ "အဖေရှိတုန်းကတော့ ဒီလောက် အခြေအနေမဆိုးပါဘူးမမရယ်....အဖေမရှိတော့ အစ်ကို့ တစ်ယောက်တည်းလုပ်စာနဲ့ အိမ်နဲ့ခြံကိုပါရောင်းလိုက်ရတော့ အမေလဲ စိတ်ဓါတ်ပိုကျသွားတယ်ထင်တယ်....ဦးလေးတို့ခြံမှာ ပြောင်းနေပြီးကတည်းက ရောဂါကပိုဆိုးလာတော့တာပဲ...ညီမတို့လဲ အစ်ကို့ကို သနားလှပါပြီ " အနီရင့် လင်းရိပ်တို့ မိသားစုအကြောင်းကိုသိလိုက်ရတော့ စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားမိသလို လင်းရိပ်နေရာကနေ ၀င်ပြီး ခံစားကြည့်လိုက်တော့ ရင်ထဲပါ မွန်းကြပ်လာသလိုလိုခံစားလိုက်ရတယ်။ ****** " ဟို ....မအားလို့နော် မောင် ....အခုတလော အမေက ကျန်းမာရေး နည်းနည်း ချူချာနေလို့ ပိတ်ရက်တွေဆို အိမ်အလုပ်တွေကို နှင်းပဲ လုပ်နေရတယ်လေ .... ဆေးရုံကိုလာဖို့ တောင် နှင်းမှာ မအားနိုင်ဖြစ်နေလို့ မောင့်ကို အားနာနေမိတာ... ညနေကျရင်တော့ အချိန်လုပြီး ဆေးရုံကို ရအောင် လာခဲ့ပါမယ် မောင်ရယ်...." လင်းရိပ်လက်ထဲက ဖုန်းကို ချပြီးတော့ ငိုင်တွေ သွားမိတယ် ။ချစ်သူနဲ့မတွေ့ရတာကြာပြီမို့ လွမ်းလွန်းလို့ ပိတ်ရက်မှာတွေ့ရအောင် ဖုန်းဆက်လိုက်တော့ ချစ်သူရဲ့ မအားဘူးဆိုတဲ့ စကားကြောင့် လင်းရိပ် စိတ်ဓါတ် ပင်ကျသွားမိတယ်။သူ့မှာချစ်သူနဲ့တွေ့ချင်လွန်း၍ အလုပ်များကိုပင် ရက်ရွှေ့ဆိုင်းခဲ့ရတာ။ တကယ်ဆို တနင်္ဂနွေနေ့ဆိုတာ လင်းရိပ် အတွက် ဧည့်သည်တွေပြည့်နေတဲ့နေ့မျိုး မဟုတ်လား။ ***** ပျော့တွဲချင်နေပြီဖြစ်တဲ့ မျက်နှာပြပေါ်မှာ မိတ်ကပ်တွေက ထူလပျစ်ထလို့။ရေမွှေးနံ့ကလည်း အကောင်းစားဟော်တယ်ခန်းမှာသုံးထားတဲ့ မွှေးရနံ့ ချိုချိုအီအီတွေကိုပါ ဖုံးလွှမ်းနိုင်လောက်အောင်အထိ အနံ့ကပြင်းလွန်းလှတယ် ပြောရလေမလား။ လင်းရိပ် အိပ်ရာပေါ်ကထလိုက်ပြီး နာရီကို ကြည့်လိုက်တယ်။ လင်းရိပ်နာရီကြည့်နေတုန်း အန်တီကြီးက နောက်ကျောကနေ လင်းရိပ်ကိုသိုင်းဖက်လာတယ်။ "ပြန်တော့ မလို့လား မောင်လေး .. အချိန်က ပြည့်သွားပြီလား .... အချိန်ကလဲမြန်လိုက်တာ" အန်တီကြီးက ပြောရင်းနဲ့လင်းရိပ် ခန္ဓာကိုယ်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ်နဲ့ ပွေ့ဖက်လိုက်ပြန်တယ်။

" ဪ ရှင်ကို ...ဖုန်းနံပတ် ပြောင်းနေလို့ ...ဒါနဲ့ ထူးထူးဆန်းဆန်း အနီရင့်ကို ဖုန်းဆက်တော့ ...ကိစ္စရှိလို့လားဟင် ..ပြောလေ ... ပြောပါ " " ဟို ..ဟို ....ဒီလိုပါ ...မင်းဆီမှာ အကူအညီလေးတောင်းချင်လို့ ......." လင်းရိပ်က အားတင်းပြီး အနီရင့်ကို ပြောပြ အကူအညီတောင်းလိုက်တယ်။ လင်းရိပ် စကားဆုံးတော့ သူမဘက်က ချက်ချင်း စကားသံထွက်လာတယ် .." " ရပါတယ် လင်းရိပ်ရဲ့ ...ရှင်ကလဲ အစကတည်းက အနီရင့်ကို ပြောတာမဟုတ်ဘူး ရှင်နဲ့ ကျွန်မက သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်နေပြီလေ...တစ်ယောက်အခက်အခဲကို တစ်ယောက်နိုင်သလောက် ကူညီပေးကြပါမယ်ဆို ...ကဲပါ ...ရှင်ညီမလေးကို ကျွန်မလာခေါ်မယ် ဟုတ်ပြီလား ...ဆေးရုံကပဲ စောင့်နေ " အနီရင့်နဲ့ ဖုန်းပြောပြီးသွားတော့ လင်းရိပ် တော်တော်လေး ဝမ်းသာသွားမိတယ်။စိတ်ထဲမှာလဲ တော်တော်လေး ပေါ့ပါးသွားရတယ် ။ ***** " အစ်ကိုရယ် ညီမက အဆင်ပြေပါတယ် ... ဒီမှာ အိပ်ရတာ အိပ်ရေးဝပါတယ် အစ်ကိုရဲ့ " ညိမဖြစ်သူကို ကြည်ပြီး လင်းရိပ်က ပြောလိုက်တယ်။ " ကဲပါ အလတ်မရယ် ... အစ်ကို ပြောတာနားထောင် ဟုတ်လား ... အစ်ကို့သူငယ်ချင်းက မိန်းခလေးပါ ...ပြီးတော့ တစ်ယောက်တည်းနေတာ ... နင့်အတွက် စိတ်ချရပါတယ် ...သူ့အိမ်မှာ တစ်ညလောက် လိုက်အိပ်လိုက် ဟု ဇာပြီလား ... မနက်ကျရင်လဲ အေးဆေးမှာ လာ ... ကဲပါ ထ ...သူလာခေါ်ရင် အဆင်သင့် ဖြစ်အောင် ပြင်ဆင်ထားတော့ " *** ** အနီရင့် ကားပေါ်ကဆင်းလိုက်ပြီး ကားဆရာကို အပြန်ပါ စောင့်နေဖို့ မှာလိုက်တယ် ။ပြီးတော့ လမ်းမှာဆင်းဝယ်လာခဲ့တဲ့ အသီးအနှံနဲ့မုန့်ထုတ်တွေကို ယူလိုက်တယ်။ဆေးရုံပေါ်တီကိုအောက်မှာ အဆင်သအဆင်သင့်စောင့်နေတဲ့ လင်းရိပ်က အနီရင့်ကို မြင်တော့ ခြေလှမ်းစပ်ကျဲကျဲ လျှောက်လာပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်။ " ဘာတွေ ဝယ်လာတာလဲ...ဘာမှမဝယ်လာပါနဲ့ ဆို " ############## အပိုင်း ၁၁ ဆက်ရန် ဧကြည်ဖြူ စာမူတိုတာလေးတော့ နားလည်ပေးကြပါနော် ဝမ်းစာအတွက်တစ်ဖက်က ငွေရှာနေရလို့ပါ

အနီရင့်ဆိုဖာခုံပေါ်မှာ ထိုင်ရင်းကနေ အံကိုတင်းတင်းကြိတ်ထားမိတယ်။အနီရင့်တို့ လက်ထပ်ဖို့ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အဆင်မပြေဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုတာကို စိတ်ထဲက တွေးခဲ့မိပေမဲ့ ဒီလိုကြီး လက်တွေ့ကြုံလိုက် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ခံစားလိုက်ရတယ်။ ******* " အမေ နေသာရဲ့လား ..." လင်းရိပ်က လူနာစောင့်ခုံမှာဝင်ထိုင်လိုက်ရင်း အမေ့ကို မေးလိုက်တယ်။အမေက လင်းရိပ်ကိုကြည့်ပြီး ခေါင်း အသာငြိမ့် ပြပြီး လေသံခပ်ယဲ့ယဲ့နဲ့ ပြန်ဖြေတယ်။ " သက်သာပါတယ် သားရယ် ... သားရော ပင်ပန်းနေပြီလား " " မပင်ပန်းပါဘူး အမေရယ် ... သားတို့အတွက် ဘာမှမပူနဲ့ ...အမေကျန်းမာအောင် နေပါနော် " လင်းရိပ် အမေ့ကို ပြန်ဖြေလိုက်ရင်း ညီမဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်မိတယ်။ညီမလေးခမျာ နေ့နေ့ညည လူနာစောင့်ခုံတန်းလေးပေါ်မှာပဲ နေနေရတော့ အအိပ်မမှန် ၊ အစားမမှန် ဖြစ်နေပုံရတယ် ။ ညီမလေးကိုကြည့်ရတာ အတော်လေး ပိန်သွားတာမို့ လင်းရိပ် စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားမိတယ်။တစ်ရက်လောက် ညီမလေးကို စိတ်အေးလက်အေးနဲ့ ခြေဆန့်လက်ဆန့်အိပ်ရေးဝဝအိပ်စေချင်မိတယ်။ရန်ကုန်မှာက ဆွေမျိုးလဲ မရှိ။လင်းရိပ်ရဲ့ အဆောင်ကိုလဲ ခေါ်သွား လို့က မရပြန်။ လင်းရိပ် ညီမဖြစ်သူကို ကြည့်ရင်း စဉ်းစားနေမိတော့ ခေါင်းထဲကို အရင်ဆုံးပေါ်လာတာက ချစ်သူနှင်းသိရိပဲ ။ချစ်သူကို ပြောကြည့်ရကောင်းလားလို့ လင်းရိပ် တွေးနေမိတယ်။ " အစ်ကို ...ဘာဖြစ်လို့လဲ " လင်းရိပ်ရဲ့ ညီမဖြစ်သူက သူမကို စိုက်ကြည့်နေတဲ့ အစ်ကိုဖြစ်သူကို မေးလိုက်တယ်။ " မဟုတ်ပါဘူး ညီမလေးရယ် ... ညီမလေးကို တစ်ညလောက် အိမ်မှာ အိပ်ရေးဝအိပ်စေချင်လို့ပါ ညဘက် အစ်ကို တစ်ယောက်တည်း စောင့်လို့ရပါတယ်..." " ရပါတယ် အစ်ကိုရယ် ... ဒီမှာလဲ အိပ်ဖြစ်ပါတယ် " လင်းရိပ် သက်ပြင်းမောကို ချလိုက်ပြီး ခပ်လှမ်းလှမ်းကို ထွက်လာခဲ့လိုက်တယ်။တော်ကြာ ညီမဖြစ်သူပါ လဲသွားရင် ဒုက္ခများပေလိမ့်မယ်။ အငယ်ကောင်ကို ခေါ်ဖို့ကျတော့လည်းမဖြစ်နိုင် အခုတောင် ညီမလေးမှာ လင်းရိပ် ရောက်လာရင် ထိုင်စရာနေရာ ရှိလာမဟုတ်ဘူး။ ဖြစ်နိုင်ရင် နားနားနေနေ နေ့လို့ရအောင် သီးသန့်ခန်း ငှားပေချင်ပေမဲ့ ဆေးရုံမှာရက်ရှည်လများ နေ့ရမှာမို့ ဆေးရုံစရိတ်ကို တတ်နိုင်သမျှချွေတာနေရတာပင်။ လင်းရိပ် စဉ်းစားတွေးနေမိရင်း ချစ်သူဆိကို ဖုန်းခေါ်လိုက်မိတယ်။ "ဟယ်လို" မတွေ့ရတာကြာပြီ ဖြစ်တဲ့ ချစ်သူရဲ့ အသံချိုချိုလေးကို ကြားလိုက်ရတော့ လင်းရိပ်ပျော်သွားမိတယ်။ "ဟယ်လို နှင်း ..နေကောင်းတယ်မဟုတ်လားဟင် ...နှင်းကို မောင် အရမ်းသတိရတာပဲ " လင်းရိပ်ဘက်က ပြောနပေမဲ့ တစ်ဖက်မှ ချစ်သူရဲ့ အသံက တိတ်ဆိတ်နေတာမို့ လင်းရိပ်မေးလိုက်တယ် ။ "ဟယ်လို နှင်း ...မောင် ပြောတာကြားလား ....နှင်းနေကောင်းရဲ့လား ဟင် " လင်းရိပ် ထပ်မေးလိုက်မှ နှင်းသီရိရဲ့ အသံက ထွက်လာတယ်။ " နေကောင်းပါတယ် ... ပြောလေ ..ဘာပြောမလို့လဲ " တကယ်တမ်း ရှင်းသိရိ မေးလိုက်တော့ လင်းရိပ်ရဲ့ နှုတ်တွေ ဆွံ့အသွားရပြီး နှင်းကို တော်တော်နဲ့ ပြောမထွက်ပြန်။ အတော်လေးကြားမှာ လင်းရိပ် သတ္တိုမွေးပြီး ထုတ်ပြောလိုက်တယ်။ " ဟို ... ဟိုလေ နှင်းကို အကူအ ညီလေး တစ်ခုလောက် တောင်းချင်လို့ပါ....ဒီ...ဒီလိုပါ ....မောင့်ရဲ့ ညီမလေးကို နှင်းတို့အိမ်မှာ တစ်ညလောက် အိပ်ခွင့်ပေးလို့ ရမလားလို့ ...ညီမလေးကို ကြည့်ရတာ အိပ်ရေးတွေပျက်ပြီး အရမ်းပင်ပန်းနေတဲ့ပုံပေါက်နေလို့ ..." လင်းရိပ်ရဲ့ စကားဆုံးတော့ နှင်းသီရိဘက်က အတန်ကြာတိတ်ဆိတ်သွားတယ်။ပြီးတော့မှ နှင်းသီရိက အသံခပ်တိုးတိုးလေးနဲ့ ပြန်ပြောတယ်။ " အားနာလိုက်တာ မောင်ရယ် ...အိမ်မှာက မောင်လေးရဲ့ သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်လဲ ရောက်နေလို့ပါ...ဟိုလေ နှင်း ဘယ်လို ကူညီရ မရဲ စဉ်းစားလိုက်ပါအုံးမယ် " နှင်းသီရိရဲ့စကားကြောင့် လင်းရိပ်စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားမိပေမဲ့ ချစ်သူစိတ်ညစ်သွားမှာစိုးလို့ အမြန်ပြန်ပြောလိုက်ရတယ်။ " ရပါတယ် နှင်းရဲ့ ... ဘာမှစိတ်မကောင်း မဖြစ်နဲ့ ဟုတ်ပြီလား ..အလုပ်ထဲက အစ်မအိမ်မှာ အိပ်လို့လဲရတယ် ... မောင်က တမင် ညီမလေး ကို နှင်းနဲ့ တွေ့စေချင်လို့ အကြံအဖန်လုပ်လိုက်တာပါ " လင်းရိပ် ချစ်သူကို ရယ်ရယ်မောမောနဲ့ ပြောပြီး ဖုန်းကို ချလိုက်တယ်။ကျောလေး တစ်နေရာစာချဖို့ ခက်ခဲလိုက်တဲ့မြို့။ငွေရှိရင် ကြိုက်တဲ့တည်းခိုခန်း သွားတည်းလို့ရပေမဲ့ ညီမဖြစ်သူကို လင်းရိပ်စိတ်မချနိုင်။ လင်းရိပ်ခေါင်းတွေ ပူအောင် စဉ်းစားနေမိရင်း တစ်စုံတစ်ယောက်ကို စဉ်းစားလိုက်မိတယ်။ သူမကတော့ သူငယ်ချင်းတွေအဖြစ်ခင်မင်ရအောင် ပြောခဲ့ဘူးတယ်။ အကူအညီ တောင်းလို့ ရနိုင် ၊မရနိုင်တော့ လင်းရိပ် မသိ။ သေချာတာက သူမရဲ့အိမ်မှာ သူမတစ်ယောက်တည်းနေတာ ။ပြီးတော့ သူမက ယုံကြည်စိတ်ချလို့ရတဲ့သူတစ်ယောက်။လင်းရိပ် ဘာမှတွေးတော မနေတော့ဘဲ သူမဆီကို ဖုန်းခေါ်လိုက်တယ်။ " ဟယ်လို " သူမရဲ့ ထူးသံကိုကြားတော့ လင်းရိပ် ဘာပြောရမှန်းမသိ တွေဝေနေမိပြန်တယ်။ " ဟယ်လို ...ဘယ်သူပါလဲ ရှင် " ဒုတိယ အကြိမ်မြောက် သူမရဲ့ မေးသံ အဆုံးမှာ လင်းရိပ် အရဲစွန့်ပြီး ထူးလိုက်ရတယ်။ " ဟို ... ဟို ကျွန်တော် လင်းရိပ်ပါ အနီရင့် " လင်းရိပ် စကားဆုံးတော့ သူမရဲ့အသံကိုထပ်ကြားလိုက်ရတယ်။

ဧကြည်ဖြူ "ရင်ဘတ်ပေါ်က နှင်းဆီ " အပိုင်း (၁၀) **** ကျောခိုင်းသွားတဲ့ လင်းရိပ်ကို ကြည့်ပြီး အနီရင့်ရဲ ရင်ထဲမှာ စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားမိတယ်။အနီရင့် မေးတုန်းကတော့ ဒီအလုပ်ကို နေ့ခင်းဘက်မလုပ်ပါဘူးလို့ပြောသွားခဲ့တယ်လေး။ဒီလိုနဲ့ အမျိုးသမီးကြီးရဲ့ ဆွေမျိုးသားချင်း တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ တွေ့ရင် ဘယ်လိုများလုပ်လေမလဲ။နေ့ခင်းကြောင် တောင်ကြီးမို့ အလွတ်ရုန်း၍ တော့ ရမယ်မထင်။အနီရင့် ကိုယ့်ဘာသာတွေးနေရင်း သက်ပြင်းကို ဟူးခနဲ မှုတ်ထုတ်လိုက်မိတယ်။ "နီ မင်းဘာကြည့် နေတာလဲ ... အဲဒီလိုကောင်ကို ရုပ်ချောတယ်ဆိုပြီး သွားကြည့်မနေနဲ့ ...တွဲလာတဲ့ သူက အဘွားကြီး သေချာတယ် အဲ့ဒီကောင် ချူစားနေတဲ့ပိုင်းလုံး ဆိုတာ " ကိုဘုန်း စကားကြောင့် အနီရင့် စိတ်ပျက် သွားမိတယ်။ လင်းရိပ် ပိုင်းလုံး ဟုတ်တာ မဟုတ်တာက အနီရင့်နဲ့ မဆိုင်။ဒါပေမဲ့ အနီရင့် ချစ်ရတဲ့သူက ဒီလိုမျိုး တစ်ဖက်သားကို ပြောဆိုတတ်တဲ့ အကျင့်ရှိတာကို သဘောမကျပါ။ **** "ရတယ် ကိုဘုန်း အနီရင့် ပဲသယ်သွားလိုက်တော့မယ် . ..." အနီရင့်က ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ပြီး ကိုဘုန်းကို ပြောလိုက်တယ်။ကိုဘုန်းက ကားတံခါးကို ဖွင့်ဆင်းလာပြီး " ဘာရတာလဲ ... ကိုယ့်ကို အိမ်ကို မခေါ်ချင်တဲ့ သဘောလား " "အဲ့ဒီလို မဟုတ်ပါဘူး ...ကိုဘုန်းမအားမှာစိုးလို့ ပါ .." " အားတယ် ... ဒီနေ့ ကိုယ့်ချစ်သူ့အတွက် အချိန်ယူထားတယ် " ပြောပြီး ကို ဘုန်းက အထုတ်တွေကို ဆွဲပြီး အနီရင့်လက်ကိုပါ ဆွဲလိုက်ပြီး တိုက်ခန်း လှေကားတွေအတိုင်း ရှေ့က တက်သွားတယ်။ ကိုဘုန်းရဲ့ အပြူအမူကြောင့် အနီရင့်ရဲ့ အမှတ်မရှိတဲ့နှလုံးသားက တထိတ်ထိတ် ခုန်လှုပ်လာပြန်တယ်။ ***** " ကိုဘုန်း ထမင်းစားမလား ... ချက်လိုက်မယ်လေ " " ပင်းပန်းပါတယ်ကွာ .... မချက်နဲ့ ဆိုင်မှာ သွားစားကြတာပေါ့ ...ဒီမှာလာထိုင်နေပါကွာ ... မျက်စိကို နောက်နေတာပဲ " မြတ်ဘုန်းက ပြောရင်းအနီရင့်လက်ကို ဆောင့် ဆွဲလိုက်တာမို့ အနီရင့်ခန္ဓာကိုယ်ပေး မြတ်ဘုန်း ဘေးကို စွေ့ခနဲ ရောက်သွားတယ်။ အနီရင့် မသိမသာလေး သူမရဲ့ခန္ဓာကိုယလေးကို ဆတ်ခနဲ ကျုံ့လိုက်မိတယ်။ပြီးတော့ ကိုဘုန်းရဲ့လက်တွေက အနီရင့်ကိုယ်လုံးလေးကို ဆွဲဖက်လိုက်တယ်။ အနီရင့် ဖျက်ခနဲ ရုန်းထွက်လိုက်မိပြီး အယောင်ယောင် အမှားမှားနဲ့ ပြောလိုက်မိတယ်။ " ခဏလေး ကိုဘုန်း ... အနီရင့် ရေသောက်ချင်လို့ပါ " အနီရင့် တလှပ်လှပ်ခုန်နေတဲ့ ရင်ကို လက်လေးနဲ့ အသာဖိပြီး ရေခဲသေတ္တာ ရှိရာကို လျှောက်လာခဲ့တယ်။အနီရင့် ဘဝကို နစ်မွန်းစေမဲ့ အမှားမျိုးတွေ နောက်ထပ် နောက်ထပ် မမှားချင်တော့ဘူး။အနီရင့်ရဲ့အသက်အရွယ်နဲ့ ဆို တင့်တင့်တယ်တယ် အိမ်ထောင် ပြုသင့်ရပြီလေ။ အနီရင့် ကိုဘုန်းအတွက်ပါ အအေးတစ်ဘူး ယူခဲ့လိုက်ပြီး ကိုဘုန်းရဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာ ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။ " ကိုဘုန်းကို ပြောစရာရှိတယ် " " ပြောလေ ... စကားပြောတာများ အထူးအဆန်း လုပ်သေးတယ် " " အနီရင့်တို့ ဒီနှစ်ကုန်မှာလက်ထပ်ကြမလား ကိုဘုန်း ... အဖေ့ကို အကြောင်းကြားလိုက်မယ်လေ " ရုတ်တရက် ပြောလိုက်တဲ့ အနီရင့်ရဲ့စကားကြောင့် မြတ်ဘုန်း အံ့ဩသွားတယ်။ " ဘာ.... ဘာပြောတယ် နီ .... ရုတ်တရက်ကြီး ဘာလို့လဲ ..ဘာမှလဲ မပြင်ဆင်ရသေးဘဲ " ကိုဘုန်းရဲ့ စကားကြောင့် အနီရင့် စိတ်တိုသွားမိပြီး လေသံမာမာနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ " ဘယ်လို ရုတ်တရက်လဲ ကိုဘုန်းရဲ့ ... ကိုဘုန်းနဲ့နီတွဲလာတာ ဆယ်နှစ်ပြည့်တော့မယ်လေ...ပြီးတော့ ဘာပြင်ဆင်စရာလိုသေးလို့လဲ....ခန်းမတစ်ခုငှါးပြီး အသိမိတ်ဆွေနည်းနည်း ဖိတ်လိုက်လဲ ရတာပဲ ..." " ဟာကွာ ....မင်းပြောပုံက ကလေးကစားနေတာကျနေတာပဲ လွယ်လိုက်တာ နီရယ်... မိဘတွေကို အရင်တိုင်ပင်ဖို့ မတွေး ဘူးလား " " တိုင်ပင်လေ ....မိဘတွေလဲ သိနေတာပဲ...အဓိက က ကိုဘုန်းအိမ်ကိုပြောလိုက်ပေါ့ " " ဒါနဲ့ ဘာလို့ လောနေတာလား ... ဒီတိုင်းနေတာ ဘာပြဿနာရှိလို့လဲကွာ... ခုလဲ ကိုယ်တို့တွေ့ချင်တဲ့အချိန် အေးဆေးတွေ့လို့ရတာပဲ ...ကိုယ်တော့ ကိုယ်ပိုင်အိမ် ခြံလေးရမှ လက်ထပ်ဖို့တွေးထားတယ်..." ကိုဘုန်းရဲ့ စကားကြောင့် အနီရင့်စိတ်ထဲ ဒေါသတွေ တလိပ်လိပ်ထွက်လာတယ်။ " တော်တော့ ကိုဘုန်း ... လက်ထပ်ပြီးရင် ဒီမှာ နေတော့ ဘာဖြစ်လို့လဲ ...ကိုဘုန်းကိုရှင်းရှင်းပဲ မေးမယ် ... အနီရင့်ကို လက်ထပ်ဖို့ စိတ်ကူး မရှိဘူးလား ..." " ဟာ ..ဘာပြောလိုက်တယ် နီ ...မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ ...ဘယ်သူက လက်မထပ်ချင်ဘူး ပြောလို့လဲ ခဏလောက်စောင့်ဖို့ပဲ ပြောတာလေ " " စောင့်ရအောင် ဘာကိုစောင့်ရမှာလဲ ...ဒီထက်ပိုပြီး ဘာကို စောင့်ရမှာလဲပြော ... ပတ်ဝန်းကျင်ကလဲ အနီရင့်တို့ကို မေးငေါ့ချင်နေပြီ " " ပတ်ဝန်းကျင်ဟုတ်လား ....မင်းက ဘယ်တုန်းကများ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဂရုစိုက်ဖူးလို့လဲ ...မင်းနေချင်သလို နေနေတာကို ဘာအခုမှ ပတ်ဝန်းကျင်လဲ..." " ကိုဘုန်း " အနီရင့် စိတ်တိုတိုနဲ့ ကိုဘုန်းကို အော်ပစ်လိုက်တယ်။ "တော်ပြီကွာ စိတ်ရှုပ်လာပြီး ကိုယ်ပြန်တော့မယ် " ပြောပြီးတာနဲ့ မြတ်ဘုန်း ခြေလှမ်းကျဲကြီး တွေနဲ့ တိုက်ခန်းအပြင်ကိုထွက်ခဲ့လိုက်တယ်။