အချစ်/အလွမ်း/ လျှို့ဝှက်သဲဖို ရသစုံ ဝတ္ထုများ ဧကြည်ဖြူ

အလှပြင်ဆိုင်ရှေ့မှာကားရပ်ခိုင်းလိုက်ပြီး ကားပေါ် ကနေ အလင်းချိုဆင်းလိုက် တာနဲ့ တစ်ပြိုင် မမမိုးကဆိုင်ရှေ့ကိုထွက်လာပြီးပျူပျူငှာငှာနဲ့ကြိုနေတယ်။ဖော်ဖော်ရွေရွေရှိလှတဲ့ မမမိုးကိုကြည့်ပြီး အလင်းချို ခင်မင်မိသွားတာတော့ အမှန်ပဲ။မမမိုးရဲ့နောက်ကနေ ဆိုင်ထဲကိုအလင်းချိုလိုက်ဝင်လာခဲ့မိပြီး ဆိုင်ရဲ့ခမ်းနားမှုကို တအံ့တသြ ငေးမောကြည့်နေမိတယ်။အလှပြင်ဆိုင်ဆိုပေမဲ့ အလင်းချိုတို့ရပ်ကွက်က အလှပြင်ဆိုင်တွေလို လမ်းမဘေးမှာ ကပ်ဆောက်ထားတဲ့ ခပ်သေးသေးအလှပြင်ဆိုင်မျိုးမဟုတ်ဘူးလေ။ခြံနဲ့၀န်းနဲ့ သပ်သပ်ရပ်ရပ်သားသားနားနားသီးသီးသန့်သန့် ရှိတယ်။ဆိုင်ထဲမှာလဲ ခေတ်မီအသုံးအဆောင်တွေနဲ့ ဆိုင်က ခမ်းနားလွန်းလှတယ်။ဧည့်သည်တွေ ထိုင်စောင့်ဖို့လုပ်ပေးထားတဲ့နေရာကဆိုတာလဲ ဆိုဖာခုံကြီးတွေနဲ့ တခမ်းတနားပဲ။ "ထိုင်အုံး ညီမ ....ကျေးဇူးတင်လိုက်တာကွယ် ... မမကိုယ်တိုင်လာဖို့ကို မအားလို့လေ ... အိမ်မှာအေးဆေးပဲမဟုတ်လား ..ခေါင်းလျှော်သွားပါလားညီမလေး ....ဒီအထိလာပို့တာကျေးဇူးတင်လွန်းလို့ ...တစ်ခုခုတော့ ပြန်လုပ်ပေးပါရစေနော်" "မဟုတ်တာ မမရယ် ... အလင်းက အလကားလာပေးတာမှမဟုတ်တာ ..." "မရဘူးကွာ ..တို့ဆိုင်ကို လာရင် အလှပြင်ပေးလိုက်ရမှကိုကျေနပ်မှာ...ပြင်သွားပါနော် ..ဆံပင်ကို မညှပ်ဘဲပုံပဲ သွင်းပေးလိုက်ပါ့မယ်...မယုံရင် ကြည့်နေ ငါ့ညီမ လုံးဝလှသွားမှာနော် " အလင်းချိုက အတန်တန် ငြင်းနေပေမဲ့ ငြင်းလို့မရတဲ့အဆုံးမှာ ခေါင်းလျှော်တဲ့ စင်ပေါ်မှာ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လှဲချလိုက်တယ်။ ငြင်းလို့မရဘူးဆိုတာထက် မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ ပင်ကိုယ်လှချင်ပချင်စိတ်ကြောင့်လည်းပါမယ် ထင်ပါတယ်။အလာတုန်းက နေမခ တို့ ခြံရှေ့မှာ ဆုံခဲ့ရတဲ့ လှပလွန်းတဲ့ အမျိုးသမီးနဲ့ ချောမော ကြည့်ကောင်းနေတဲ့ နေမခကို ပြန်မြင်ယောင်လိုက်မိပြီး အလင်းချို ကိုယ်တိုင် မသိလိုက်ပါဘဲ အလှပြင်ဖို့အတွက် သဘောတူလိုက်မိတယ်လေ။ ~~~ ခေါင်းလျှော်ပြီးတော့ ဆံပင်ညှပ်တဲ့ခုံမှာ ပြောင်း ထိုင်လိုက်တဲ့အထိ အလင်းချို စိတ်နဲ့ လူနဲ့ မကပ်ချင်သေးဘူး။ မမမိုးကတော့ အလင်းချိုဘေးနားကနေ တောက်လျှောက်ကို ချီးမွမ်းစကားတွေပြောနေတာလေ။ "ငါ့ညီမက အလှတောင် မပြင်ရသေးဘူး လှနေပြီးသားပဲ .. ရိုစီရေ ညီမလေးကို အလှဆုံးဖြစ်နေအောင် ပြင်ပေးနော် ..ဆံပင်ပုံကိုလဲ လိုက်ဖက်အောင် ပုံသွင်းပေးပါကွယ် " ဆံပင်ဆိုတဲ့ စကားကြောင့် အလင်းချို ကိုယ့်ဆံပင်တွေကို ယောင်ယမ်းပြီးပြန်စမ်း ဆွဲယူလိုက်မိတော့ မမမိုးက ပြုံးစစနဲ့ရယ်ပြီး စတယ်။ "ဆံပင်ကို မညှပ်ပါဘူးကွယ် ... ညီမလေးမျက်နှာနဲ့ ပိုပြီးလိုက်ဖက်သွားအောင် ပုံပဲ သွင်းပေးမှာပါ " ~~~~~~~ ပြင်လို့ပြီးသွားတဲ့ အလင်းချိုကိုကြည့်ပြီး မိုးသူဇာရင်ထဲ မနာလိုစိတ်တွေဖြစ်ပေါ်လာတာကို မနည်းအောင့် အည်းထားလိုက်ရတယ်။အလင်းချိုရဲ့ အလှက အရိုင်းမဆန်ဘဲ မဟာဆန်ဆန် နဲ့ လှတယ်ဆိုတာမျိုး။မျက်ခုံးကထင်းထင်း။မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းလေးတွေမှာ ခပ်ပြေပြေ နဖူး ပြင်ကြောင့်အလှကမက လက်ဘဲ မဟာဆန်နေတာ။ဖြုန်းခနဲ ကြည့်ရင် မလှသလိုနဲ့ ကြည့်မိလေ ချောလှတာကိုမြင်လာလေဆိုတဲ့ အကြည့်ခံ အလှမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာလေ။ မှန်ထဲမှာမြင်နေရတဲ့ကိုယ့်ပုံကိုယ်ကြည့်ပြီး အလင်းချို အံ့ဩမယုံနိုင် ဖြစ်နေမိတယ်။ ခ ကလေးအတွင်းမှာ ဒီလောက်တောင်ပြောင်းလဲသွားတာကို အံ့ဩပြီးမယုံနိုင်ဖြစ်နေမိတယ်။တကယ်တော့ ဘာတွေ ဘယ်လိုပဲဖြစ်နေပါစေ မိန်းမဟာမိန်းမပဲ။မိန်းမတွေက လှချင်တာ။လှပကြည့်ကောင်းနေတဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ပုံရိပ်ကို မြင်တွေ့ရတဲ့အခါ စိတ်ဓါတ်တွေပါ တက်ကြွလာသလို ခံစားရတယ်။ ယုံကြည်ချက်တွေလဲ ရှိလာမိတယ်။အလှက စွမ်းအားတစ်မျိုးလားလို့တောင်ထင်မိလိုက်တယ်။ ဟုတ်တယ် လူတစ်ယောက်က စိတ်လှပေမဲ့လဲညစ်တီးညစ်ပတ် ဖြစ်သလိုနေရင်လဲ သူများအထင်သေးတာကိုခံရမှာပဲ ။ရုပ်လှပြီး စိတ်ယုတ်နေရင်လဲ အများက ရွံရှာကြမှာပဲ မဟုတ်လား။ သေချာတာက ဘယ်အရာမှ အစွန်းရောက်တာမကောင်းဘူးဆိုတာပဲ။အလင်းချို အနေနဲ့ရောဘယ်လိုအမျိုးအစားထဲမှာ ပါလဲဆိုတာကို အလင်းချိုမသိဘူး။ သေချာတာကတော့ မှန်ထဲမှာ မြင်နေရတဲ့ ကိုယ့်ပုံရိပ်ကိုယ်ကြည့်ပြီး အလင်းချိုကျေနပ်နေမိတယ်ဆိုတာပါပဲ။ "အလင်းက ... ပန်းဆိုင်ကို ဖြုတ်ပြီး အလုပ်သစ်ပြောင်းလုပ်မလို့လား " အလင်းချို မှန်ထဲက ကိုယ့်ပုံရိပ်ကို ငေးကြည့်နေမိ စဉ်မှာပဲ မမမိုးရဲ့ မေးသံကြောင့် အလင်းချို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ " အလုပ်သစ်ပြောင်းရမှာပေါ့ မမ ....ခြံကရောင်းလိုက်ပြီဆိုတော့ နေရာမရှိတော့ဘူးလေ " "ဟင် ဟုတ်လား ... ဘာအလုပ် ပြောင်းလုပ်ဖို့စိတ်ကူးထားလဲ ...အလှပြင်တာဝါသနာမပါဘူးလား ... အလင်းချိုသာ လုပ်ချင်တယ်ဆိုရင် မမဆိုင်မှာအလုပ်သင်အဖြစ် လုပ်လို့ရတယ်နော် ... သင်ရတာလဲ သိပ်မကြာပါဘူး.... မမတို့ကနေစရာလဲပေးတယ်နော် " "ဟုတ်ကဲ့ မမ .... အလှပြင်တဲ့ အလုပ်က အလင်းချိုနဲ့တော့ မနီးစပ်ဘူး...ဒါပေမဲ့ လူတစ်ယောက်ကို လှအောင် ပြင်ပေးလိုက်ရတာလဲ စိတ်ချမ်းသာစရာပဲနော် ... အပင်စိုက်တဲ့အခါ ပန်းပွင့်လေးပွင့်လာတာကို ကြည့်ပြီး ပျော်ရွှင်ရသလိုမျိုးပဲ ခံစားရမယ်ထင်တယ် "

ဧကြည်ဖြူ "သံယောဇဉ် ကမ်းပါး " အပိုင်း (၂၇ ) ****** အလင်းချို သစ်ခွပန်းအိုးနဲ့ နှင်းဆီပန်းအိုး သုံးလေးအိုးကို ရွေးထားလိုက်ပြီး ကားငှါးဖို့အတွက်ကားလမ်းမကိုထွက်ခဲ့လိုက်တယ်။ ကားလမ်းနဲ့ အိမ်က သိပ်တော့မဝေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်ကိုသွားသွားလမ်းထိပ်လမ်းလေးခွဆုံကျတဲ့ နေမခတို့အိမ်ကိုကျော်ပြီးမှ ကားလမ်းမကိုရောက်တာလေ။လမ်းလျှောက်လာခဲ့ရင်း နေမခတို့အိမ်ရှေ့ကိုရောက်တော့ ခြံထဲကို မသိမသာ လှမ်းကြည့်လိုက်မိတယ်။နောက်ရက်ဆိုရင် အန်တီနွယ်တို့ ပြန်ပြောင်းလာကြတော့မှာမိုးအိမ်က ပြင်ဆင်လို့ပြီးသလောက် ဖြစ်နေပြီ။အိမ်ထဲကိုလှမ်းကြည့်နေမိတုန်းမှာပဲ အိမ်ထဲကန်နေ့ နေမခ ထွက်လာတာကို တွေ့လိုက်ရတာမို့ ခြေလှမ်းတွေကို ခပ်သွက်သွက်လှမ်းလိုက်ရတယ်။ ~~~~~.... နေမခ အိမ်ထဲကထွက်လာတော့ အိမ်ရှေ့မှာအလင်းချို ကိုလှမ်းတွေ့လိုက်ရတာမို့ ခြေလှမ်းတွေကို ခပ်သွက်သွက်လှမ်းရင် : ခြံဝကို ထွက်ခဲ့လိုက်တယ်။အရင်နေ့က စကားပြောတာအဆင်မပြေထားတာမို့ ခပ်လန့်လန့်နဲ့ပဲ ခေါ်လိုက်ရတာ။ ခုတလော သူမပုံစံက အရင်တုန်းကလို နေမခပြောသမျှကို အူတူတူပုံစံလေးနဲ့ရယ်ပြီး နားထောင်နေတာမျိုးမဟုတ်တော့ဘဲဂျစ်တစ်တစ်နဲ့လေ။ " အလင်းချို မင်းဘယ်သွားမလို့လဲ " မတွေ့ချင်လို့ ခပ်မြန်မြန် လျှောက်နေပါတယ်ဆိုမှ နာမည်တပ်ပြီးလှမ်းခေါ်ခံလိုက်ရတော့ အလင်းချိုရဲ့ခြေလှမ်းတွေ့ တုံ့ခနဲရပ်တန့်သွားရပြီး နောက်ကို မရဲတရဲ ပြန်လှည့် ကြည့်လိုက်ပြီးပြန်ဖြေလိုက်ရတယ်။ "လမ်းထိပ်မှာ ကားသွားငှါးမလို့ပါ ...ပန်းအိုးသွားပို့မလို့ .." " အိမ်က ရှာပြီးသွားပြီလား ...ဘယ်ကိုပြောင်းမှာလဲ ...စကားအေးဆေး ပြောမလို့ကို မအားကြဘူးဖြစ်နေတယ် ... ခုလဲ အချိန်မရဘူး မဟုတ်လား ." နေမခက ပြောနေရင်းကနေ လက်ကနာရီကို ကြည့်လိုက်မိတယ်။ဒီနေ့ ကားသွားကြည့်ဖို့အတွက် ချိန်းထားတာမို့ အချိန်က သိပ်မရပြန်ဘူးလေ။ "အိမ်ကကြည့်တုန်းပဲ....မသေချာသေးဘူးလေ" အလင်းချိုရဲ့ မရေမရာအဖြေစကားကြောင့် နေမစိတ်ထဲမှာ ရှုပ်ထွေးသွားမိတယ်။မကြာခင် အိမ်ပြောင်းရတော့မှာကို အေးတိအေးစက်ပုံစံနဲ့လုပ်နေတာက စိတ်မရှည်ချင်စရာပုံစံမျိုးနဲ့လေ။ကိုယ်သာဆို အဲ့ဒီ လောက် စိတ်ညစ်စရာကောင်းတဲ့အိမ်ကနေ တစ်မိနစ်ပဲစောပြီး ထွက်ရထွက်ရ ထွက်လာမိမှာ ကျိန်းသေတယ်။ခုတော သူမပုံစံက အိမ်ရှင်အသစ်ရောက်လာတဲ့အထိ နေမယ့်ပုံမျိုးနဲ့ ။ သူမရဲ့ပုံစံကို နေမခ စိတ်မရှည်ချင်တော့။ "မင်း ..ငါတို့အိမ်မှာ လာနေမလား " "ဟင် " "တီ....တီ...တီ " နေမခရဲ့ စကားကို အလင်းချို အံ့ဩတကြီးဖြစ်နေမိတုန်းမှာပဲ ကားဟွန်းတီသံက ခပ်ကျယ်ကျယ်ထွက်ပေါ်လာတယ်။နှစ်ယောက်သားလန့်ပြီး ကားဆီကိုလှမ်းကြည့်လိုက်တော့ စံမဒီကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ "ငါသွားတော့မယ် " ဒါပဲပြောပြီး အလင်းချို နေရာမှ အမြန်ထွက်ခဲ့လိုက်တယ်။ ~~~~ "သူ့ကို မကြာခဏတွေ့ရတယ်နော် " နေမခ ကားပေါ်ကိုတက်လိုက်တာနဲ့ စံမဒီက ပြောလိုက်တယ်။ "ဟိုဘက်တစ်ခြံကျော်မှာနေတဲ့ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းလေ " " ဪ ... တော်တော်လေး ရင်းနှီးကြတာထင်တယ် .. အိမ်ပြောင်းတဲ့နေ့ကလဲ လာတယ်နော် " စံမဒီက နေမခရဲ့ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်ပြီး မေးလိုက်တယ်။ နေမခက စံမဒီကို တစ်ချက်မော့ကြည့်လိုက်မိတယ်။အဲ့ဒီအခါ စံမဒီရဲ့ အကြည်တွေထဲမှာ မေးခွန်းပေါင်းများစွာကို နေမခတွေ့လိုက်ရတယ်။တကယ်တော့ နေမခနဲ့ အလင်းချိုခင်မင်ရတဲ့ နှစ်ထက် စံမဒီနဲ့ ရင်နှီးခင်မင်ခဲ့ရတဲ့နှစ်က ပိုများတယ်။စင်္ကာပူမှာနေတဲ့ တောက်လျှောက်မှာလဲ နေမခအလုပ်အားရက်တွေဆိုရင် စံမဒီသွားရာနောက် လျှောက်လိုက်ခဲ့ရတာ။ ကိုယ့် ကျေးဇူးရှင်တွေရဲ့ သမီးမို့ လိုက်လိုက်လျောလျောဆက်ဆံခဲ့သလို ၊တစ်ဦးတည်းသော သမီးဖြစ်တဲ့ စံမဒီကလဲ နေမခအပေါ်မှာ ရင်းရင်းနှီးနှီးနွေးနွေးထွေးထွေးနဲ့ ဆက်ဆံပေးခဲ့တယ်။ အသက်သုံးနှစ်လောက်ပဲကွာခြားတဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ မောင်နှမဆွေမျိုးသားချင်းတွေလို၊မိတ်ဆွေသူငယ်ချင်းတွေလို့ ရင်းနှီးခင်မင်ခဲ့ကြတယ်။ နှစ်ယောက်ကြားမှာ ဒီထက်ပိုတဲ့ အခြေအနေတော့မဖြစ်သေးဘူး။ အဓိကက နေမခရဲ့စိတ်က ကိုယ်ပိုင်စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတစ်ခုကို မလုပ်နိုင် ခင်မှာ အချစ်ရေးကို ဦးစားမပေးချင်တာလဲပါတယ်။စံမဒီက နိုင်ငံရပ်ခြားမှာ အနေကြာလာသူပီပီ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောတတ်လေ့ရှိတယ်။ "မင်း သူ့ကို စိတ်ဝင်စားနေတာလား နေမခ ....ဒါမှမဟုတ် စိတ်၀င်စားခဲ့ဖူးတာလား " "ဗျာ " စံမဒီရဲ့ မေးခွန်းကြောင့် နေမခကြောင်တက်တက်နဲ့ ပြန်ထူးလိုက်မိတယ်။ "ဖြေရခက်နေတာလား ...မဖြေချင်လဲမဖြေပါနဲ့ ရတယ် " နေမခဘက်က ဘာမှပြန်မဖြေခင်မှာပဲ စံမဒီက သူ့မေးခွန်းကို ပြန်ရုပ်သိမ်းသွားတယ်။မသိမ်းလဲ နေမခမှာ ထွေထွေထူးထူးဖြေစရာမရှိပါ။ နေမခ ကားမောင်းနေစဉ်အတွင်း စံမီဒီ တစ်ယောက် ကားပေါ်မှာ ငြိမ်သက်စွာ လိုက်ပါလာခဲ့ရင်း စဉ်းစားတွေးတော့နေခဲ့ခယ်။ ~~~~~~ "ဟော ..အလင်းချို ရောက်လာပြီလား ...ဆိုင်ထဲ ၀လောလေ ညီမ ......"

"ဟဲ့ ... ဘာ မိလင်း ... ပန်းကန်တွေက ငါ့သမီးတွေကြောင့် ကွဲတာဟုတ်လား....စကားကို ကြည့်ပြောစမ်း ...အိုးတွေကိုလဲ ငါတို့က ကိုင်ပြီးရင် ပြန်သိမ်းတာ ...အိမ်မှာနင်တို့နှစ်ယောက်ပဲ ဒိုင်ခံရှိတာလေ ...ဘာကိစ္စ ငါ့သမီးတွေကို လွှဲချနေရတာလဲ" "ဒီအိမ်က ဘာပစ္စည်းကိုမှ... သမီးရော ဒေါ်လေးစန်းရော မဖျက်ဆီးဖူးဘူး ..." စကားဆက်ပြောချင်စိတ် မရှိအောင် အလင်းချိုစိတ်ထဲမှာ စိတ်ပျက် စိတ်ရှုပ်နေမိတယ်။ဒီထက်ဆိုးတာက အိမ်အတွက် ငွေအကြေရပြီးရင် ဝေစုခွဲကြတဲ့အခါ ဘယ်လောက်စိတ်ညစ်စရာကောင်းတာတွေနဲ့ ကြုံရအုံးမလဲဆိုတာကို တွေးမိရင် ခုချက်ချင်းကို ဒီအိမ်ကနေ ထွက်ပြေးသွားချင်နေမိတာ။ ~~~~ "တူ ...တူ...တူ " အလင်းချိုအိပ်ရာပေါ်ကို လှဲချလိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ ဖုန်းသံ မြည်လာတာမို့ ဖုန်းကို ကောက်ယူလိုက်တယ်။ "ဟယ်လို " "ဟယ်လို အလင်း ... နေကောင်းရဲ့လားဟင် ... မင်းအသံကတစ်မျိုးချည်းပဲ " "ကောင်းပါတယ် ကိုလင်းရယ် ..အိမ်တွေရှင်းနေရလို့ ပင်ပန်းသွားလို့ပါ...ကိုလင်းရောအလုပ်ကိစ္စ အဆင်ပြေရဲ့လားဟင် " " ပြေပါတယ် အလင်း ...ဒါနဲ့ ကားအတွက် ... ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကို ပြောထားပေးတယ် ..အလင်း ဘယ်ရက်လိုချင်လဲ " ဟန်သော်လင်းရဲ့စကားကြောင့်အလင်းချို အားနာသလိုဖြစ်သွားရတယ်။ "ဟော့တော့ ... အလင်းချိုက ကားငှါးပြီးသွားပြီကိုလင်းရဲ့ ....အလုပ်တွေများပြီး ကိုလင်းကို မပြောမိတာ....အားနားပါတယ် ..." "ဪ ...အဆင်ပြေသွားပြီလား ... ကားဖိုးကိုး အများကြီးပေးနေရအုံးမယ်" "သိပ်မပေးရပါဘူး ...ကျေးဇူးပါနော်ကိုလင်း...ကျန်းမာရေးလဲ ဂရုစိုက်အုံး " အလင်းချိုရဲ့ မှာနေတဲ့အသံလေးကို ကြားတော့ ဟန်သော်လင်း ရင်ထဲလှိုက်ခနဲ ခုန်လှုပ်သွားမိတယ်။ဒီစကားက ပြောရိုးပြောစဉ် စကားဆိုပေမဲ့ ဟန်သော်လင်းရင်ထဲမှာတော့ ကြည်နူးကျေနပ်သွားရတယ်။ "ဒါနဲ့..ကိုယ်ပြန်လာရင် ဘာလက်ဆောင် ၀ယ်လာရမလဲ ... မင်းမွေးနေ့လဲ နီးနေပြီမဟုတ်လား " " လက်ဆောင်ဆိုမှတော့ ပေးချင်တဲ့သူရဲ့ သဘောအတိုင်းပါပဲနော်..." "ဟုတ်ပြီလေ ... အဲ့ဒါဆို မင်းကြိုက်မယ်ထင်တာတွေ ရှာဝယ်ခဲ့မယ် ဟုတ်ပြီလား ...ဂွတ်နိုက်နော် " ~~~~~ "တူ ...တူ...တူ...." မနက်ဖြန်ကျရင်ပန်းအိုးတွေ လာယူတော့မှာမို့ ခြံထဲမှာ ပန်းအိုးတွေစီနေတုန်းဖုန်း မြည်လာတာမို့ အလင်းချို ဖုန်းကို လှမ်းယူပြီး ပြောလိုက်တယ်။ "ဟယ်လို ... " "ဟယ်လို ... အလင်းချိုလားဟင် " "ဟုတ်ပါတယ်ရှင် " တစ်ဖက်က အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ မေးသံသံကြောင့် အလင်းချို ပြန်ထူလိုက်မိတယ်။ "ညီမရေ .. တို့လေ မမမိုးပါ... မမှတ်မိဘူးလား...ညီမလေးက မမရဲ့ဖုန်းကို မမှတ်ထားဘူးပေါ့လေ...စိတ်တောင်မကောင်းဘူးကွာ " တစ်ဖက်က အမျိုးသမီးရဲ့ စကားကြောင့် အလင်းချို ချက်ချင်းလိုလို မှတ်မိသွားတယ်။ "ဪ ...ဟုတ်ကဲ့ မမ...မှတ်မိပါတယ် မမ " " မှတ်မိလို့ တော်သေးတာပေါ့ကွယ် ... ညီမကို မမရဲ့ဆိုင်လိပ်စာကတ်ပေးခဲ့တယ်နော် ရှိသေးတယ်မဟုတ်လား ... မမရဲ့ ဆိုင်ကို ပန်းအိုးလေးတွေ ပို့ပေးပါလားကွယ် .. ကားငှား လာခဲ့လေ ကားခပါ မမပေးမှာပါ " @@@@@@@@@@@@@@@@@ အပိုင်း ( ၂၇ ) ဆက်ရန် ဧကြည်ဖြူ

ဒေါ်အေးမြနွယ်သက်ပြင်းကို မသိမသာချလိုက်မိပြီး သားဖြစ်သူရဲ့ရှေ့ကနေ ထထွက်ခဲ့မိတယ်။ယောက္ခမတွေနဲ့ ယောကျာ်းဖြစ်သူက အကျင့်မကောင်းခဲ့ကြဘူးဆိုပေမဲ သားဖြစ်သူဆီမှာ စိတ်ရိုင်းလေးတွေ၀င်နေတာမျိုးကိုတော့ ဒေါ်အေးမြနွယ်သဘောမကျမိပါ။ ~~~~~ "နောက်လဆယ့်ငါးရက်နေ့မှာ အိမ်ကိုအပြီးပြောင်းပေးရမယ် ... အားလုံးအဆင်သင့်ပြင်ထားကြ " ကြီးကြီးမေက အလင်း ချိုနဲ့ဒေါ်လေးစန်း ကြားအောင် ပြောနေရင်းကနေ အိမ်ထဲက အဘွားပိုငတဲ့အိုးခွက်ပန်းကန်တွေပါမကျန် ပစ္စည်းတွေကို နှစ်ပုံပုံနေတယ်။တစ်ချက်တစ်ချက်လဲ ငြင်းသံခုန်သံတွေကိုပါကြားရတယ်။ "မကြီးတို့က အိမ်ထောင်ပရိဘောဂပြည့်စုံနေပြီပဲ ... ဒီဆက်တီခုံတွေကို အေးယူလိုက်မယ် ....အိမ်ကအသစ်ဆိုတော့ ဘာမှမရှိသေးဘူး " "ဟဲ့ ...အဲ့ဒီလိုတော့ ရမလား အေ.. ဒါတွေက ကျွန်းအစစ်တွေဟဲ့.မင်း တန်ဖိုးကနည်းတာမဟုတ်ဘူး ... တစ်ယောက်တည်းတော့ ယူလို့ဘယ်ရမလဲ ... လိုချင်တဲ့သူက ငွေထုတ်အမ်းမှပေါ့ " " ဪ မကြီးရယ် ...အေးက ကျန်တာတွေ ဘာတစ်ခုမှမယူတော့ပါဘူး " "အိုအေ ...မရပါဘူး ... ငါ့အိမ်က ဆိုဖာတွေလဲ မကောင်းတော့လို့ လဲရတော့မှာ " ညီအစ်မတွေ ပစ္စည်းတွေ ခွဲရင်း စကားတွေ များနေကြတာ။ အဘွားကတော့ အခန်းထဲမှာ တအီအီနဲ့ကြိတ်ငိုနေရှာတယ်။အဘွားတစ်သက်လုံး တမြတ်တနိုးနဲ့ စုဆောင်းလာခဲ့ရတဲ့ပစ္စည်းတွေက ပစ္စည်းဟောင်းဝယ်တဲ့သူလက်ထဲ ရောက်သွားတာရှိသလို သမီးနှစ်ယောက်ရဲ့ တိုက်ခန်းကို ယူသွားတာတွေလဲ ရှိတယ်။အလင်းချိုရဲ့ တစ်ယောက်အိပ် သစ်သားခုတင်လေးကို လည်း ပစ္စည်းဟောင်းသမားကို ပြပြီးရောင်းနေတယ်လေ။တန်ကြေးမရှိတဲ့ ဒီခုတင်ကိုတောင် အလွတ်မပေးတဲ့ ကြီးတော်တွေကို ကြည့်ပြီး အလင်းချိုကတော့ စိတ်ထဲသနားသလိုလို တောင်ဖြစ်လာမိတယ်။တစ်နေ့တစ်နေ့ ပစ္စည်းတွေကို ညီအစ်မနှစ်ယောက်တည်း ခွဲဝေယူနေကြတာတောင် တစ်ယောက်ကနည်းနည်းလေး ပိုသာပြီးရသွားမှာကိုစိုးရိမ်တကြီးဖြစ်နေကြပြီး ရန်တွေဖြစ်ကြစကားတွေများကြနဲ့ ဆူညံပွက်လောရိုက်နေတော့တာ။တော်သေးတာက အလင်းချိုရဲ့ မိထွေးကတော့ မာနကြီးပုံရတယ် ။ငွေကိစ္စကလွဲရင် အိမ်က ပစ္စည်းတွေကို မျက်စောင်းတောင်မထိုးဘူး။ ကြီးကြီးမေနဲ့ ကြီးကြီးအေးတို့ညီအစ်မနှစ်ယောက်တည်းလုနေ၊စကားများနေကြတော့တာ။ "မိစန်း ...ဟဲ့ မိစန်း ...အိုးတွေက ဒါပဲလား .... ဘယ်တွေရောက်ကုန်ပြီလဲ ... အိမ်မှာ လူတစ်ရာစာလောက်ကျွေးလို့ လောက်အောင်အိုးခွက်ပန်းကန်တွေရှိတယ်လေ ... နင်တို့ ရောင်းစားလိုက်ကြတာလား '' ကြီးကြီးမေရဲ့ အသံက ဟိန်းထွက်လာတယ်။ဒေါ် လေးစန်းရဲ့ အသံကိုလဲ ကြားလိုက်ရတယ်။ " ကျွန်မတို့ မသိဘူး ... အိမ်မှာ အလှူမလုပ်တာလဲကြာပြီ...အဲ့ဒီအခန်းထဲကို မဝင်တာလဲကြာပြီ " "ဟဲ့ ဒီအိမ်မှာ နင်တို့ပဲရှိတာ...နင်တို့ မယူလို့ ဘယ်သူယူမလဲ ... ဟိုဟာမလေးယူပြီး ရောင်းစားလိုက်လား ... သူဘယ်မှာလဲ ခေါ်လိုက်စမ်း မိစန်း " ~~~~~ ကြီးကြီးအေးရဲ့ အသံအဆုံးမှာ အဘွားရဲ့အခန်းဘက်ဆီကို ခပ်မြန်မြန် လျှောက်လာတဲ့ ခြေသံကိုကြားလိုက်ရတယ်။အဘွားက မျက်ရည်တွေ တွေတွေကျရင်း သူ့လက်ထဲက ပုတီးကို တစ်လုံးချင်းစိပ်နေတယ်။ မြင်နေရတဲ့အလင်းချိုမှာရင်ထဲမကောင်းဘူး။အလင်းချိုက အဘွားရဲ့ နံရံကပ်ဗီရိုကြီးကို ရှင်းနေတာလေ။အဘွားရဲ့ ဗီရိုကြီးထဲမှာ အလင်းချို မမြင်ဖူးခဲ့တဲ့ အဘိုးရဲ့ အဝတ်အစားအဟောင်းတွေကိုလဲ တွေ့ရတယ်။ အဘွားက အလင်းချို ဗီရိုရှင်းနေတာကို မျက်ရည်တွေနဲ့ ကြည့်နေတာလေ။အဘွားက သူ့သားသမီးတွေကို ကြောက်လို့ နောက်ဆုံးမှာတော့ မျက်ရည်စက်လက်နဲ့ပဲ သားသမီးတွေ စီတ်တိုင်းကျ လုပ်ခွင့်ပေးလိုက်ပါတယ်။ "အလင်းချို ....သမီးကိုမမကြီးတို့ ခေါ်နေတယ် " အလင်းချို ထင်သလိုပါပဲ ခြေသံက အဘွားရဲ့အခန်းရှေ့မှာ ရပ်တန့်သွားပြီး ဒေါ် လေးစန်းရဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။ "ဟုတ်ကဲ့ ..အေါ်လေးစန်း ... သမီးခဏသွားလိုက်အုံးမယ် ...ဒေါ်လေးစန်း အဘွား နားမှာ ခဏနေလိုက်အုံးနော် " ~~~ "အမေ့ခုတင်ကြီးကို ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ ...ခုတင်ကြီးက အကြီးကြီး သယ်သွားဖို့လဲ မလွယ်ဘူး " " ဘာတတ်နိုင်မှာလဲအေ...ရောင်းပစ်လိုက်ရမှာပေါ့." "အမေကတော့ ပြောတော့မယ် ...အမေက သူ့ခုတင်နဲ့ပဲ အိပ်တတ်တာလေ" "ဒါတော့ ဒါပေါ့ ...ခြံနဲ့ အိမ်ကိုတောင် စွန့်ရသေးတာပဲ ...ဒီခုတင်လေးနဲ့မှတော့ ရအောင် ပြောရမှာပေါ့အေ " "ကြီးကြီးမေ ..သမီးကိုခေါ်တယ်ဆို " အလင်းချို အသံပေးလိုက်တော့ ကြီးတော်နှစ်ယောက်က လှည့်ကြည့်လာကြတယ်။ "မိလင်း အိမ်မှာဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ ... ကြွေပန်းကန်တွေရော ....အိုးတွေ ခွက်တွေပါပျောက်နေတယ် ... ဘယ်တွေရောက်ကုန်တာလဲ ...ညည်းတို့တွေ ငါ့အမေပစ္စည်းတွေကို ရောင်းစားနေကြတာလား " ကြီးတော်နှစ်ယောက်ကိုကြည့်ပြီး အလင်းချိုစိတ်ညစ်စိတ်ပျက်သွားမိတယ်။တစ်အိမ်လုံးရှိရှိသမျှ ပစ္စည်းတွေကို ခွဲဝေယူနေရတာကို မာကျေနပ်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေကြတာလေ။ "ကြွေပန်းကန်တွေလျှော့နေတာကတော့ မနီလာနဲ့ ကြည်ပြာလုပ်လို့ ပန်းကန်တွေကွဲကုန်လို့ပါ ..အိုးတွေ ပျောက်တာကတော့ .. အဲ့ဒီ အိုးတွေ ကို ကြီးကြီးတို့ပဲ ယူကိုင်နေကြတာပါ ...သမီးတို့မသိပါဘူး "

ဧကြည်ဖြူ "သံယောဇဉ် ကမ်းပါး " အပိုင်း ( ၂၆ ) ******** "မင်းကို တွေ့ရဖို့က ခက်ခဲလှပါလား " နေမခက အလင်းချိုကို ကြည့်ပြီးပြောလိုက်တယ်။ " တွေ့ချင်ရင်ဖုန်းဆက်လေ ဖုန်းနံပတ်တောင်းဖို့ တောင် သတိမရဘူး မဟုတ်လား " ဆိုတဲ့ စကားတွေကို အလင်းချို ပြောလိုက်ချင်ပေမဲ့ စကားလုံးတွေကို ပြန်မြိုချလိုက်ပြီး ပြန်ပြောလိုက်တယ်။ "ဒီရက်ပိုင်း အလုပ်မျူးနေလို့ပါ ...ကိစ္စရှိလို့လားဟင်" " မင်းတို့အိမ်ပြောင်းဖို့ကိစ္စလေ ...ဘယ်လိုဖြစ်သွားပြီလဲ ... အမေတို့ဆီကိုရော မသွားဘူးလား... အမေကမေးနေတယ်..." "အင်း မသွားဖြစ်ဘူး... အဘွားလဲ သိပ်နေမကောင်းလို့.. ညနေအချိန်ရရင် သွားလိုက်မယ် " အလင်းချိုက ပြောရင်းကနေ နေမခတို့အိမ်ကိုကြည့်လိုက်မိတယ်။ အိမ်ထဲမှာ အိမ်ပြင်နေတဲ့သူတွေ အလုပ်လုပ်နေကြတာကိုတွေ့လိုက်ရတယ်။ကြက်ရတာ နေမခလဲ အလုပ်လုပ်နေရာကနေ အလင်းချိုကိုမြင်လို့ ထလာပုံရတယ်။အလင်းချိုကလဲ ဈေးဝယ်ပြီးပြန်လာတော့ အိမ်ထဲက ထွက်လာတဲ့ နေမခနဲ့ ခြံရှေ့မှာတည့်တည့်တိုးတာလေ။ " မအားရင်လဲ မသွားပါနဲ့ကွာ ...အိမ်လဲပြီးတော့မှာမို့ သုံးလေးရက်နေရင် အိမ်ပြန်ပြောင်းလာကြတော့မှာပဲ ." "ဟုတ်လား ...မြန်သားပဲ ...အိမ်ပြောင်းရင်ပြောလေ ....လာဝိုင်းကူပေးပါ့မယ် " "ရပါတယ် အိမ်ပြောင်းအိမ်ရွေ့ဝန်ဆောင်မှုကိုပဲငှါးလိုက်မယ်... ဒါနဲ့ မင်းရဲ့ သစ်ပင်တွေကို အကုန်ရောင်းမှာ မဟုတ်လား ... ခြံထဲမှာထားဖို့အတွက် ဝယ်ထားမလို့လေ အဲ့ဒါကို ပြောချင်လို့ " နေမခမှာ ပြောချင်တဲ့စကားဆီကိုရောက်ဖို့ မနည်းကြိုးစားပြောလိုက်ရတယ်။ "နင်တကယ်ပြောတာလား ... နောက်နေတာလားဟင် နေမခ " နေမခဆိုတာ စကားကို ရွတ်ရွတ်နောက်နောက်ပြောတတ်တဲ့သူမဟုတ်မှန်းသိပေမဲ့ အလင်းချို သေချာအောင် မေးကြည့်လိုက်မိတယ်။ "ဟာကွာ ... ဘာလို့ နောက်ရမှာလဲ ... အတည်ပြောနေတာ " နေမခဆီက သေချာတဲ့စကားကိုကြားရတော့ အလင်းချိုရင်ထဲ လှိုက်ခနဲခုန်လှုပ်သွားမိတယ်။ သူတကယ်ပဲ ပန်းအိုးတွေကို လိုချင်လို့ ဝယ်တာလား။ ဒါမှမဟုတ် အလင်းချိုကိုကူညီချင်လိုတမင်ဝယ်တာလား ။ ဒီလိုကိုယ် လိုရာကိုဆွဲတွေးလိုက်တော့ စိတ်ထဲအတော်လေးပျော်ရွှင်သွားမိတယ်။ ဒါပေမဲ့လည်းပေါ့....။ " ပန်းအိုးတွေက မရှိတော့ဘူး ... စိုက်ပျိုးရေးခြံတစ်ခြံက လာယူဖို့ စရံပေးပြီးသွားပြီး ... ဒါပေမဲ့ အန်တီနွယ်တို့ အဘွားတို့ကို လက်ဆောင်ပေးဖို့ အပင်တွေချန်ထားပါတယ် .. နင်တို့အိမ်ပြင်ပြီးသွားရင် ပို့ပေးမလို့လုပ်ထားပြီးသားပါ " "ဟုတ်လား ...ရောင်းပြီးသွားပြီပေါ့ ... ကျန်တဲ့အိုးတွေကိုလဲ လက်ဆောင် မပေးပါနဲ့ ...တန်ရာတန်ကြေးပေးပါ့မယ် " နေမခရဲ့ ဒီစကားကိုတော့ အလင်းချို စိတ်တိုသွားမိတယ်။ဒါကခင်မင်မှုကို ငွေရေးကြေးရေးနဲ့ တန်ဖိုးဖြတ်တာပဲမဟုတ်လား။ "မလိုပါဘူးဟာ ...နင့်ကိုပေးတာမှ မဟုတ်တာ ...အန်တီတို့ကိုပေးတာလေ ....အမြဲတမ်းငွေစကားပဲပြောနေတယ် ...ငါသွားတော့မယ် " " ဟာ ... ငွေစကားပြောတာမဟုတ်ဘူးလေ... မင်းလဲ ငွေလိုနေတာမဟုတ်လား....ပြီးတော့ ဒီအပင်တွေက မင်းလဲ အလကားရထားတာမဟုတ်တာ " " အလကားရထားတာမဟုတ်ပေမဲ့ ...အန်တီနွယ်နဲ့ ငါနဲ့ကြားမှာ ငွေစကားပြောဖို့ မလိုဘူးလေ " အလင်းချိုရဲ့ ပုံစံကိုကြည့်ပြီး မာနကြီးတာလား ။နုံအတာလား နေမခမခွဲခြားနိုင်တော့ဘူး။ ကိုယ့်ဘက်ကတော့ သူမကို ကူညီနိုင်မဲ့နည်းလမ်းကို အကောင်းဆုံး ရှာဖွေခဲ့တာပဲလေ။ "ငါသွားတော့မယ်နော် " နေမခကို နှုတ်ဆက်ပြီးတာနဲ့ အလင်းချိုခြေလှမ်းတွေကို အမြန်ဆုံးလျှောက်လာခဲ့လိုက်တယ်။ ~~~~ "ပန်းအိုးတွေကို အကုန်ဝယ်မယ်လို့ ပြောလိုက်တာပဲ အမေရာ...သူပြောတာတော့ ရောင်းပြီးပြီးတဲ့လေ " စိတ်ထဲမကြေမလည်ဖြစ်နေမိတာကို နေမခက မိခင်ကို ထုတ်ပြောလိုက်တယ်။ "သားကြီးရယ် ... သူငယ်ချငတွေပဲဟာ ....နင်အကူအညီလိုရင် ငါ့ကိုပြောသူငယ်ချင်း လို့ ပြောလိုက်တော့ ဘာဖြစ်မှာမို့လို့လဲ ... အလင်းချိုတော့ စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားတော့မှာပဲ " "ထားလိုက်ပါ အမေရာ ...အိမ်ရွေ့ဖို့ကိစ္စစီစဉ်ရအောင်...အိမ်ရွှေ့ပြီးတာနဲ့ အိမ်တက်လုပ်မယ် ... လကုန်ပြီးရင် ကျွန်တော်တို့ဆိုင်လဲ ဖွင့်တော့မှာ....မကြာခင် နှစ် ကုန်တော့မှာ ဆိုတော့ အငယ်လေးလဲ စာမေးပွဲနီးနေပြီမဟုတ်လား .... ဒီကြားထဲ ဟိုဘက်အိမ်ကလာခိုးတွေ့ နေအုံးမယ် ... သူတို့ကချစ်လိုလာတွေ့တာ မဟုတ်ဘူး ....လိုချင်လောဘတွေနဲ့ တွေ့ချင်နေကြတာ ... မပတ်သက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ " "သားကြီးရယ် "ဟုသာ ဒေါ်အေးမြနွယ်ရဲ့စိတ်ထဲကနေ ရေရွတ်လိုက်မိတော့တယ်။ဖအေရင်းနဲ့ ဘိုအေး ဘွားအေတွေကို နာကြည်းစိတ်ဝင်နေတဲ့သားကို ဒေါ်အေးမြနွယ် ဘယ်လိုလုပ်ရပါ့မလဲ။သေချာတာက ဒီဆူးတွေ သားကြီးရဲ့ရင်ထဲ နှလုံးသားထဲမှာ စူးနစ်နေအောင် လုပ်ခဲ့သူတွေထဲမှာ ဒေါ်အေးမြနွယ်လဲ ပါဝင်နေခဲ့တယ်ဆိုတာပါပဲ။ "အဲ့ဒါပဲ သားကိုပြောမလို့ လေ ...သား မသွားချင်လဲ မသွားနဲ့လေကွယ် ...အဘွားကိုတော့ သွားခွင့်ပေးလိုက်နော်..." မိခင်ရဲ့စကားကြောင့် နေမခက မိခင်ကိုတစ်ချက်မော့ကြည့်လိုက်မိတယ်။ "အဘွားသွားချင်ရင်သွားပါစေ ...အမေတို့တော့ မလိုက်သွားနဲ့ " " အေး ...အေးပါ သားကြီးရယ် "

အလင်းချိုက ကျေးဇူးတင်စကားကို ပြောလိုက်ပြီး ပန်းအိုးတွေကို ကားပေါ်တင်ပေးလိုက်တယ်။ " တစ်ယောက်တည်း မသယ်နဲ့လေ ....မမလဲ ဝိုင်းသယ်ပါ့မယ် ညီမလေးရဲ့ " ပန်းအိုးတွေ ဘယ်နေတဲ့အလင်းချိုကို ကြည့်ပြီး မိုးသူဇာက ဟန်လေးပန်လေးနဲ့ ပြောလိုက်ပြီး ကားဆီကို လုပ်လီလုပ်လဲ့လျှောက်လာခဲ့လိုက်တယ်။ "ရတယ် ...ရတယ် မမ ... ဒါက အလင်း လုပ်နေကျ တွေပါ .." ခြံဝမှာ မတ်တတ်လေးရပ်ပြီးကျန်နေခဲ့တဲ့ အလင်းချိုကို ကားနောက်ကြည့် မှန်ထဲကနေ ကြည့်လိုက်ပြီး မိုးသူဇာ မဲ့ပြုံးလေးတစ်ချက်ပြုံးလိုက်မိတယ်။ဘာမဟုတ်တဲ့ မိန်းမကများ မိုးသူဇာကို ယှဉ်နိုင်မတဲ့လား။ @@@@@@@@@@@@@@@@@ အပိုင်း ( ၂၆ ) ဆက်ရန် ဧကြည်ဖြူ စာမူတွေ တိုနေတာ အားနာပါတယ်ရှင်🙏🙏🙏 ဖျားလဲ ဖျားနေ အလုပ်လေးလဲ များနေလို့ပါရှင် "

ဖုန်းထဲက အလင်းချိုရဲ့အသံကို ဟန်သော်လင်းငြိမ်သက်စွာနားထောင်နေမိတယ်။ " ကိုလင်းဘာဖြစ်နေတာလဲ ...ဘာမှလဲပြန်မပြောဘူး အလင်းချိုက ဒုတိယအကြိမ်မြောက် မေးလိုက်မှ ဟန်သော်လင်း ခပ်တိုးတိုး ပြန်ဖြေလိုက်မိတယ်။ "ကျွန်တော် ခရီးသွားနေတာ အလင်းရဲ့ ... မနေ့က အလင်းကိုပြောဖို့ လာခဲ့သေးတယ်....အလင်းအိမ်မှာမရှိလို့ " " ဟင် ဟုတ်လား ... မနေ့က ပျိုးပင်ဆိုင်ကို သွားနေတာ ဖုန်းတော့ မဆက်လိုက်ဘဲနဲ့ ....ဒါနဲ့ ဘယ်လောက်ကြာမှာလဲဟင် ..အလင်းက ကိုလင်းဆီမှာ အကူအညီတောင်းမလို့ ကို " " ဘာအကူအညီလဲ အလင်း ...ပြောလေ " ဟန်သော်လင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြန်မေးလိုက်မိတယ်။သူတို့နှစ်ယောက်ခင်လာတဲ့ တစ်လျှောက်လုံးမှာ အလင်းချိုဆီကနေ အကူအညီတောင်းမလို့ ဆိုတဲ့ စကားက ဒါပထမဆုံး ကြားဖူးတာလေ။ "ကားငှားချင်လို့လေ ...ကိုလင်း အသိထဲများရှိလားလို့ စုံစမ်းခိုင်းမလို့ ..စျေးလဲ အရမ်းမကြီးတာမျိုးပေါ့ " " ကားဟုတ်လား .. ကျွန်တော့်ကား ရှိတာကို ... အရေးကြီးလို့လား ... ခရီးကပြန်ရောက်တာနဲ့ လာခဲ့မယ်လေ " "ကိုလင်းရဲ့ကားနဲ့မရဘူးလေ ... ပန်းအိုးတွေ အကုန်သယ်မှာမို့....ကုန်တင်ကားလိုကားကြီးမှ ဖြစ်မှာ " "ပန်းအိုးတွေအကုန်လား .. အကုန်ရောင်းရတာလား" ဟန်သော်လင်းက အံ့သြတကြီးမေးလိုက်မိတယ်။ " အင်း အကုန်ရောင်းရတယ်ဆိုတာထက် ...ရောင်းပစ်လိုက်ရမှာလို့ပြောရမှာပေါ့ ...အဲ့ဒီလိုအခြေအနေဖြစ်သွားတယ် " အလင်းချိုရဲ့စကားကြောင့်ဟန်သော်လင်း စိတ်ထဲ ပူပင်သွားရတယ်။အလင်းချိုနဲ့ သူ့ကြီးတော်တွေ အဆင်မပြေတာကိုလဲ ဟန်သော် လင်းသိထားတယ်လေ။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ အလင်း ... ဘာပြဿနာဖြစ်လို့လဲဟင် " ဟန်သော်လင်း ထိတ်ထိတ်ပျာပျာနဲ့ မေးလိုက်မိတယ်။ "ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး...ပြန်လာရင် သိမှာပါ ..ဒီကြားထဲ ပြန်ရောက်ရင်ဖုန်းဆက်လိုက်လေ ..." အလင်းချိုနဲ့ဖုန်းပြောပြီးသွားတော့ ဟန်သော်လင်းရင်ထဲ ပူပြီးကျန်ခဲ့တယ်။ဖြစ်နိုင်ရင် ခုချက်ချင်း ကားပေါ်ကဆင်းပြီး ရန်ကုန်ကိုပြန်ပြေးသွားလိုက်ချင်မိတော့တယ်။ ~~~~ "ပန်းအိုးလေးတွေ၀ယ်ချင်လို့ ....ရတယ်မဟုတ်လား " ခြံရှေ့ကို ကားထိုးဆိုက်လာပြီး ပန်းဝယ်ချင်တယ်ဆိုတဲ့ မမကို အလင်းချို တအံ့တသြ ငေးကြည့်နေမိတယ်။ခေတ်ပေါ် အဝတ်အစားတွေနဲ့ လှပလွန်းနေတဲ့ ဒီအမျိုးသမီးကို အလင်းချိုတို့ အနီးတစ်ဝိုက် ရပ်ကွက်တွေမှာ မတွေ့ဖူးတာတော့ သေချာတယ်။ "ဟုတ်ကဲ့ ရပါတယ် အစ်မ ... ပျိုးပင်ဆိုင်က ဒေါ်ကြီးလွှတ်လိုက်တာလားဟင် " "မဟုတ်ပါဘူး....ဒီလိုပဲ ဒီမှာ ပျိုးပင်လေးတွေ ရောင်းတယ် ကြားလို့ လမ်းကြုံတာနဲ့ဝင်ကြည့်လိုက်တာ ...သစ်ခွ တွေရတယ် မဟုတ်လား " မိုးသူဇာက မျက်နှာကို အတတ်နိုင်ဆုံး ပြုံးထားပြီး ပြန်မေးလိုက်တယ်။ဟန်သော်လင်း မကြာခဏ လာလာနေတဲ့ မိန်းခလေးဆိုလို့ မိုးသူဇာလာကြည့်တာ။ ကောင်မလေးကို မြင်တော့ ရယ်ချင်သလိုလို တောင်ဖြစ်သွားမိတယ်။ ရှပ်အင်္ကျီဖားဖား ၊ ကျစ်ဆီ ပြီးတကားကား ၊ မျက်နှာမှာသနပ်ခါးကဘဲကြားနဲ့လေ။မျက်နှာလေးကတော့ မဆိုစလောက်လေးလှသား။ မျက်ခုံးထူထူလေးတွေက ထင်းနေတာပဲ။ ဒါကလဲ မျက်နှာကို သေချာကြည့်မှ မြင်ရတာမျိုး။ ဒီလိုပုံစံကို ဟန်သော်လင်းလိုကောင်မျိုးက ဘာတွေများသဘောကျနေတာလဲ ဆိုတာကို စဉ်းစားလို့ကို မရဘူး။ မမဆွေဆီက သိရသလောက်တော့ ဒီကောင်မလေး ခုတလောမှာ ငွေလိုနေတယ် ဆိုလားပဲ။ ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချဖို့ မိုးသူဇာတို့က အကွက်ချလာခဲ့ပြီးသားလေ။ "သစ်ခွအိုးလေးတွေပြပေးနော် ညီမလေး ... "မိုးသူဇာက အသံချိုချိုလေးနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ ဝယ်သူမမလှလှရဲ့ စကားကြောင့် အလင်းချိုစိတ်ထဲထိတ်ခနဲ ၀မ်းသာသွားမိတယ်။ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အပင်တွေ အကုန်လုံးကို လျှော့စျေးနဲ့ ပေးလိုက်ရမဲ့အစား တန်ရာတန်ကြေးနဲ့ တစ်အိုးနှစ်အိုးလောက် ရောင်းရမယ်ဆိုတော့ ပျော်မိတာပေါ့။ "လာပါ မမ ...ခြံထဲ၀င်ခဲ့လေ ... မမကြိုက်တာယူလို့ရတယ် ... နောက်ရက်တွေဆိုရင် ဒီပန်းအိုးတွေက အကုန်ပို့လိုက်ရတော့မှာလေ " "ဟယ် ..ဟုတ်လား ...မမလဲ အကုန်လိုချင်လိုက်တာကွယ် ... မမက အလှပြင်ဆိုင်ဖွင့်ထားတာညီမရဲ့ ... ဖြစ်နိုင်ရင် ဆိုင်မှာ ပန်းအိုးတွေ ထားပစ်လိုက်ချင်တာ ဆိုင်က ကျဉ်းနေလို့သာပေါ့ .. ဒါပေမဲ့ ထားလို့ရသလောက်တော့ ဝယ်သွားမယ်ညီမလေး " "ဪ ... ဟုတ်ကဲ့ ... စိတ်ကြိုက်ကြည့့်ပါ မမ ...ဆိုင်တွေမှာ အလှထားလို့ရတဲ့ ပန်းအလှပင် လေးတွေလဲရှိပါတယ်" "အင်းပါ ညီမရယ် မမဝယ်သွားမှာပါ ....မမ အေးဆေး ကြည့်မယ်နော်... ရတယ် မဟုတ်လား ညီမ " မိုးသူဇာက အချိုသာဆုံး ပြုံးပြပြီး မေးလိုက်တယ်။ " ဟုတ်ကဲ့ ...ရပါတယ် မမ ..အေးဆေး ကြည့်ပါနော်...ကြိုက်တာတွေ့မှ ယူလို့ရပါတယ်ရှင် " "ကျေးဇူးပဲနော် ညီမလေး " ~~~~~~~ မိုးသူဇာ ၀င်ရောလိုက်တဲ့အစီအစဉ်က အောင်မြင်တယ်လို့ပဲပြောရမလား ။ ခဏအတွင်းမှာပဲ မိုးသူဇာနဲ့ အလင်းချိုတို့ ရင်းနှီးသွားကြတယ်။ "မမနာမည်က မိုးမမတဲ့ ညီမရဲ့ ...( ....) ဘက်မှာ အလှပြင်ဆိုင်ဖွင့်ထားတယ် ...ညီမလေး ဆံပင်တွေဘာတွေ လုပ်ချင်ရင်လာခဲ့နော် ... ညီမလေးကို မြင်မြင်ချင်း ကိုယ့်ညီမလေးလိုခံစားရတယ် ..မမ လိပ်စာကတ်ပေးခဲ့မယ် ...ဖုန်းလဲဆက်မယ်နော်" "ဟုတ်ကဲ့ မမ..ကျေးဇူးပါနော် "

ဧကြည်ဖြူ "သံယောဇဉ် ကမ်းပါး " အပိုင်း (၂၅ ) ****** အလင်းချိုရေခဲသုပ်ပန်းကန်ကို စူးစူးစိုက်စိုက်ကြည့်နေမိရာမှ ဆတ်ခနဲထရပ်လိုက်မိတယ်။ဒီနေရာမှာဆက်ပြီးထိုင်နေဖို့ရန် သတ္တိလည်း မရှိတော့ပါဘူး။ အအေးဖို့ ပိုက်ဆံကို ရှင်းလိုက်ပြီးဆိုင်ပြင်ကို လေးပင်စွာနဲ့ ထွက်လာခဲ့လိုက်တယ်။ " ငါသွားတော့မယ်နော် ...နင် အလုပ်မအားဘူး မဟုတ်လား " " ဟာ ... နေအုံးလေ " နေမခလှမ်းတားလိုက်ပေမဲ့ အလင်းချိုခပ်သွက်သွက်ပဲ ထွက်လာခဲ့လိုက်တယ်။ "ဟယ်လို ... မစံ ကျွန်တော်လာခဲ့မယ် ခဏပဲစောင့်နော် " နေမခနားကနေ အလင်းချိုခပ်သွက်သွက်ထွက်လာခဲ့တာတောင် နေမခရဲ့အသံက အလင်းချိုနောက်ပါးဆီမှာ ကပ်ပါလာခဲ့တယ်။အလင်းချို ကားဂိတ်ကိုမပြေးရုံတမည် လျှောက်လာခဲ့ပြီး ရောက်လာတဲ့ကားပေါ်ကို ပြေးတက်ခဲ့လိုက်တယ်။ အလင်းချိုရဲ့ အပြုအမူက ရိုင်းကောင်းရိုင်းနေနိုင်ပေမဲ့ အဲ့ဒီနေရာမှာ ဆက်ထိုင်နေရင်လဲ ဘာအကျိုးမှမရှိဘူးလေ။ ~~~~ "ဆိုင် အတွက်ပစ္စည်းတွေ ရောက်လာပြီ ...အိမ်က ထားခဲ့လို့ရရဲ့လားနေမခ" "ရပါတယ် မစံ ...ထားခဲ့ရမှာပေါ့ ...တော်ကြာ သူဋ္ဌေး ငြိုငြင်သွားမှဖြင့် အလုပ်ပြုတ်နေပါ့မယ် " "ပြောပြီး ...မသိရင် တို့ပါးပါးက လူဆိုးကြီး ကျနေရော .." နေမခက မစံကိုတစ်ချက်ပြုံးပြလိုက်ပြီး အပြင်ထွက်ဖို့ပြင်ဆင်လိုက်တယ်။ နေမတို့ လုပ်နေတဲ့အရောင်းဆိုင်က ရှင်းအောင်ပြောရမယ်ဆိုရင်မစံရဲ့ အဖေကအဓိက ငွေထုတ်သူ ။ပြီးတော့ အဲ့ဒီမှာမှ မစံတို့ နေမခတို့လို နိုင်သလောက် ရှယ်ယာထည့်ဝင်ထားသူတွေလဲရှိတယ်။နေမခက ရှယ်ယာပါတာနဲ့ မဆိုင်ဘဲ လခစားနဲ့ပါ အလုပ်ဝင်နေတာ။ရှယ်ယာအတွက် အမြတ်ငွေကသက်သက်။လုပ်အားခကသက်သက်ဆိုပါတော့ ။ဆိုင်မှာ ရောင်းချမယ့် ပစ္စည်းတွေကကတော့ လူသုံးကုန်ပစ္စည်းအစုံပေါ့။တရုတ်ဘက်နဲ့ထိုင်းဘက်က စျေးသင့်တဲ့လူသုံးကုန်ပစ္စည်းတွေကို တိုက်ရိုက်သွင်းပြီး ရောင်းမှာ။လူတန်းစားမရွေး သုံးစွဲနိုင်မယ့် ပစ္စည်းတွေကိုပဲ ရောင်းချမှာ။ဆိုင်ဖွင့်ရင်အလုပ်တွေရှုပ်တော့မှာမို့ အိမ်ကို အရင်ပြင်နေရတာ။အိမ်ထဲက ခပ်မတ်မတ်လှေကားကြီးကို အတက်အဆင်းလုပ်နေရတဲ့ အဘွားအတွက် အိမ်ကို အမြန်ပြင်ဆောက်လိုက်ရတာဆိုပါတော့။ "ကားဝယ်မယ်ဆိုလဲ ဝယ်လိုက်တော့လေကွာ..ငွေလိုတာကို တို့ဆီက ယူထားလိုက် ... မဟုတ်ရင် သွားရေးလာရေး အချိန်ဖင့်တယ်..." "ဟုတ်ကဲ့ မစံ..အိမ်အတွက် ကုန်ကျစရိတ်ကိုတွက်နေရသေးလို့ပါ ... လက်ထဲမှာလဲ ငွေချန်ထားမှ ဖြစ်မှာမဟုတ်လား " "လိုရင် တို့ဆီကယူသုံးထားပါဆိုမှ နေမခရယ် ... အဘိုးအိုကြီးလို ပူပူပင်ပင်နဲ့လိုက် တွက်ချက်မနေစမ်းပါနဲ့ကွာ " မစံရဲ့ စကားကြောင့် နေမခ ပြုံးလိုက်မိတယ်။ ဒီလောက် ငွေကြေးကမစံအတွက် ဘာမှမဟုတ်ပေမဲ့ ကိုယ့်အတိုင်းအတာနဲ့ ကိုယ်လုပ်နေရတဲ့ နေမခအတွက်တော့ ဘယ်ဟုတ်ပါ့မလဲ။ မစံဆီက ငွေယူသုံးလို့ရပေမယ့် အချိန်တန်တော့ကိုယ်ပဲဆပ်ရမှာလေ။ ပြီးတော့ ငွေရေးကြေးရေးကိစ္စအရှုပ်အထွေးမျိုးကို နေမခက သဘောမကျဘူး။ ကိုယ့်မှာ ရှိသလောက်နဲ့ လောက်ငှအောင်ပဲ သုံးတယ်။ လိုအပ်မှ သုံးတယ် ။အပိုမသုံးဘူး။ ဟိုမှာနေတုန်းကလဲ အဝတ်အစားကနေအစားအသောက်ထိုလိုအပ်သလောက်ပဲ သုံးတာ။ အပျော်အပါးဆိုတာ ဝေလာဝေး။တစ်ခါတလေ အပျော်အပါးဆီ စိတ်ရောက်သွားမိရင်တောင် ဆေးရုံပေါ်မှာ အသက်ကို ခဲခဲယဉ်းယဉ်း ရှူနေရတဲ့အမေနဲ့ အမေ့ကို ဆေးကုပေးဖို့အတွက် ငွေလိုက်ချေးနေရတဲ့ အဘွားကို မြင်ယောင်လာပြီး မလုပ်ဖြစ်တော့ဘူး။ ဒီအခြေအနေထိရောက်အောင် အစစအရာရာ သည်းခံ စွန်လွှတ်ပြီး ကြိုးစားလာခဲ့ရတာ။ နောက်ထပ်တော့ ငွေကြေးကြောင့် စိတ်ဆင်းရဲသောက မရောက်ချင်တော့ဘူးလေ။ ~~~~~~ "ဟယ် ..စိတ်မကောင်းလိုက်တာ သမီးရယ် ...အပင်တွေ နှမြောစရာကွယ် ..." ပျိုးပင်ပေါက်၊မျိုးစေ့နဲ့ မြေဆွေး အရောင်းဆိုင်ပိုင်ရှင် အဒေါ်ကြီးကအလင်းချိုကို ကြည့်ပြီး ကရုဏာသက်စွာပြောလာတယ်။ "အဒေါ်တို့ဆီမှာ ယူနေကြ ဖောက်သည်တွေနဲ့စပ်ပေးမယ်လေ ... ငါ့တူမက အကုန်ရောင်းမှာ မဟုတ်လား ... သစ်ခွတွေလဲ ရှိတယ်နော် .. အေးပါ ဒေါ်ဒေါ် ဖုန်းဆက်ပေးမယ် ... ကိုယ်တိုင်သွားပို့ပေးနိုင်ရင်တော့ ပိုကောင်းတယ် .. အချိန်ရသေးတယ် မဟုတ်လား ...ဒေါ်ဒေါ် ဖုန်းဆက်ပေးမယ် " " ဟုတ်ကဲ့ ကျေးဇူးပါ ဒေါ်ဒေါ် ... လကုန်လောက်ထိ အချိန်ရပါသေးတယ်...." ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပျိုးပင်အရောင်းဆိုင်ကြီးထဲက ပြန်ထွက်လာခဲ့တော့ အလင်းချို စိတ်ထဲ လေးပင်နေတာတွေ နည်းနည်းလောက် လျှော့သွားသလိုခံစားလိုက်ရတယ် ။အိမ်က ချက်ချင်မပြောင်းရသေးဘူးဆိုပေမဲ့လက်ထဲမှာ ငွေအဆင်သင့်ရှိနေမှ အိမ်ငှါးဖို့ ဘာဖို့စီစဉ်လို့ရမှာမဟုတ်လား။ ~~~~~~ "တူ...တူ...တူ " ပျိုးပင်တွေကြားမှာ အလင်းချိုအလုပ်များနေတုန်း ဖုန်းသံမြည်လာတာမို့ ဖုန်းကိုကောက်ကိုင်လိုက်တယ်။ "ဟယ်လို " အလင်းချို ထူးလိုက်ပေမဲ့ တစ်ဖက်မှ ပြန်ထူးသံကို မကြားရတာမို့ ဖုန်းနံပတ်ကို ကြည့်လိုက်တော့ ဟန်သော် လင်းရဲ့ ဖုန်းဖြစ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ "ဟယ်လို ကိုလင်း ... မကြားဘူးလား...အလင်းလဲရှင့်ဆီ ဖုန်းဆက်မလားလို့ ... အတော်ပဲ ဖြစ်သွားတယ် "

စားပွဲထိုးလေးကို နေမခ မှာနေတာ ကြည့်ပြီး အလင်းချိုလွှတ်ခနဲ ပြောလိုက်မိတယ်။ ရေခဲသုပ်ကို ကြိုက်တာမှန်ပေမဲ့ နေမခနဲ့ ဆုံရင်တော့ အလင်းချိုရေခဲသုပ်ကို စားလေ့မရှိပါဘူး။အယူသီးတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရေခဲသုပ် တစ်ပွဲမှာပေးပြီး ပျောက်သွားတဲ့ လူတစ်ယောက်အကြောင်းကို တွေးမိလေတိုင်း အလင်းချို ရင်ထဲမှာ နာကျင်နေမိဆဲလေ။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ မင်းကြိုက်တယ်မဟုတ်လား....ဂတ်စ်ပါတဲ့ အအေးတွေကို မင်းမကြိုက်ဘူးလေ... ဘာသောက်မှာလဲ ...ဒီမှာက အအေးတွေပဲရတာလေကွာ " နေမခလွှတ်ခနဲ ပြန်ပြောလိုက်ပြီးမှ ပါးစပ်ကိုအမြန်ပိတ်လိုက်ရတယ်။မှတ်မထားမိပါဘဲ အလင်းချို ကြိုက်တာတွေ၊မကြိုက်တာတွေကို မှတ်မိနေတဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လဲ နေမခအံ့ဩနေမိတယ်။ "ထားလိုက်ပါ ... စားလိုက်ပါ့မယ်...ဒါနဲ့ ဘာပြောစရာရှိလဲဟင် " အလင်းချိုက နေမခကို မော့ကြည့်ပြီး မေးလိုက်တယ်။ အလင်းချိုရဲ့ အမေးကြောင့် နေမခအဖြေရခက်စွာ နှုတ်ခမ်းကို တစ်ချက်ကိုက်လိုက်ပြီးမှ "ဟို ... မင်းတို့အဘွားအိမ်ကို ရောင်းမှာဆို ...မင်း ဘယ်ကိုပြောင်းဖို့ စီစဉ်ထားလဲ ... " " ဘယ်ကို ပြောင်းရမှန်းမသိသေးပါဘူး...အဖေ့အိမ်လိုက်နေရမလား....အဘွားနေတဲ့ အိမ်မှာလိုက်နေရမလား...အိမ်ငှားနေရမလား စဉ်းစားနေတုန်းပဲ ..." အလင်းချိုရဲ့ အဖြေစကားကို ကြားတော့ နေမခကျွတ်ခနဲ စုတ်သပ်လိုက်မိတယ်။ "ဘာစဉ်းစားစရာလိုလို့လဲ ... အိမ်ငှားနေလေကွာ ...မင်းအမျိုးတွေဆီ လိုက်ကပ်နေပြီး အနှိမ်ခံ အနိုင်ကျင့်ခံနေအုံးမှာလား ...မင်းဒီ လောက်တောင် သတ္တိမရှိဘူးလားကွာ .... ငွေလိုရင်ပြော ..ကိုယ်စိုက်ပေးမယ် ... အမြဲတမ်း သူများအနိုင်ကျင့်ခံ ဘ၀နဲ့ နေသွားမှာလား " နေမခရဲ့ စကားကြောင့် အလင်းချိုမှာ ဝမ်းသာရမလို ဝမ်းနည်း ရမလိုဖြစ်သွားမိတယ်။လူကလဲ အခြားသူတွေနဲ့ ဆိုရင် ဘာမှမခံစားရသလို နေနိုင်ပေမဲ့ သူ့ရှေ့ရောက်ရက်ကို ပျော့နွဲ့သလိုဖြစ်သွားမိတဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လဲ အလင်းချိုမုန်းလှပါပြီ။ " စဉ်းစားတာတော့ မဟုတ်ဘူးလေ... အလုပ်မှမရှိ...." "တူ...တူ ...တူ " " ခဏလေး ဖုန်းပြောလိုက်အုံးမယ် " အလင်းချိုရဲ့စကားမဆုံးခင်မှာဘဲ နေမခရဲ့ဖုန်းက ထမြည်လာတာမို့ နေမခက ဖုန်းကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး အလင်းချိုကို လက်ကာပြကာ ဆိုင်ပြင်ကိုထွက်ခဲ့လိုက်တယ်။ "ဟယ်လို ...မစံရောက်လာပြီးလား ...." အလင်းချို အံကိုကြိတ်လိုက်မိပြီး ဇွန်းနဲ့ ရေခဲသုပ်တွေကို နာနာကြည်းကြည်းချေမွနေမိတယ်။ ကျော်ခိုင်းသွားတဲ့ နေမခကို ကြည့်ပြီး အလင်းချို ဆက်ထိုင်နေရမလား။ ထသွားရမလားဆိုတာကို တွေတွေဝေဝေနဲ့ တွေးနေမိတုန်းပဲ။ နားထဲမှာတော့ နေမခရဲ့ "ဟယ်လို မစံ" ဆိုတဲ့ အသံကပဲ့တင်ထပ် အော်မြည်နေတယ် ။ @@@@@@@@@@@@@@@@ အပိုင်း (၂၅ ) ဆက်ရန် ဧကြည်ဖြူ မန်.တွေကို မပြန်နိုင်ပေမဲ့ မန့်တစ်ခုချင်းစီကို လေးလေးစားစား ဖတ်ပါတယ်ရှင် စာဖတ်သူများကို အစဉ်လေးစားချစ်ခင်လျက်ပါ စာမူလေးတွေတိုနေတာကို သည်းခံခွင့်လွှတ်ပေးကြပါရှင်🙏🙏🙏

" အကြီးမ ..နင်ဘယ်လိုစကားပြောလိုက်တာလဲ...အလင်းချိုလေးက ငါ့မြေးဟဲ့...အေး နင်ပြောသလိုပဲ ငါတို့နဲ့ သွေးသားတော်စပ်မှုမရှိရင်တောင် ....သူ့ကို နှိမ်နှိမ်ချချဆက်ဆံခဲ့တဲ့ ဒီအဘွားကြီးကို မညည်းမညူ လုပ်ကိုင်ပေးနေရှာတဲ့ ကလေး....နင်တို့တွေထက် အပုံကြီးသာတယ်...ရှင်းရှင်းပဲပြောမယ် ...ငါတို့ မြေးအဘွားကိုဝေစုတစ်ပုံပေး ... ငါ သူနဲ့ပဲနေမှာ နင်တို့တွေဆီကို လိုက်မနေဘူး " ~~~~~ အဘွားအခန်းထဲက အသံတွေက မီးဖိုခန်းအထိပျံ့လွင့်လာတယ်။အလင်းချိုကလဲ ဟင်းချိုချက်ဖို့ အရွက်တွေ ခူးလာပြီး ဒေါ်လေးစန်းဆီကို လာပို့တဲ့အချိန်မို့ စကားတွေကို အတိုင်းသားကြားလိုက်ရတယ်။ဒေါ် လေးစန်းက မျက်နှာကြီးအောက်ငုံ့လို့ မှိုင်တွေ နေတယ်။အလင်းချိုကိုမြင်တော့ မျက်နှာငယ်လေးနဲ့ လှမ်းကြည့်နေပြန်တယ်။အလင်းချိုကတော့ အဘွားရဲ့ အမွေတွေကို စိတ်မဝင်စားပါ ။ စားရင်းစာအုပ်ကိုကိုင်ပြီး အိမ်မှာရှိတဲ့ပန်းအိုးတွေနဲ့ ပျိုးပင်တွေကို ရောင်းချရင်ရမယ့်ပျမ်းမျှငွေကို တွက်ချက်ကြည်နေမိတယ်။ ယူနေကြ ဖောက်သည်တွေကလဲ အလင်းချိုအရေးပေါ် ငွေလိုနေမှန်းသိတော့ ပုံမှန်ဆို တစ်အိုးကိုတစ်ထောင် နှစ်ထောင်ရတဲ့ ပန်းအိုးက ဈေးတစ်ဝက်ကျော်ကျော်လျှော့ပေးမှ ယူမယ်တဲ့လေ။ မရောင်းဘဲ တင်းခံမနေနိင်တော့ ရသလောက်ဈေးနဲ့ပဲရောင်းရမယ့်ကိန်း ဖြစ်နေတယ်။ "လောဘကြီးတဲ့ဟာတွေ ...ဟိုတစ်ယောက်ကလဲ သူ့ဝေစု နည်းမှာစိုးလို့ ဖအေဖြစ်ပြီး ဘာမှဝင်မပြောဘူး ... သွေးသားရင်းဟုတ်လား မဟုတ်လား မျက်နှာကို ကြည့်တာနဲ့ ဒီလောက် သိသာနေတာကိုများ ...ဝေစုခွဲပေးရမှာစိုးလို့ ပေါက်ကရတွေပြောနေတယ် " ဒေါ်လေးစန်းဆီက မကျေမနပ်ပြောသံ ခပ်တိုးတိုးထွက်လာတော့ အလင်းချိုက ဒေါ်လေးစန်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး ရယ်ပြလိုက်မိတယ်။လူရယ်လို့သိတတ်စကတည်းက မိဘတွေ ပစ်ထားခဲ့ကြတာပဲလေ။ဒီအချိန်ရောက်မှ ဖအေ ဘယ်သူမှန်းမသိဘူးဆိုတော့လည်း အလင်းချိုက ဘာတတ်နိုင်မှာတဲ့လဲ။ ထားခဲ့တဲ့ မိခင်ကို အဖြစ်တင်ရမှာလား။ ခေါ်ခဲ့ပြီး လျစ်လျူရှုထားခဲ့တဲ့ ဖခင်ကို အပြစ်တင်ရမှာလား။ "အလင်းချို ...သမီးရဲ့ အမေကို မရှာချင်ဘူးလားကွယ် ...ဒေါ်လေးစန်းနဲ့ အတူလိုက်ရှာကြမလား " "ရှင် " ဒေါ်လေးစန်းကို အလင်းချို အလန့်တကြား ကြည့်လိုက်မိတယ်။"အမေ့ကို ရှာရအောင်"တဲ့ ။အလင်းချိုတစ်ခါမှ မတွေးမိတဲ့အကြောင်းပေါ့။အမေ့ဆီ ရောက်ရင်ရော အစစအရာရာ အဆင်ပြေသွားနိုင်လား။ဒါမှမဟုတ် ခုလိုပဲ ကြုံနေရအုံးမှာလား။အလင်းချို အတွေးတွေကို ခပ်သွက်သွက်ခါယမ်း ထုတ်ပစ်လိုက်တယ်။ "သမီး အပြင်သွားအုံးမယ် ဒေါ်လေးစန်း .... ပျိုးပင်တွေလာဝယ်ရင်... များများဝယ်မယ်ဆို လျှော့ပေးလိုက်နော် ..." အလင်းချို ဒေါ်လေး စန်းကိုမှာပြီးတာနဲ့ နောက်ဖေးပေါက်ကနေပဲ အပြင်ကို ပြန်ထွက်လာခဲ့လိုက်တယ်။ ~~~~~ "ဘယ်သွားမလို့လဲ ..." အလင်းချိုခြံထဲက ထွက်လာပြီး လမ်းထိပ် ကားဂိတ်ရှိရာကို လျှောက်လာတုန်းမှာ ဘေးကနေ စက်ဘီးကိုကပ်နင်းပြီး မေးလိုက်တဲ့ အသံကြောင့်ကြည့်လိုက်တော့ နေမခကိုတွေ့လိုက်ရတာမို့ ရင်ကထိတ်ခနဲ ခုန်လှုပ်သွားတယ်။စကားတွေတောင် အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ဖြစ်လို့ပေါ့.....။ "အ...အပြင်ခဏ သွားမလို့ပါ ...နင်ရော ဘယ်သွားမလို့လဲ " "မင်းနဲ့ စကားပြောချင်လို့ လိုက်လာတာ ...စက်ဘီးပေါ်တက်လေ အေးဆေးစကားပြောလို့ရမဲ့ တစ်ဆိုင်ဆိုင်ကို သွားရအောင် " " ဟင် .... ဟို ... လမ်းလျှောက်သွားမယ်လေ" "ဟာကွာ...စက်ဘီးပေါ်တက်ပါဆို " နေမခ စိတ်မရှည်တော့တာမို့ အလင်းချိုရဲ့လက်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်ပြီး စက်ဘီးနောက်ခုံဆီကိုတွန်းပို့လိုက်တယ်။ အလင်းချိုမှာ ကြောင်တက်တက်နဲ့ စက်ဘီး ကယ်ရီယာခုံပေါ်တက်ထိုင်လိုက်ရတယ်။ ~~~~~ ကားရှေ့ခပ်လှမ်းလှမ်းက မြင်ကွင်းကိုကြည့်ပြီး ဟန်သော်လင်း ဒေါသတွေထွက်လာမိတယ်။ စိတ်ရှိတိုင်းသာဆိုရင် စက်ဘီးပေါ်က သူမကို ပြေးပြီး ဆွဲခေါ် ပစ်လိုက်ချင်တာ။ ခရီးမသွားခင် အချိန်လေး ခဏတစ်ဖြုတ်လောက် တွေ့ချင်လွန်းလို့ လာတွေ့မိတာ။ ခုတော့ ရင်ဝကို ဆီးကန်ခဲ့လိုက်ရသလို မမြင်ချင်တဲ့ မြင်ကွင်းနဲ့မှ တည့်တည့်လာတိုးနေတယ်။ကားကို လမ်းဘေးမှာထိုးရပ်လိုက်ပြီး ခေါင်းကိုဆိုဖာခေါင်းမှီပေါ်မှီချလိုက်ပြီး မျက်လုံးအစုံကို မှိတ်ထားလိုက်မိတယ်။ဟန်သော်လင်းရဲ့ဘ၀မှာ သူစိမ်းမိန်းမတစ်ယောက်ကို နင့်နင့်သီးသီးတွေ့ချင်စကားပြောချင်နေမိတာ ဒါဟာပထဆုံးအကြိမ်ပါပဲ။ ဒါကို အချစ်လို့ခေါ်ရမှာလား။ဟန်သော်လင်း မသိဘူး။ သေချာတာက သူမနဲ့စကားတွေ ပြောနေရရင် ဟန်သော် လင်းပျော်တယ်။သူမကို တစ်နေကုန် ကားလိုက် မောင်းပို့ရတဲ့နေ့တွေဆိုရင် ဟန်သော်လင်း ရင်ထဲမှာ အပျော်တွေနဲ့ ပြည့်နေခဲ့တာလေ။ ဒါတွေက အချစ်ဆိုရင်တော့ ဒီအူတူတူမလေး ကို ဟန်သော် လင်းချစ်နေမိပြီဆိုတာပါပဲ။ ~~~~~~ " လိမ္မော်ရည်နဲ့ရေခဲသုပ်တစ်ပွဲပေး....ရေခဲသုပ်ကနို့ဆီပဲ ယိုတွေ မထည့်နဲ့နော် ..." "ရေခဲသုပ် ဘာလို့မှာလဲ ..ငါမစားဘူး "

" ဧကြည်ဖြူ " "သံယောဇဉ် ကမ်းပါး " အပိုင်း (၂၄) ***** "ဘယ်လိုများ ဖြစ်ရတာလဲ ....အရင်ဆို ခရီးသွားချင်လွန်းလို့ ဖျပ်ဖျပ်လူးနေတဲ့သူကများ...မူဆယ်ဘက်တက်မှာ ဆယ်ရက်ကျော်လေးပါကွ " မိုးသူဇာက ခပ်ထေ့ထေ့ပြောရင်း ဟန်သော်လင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ ဟန်သော်လင်း ခေါင်းကို ငိုက်စိုက်ချပြီးထိုင်နေမိတယ်။ဘာကိုစိတ်ညစ်လို့ ညစ်မှန်းလဲ ကိုယ်တိုင်မသိဘူး။ ခရီးမသွားချင်တာကတော့အမှန်ပင်။အရင်ကဆိုရင် မမမိုးပြောသလိုပဲ ခရီးသွားရမယ်ဆိုရင်တက်တက်ကြွကြွကို ဖြစ်နေတာ။ " ကျွန်တော် အပြင်သွားလိုက်အုံးမယ်ဗျာ " ဟန်သော်လင်းထိုင်ရာမှ ထလိုက်ပြီး မမမိုးကို နှုတ်ဆက်ကာ အပြင်ကို ထွက်ခဲ့လိုက်တယ်။ "သွားလေ သွား ...ညနေအိမ်မှာ ထမင်းလာစားလေ " မိုးသူဇာက ခပ်ပြုံးပြုံးခေါင်းငြိမ့်ပြီး ပြန်ပြောလိုက်တယ်။ပြီးတော့ ဟန်သော် လင်း တိုက်ခန်းပြင်ကိုရောက်သွားတာနဲ့ ဖုန်းကိုထုတ်ပြီး ဆက်လိုက်တယ်။ "ဟယ်လို မမဆွေ.....မိုးပြောလိုက်ပြီး ...သူငြင်းတော့မငြင်းဘူး သွားမှာပါ ...ဒါနဲ့ သူသွားသွားနေတဲ့ ကောင်မလေးရဲ့ လိပ်စာကို ပို့ပေးအုံး " "ဟဲ့ ...နင်က ဘာပြဿနာသွားရှာမလို့လဲ ... နင့်ကောင်လေးက တဇွတ်ထိုးလေးနော် ...တော်ကြာ သိသွားပြီး ပြဿနာရှာနေမယ် " "ဪ မမဆွေရယ် ...မိုးက ဒီလောက်မအပါဘူးကောင်မလေးကိုမြင်ဖူးချင်ရုံပါ...ဟန်သော်လင်းလို မိန်းမတွေကို အထင်မကြီးတဲ့ကောင်က သဘောကျနေတဲ့ မိန်းမကဘယ်လိုအနေအထားလဲသိချင်ရုံပါ " " အေးပါ ....ဘာပြဿနာမှမဖြစ်စေနဲ့ ... တို့လူတွေထဲမှာ ဟန်သော်လင်းလို ပါးနပ်တဲ့သူက ရဖို့ခဲယဉ်းတယ်...ဒါပဲနော် " မိုးသူဇာဖုန်းကိုချလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းကို တွန့်ကွေးကာပြုံးလိုက်မိတယ်။မိုးသူဇာဆိုတဲ့မိန်းမက ကိုယ့်လက်ထဲက ပန်းကို အခြားမိန်းမတစ်ယောက်က လုယူတာကိုခံမတဲ့လား။ကိုယ့်ကိုယ် စိတ်အနှောက်အယှက်ပေးလာရင်တော့ခပ်ပါးပါးလေးပုတ်လိုက်ရုံပေါ့။ ~~~~~~~ ဒေါ်အေးမြနွယ်က သက်ပြင်းကိုချပြီး စကားကိုဆက်ပြောတယ်။ "ပြောနေကြတာက ကြာပြီ....အဘွားကတင်းခံထားလို့ ဒီလောက်ထိကြာနေတာ ..ခုတော့ စရံယူပြီးသွားပြီတဲ့ ... အလင်းချိုလေးတော့ဒုက္ခပါဘဲ ...အိမ်မှာခေါ်ထားလိုက်ရင် ကောင်းမလားမသိဘူး.... " ဒေါ်အေးမြနွယ်က သားဖြစ်သူကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။ နေမခက ပေါင်ပေါ်မှာ လက်နှစ်ဘက်ကိုစုံချထားရင်း ငြိမ်သက်နေမိတယ်။ ဘာပြောလို့ပြောရမှန်းလဲမသိတော့။ " သူက ဘယ်ကိုပြောင်းမှာတဲ့လဲ အမေ " "မသိဘူးလေ သားရယ် ...အမေတို့လဲ ဒီဘက် ပြောင်းလာတော့ မတွေ့ရဘူးလေ ...ခုတောင် မစန်းလာပြောလို့ သိတာ .... အလင်းချိုက ပြောတယ်တဲ့... သူ့အပင်တွေအကုန်ရောင်းထုတ်ပြီး အိမ်ငှါးနေမယ်တဲ့လေ ... အလုပ်မရှိသေးဘဲ အဆင်ပြေပါ့မလား အိမ်ငှားခတွေကလဲ လွယ်တာမဟုတ်ဘူး ... သားက အိမ်မှာရှိနေပြီး မတွေ့ဘူးလား " မိခင်ရဲ့စကားတွေကို နားထောင်ပြီး နေမခရင်ထဲပူလောင်လာမိတယ်။ ဒီမထုံတက်သေး အူတူတူ့အတတမလေးက လောကကြီးကို ဘယ်လို ရင်ဆိုင်မှာတဲ့လဲ။ တစ်သက်လုံးအကျင့်မကောင်းတဲ့အမျိုးတွေရဲ့ လောင်းရိပ်အောက်မှာပဲနေလာခဲ့ပြီး အခုမှ ဘယ်လိုလုပ်လေမလဲမသိ။အခြားသူတွေရဲ့ အနိုင်ကျင့်တာတွေကို ခံနေရမှဖြင့်။တွေးရင်း နေမခ ခေါင်းတွေပင် ချာချာလည်လာသလို ဖြစ်လာမိတယ်။ ~~~~~ "နင်တို့တွေ ဒီအဘွားကြီးသေတဲ့အထိတောင် မစောင့်နိုင်ကြဘူးလားဟင် မွေးရကျိုးနပ်လိုက်တဲ့ သားသမီးတွေ " ဒေါ်မြမြဦးက သားသမီးသုံးယောက်ကို ဒေါသတကြီးနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ "အမေပြောနေပုံက မသိရင် အမေ့ကို ကျွန်မတို့တွေက ပစ်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ ....အမေကြိုက်တဲ့အိမ်မှာ လိုက်နေလို့ရတယ် ... အမေသုံးဖို့ငွေကိုလဲ ဘဏ်မှာထားပေးထားမှာ ...အမေ ဘာတွေ ပူနေတာလဲ ...ဒီနေရာကို ဘာတွေ မက်မောနေတာလဲ ပြောပါအုံး " သမီးကြီးဖြစ်သူက မိခင် ဒေါ်မြမြ ဦးကို ပြန်ပြီးပြောလိုက်တယ်။ "ဘာမက်ရမှာလဲဟဲ့ ... ငါ့အိမ်မို့ပေါ့ ...ငါ့အိမ်ငါ့ရာဆိုတော့ ငါနေချင်သလို နေလို့ရတယ်... သားသမီးတွေအိမ်မှာလိုက်နေပြီးမျက်နှာငယ်နေရမှာလား ..." "အမေက ပေါက်ကရတွေ တွေးပြီး ကန့်လန့်ပြောနေတာ ....သားသမီးတွေကို အမေက ငရဲပေးနေတာ " သမီးအလတ်မရဲ့စကားကြောင့် ဒေါ်မြမြ ဦး ဒေါသူပုန်ထပြီး ထအော်လိုက်တယ်။ "ဟုတ်ပါတယ် ...ဟုတ်ပါတယ် ဒီအဘွားကြီးက ငရဲပေးမိတာပါ ... ဟင်းကောင်းချက်ရင်တောင် ဦးဦးဖျားဖျားကျွေးရမှန်းမသိတဲ့ သားသမီးတွေနဲ့ အတူလိုက် မနေချင်တာ ငါ့အပြစ်ပါ ...ငါလဲ ရှင်း ရှင်းပဲပြောမယ် ....နင်တို့ ဝေစုခွဲတဲ့အခါ ငါ့မြေးလေးအလင်းချိုအတွက်ပါ ပါရမယ် ...အဲ့ဒါမှ ငါက လက်မှတ်ထိုးပေးမှာ " "ဘယ်..ဘယ်လို အမေ ... သူက ဘာဆိုင်လို့လဲ ....ဘာကိစ္စ သူ့ကိုပေးရမှာလဲ ... မပြောချင်လို့ ကြည့်နေတာနော် အမေ ... အဲ့ဒီဟာမလေးက အမေ့သွေးသားအရင်းဆိုတာ သေချာလို့လား ... သူ့အမေ ဘယ်လောက်ရှုပ်ပွေလဲဆိုတာ အမေလဲသိတာပဲလေ...သက်ဦး နင်လဲသိတယ်မဟုတ်လား ...နင့်သမီးအရင်းဆိုတာကို နင်အာမခံရဲလား ပြော "

နေမခ အိမ်ထဲက ပစ္စည်းတွေကို သယ်ထုတ်နေရင်း မျက်စိက ခြံဝကို မကြာခဏ လှမ်းကြည့်နေမိတယ်။ပြုံးလိုက်ရယ်လိုက်နဲ့ စကားပြောလို့မပြီးနိုင်တဲ့ ငတိမကိုလဲ သွားပြီး ဆောင့်ဆွဲခေါ်ချင်စိတ်တွေ ပေါက်လာတယ်။ဟိုသကောင့်သားကလည်း ဒီမှာ အလုပ်များနေမှန်း သိသိနဲ့ မပြန်ဘဲ လေလာရှည်နေတယ်။ "နေမခ ..စံပြောတာ မကြားဘူးလားဟင် ...ဘာတွေဒေါသထွက်နေတာလဲ" "ဟာ ...မစံ ဘာပြောတာလဲဟင် မကြားလိုက်လို့ " နေမခကိုယ့်အတွေးနဲ့ ကိုယ်ဒေါသထွက်နေမိရာ စံမဒီက သူ့လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်လှုပ်ယမ်းပြီး မေးလိုက်တဲ့အခါမှ သတိပြန်ဝင်လာမိတော့တယ်။ "အိမ်ပြင်တာရယ်ဆိုင်အတွက်ပြင်ဆင်ရတာနဲ့ နေမခ အဆင်ရောပြေရဲ့လားလို့ ဟိုပြေးဒီပြေးနဲ့ ကျန်းမာရေးလဲ ဂရုစိုက်အုံး ... ပြန်ရောက်ကတည်းကမနားရသေးဘူး မဟုတ်လား" "ရပါတယ် မစံ....ဒီအတောအတွင်းတော့ ဒုက္ခခံရမှာပေါ့ .... အိမ်ပြီးသွားရင်တော့ နားရမှာပါ " နေမခနဲ့စံမဒီစကားပြောနေတုန်းမှာပဲ အိမ်ထဲကို အလင်းချိုဝင်လာတာမို့ နေမခ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ အလင်းချိုကတော့ နေမခနဲ့ စံမဒီကို ဖျတ်ခနဲ တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ဟိုဘက်အိမ်ကိုသွားဖို့ပြင်လိုက်တယ်။ ~~~~ "ဒေါ်လေးစန်း ဘာဖြစ်တာလဲ ...ဘာလို့ငိုနေတာလဲ " အလင်းချို ပျိုးပင်တွေလိုက်ပို့ပြီးပြန်လာတော့ ဧည့်ခန်းထဲမှာထိုင်ငိုနေတဲ့ ဒေါ်လေးစန်းကို တွေ့လိုက်ရတာမို့ ရင်ထဲထိတ်ခနဲ ခုန်လှုပ်သွားပြီး အဘွားရဲ့အခန်းကို ပြေးသွားလိုက်မိတယ် ။အဘွား အခန်းရှေ့ကိုရောက်တော့ အိပ်ရာပေါ်မှာ ငုတ်တုတ်ထိုင်ပြီးငိုင်နေတဲ့ အဘွားကို တွေ့လိုက်ရမှ အလင်းချိုလဲ သက်ပြင်းကို ဟူးခနဲချလိုက်နိုင်တော့တယ်။ ပြီးတာ့မှ အဘွားဘေးနားမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး "ဘာဖြစ်လို့လဲ အဘွား ... နေလို့ မကောင်းလို့လား ...ဒေါ်လေစန်းလဲငိုနေတယ် ... မေးလို့မရဘူး " အလင်းချို မေးလိုက်တော့အဘွားက မျက်ရည်တွေဝဲနေတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ အလင်းချိုကိုမော့ကြည့်လာတယ်။ " သူတို့ အိမ်ကိုရောင်းခိုင်းနေပြီ မြေးလေး ... တန်ဆောင်တိုင် မရောက်ခင် ဖယ်ပေးရမယ်တဲ့ ... မြေးလေးကို မြေးလေးရဲ့အဖေက သူခေါ်ထားမယ်တဲ့လေ ..မိစန်းကိုတော့ ဘယ်သူမှ လက်မခံချင်ကြဘူးလေ .... ဖြစ်နိုင်ရင်အဘွားလဲ သူတို့နဲ့ မနေချင်ဘူး ... တို့မြေးအဘွားနှစ်ယောက်ရယ်မိစန်းနဲ့ပဲ နေချင်တယ် .... ဒါကို လောဘသမားတွေက လက်မခံဘူးလေ .." အဘွားရဲ့စကားကို ကြားတော့ အလင်းချို ငိုင်တွေ သွားမိတယ်။ကိုယ့်အတွက်ကိုမပူပင်မဲ့ ဒေါ်လေးစန်းခမျာ ကြီးတောင့်ကြီးမားမှ ဘယ်မှာ သွားနေမလဲ ။ ဘာအလုပ်လုပ်စားမလဲ။အဘွားမကျန်းမာကတည်းက လုပ်အားခရယ်လို့လဲ မယ်မယ်ရရမပေးတာမို့ ငွေပိုငွေလျှံလဲ ရှိမယ့်ပုံမရဘူး။ပြောရရင် ဒေါ်လေးစန်းမှာတင်မဟုတ် အလင်းချိုမှာလဲ ငွေပိုငွေလျှံမရှိပါဘူး။ပြောင်းဟေ့ဆိုရင် အပင်တွေကို အမြန်ရောင်းထွက်အောင် ဖောက်သည်တွေဆီကို လျှော့စျေးနဲ့ ပေးလိုက်လို့တော့ ရတယ်။အဲ့ဒီငွေနဲ့ အိမ်ငှားပြီး ဒေါ်လေးစန်း အတူနေရင်တော့ ဒေါ်လေးစန်း အတွက်လဲပူစရာလိုမယ်မထင်။ခက်တာက သစ်ပင်တွေရောင်းပစ်ပြီး အလင်းချိုက ဘာအလုပ်လုပ်ရပါ့မလဲ ။အဘွားဆီက နေ ငွေရဖို့ကိုတော့ အလင်းချိုမမျှော်လင့်ထားတူး ။ ကြီးတော်တွေစိတ်တိုင်းကျ စီမံတဲ့ပွဲမှာ အလင်းချိုနဲ့ ဒေါ်လေးစန်းအတွက် နေရာမရှိမှာတော့ မေးစရာပင် လိုမယ်မထင်။ အဖေနဲ့သွားအနဖို့ကိုတော့ အလင်းချို စိတ်မကူးရဲပါ။ ဒုက္ခတောတစ်ခုက ရုန်းထွက်ပြီး နောက်ထပ် ဒုက္ခတစ်ခုထဲကို မဝင်လိုတော့ပါ။အဖေ့ရဲ့ နောက်မိန်းမက အိမ်ကို လာလည်ရင်တောင် အလင်းချိုကို စကားပြောဖော်ရတာမဟုတ်ဘူး။ သူ့ကလေးတွေနဲ့ အလင်းချို ရင်းရင်းနှီးနှီးနေတာကိုတောင် သဘောကျပုံမရတာမို့ ရေရှည်အတူတူနေဖို့ဆိုတာ စိတ်တောင်မကူးရဲပါ။တစ်ထိုင်တည်းမှာပဲ အလင်းချိုအတွေးပေါင်းများစွာကိုတွေးနေမိတယ်။ "မရှာနိုင်မဖွေနိုင်တော့ဘူးဆိုတော့ ...ဒီအဘွားကြီးစကားကို ဘယ်သူမှအရေးမလုပ်ကြတော့ဘူး...အိုကြီးအိုမ ဘ၀ရောက်မှ ဘယ်သားသမီးအိမ်ကပ်နေရမှန်းမသိတဲ့ ဘ၀ကို ရောက်ရတော့မယ် ...အမယ်လေး အဘိုးကြီးရေ ရှင့်သားသမီးအလိမ္မာတုံးတွေကို လာကြည့်ပါအုံးတော်.... ဒီမအေစကားကို အဖက်တောင် မလုပ်ကြဘူးတော်ရေ " အဘွားကပြောရင်းကနေငိုနေတာမို့ အလင်းချိုအဘွားဘေးကနေ အသာထလာခဲ့မိတယ်။အလင်းချို ရင်ထဲမှာတော့ ဘာမှထွေထွေထူးထူးခံစားမနေရပါဘူး။ နေစရာ ပျောက်လို့ သောကရောက်ရသလို ။ ကိုယ့်ကို မလိုလားမနှစ်သက်သူတွေနဲ့ ခွဲခွါရတော့မှာကို တွေးမိတော့လည်း အရာရာအဆင်ပြေသွားသလိုပါပင်။ မဖြစ်သေးတဲ့ကိစ္စတွေကို တွေးပူနေမဲ့အစား ရင်ဆိုင်လိုက်ဖို့ပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်ထားပါတယ်။ ~~~~~~ "ဗျာ ခရီးထွက်ရမယ် ဟုတ်လား မမမိုး ...ဘယ်ကိုလဲဗျာ ...ဘယ်လောက်ကြာမှာလဲ ... ဘာအလုပ်တွေခိုင်းအုံးမှာလဲ..." @@@@@@@@@@@@@@@@@ အပိုင်း (၂၄ ) ဆက်ရန် ဧကြည်ဖြူ စာမူတိုသွားတာကို သည်းခံပေးကြပါရှင် မတင်တာကြာလို့ စာဖတ်သူ တွေမေ့ကုန်ကြပြီထင်ပါရဲ့ ဂရုတွေမှာဆို အားပေးမယ့် သူတောင် သိပ်မရှိတော့သလိုပဲ😭 အားပေးတဲ့သူ တစ်ယောက်မှမရှိတော့ရင်တော့ အခြားသူတွေ မျက်စိမနောက်ရအောင် ဂရုတွေမှာမတတင်တော့ပါဘူး စာမူဖတ်ချင်သူတွေ acc ထဲမှာဝင်ဖတ်လို့ရပါတယ် စာဖတ်သူများကို လေးစားချစ်ခင်လျက်🙏🙏🙏

ဧကြည်ဖြူ "သံယောဇဉ် ကမ်းပါး" အပိုင်း ( ၂၃ ) ******** ဒေါ်အေးမြနွယ်ကသားဖြစ်သူနဲ့ စံမဒီကို တစ်လှည့် အလင်းချိုကိုတစ်လှည့့်ကြည့်မိရင်း ရင်ထဲမကောင်းဖြစ်သွားမိတယ်။ခက်တာက သူတို့လေးတွေရဲ့စိတ်ကို သူ မက ဘယ်လိုတားမြစ်နိုင်မှာတဲ့လဲ ။ အထူးသဖြင့်သားဖြစ်သူနေမခရဲ့စိတ်ရင်းမှန်ကို နားမလည်နိုင်တာအမှန်ပါပင်။ အလင်းချိုနေရာမှာငူငူ ချည်းရပ်နေမိရာကနေ အထုတ်ကို့ဆွဲယူလိုက်ပြီး အိမ်ရှေ့ကိုထွက်ခဲ့လိုက်ရတယ်။ "ဒီမှာတော်တော်များများသိမ်းပြီးပြီဆိုတော့... အမေနဲ့ အဘွားပြောင်းမယ်အိမ်ကို သွားလိုက်မယ်နော်သားကြီး " ဒေါ်အေးမြနွယ်က သားဖြစ်သူကို လှမ်းပြောလိုက်တယ်။ "အလင်းလဲ လိုက်ခဲ့မယ်လေ အန်တီနွယ် ....ဟိုမှာ ပစ္စည်းတွေနေရာချပေးမယ် ...ဒီမှာ သိမ်းစရာမှ မရှိတော့တာ " ဒေါ်အေးမြနွယ်ရဲ့ စကားကြောင့်အလင်းချိုက ကမန်းကတန်းဝင်ပြောလိုက်တယ်။ဒီနေရာမှာဖြင့် တစ်စက္ကန့်လေးတောင် ထပ်မနေချင်တော့တာမို့ ပြောပြီးတာနဲ့ အိမ်ရှေ့ကို ထွက်လာခဲ့လိုက်တယ်။ ~~~~ "အိမ်ပြောင်းတာသွားကူပေးတယ် ဟုတ်လား ဒေါ်လေးစန်း ...ဘယ်သူတွေ အိမ်ပြောင်းလို့လဲ " ဟန်သော်လင်းက ခြံတံခါးရှေ့မှာရပ်ပြီး ဒေါ်လေး စန်းကို မေးလိုက်မိတယ် ။ " တစ်ခြံကျော်က မနွယ်တို့အိမ်လေ ... အိမ်ပြင်ဆောက်မှာမို့ ဟိုဘက်လမ်းထိပ်ကို ခဏပြောင်းတာပါ " "တစ်ခြံကျော်ကလား " ဒေါ်လေးစန်းရဲ့ တစ်ခြံကျော်ဆိုတဲ့ စကားကြောင့် ဟန်သော်လင်းစိတ်ထဲမှာ ကြည်ပြာပြောတဲ့စကားတွေကို အမှတ်ရလိုက်မိတယ်။ "တစ်ခြံကျော်ဆိုတော့ နေမခ ဆိုတဲ့လူရဲ့အိမ်လား" "ဟုတ်တယ်လေ ... မောင်လင်းက နေမခနဲ့သိတာလား " " ဟို ...မသိပါဘူး ဒေါ်လေး စန်းရယ် ... ကျွန်တော်သွားတော့မယ်နော် " ဒေါ်လေးစန်းရဲ့ အမေးကို ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး ဟန်သော်လင်း ကားထဲကိုဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။ "အရေးကြီးရင်လဲ သွားခေါ်လိုက်လေကွယ် ..." ဒေါ်လေးစန်း လှမ်းပြောတဲ့အသံကိုကြားလိုက်တော့ သွားဖို့အတွက် ချီတုံချတုံဖြစ်နေမိတဲ့စိတ်က ချက်ချင်းလိုလို ကားတံခါးကို ဆွဲဖွင့်လိုက်မိတယ်။ ~~~~~~~ "သမီးရေအလင်းချို ...ခြံဝမှာ သမီးသူငယ်ချင်းရောက်နေတယ်" အိမ်ရှေ့ကနေ လှမ်းအော်ပြောလိုက်တဲ့ ဘွားချိုရဲ့အသံကြောင့် အလင်းချိုအပါအဝင် ဒေါ်အေးမြနွယ်ရော နေမခပါ ခြံ၀ကိုလှမ်းမျှော်ကြည့်လိုက်ကြတယ်။ "သွားလေသမီး ... အထုတ်ကိုထားခဲ့လိုက်ပါကွယ် ...သားကြီးသယ်ပါလိမ်မယ် " ဒေါ်အေးမြနွယ်က အလင်းချိုကို လှမ်းပြောလိုက်ပေမဲ့အလင်းချို အထုတ်ကို မထားခဲ့ဘဲ အိမ်ရှေ့ထိဆွဲလာခဲ့လိုက်တယ်။ ~~~~~~ ဟန်သော်လင်းခြံရှေ့မှာ ရပ်စောင့်နေတုန်းမှာပဲ အိမ်ထဲကနေ အထုတ်တစ်ထုတ်ဆွဲပြီး ထွက်လာတဲ့ အလင်းချိုကို တွေ့လိုက်ရတာမို့ စိတ်ထဲမှာ မကျေနပ်သလိုလို၊ ဘဝင်မကျသလိုလို ဖြစ်သွားမိတယ်။ " ထင်တော့ထင်သားပဲ ကိုလင်းပဲဖြစ်မယ်ဆိုတာ ... အပင်တွေ လာကြည့်တာလား ...လမ်းကြုံလို့၀င်လားတာလားဟင် " အလင်းချိုက လက်ထဲကအထုတ်ကို ကားသမားဆီကို ကမ်းပေးလိုက်ပြီး ဟန်သော်လင်းရှိရာဆီကို လျှောက်သွားရင်းကနေပြောလိုက်တယ်။ "အင်း .. ဒီနေ့ အလုပ်ပါးလို့ လေ....လမ်းလဲကြုံနေတာနဲ့ ဝင်လာတာ " ဟန်သော်လင်း ပြန်ဖြေလိုက်ရင်း အလင်းချိုမျက်နှာလေးကို ကြည့်နေမိတယ်။ဟန်သော်လင်း စိတ်ထင်၍ပဲလားမသိ။အလင်းချိုရဲ့ မျက်နှာက အရင်နေ့တွေကလောက် မလန်းဘူးလို့ထင်လိုက်မိတယ်။ပင်ပန်း၍ပဲလားမသိ။ မျက်နှာလေး နွမ်းနေတာကတော့ အမှန်ပါပင်။ ~~~ နေမခအထုတ်ကို ကားဆီသို့သယ်ထုတ်လာခဲ့ရင်းကနေ စကားရပ်ပြောင်နေတဲ့ အလင်းချိုတို့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိတယ်။အလင်းချိုက သူ့ကို ကျောပေးရပ်နေတာမို့ အလင်းချိုရဲ့ မျက်နှာကို သေချာမမြင်ရပေမဲ့ တစ်ဖက်လူရဲ့ မျက်နှာကိုတော့ မြင်နေရတယ်။အဲ့ဒီလူ အလင်းချိုကို ကြည့်နေပုံက မိတ်ဆွေသူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကို ကြည့်တဲ့အကြည့်ထက်ပိုနေတာကို နေမခသိလိုက်တယ်။ မြင်ကွင်းကို ကြည့်နေမိရင်း နေမခစိတ်ထဲ စိတ်တိုလာမိတာမို့ မျက်နှာကို ချာခနဲ လွှဲလိုက်ပြီး အိမ်ထဲကို ပြန်ဝင်လာခဲ့လိုက်တယ်။ ~~~~~~~ ဟန်သော်လင်းက အလင်းချိုနဲ့ စကားပြောနေရင်းကနေ သူ့နဲ့ အလင်းချိုကို လှမ်းကြည့်ပြီး မျက်နှာထားတင်းတင်းနဲ့ အိမ်ထဲပြန်ဝင်သွားတဲ့သူက နေမခ ဆိုတဲ့လူမှန်း စိတ်ကချက်ချင်းသိလိုက်တယ်။ နေမခကိုကြည့်ပြီး ဟန်သော်လင်းစိတ်ထဲ စိတ်တိုလာသလိုလို ဒေါသထွက်လာသလိုလို ဖြစ်လာမိပြန်တယ်။ဘာမဆိုင်ညာမဆိုင် အလင်းချိုကို ဒီနေရာကနေ ဆွဲခေါ်ထုတ်ချင်စိတ်တွေပါ ဖြစ်လာမိတယ်။ "ပြီးသွားပြီလား...အအေးသွားသောက်မလား ... အလင်းကို ကြည့်ရတာ မော နေသလိုပဲ " " မောတော့မောတာပေါ့...ဒီနေ့တော့ အအေးသွားသောက်လို့မရတော့ဘူး .... အိမ်က ဒီနေ့အပြီး ရွေ့ ရမှာလေ ..ခုပဲ ပြောင်းမယ့်အိမ်ဘက်ကိုသွားမလို့ ...အန်တီနွယ်က နှလုံးရောဂါ ဖြစ်ခဲ့ဖူးတော့ အလင်းက လာဝိုင်းကူပေးနေတာလေ " "ကောင်းပါ့ဗျာ ... အိမ်နီးချင်းကောင်းလေးပေါ့ " ဟန်သော်လင်းက အလင်းချိုကို မချိုပြုံးလေးပြုံးပြပြီး ပြောလိုက်မိတယ်။ ~~~~~~

ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ ထွက်သွားတဲ့ ကြည့်ပြာကိုကြည့်ပြီး အလင်းချို ပါးစပ်အဟောင်းသားနဲ့ ကျန်ခဲ့တယ်။ကြည်ပြာကသူ့ဟာနဲ့သူ ဇာတ်လမ်းဆင်ပြီး သူ့ဘာသာပြောသွားတာဇာတ်ကွက်ကို စေ့နေတာပဲ။အလင်းချိုမှာ ဖြေရှင်းချိန်တောင်မရလိုက်ပါဘူး။ ~~~~ ရှပ်အင်္ကျီဖားဖားနဲ့ ဘောင်းဘီ ခပ်ပွပွကိုဝတ်ပြီး ဆံပင်ရှည်ကြီးကို ကျစ်ဆံမြီးတစ်ချောင်းတည်းကျစ်ထားတဲ့ အလင်းချိုကို နေမခ အမှတ်တမဲ့ ငေးကြည့်လိုက်မိတယ်။အမေတို့ သယ်သွားမယ့် အထုတ်တွေမှန်သမျှကို သူတစ်ယောက်တည်းလိုလို အိမ်ထဲကနေ သယ်ထုတ်ပြီး လာသယ်တဲ့ကားဆီကိုထုတ်ပေးနေတာ။ အထုတ်တွေသယ်နေရင်းကနေအသံစာစာလေးက ထွက်လာတတ်သေးတယ်။ " အန်တီနွယ် မသယ်နဲ့လေ...အန်တီ့ကို အလေးအပင်တွေ မ.မနဲ့လို့ ဆရာဝန်က မှာထားတယ်လေ..ဘွားချိုလဲ နေပါ ...သမီးသယ်ပေးပါ့မယ် " " သမီးတစ်ယောက်တည်း သယ်လို့ ဘယ်ဖြစ်ပါ့မလဲ အထုတ်တွေက များတာကို " ဒေါ်အေးမြနွယ်က ပြောရင်း အထုတ်ကြီးတစ်ထုတ်ကို ဆွဲလိုက်တယ်။အလင်းချိုကလဲ ပြန်လုတယ်။ ကြားထဲက နေမခမှာ မနေနိုင်တော့ဘဲ ဝင်ပါရတော့တယ်။ "ကဲ ...အမေလဲဖယ်....မင်းလဲဖယ် ... ဒီလောက်အထုတ်ကြီးကို ဘယ်သူကသယ်ခိုင်းလို့လဲ ... ဟိုမှာ အလုပ်သမားတွေ လာသယ်မှာပေါ့ ...အလင်းချို မင်းနော် ... နုံသလို အသလိုနဲ့ အဲ့ဒါကြောင့် မင်းအမျိုးတွေက မင်းကိုနိုင် စားနေတာ သိရဲ့လား " နေမခကအထုတ်ကိုဆွဲယူလိုက်ပြီး အလင်းချိုနားကိုကပ်ခါ အံကြိတ်ပြီးခပ်တိုးတိုးပြောလိုက်တယ်။ ဒေါ်အေးမြနွယ်ကတော့ နေမခရဲ့ နောက်ဆက်တွဲ စကားတွေကို မကြားဘဲ အလင်းချိုကိုကြည့်နေတဲ့သားဖြစ်သူကို ခပ်ပြုံးပြုံးကြည့်နေမိတယ်။ အလင်းချိုကတော့ ဘုမသိဘမသိနဲ ဟောက်ခံလိုက်ရတာမို့ နေမခကို ပြူးတူးကြောင်တောင်နဲ့ ကြည့်လိုက်ပြီး ရယ်ပြလိုက်မိတယ်။ "အလကားနေ ရယ်ပြပြုံးပြမနေနဲ့ ...ဆိုက်ကားသမား မရှောင်... ကားသမားမရှောင်ပြုံးပြရယ်ပြနေတဲ့အကျင့်ကိုဖျောက်အုံး" သူပြောချင်ရာပြောပြီးအထုတ်ကိုဆွဲယူနေတဲ့ နေမခ ။အလင်းချိုက အလကားနေရင်း ရယ်ပြပြုံးပြနေတာလား ၊ သူက အလကားနေရင်း စိတ်တိုနေတာမဟုတ်ဘူးလား။အလင်းချို နားမလည်နိုင်သလို နေမခကို ကြည့်လိုက်မိတယ်။ နေမခကလဲ အလင်းချိုရဲ့ အူကြောင်ကြောင် မျက်နှာလေးကိုကြည့်ပြီး ဘာကိုစိတ်တိုလို့ တို့နေမိမှန်း ကိုယ်တိုင်လဲမသိဘူးဖြစ်နေမိတယ်။ ဒီအချိန်မှာပဲ အသံနဲ့အတူ စံမဒီအခန်းထဲဝင်လာတာကို တွေ့လိုက်ကြရတယ်။ " ရွေ့တောင်ရွေ့နေကြပြီလား ....စံက ကူဖို့လာတာ နောက်ကျသွားပြီးလား " " မမစံ လာပြီလား ..." စံမဒီကို မြင်လိုက်တာနဲ့ နေမခက အပြေးတစ်ပိုင်းနဲ့ ကြိုလိုက်တယ်။ အလင်းချိုက နေမခပစ်ချခဲ့တဲ့ အထုတ်နားမှာရပ်ပြီး ချောမောလှပလွန်းတဲ့စံမဒီဆိုတဲ့ အမျိုးသမီးကိုငေးကြည့်နေမိတယ်။ကိုယ့်ကိုယ်မြင်တိုင်း အလိုမကျမှုတွေနဲ့ ငေါက်ငမ်းနေတတ်တဲ့သူက အခြားတစ်ယောက်နဲ့ ပြုံးရွှင်ရယ်မောနေတာကို မြင်ရတော့ အလင်းချိုသတိလက်လွတ် ငေးကြည့်နေမိတယ်။အလင်းချိုရဲ့ဘဝမှာ အမေကထားခဲ့တယ်။အဖေက ထားခဲ့တယ်။အဘွားက မကြင်နာခဲ့ဘူး။ ကြီးတော်တွေက ရက်စက်ခဲ့တယ်။မောင်နှမတစ်ဝမ်းကွဲတွေကနှိမ်ခဲ့တယ်။အနိုင်ကျင့်တယ်။အလင်းချိုရဲ့ နှလုံးသားက နာကျင်တာကို မခံစားတတ်တော့အောင်ထုံနေပြီလို့ ထင်နေခဲ့မိတာ။ တကယ်တော့မဟုတ်ဘူးပဲ။ နေမခနဲစံမဒီတို့ရဲ့ မြင်ကွင်းကိုငေးကြည့်နေမိပြီး အလင်းချိုရဲ့ရင်ထဲမှာ တဆစ်ဆစ်နဲ့ နာကျင်လာတယ်။ @@@@@@@@@@@@@@@@@@@ အပိုင်း ( ၂၃ ) ဆက်ရန် ဧကြည်ဖြူ

"ဘာမှမလုပ်ရပါဘူးဗျာ ...မမမိုးသူဋ္ဌေးမက လူကိုပါအပိုင်သိမ်းချင်နေတာခက်တယ်ဗျ...ကျွန်တော်ဆိုတဲ့ကောင်ကလဲ ဆိုးချင် ဆိုးမယ်မိုက်ချင်မိုက်မယ်...အဲ့ဒီလိုကိစ္စတွေကိုမှစိတ်မ၀င်စားတာ ... ကျွန်တော်ကို အထာတွေပေး အချိုတွေကျွေးနဲ့ ကျွန်တော်က ငြင်းတော့ တစ်ဖက်သတ်ကြီး စိတ်တိုနေမှာပေါ့" "မင်းနှယ် ဒုက္ခပါပဲ ... လက်ကလေးကိုင်... ပါလေးနမ်းပြီး ပုခုံးလေးဖက်ရတာ ဘာခက်လို့လဲ... မသကာ အဆင့်ကျော်သွားအုံး မင်းက ယောကျာ်းပဲ... ဘာနာစရာရှိလဲ .... သူ့ဆီမှာ နှိုက်လို့မကုန်တဲ့ငွေတွင်းတွေရှိတယ် သိရဲ့လား..." "ဟာဗျာ မမမိုးပြောပုံက ကျွန်တော်တို့ယောကျာ်းလေး တွေကဘာတန်ဖိုးမှ မရှိသလိုပဲနော်... ကျွန်တော်ကတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တန်ဖိုးထားတယ်...အဲ့ဒါမျိုးတွေကိုလဲ ရွံတယ် ... တဏှာရာဂစိတ်နဲ့တော့ ဘယ်မိန်းမနဲ့မှ အတူမအိပ်နိုင်ဘူး ...တော်ကြာ ကျွန်တော်လို့မိမရှိဖမရှိ ကလေးတစ်ယောက်တိုးလာအုံးမယ် " "အမယ်လေး စကားတွေက ကြီးကျယ်လိုက်တာ ...မင်းကသာဖြစ်နေတာ ... သူ့ဘေးနားမှာ ဝိုင်းနေတဲ့ မင်းသားတွေ မော်ဒယ် ပေါက်စတွေမှ အများကြီးသိရဲ့လား " "များများပါဗျာ ... အားကို မကျတာ ... အဲ့ဒီအလုပ်ကလွဲရင် ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာပဲပြော " "မင်းလုပ်ရမှာက ..... အလှူအတန်းတွေ ခဏခဏ လုပ်နေတဲ့ ( ....) သူဌေးလင်မယားကို သိတယ်မဟုတ်လား...သူတို့နှစ်ယောက်အတွက် ကောင်မလေးတစ်ယောက်နဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်ရှာပေးလိုက် ... အသက်နှစ်ဆယ်ဝန်းကျင်ပဲနော် ... စိတ်ပါရင်မင်းကိုယ်တိုင်သွားလဲရတယ်...သူတို့အချင်းချင်း မသိအောင်လဲလဲလုပ်အုံးနော် " " ဟူး စိတ်ညစ်တယ်ဗျာ ...အဲဒါမျိုးတွေ မလုပ်ချင်ပါဆို ..လောကကြီးက စိတ်ပျက်စရာချည်းပဲဗျာ ....ကိုယ့်ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ အသက်အရွယ်တွေကိုမှ မထောက် " ဟန်သော်လင်းက သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက်ညည်းညူလိုက်မိတယ်။ "စိတ်ညစ်မနေနဲ့ ကိုယ်တော်ချော...မင်းလိုနေတဲ့ငွေရအောင် ဒီလိုပဲရှာမှရမှာ ... ဒါမှမဟုတ်လဲ ဓါးပြသာ ထွက်တိုက် ... ရိုးရိုးသားသားလုပ်စားရင်တော့ တစ်လစာလုပ်အားခငွေက သူဋ္ဌေးမကြီးရဲ့ ဖိနပ်တစ်ရံဖိုးတောင်ရမှာမဟုတ်ဘူး သိတယ်မဟုတ်လား....ဒါတောင် အလုပ်ကရပါစေအုံး...ဘွဲ့ရပညာတတ်တွေတောင် အလုပ်ရှာရခက်နေတာ...မင်းတို့ငါတို့လို အတန်းပညာမရှိသူတွေအတွက် အလုပ်ရဖို့ကမသေချာဘူး ..... " ဟန်သော်လင်း ခေါင်းကို ငိုက်စိုက်ချပြီး ထိုင်နေမိတယ်။မမမိုးပြောတာလဲ မှန်သင့်သလောက် မှန်တယ် မဟုတ်လား။ဘွဲ့ရပညာတတ်တစ်ယောက်တောင် အလုပ်ရဖို့ ခက်တဲ့ဟာ ဟန်သော်လင်း လို ဆယ်တန်းမအောင်တဲ့ကောင်က ဘာအလုပ်လုပ်ရမလဲ ။တစ်လတစ်သိန်းကျော် နှစ်သိန်းရဖို့တောင် သေချာပါ့မလား မသိ။ဒီလို တွေးလိုက်မိတော့ ဟန်သော်လင်းစိတ်ထဲမှာ အလင်းချိုကို မြင်ယောင်လိုက်မိတယ်။မိန်းမသားတန်မဲ့ အမြင်လှသလောက်ပင်ပန်းလှတဲ့ သစ်ပင်စိုက်တဲ့အလုပ်ကို လုပ်ပြီး ဘ၀ကိုရုန်းကန်နေရှာတာ။ သူမကို ကြည့်လိုက်ရင် မျက်နှာလေး တစ်ပြုံးပြုံးနဲ့ သောက မရှိသလိုပါပင်။ဒေါ်လေးစန်းဆီက ကြားရသလောက်ဆိုရင်ဖြင့် အလင်းချိုရဲ့ ဘဝလေးကလဲ ဟန်သော်လင်းရဲ့ ဘ၀နဲ့ ထူးမခြားနားပါပဲ။ ~~~~ "အိမ်ပြောင်းမယ်ဟုတ်လား အန်တီ...ဘယ်ကိုပြောင်းမှာလဲဟင် ... ဒီမှာ မနေတော့ဘူးလား " အလင်းချိုအန်တီနွယ့်ကို အလန့်တကြားနဲ့ မေးလိုက်မိတယ်။ "အဝေးကြီးကို ပြောင်းမှာမဟုတ်ပါဘူးသမီးရယ် ... ဟိုဘက်လမ်းထိပ်ကအိမ်ကိုပါ ...အကြာချည်းလဲ မဟုတ်ပါဘူး မ်ား ဒီမှာအိမ်ပြင်ဆောက်နေတုန်းပါပဲ ....သမီးသူငယ်ချင်းက အန်တီတို့ကို ဈေးမရောင်းခိုင်းတော့ဘူးလေ " ဒေါ်အေးမြနွယ်က ငိုမဲ့မဲ့မျက်နှာလေးဖြစ်သွားတဲ့အလင်းချိုကိုကြည့်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။ "တော်ပါသေးရဲ့ ....သမီးက စိတ်ပူသွားတာပဲ ..သဲသဲလေးနဲ့လဲ မခွဲနိုင်ဘူးလေ " " ဪ...သဲသဲနဲ့မခွဲနိုင်ဘူးဆိုတော့ အန်တီတို့နဲ့တော့ ခွဲနိုင်တယ်ပေါ့လေ ..." "မဟုတ်ပါဘူး အန်တီရဲ့ ...ပြောင်းမယ့်နေ့ကို ကြိုပြောနော်...သမီး လာဝိုင်းရွေ့ပေးမယ် " ~~~~ "အလင်းချို နင့်ကို မေးစရာရှိတယ်...နင် မှန်မှန်ဖြေ " အိမ်သန့်ရှင်းရေးလုပ်နေတုန်း ရှေ့က ပိတ်ရပ်ပြီး မေးလိုက်တဲ့ အသံကြောင့် အလင်းချို မော့ကြည့်လိုက်မိတော့ ကြည်ပြာ့ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ "ဘာမေးမလို့လဲ မေးလေ " "နင်နဲ့ဟန်သော်လင်းကြိုက်နေကြတာလား " ကြည်ပြာ့အမေးကြောင့် အလင်းချို အံ့ဩသွားမိပြီး ပြန်မေးလိုက်တယ် ။ "ငါတို့က ရိုးရိုးသားသားခင်နေကြတာပါ ..ဘာမှမပတ်သက်ဘူး...ဘာဖြစ်လို့ မေးတာလဲ " "မပတ်သက်လဲ ပြီးတာပဲလေ ... တော်ကြာနင့်အမေနဲ့တူပြီး လှေနံနှစ်ဖက်နင်းနေမှာစိုးလို့လေ ... နေမခလား ..ဟန်သော်လင်းလား တစ်ယောက်ပဲရွေး ... ယောကျာ်းတိုင်းကို မြူဆွယ်မနေနဲ့အုံး ...ငါလဲ ဟန်သော် လင်းကို ပြောပြလိုက်ပါတယ် ... နင်က တစ်ခြံကျော်မှာနေတဲ့ နေမခဆိုတဲ့လူကို ကြိုက်နေတာလို့ "