အချစ်/အလွမ်း/ လျှို့ဝှက်သဲဖို ရသစုံ ဝတ္ထုများ ဧကြည်ဖြူ

ပြောပြီးတာနဲ့ နေရာကနေ ဟန်လင်းသန့် ချာခနဲထထွက်ခဲ့လိုက်တယ်။တောက်မခေါက်မိအောင် စိတ်ကိုတင်းထားတဲ့ကြားကနေ လက်သီးကို ခပ်တင်းတင်းဆုပ်လိုက်မိတယ်။ ~~~~~~ ဟန်လင်းသန့်ဒေါသနဲ့ ထွက်လာခဲ့ရင်း အပြင်ကို ရောက်တဲ့အခါမှာ ရပ်ထားတဲ့ကားနားကိုလျှောက်သွားပြီး မှန်တံခါးကိုခေါက်လိုက်တယ်။ကားမှန်တံခါးက လျောခနဲပွင့်လာတဲ့အခါ ဟန်လင်းသန့်ကားထဲကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး "ဒီမှာ ဦးမင်းနိုင် ... ခင်ဗျားကြီး နေရာသစ်မှာ.... ဘယ်လိုပဲပုံစံပြောင်းထားပြောင်းထား ....ကြာကူလီမယားခိုးက ကြာကူလီမယားခိုးပါပဲ....ကျွန်တော့်ဘဝကို လာမရှုပ်နဲ့နော် ....ခင်ဗျားကြီးရဲ့ဘ၀ကို စောက်ထိုးမိုးမျှော်ဖြစ်သွားအောင် လုပ်ပစ်လိုက်မှာ...ဒါနဲ့ခင်ဗျားကြီးတို့သမီးလေးမွေးထားတယ်ဆိုဗျ ...တစ်ရက်လောက်တော့လာကြည့်ပြီး ခေါ်သွားရင်ကောင်းမလားပဲ ..မိန်းခလေးဆိုတော့ ခိုင်းစားလို့ရတယ်လေ .." "ဘာကွ ....ဟေ့ကောင် မင်းဘာစကားပြောလိုက်တာလဲ " ဦးမင်းနိုင်ရဲ့ ဒေါသတကြီးနဲ့ပြောလိုက်တဲ့စကားသံမဆုံးခင်မှာဘဲ အမေက ဟန်လင်းသန့်နောက်ကိုရောက်လာခဲ့တယ်။ "ဟန်လင်းသန့် ..မင်း....မင်း..လူဖြစ်ပြီးခွေးစကားပြောတာလား ..အဲ့ဒါ မင်းညီမဟဲ့ " "ဖြန်း " အမေ့ရဲ့လက်ဝါးက ဟန်လင်းသန့်ရဲ့ပါးတစ်ဖက်ပေါ်ကို ကျရောက်လာခဲ့တယ်။ဟန်လင်းသန့် မရှောင်ဘဲပေပြီး ခံနေလိုက်တယ်။ပြီးတော့မှ မဲ့ပြုံးတစ်ချက်ပြုံးလိုက်တယ်။ "မအေအရင်းကတောင် သားအပေါ်မှာ မေတ္တာမထားနိုင်သေးတာ ... မအေတူဖအေကွဲ ညီမကို ဘယ်လိုသံယောဇဉ်ထားနိုင်မှာလဲဗျာ .....သမီးလေးကို သေသေချာချာလေး ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ထားကြပေါ့ဗျာ ... ဝဋ်ဆိုတာလည်တတ်တယ်ဗျ သတိထားကြပေါ့.....မလည်လည်အောင်လဲ ကျွန်တော်က လုပ်မှာလေ " " ဟန်လင်းသန့် ... မင်း ...မင်း.." အမေ့ရဲ့ အံကြိတ်သံနဲ့ခေါ်လိုက်သံက ဟန်လင်းသန့်ရဲ့ နောက်ကျောမှာကျန်နေခဲ့တယ်။ဟန်လင်းသန့် အံကိုကြိက်ပြီး သူရဲ့ ချဉ်ပေါင်းလှည်းရပ်ထားရာဆီကိုလျှောက်သွားလိုက်တယ်။ ~~~~~~~~ " ဘာလို့ပြောင်းမှာလဲ ငါ့တူရာ ....မင်းစျေးရောင်းတာလဲ အဆင်ပြေနေတာပဲကို..ဘာလဲ အိမ်လခမပေးနိုင်လို့လား ....ဒါဆိုလဲအိမ်လခကို အပြည့်မပေးနဲ့ တစ်ဝက်ပဲပေးကွာ " အဖေဆုံးပြီးသွားကတည်းက အရက်သောက်တာကို ဆင်ခြင်လိုက်ပြီဖြစ်တဲ့ ဦးလေးကျော်သိန်းက ဟန်လင်းသန့် အိမ်ပြောင်းတော့မယ်ဆိုတော့ စိတ်မကောင်းစွာနဲ့ တားမြစ်လာတယ်။ဦးလေးကျော်သိန်းတားမြစ်သလိုပဲ ရပ်ကွက်ထဲက အသိမိတ်ဆွေတွေကလဲ ဝိုင်းတားကြတယ်။ " ပိုက်ဆံကြောင့် မဟုတ်ပါဘူး ဦးလေးကျော်ရာ ...ကျွန်တော့်မှာ လုပ်စရာတွေများနေလို့ပါ ...ကျွန်တော်ကားမောင်းလဲ သင်ချင်တယ် ...ဘာသာစကား သင်တန်းတွေလဲ တက်ချင်သေးတယ်...အဲ့ဒီသင်တန်းတွေတက်ဖို့ ဒီနေရာကနည်းနည်းဝေးလို့ပါ ....ကျွန်တော်ချမ်းသာအောင်ကြိုးစားချင်တယ် ....ကျွန်တော်ချမ်းသာလာတဲ့နေ့ကျရင် ဒီရပ်ကွက်ကိုပြန်လာခဲ့မှာပါ " "လင်းသန့်ရာ မင်းကွာ .... အေး .. မင်းမှာငွေရှိရှိမရှိရှိပြန်လာချင်တဲ့နေ့မှ ပြန်လာခဲ့ကွာ " အဖေနဲ့အတူနေခဲ့တဲ့ တဲအိမ်လေးကို နောက်ဆုံးအနေနဲ့ ဟန်လင်းသန့် ငေးကြည့်နေမိရင်း လည်ချောင်းတစ်လျှောက်မှာ စူးရှကျင်တက်လာခဲ့ပြီး ရင် ထဲတလှပ်လှပ်နဲ့ ဝမ်းနည်းသလိုဖြစ်လာမိတယ်။ ရုန်းထွက်နိုင်ဖို့ အတွက် အမြဲလိုလိုကြိုးစားခဲ့တဲ့နေရာကနေ အမှန်တကယ် ရုန်းထွက်နိုင်တော့မှာဖြစ်ပေမဲ့ သူ့ရင်ထဲမှာ ထင်သလောက် မပျော်မိဘူး။နောက်ကျိရှုပ်ထွေးနေတဲ့သူ့စိတ်တွေက ပျော်ရွှင်မှုတွေ လုံးလုံးပျောက်ဆုံးနေခဲ့ပြီး စိတ်တွေက လောကကြီးကိုအရွှဲ့တိုက်ချင်သလိုလို၊လူတွေအားလုံးကို ရွံရှာစက်ဆု<ပ်မု**န်းတီးလာသလိုလိုဖြစ်နေမိတယ်။အခုချိန်ထိတော့ သူ့အတွက် အနာဂတ်က မှောင်မိုက်နေဆဲပါပဲလေ။ ~~~~~~ သူ့နဲ့ မလှမ်းမကမ်းမှာထိုင်ပြီး ထို<င်း ဘာသာစကားနဲ့ ခပ်တိုးတိုးပြောနေကြတဲ့ လူနှစ်ယောက်ကိုကြည့်ပြီး ဟန်လင်းသန့်အသာပြုံးလိုက်တယ်။ပြီးတော့မှ ရှေ့တည့်တည့်မှာထိုင်နေတဲ့လူနှစ်ယောက်ရဲ့ မျက်နှာတွေကို ခွပ်ခနဲထိုးချပစ်လိုက်တယ်။ " ဒီမှာ ဟေ့လူ ...ခင်ဗျားတို့လူကြည့်မှားသွားပြီဗျ ....ခင်ဗျားတို့က ကျုပ်ကိုလူကုန်ကူးဖို့တွေးထားတယ်ဆိုရင် ..ခင်ဗျားအတွက် အ<သုဘစရိတ်နဲ့ ခင်ဗျားမိသားစုတွေအတွက်ပါ စရိတ်ရှာထားလိုက်အုံး .....ခင်ဗျားဆီမှာ အလုပ်လာအပ်ကတည်းက ခင်ဗျားရဲ့ဆွေစဉ်မျိုးဆက်အကြောင်းကိုစုံစမ်းပြီးမှ လာခဲ့တာ..လူတွေကိုသောက်ရူးတွေလို့ ခင်ဗျားကထင်နေတာလား ...." " ဟာ ...မ....မဟုတ်ရပါဘူး ငါ့ညီရာ ....အစ်ကိုတို့က အလုပ်ကိစ္စအကြောင်း ပြောနေကြတာပါကွာ ....စိတ်ချပါ့ ငါ့ညီတို့ကို...ဟိုဘက်အထိအရောက်ပို့ပေးမှာပါ ...ဟိုဘက်ရောက်တာနဲ့ ငါ့ညီတို့အတွက် ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းပိုင်ရှင်သူဌေးက လူလွတ်ပြီးကြိုခိုင်းမှာပါ " လူကိုကြည့်ပြီး ဗြောင်ကျကျလိမ်နေတဲ့လူရဲ့ မျက်နှာကို ဟန်လင်းသန့် ခုံနဲကောက်ရွယ်ပစ်လိုက်တယ်။

အနီးကပ်ကြီးမြည်လာခဲ့တဲ့ ကားဟွန်းတီးသံကြောင့် ဟန်လင်းသန့်လန့်သွာမိပြီး အတွေးအိမ်ထဲကနိုးထလာပြီးသတိဝင်လာခဲ့မိတယ်။ဒီအခါမှ ဘေးနားမှာထိုးရပ်လာတဲ့ကားကို ငဲ့စောင်းပြီးကြည့်လိုက်မိတယ်။ကာားပေါ်ကလူနှစ်ယောက်ကိုတွေမြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ဟန်လင်းသန့်ကိုယ်ထဲကသွေးတွေပွက်ပွက်ဆူလာသလိုခံစားလိုက်ရတယ်။ကားပေါ်မှာတော့ အမေနဲ့အတူ သူအနှစ်နှစ်အလလက မုန်းတီးခဲ့တဲ့သူကို တွေ့မြင်လိုက်ရတယ်။မြင်ကွင်းကိုကြည့်ပြီး ဟန်လင်းသန့်လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင်ဆုပ်ပြီး အံကိုတင်းတင်းကြိတ်လိုက်မိတယ်။။ဒီအချိန်မှာပဲ ကားထဲကနေ အမေဆင်းလာခဲ့တာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ " မင်းရဲ့လှည်းကို ဒီနားမှာခဏထားခဲ့လိုက်...စကားခဏလောက်ပြောရအောင် " အမေကပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ လှမ်းမြင်နေရတဲ့စားသောက်ဆိုင်ဆီကို လှမ်းဝင်သွားခဲ့တယ်။ဟန်လင်းသန့်လဲ လှည်းကို လမ်းဘေးမှာကပ်ပြီးရပ်ခဲ့လိုက်ပြီး အမေ့နောက်ကနေလိုက်သွားခဲ့လိုက်တယ်။ ~~~~~~~~~~ " မင်းအဖေသတင်းကို အမေကြားပါတယ်...မင်းဘာမှစိတ်မကောင်းဖြစ်မနေနဲ့ ...ဒါကသူ့အတွက်လဲ ဝဋ်ကျွတ်သွာသလို ...ငါ့သားအတွက်လဲ တာဝန်တွေအေးသွားတာပေါ့...ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အခုချိန်မှာ နိုင်ငံရပ်ခြားကိုသွားရမယ်ဆိုရင်လဲ.....စိတ်ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနဲ့ သွားလို့ရပြီလေ..... သားအဖေမရှိတော့ဘူးဆိုတော့ ..အမေ့မှာ သားကိုစောင့်ရှောက်ပေးရမဲ့တာဝန်ရှိတယ် " ဟန်လင်းသန့်ဘာမှမပြောသေးဘဲ အမေ့ပြောနေတဲ့စကားတွေကို ငြိမ်သက်စွာနားထောင်နေလိုက်တယ်။ " ဦးလေးမင်းနိုင်ကပြောတယ်.....သားစိုက်ပျိုးရေးလုပ်တာဝါသနာပါလားတဲ့...နယ်ဘက်မှာဦးလေးမင်းနိုင်ဝယ်ထားတဲ့ခြံတွေရှိတာကို ...သားကိုပေးမယ်တဲ့လေ...ပြီးတော့ သားအတွက်ဆိုင်ကယ်တစ်စီးလဲ ဝယ်ပေးအုံးမယ်တဲ့လေ..နေရာကလဲပြင်ဦးလွင်ဘက်မှာဆိုတော့ သားသဘောကျတယ်မဟုတ်လား..လစဉ်အသုံးစရိတ်လဲပေးအုံးမှာတဲ့ ..... သားသွားဖို့အတွက် အမေအားလုံးစီစဉ်ပေးထားတယ် " အမေ့နှုတ်ကထွက်ပေါ်လာတဲ့ စကားတွေကို နားထောင်ပြီး ဟန်လင်းသန့်ရဲ့ နှလုံးသွေးတွေ တထိတ်ထိတ် ဆောင့်ခုန်လာခဲ့တယ်။ '' ဘယ်လိုလဲ သား ....ဘယ်နေ့စသွားမလဲ ..လောလောဆယ် သုံးဖို့.သားမှာငွေရှိရဲ့လား ..အမေပေးလိုက်တဲ့ ငွေတွေကများသားပဲ ..ရှိသေးတယ်မဟုတ်လား " ဟန်လင်းသန့် နှုတ်ခမ်းလေးကိုတွန့်ကာပြုံးလိုက်ပြီး " ဟုတ်ကဲ့ ရှိပါသေးတယ်...သိမ်းထားပါတယ် ..အဖေ့အတွက်တစ်လပြည့်ဆွမ်းကျွေးဖို့ချန်ထားတာပါ....အဖေ့ တစ်လပြည့်အလှူလုပ်ပြီးရင် အိမ်ပြောင်းဖို့ စီစဉ်ထားလို့ .....အမေပေးတဲ့ငွေကိုပဲသုံးရမှာလေ " '' ဪ ...ဟုတ်လား...ဒါဆိုရင်လဲ ..အဲ့ဒီအိမ်မှာ တစ်လပြည့်တဲ့နေ့အထိနေလေသား ... အိမ်ငှါးဖို့ မလိုတော့ဘူးဆိုတော့ ပြင်ဦးလွင်ရောက်မှ သားလိုတာသုံးပေါ့ ...ဒီကနေပြင်ဦးလွင်သွားဖို့ လမ်းစရိတ်ကိုလဲ အမေတို့ ပေးလိုက်မှာပါ " အမေ့စကားကြောင့် ဟန်လင်းသန့် ဟက်ခနဲတစ်ချက်ရယ်လိုက်တယ်။ '' လမ်းစရိတ်ပေးစရာမလိုပါဘူးဗျာ ... ကျွန်တော်ဘယ်ကိုမှ မသွားဘူးလေ " "ဟင် ..ဘယ်လို ... ဘာပြောလိုက်တယ်သား ...မင်းကို ပြင်ဦးလွင်မှာသွားနေဖို့ အမေပြောနေတာမကြားဘူးလား " " ဟုတ်ကဲ့ကြားပါတယ်...ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က ဘာလို့သွားရမှာလဲ ..ကျွန်တော့်ဝမ်းကျွန်တော်ရှာစားနေတာပဲ ..ကျွန်တော့်ကြိုက်တဲ့နေရာမှာ ကျွန်တော့်ဘာသာနေမှာပေါ့ ..... ဘာလဲ အမေက ...ပိုက်ဆံပေးထားတယ်ဆိုပြီး..အမေ့ စိတ်ကြိုက်နေရာမှာနေခိုင်းနေတာလား...မဟုတ်သေးဘူးနော် ..အမေ့ဆီကယူလိုက်တဲ့ ပိုက်ဆံတွေက ....အဖေ့ဆီကနေ အမေယူသွားခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ ရွှေတွေအစားယူလိုက်တာနော်...ကျွန်တော့်အတွက် ထောက်ပံ့ကြေး ယူလိုက်တာမဟုတ်ဘူး....နောက်ထပ်ယူဖို့ အတွေးလဲမရှိတော့လို့ .....ကျွန်တော့်အပေါ် မိခင်မေတ္တာမပေးနိုင်ဘဲနဲ့ ချုပ်ကိုင်ဖို့မကြိုးစားပါနဲ့ . .....အမေ့လဲ အမေ့ဘ၀ကိုစိတ်ကြိုက်လုပ်သွားခဲ့တာပဲလေ......ဒါတောင် အဲ့ဒီအချိန်က ..အမေကအဖေ့လုပ်စာကိုစားနေခဲ့တာနော် .. အခုကျွန်တော်က ကျွန်တော့်ဘဝ ကျွန်တော်ကြောင်းနေတာလေ .. ကျွန်တာ်နေချင်တဲ့နေရာမှာနေမှာပါ......နောက်ဆုံးပြောရရင် ..အမေတို့အိမ်ရဲ့မျက်နှာချင်းဆိုင်အိမ်ကို ကျွန်တော်ပြောင်းလာခဲ့ရင်လဲ ....အမေ့မှာပြောပိုင်ခွင့်မရှိပါဘူး ...ဒါကြောင့် ကျွန်တော့်ကို ငရဲတွေလာလာမပေးပါနဲ့ အမေရယ်....ကိုယ့်ဘဝနဲ့ ကိုယ်နေပါ ..." "ဟန်....ဟန်လင်းသန့် .....မင်း ..မင်း စကားပြောတာရိုင်းလှချည်းလား ... ငါကမင်းဘဝအတွက်ပြောနေတာ " " ကျွန်တော်ရိုင်းနေတယ်ဆိုရင်လဲ အမေ့ကြောင့်ပဲရိုင်းလာတာနေမှာပါ ....ဒါနဲနေပါအုံး...ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကိုနယ်ကိုအတင်းလွှတ်နေရတာလဲ ....မဟုတ်မှ ..အမေတို့က လက်ရှိနေရာမှာ ..ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့မိသာစုလို့လူတွေကသက်မှတ်ထားကြတာလား ...အဲ့ဒီတော့ အတိတ်က အမေတို့အကြောင်းတွေကို လူတွေ သိမှာကြောက်နေကြတာလား ....ဒါတော့ ဘယ်တတ်နိုင်မလဲ အမေရယ် ....အားလုံးက အမေတို့ လုပ်ခဲ့တာတွေပဲလေ ..တစ်ခုတော့ သတိပေးလိုက်မယ် အမေ ..မင်းနိုင်ဆိုတဲ့ လူကြီးကို အသက်ရှည်ရှည်နေခိုင်းလိုက်ပါ ...ကျွန်တော်တို့အိမ်ကိုလာတိုင်း သူစားခဲ့တဲ့ ထမင်းဖိုးတွေကို ....ပြန်တောင်းချင်လို့ပါ "

#ပန်းတွေပွင့်ချိန် (အခန်းဆက်ဝတ္ထု) အပိုင်း ( ၇ ) akyiphyu ******** ပိတ်ဖြူစလွှမ်းခြုံထားတဲ့ အဖေရဲ့သ<က်မဲ့ရုပ်အလော<င်းကို ဟန်လင်းသန့်ကြောင်ငေးပြီးကြည့်နေမိတယ်။တစ်နေ့နေ့ဒီလိုကြုံရနိုင်တယ်ဆိုတာကို သိပေမဲ့ အဖေထွက်သွားတာထင်ထားတာထက်စောလွန်းနေခဲ့တယ်။မနက်တုန်းက သူဈေးရောင်းမသွားခင်မှာ အဖေ့အတွက်မနက်အဆာပြေစာဝယ်ပေးခဲ့ပြီးပြင်ပေးနေချိန်မှာ အဖေအိပ်နေရာကနိုးလာခဲ့သေးတယ်။အရင်နေ့တွေကဆိုရင် မျက်လုံးနှစ်လုံးပွင့်တာနဲ့ အရက်ဆိုတဲ့စကားကိုစပြီးပြောခဲ့တဲ့အဖေက ဒီမနက်မှာတော့ ဟန်လင်းသန့်မထင်မှတ်ထားခဲ့တဲ့စကားကိုပြောခဲ့တယ်။ " သား....လင်းသန့်...အ..အဖေ..တောင်းပန် ပါတယ် " အဖေ့ဆီက အဲ့ဒီလိုစကားကြားကြားချင်းမှာ ဟန်လင်းသန့်အံ့ဩနေခဲ့သေးတာ။နောက်တော့မှ အဖေကဆေးရုံစရိတ်အတွက် အားနာလို့ပြောတာထင်မိလို့ အဖေ့ကိုလိမ်ညာပြောဆိုပြီးနှစ်သိမ့်ခဲ့လိုက်သေးတယ်။သူလွယ်နေကျလွယ်အိတ်ကိုလွယ်ပြီးထွက်လာချိန်မှာ အဖေ့စကားလှမ်းပြောတာကို သူသေသေချာချာကြားခဲ့ရသေးတယ်။ " ငါ့သားရဲ့ရုပ်ရည်လေးနဲ့မလိုက်ဖက်တဲ့ဘဝမှာ နေနေရတာအဖေ့ကြောင့်ပါ " အဖေဒီလိုပြောလိုက်ချိန်က ဟန်လင်းသန့်ပြုံးရုံသာပြုံးပြီး ဒီတိုင်းပဲ ထွက်သွားခဲ့တာ။အခုတော့ အဖြစ်အပျက်တွေက မယုံနိုင်အောင်မြန်ဆန်လွန်းနေခဲ့တယ်။မနက်တုန်းဆီက သူ့နဲ့စကားတွေပြောနေခဲ့သေးတဲ့ အဖေက အခုတော့လူလောကြီးကိုထာဝရနှုတ်ဆက်သွာခဲ့လေပြီ။ " ကောင်လေး..တင်းမထားနဲ့ကွာ ငိုချလိုက်..လူ့ဘဝဆိုတာဒီလိုပဲကွ...အချိန်တန်ရင်အားလုံးသွားကြရမှာပဲ..စောစောသွားတာနဲ့နောက်ကျမှသွားတာပဲကွာတာ " " အားတင်းထားကွာငါ့တူ...မင်းအဖေစိတ်ဖြောင့်ဖြောင့်သွားနိုင်အောင်... မင်းကစိတ်ကိုတင်းထားရမယ်...မင်းအဖေရဲ့နောက်ဆုံးခရီးကိုလှလှပပမြေကျနိုင်အောင်မင်းပဲလုပ်ရမှာ " စကားသံတွေက သူ့နားထဲမှာပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့တယ်။လူ့လောကသဘာဝကြီးကို ဟန်လင်းသန့်နားလည်နေခဲ့ပေမဲ့ ထွက်ခွါချိန်စောခဲ့တဲ့ဖခင်အတွက် ယူကျုံးမရဖြစ်နေမိတယ်။ဆေးရုံတင်ဖို့အတွက်အားလုံးစီစဉ်ခဲ့ပြီးမှ ဖြုန်းစားကြီးဖြစ်သွာရတာကို သု့ရင်ထဲမှာမဖြေနိုင်ဖြစ်နေမိတယ်။ " ကောင်လေးတော်တော့..လုပ်စရာအလုပ်တွေအများကြီးကျန်သေးတယ်ကွာ ....မင်းအားတင်းထားမှဖြစ်မှကွ " စကားသံနဲ့အတူရပ်ကွက်ထဲက လူကြီးတွေရဲ့ဆွဲခေါ်ရာနောက်ကို ဟန်လင်းသန့်လိုက်ပါလာခဲ့တယ်။ ~~~~~~~~~~ " ဂျိုင်း " မီးသင်္ဂြိုဟ်စက်တံခါးကြီးပိတ်သွားတဲ့အထိ ဟန်လင်းသန့်ငူငူကြီးရပ်ကြည့်နေမီတယ်။အခုဆိုရင် အဖေကဟန်လင်းရဲ့ဘဝထဲကနေထာဝရပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။ဟန်လင်းသန့်မှာ ဖြစ်ပျက်နေသမျှတွေကို အခုချိန်ထိမယုံကြည်နိုင်သေးဘဲဖြစ်နေမိတယ်။အမေထွက်သွားပြီးကတည်းက အရက်ကိုပဲအဖော်ပြုခဲ့တဲ့အဖေက တစ်ခါတစ်ရံမှာ နေကုန်နေခန်းဘယ်တွေသွားမှန်းမသိလျှောက်သွားနေတတ်ပေမဲ့ မိုးချုပ်တာနဲ့အိမ်ကိုအရောက်ပြန်လာတတ်တယ်။နေ့စဉ်လိုလို ဟန်လင်းသန့်ကိုမကျေမနပ်ပြောဆိုနေတတ်ပေမဲ့ အစားအသောက်ရှိရင်သူတစ်ယောက်တည်းမစားဘဲ ဟန်လင်းသန့်အတွက် အမြဲချန်ထားတတ်တယ်။အဖေကသိပ်ကိုချစ်တတ်ပြီး သံယောဇဉ်သိပ်ကြီးတတ်တာကို ဟန်လင်းသန့်သိတယ်။အထူးသဖြင့် အဖေကအမေ့ကို သိပ်ချစ်တာကိုလဲ ဟန်လင်းသန့်သိတယ်။အမေ့ကိုအဖေချစ်သလိုပဲ ဟန်လင်းသန့်လဲအမေ့ကို သိပ်ချစ်ပါတယ်။ပြောရရင်အဖေ့ထက်ကို ပိုချစ်ခဲ့ပါတယ်။ဒါပေမဲ့ အမေ့ကိုချစ်တဲ့စိတ်နဲ့အမေ့ကိုမမေ့ပျောက်နိုင်ဘဲ အရှုံးသမားကြီးကြီးလုံးလုံးဖြစ်ခဲ့တဲ့အဖေ့ကို စိတ်ဆိုးနာကြည်းမိခဲ့တယ်။ဒီခံစားချက်တွေက အမေ့ကိုပြန်တွေ့လိုက်ရချိန်မှာ ပိုပြီးနာကြည်းခံစားခဲ့ရတယ်။ဒါကြောင့်လဲ အဖေ့ကိုဆေးရုံချက်ချင်းတင်ဖို့ဆုံးဖြတ်ခဲ့လိုက်တာ။စွန့်ပစ်သူသွားသူက ဘဝကိုပျော်ပျော်ကြီးဖြတ်သန်းနေချိန်မှာ အစွန့်ပစ်ခံခဲ့ရသူက လူတောမတိုးနိုင်တော့ဘဲ ဘဝကစုတ်ပျက်သွားခဲ့တယ်။အသွားရှိရင်အပြန်ရှိတယ်ဆိုတဲ့လောကရဲ့နိယာမက အဖေ့အတွက်တော့ အလွဲကြီးလွဲနေခဲ့တယ်။အခုတော့ အရှုံးသမားကြီးဖြစ်ခဲ့တဲ့အဖေက အားလုံးကိုလက်မြှောက်အရှုံးပေးပြီး လောကကြီးထဲက အပြီးအပိုင်ထွက်သွားခဲ့လေပြီ။ ~~~~~~~~~~ " ကောင်လေး ....အဆင်ပြေရဲ့လား " "ဟုတ်ကဲ့ ....အဆင်ပြေပါတယ် ဒေါ်ပြုံး " ထမင်းဆိုင်ကဒေါ်ပြုံးရဲ့အမေးကို ဟန်လင်းးသန့်ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး လှည်းကိုဆက်တွန်းလာခဲ့တယ်။အဖေမရှိတော့တဲ့အချိန်မှာ သူ့အတွက်ဝန်တွေပေါ့သွားလိမ့်မယ်လို့ စိတ်ကတွေးထင်ခဲ့ဖူးပေမဲ့ တကယ်တမ်း လက်တွေ့ကြုံလာရတဲ့အခါမှာတော့ သူ့ရင်ထဲမှာ လစ်ဟာနေပြိးအသက်ရှင်ရတာအဓိပ္ပါယ်မရှိသလိုခံစားနေရတယ်။အရင်ကဆိုရင် သူ့မှာစိတ်ပူရမဲ့သူစိုးရိမ်ရမဲ့သူရှိနေတော့ သူ့ရဲ့အိမ်ပြန်ချိန်တွေက အမြဲအဓိပ္ပါယ်ရှိနေခဲ့တယ်။အခုတော့ သူ့မှာမျှော်လင့်ချက်လဲမရှိသလို ခံစားချက်တွေလဲကင်းမဲ့နေခဲ့တယ်။အဆိုးဆုံးကဈေးရောင်းသိမ်းပြီးရင် အိမ်ပြန်ရမှာကိုတွေးပြီး စိတ်ထဲလေးလံပင်ပန်းနေခဲ့ရတယ်။ " တီ..တီ..တီ "

ဆုံးဖြတ်ချက်ခိုင်ခိုင်မာမာချထားခဲ့တယ်။ "အဖေ..မနက်ဖြန်ကျရင် ဆေးရုံ.သွားမယ်နော်.." " မသွားဘူးကွာ...ငါနေကောင်းတယ် " "အဖေနေကောင်းပေမဲ့ အားမရှိဘူးလေ.....အားရှိမှ အဖေသောက်ချင်တဲ့အရက်ကို အများကြီးသောက်နိုင်မှာလေ....ကျွန်တော်ပန်းရောင်းကပြန်လာရင်လိုအပ်တာတွေဝယ်လာခဲ့မယ်.....အဖေအရက်တွေဝယ်မသောက်ထားနဲ့နော်...အဖေသောက်နေကြအရက်ဆိုင်ကိုရောပိုက်ဆံချေးတဲ့သူတွေကိုပါ အကြွေးမရောင်းဖို့ပိုက်ဆံမချေးဖို့မှာထားခဲ့မှာနော် " " မှာ..ကွာ..နားငြီးတယ်...ပါးစပ်ပိတ်စမ်း " အဖေကဒေါသတကြီးနဲ့ဗလုံးဗထွေးထပြောတာမို့ ဟန်လင်းသန့်ပါးစပ်ပိတ်ပြီးနှုတ်ဆိတ်နေလိုက်ရတယ်။ ~~~~~~~~~~~ " ဟဲ့ လင်းသန့်....မင်းအဖေ့သတိလစ်သွားလို့ ...ဆေးရုံကိုခေါ်သွားကြပြီဟဲ့...အခြေနေမကောင်းဘူးလို့ပြောတယ်..မင်းမြန်မြန်လိုက်သွားလိုက်အုံး " " ဗျာ..အ..အဖေ..အဖေသတိလစ်သွားလို့ ဟုတ်လား " အဖေကိုဆေးရုံတင်ဖို့အတွက် လိုအပ်တဲ့ပစ္စည်းတွေဝယ်ပြီးပြန်လာခဲ့တဲ့လင်းသန့်မှာ ရပ်ကွက်ထဲဝင်ဝင်ချင်းမှာပဲ ကြားလိုက်ရတဲ့သတင်းဆိုးကြောင့် လူမှာဖြတ်ရိုက်ခံလိုက်ရသလို မူးမိုက်ကာလဲကျမတတ်ဖြစ်သွားရတယ်။ ===================================== အပိုင်း( ၇) ဆက်ရန် A KYI PHYU #ဧကြည်ဖြူ

"ကြက်သားဟင်း သုံးရာဖိုး ... ငံပြာရည်ချက်တစ်ရာဖိုးရယ် ပဲပြားဟင်းတစ်ရာဖိုးပေး ..." "လင်းသန့်ရယ် မင်းမလဲနေ့တိုင်းပဲပြားဟင်းနဲ့ပဲစားနေရလား ..ငါ့လေးအသားလေး ပြောင်းစားပါအုံးလား " ထမင်းဟင်းရောင်းတဲ့ ဒေါ်ပြုံးက ဟန်လင်းသန့်ဝယ်တဲ့ ဟင်းတွေကို ခပ်ထည့်ပေးရင်း ပြောလာပြန်တယ်။ "ကျွန်တော့်အတွက် ပဲပြားဟင်းပဲ ကောင်းပါတယ် ဒေါ်ကြီးပြုံးရယ် ....အဖေ့အတွက်သာ အသားဟင်းလိုအပ်တာပါ ....လက်ရှိဘ၀ကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ဆိုရင် ကြိုးစားရမယ်လေ ...." " အင်းပါတော်....ကြိုးစားပါ...ငါတို့လဲ ကြိုးစားနေတာပါပဲ .... ကြိုးစားရဲ့နဲ့ ဒီဘ၀ဒီနေရာက မတိုးတက်တာတော့ ကံမပါလို့နေမှာပေါ့ " ဒေါ်ကြီးပြုံးက ထုံးစံအတိုင်း ကံကိုလွှဲချလိုက်ပြီး ဟင်းထုပ်တွေကို သူ့ဆီကမ်းပေးတယ်၊၊လမ်းဘေးမှာ တဲထိုးပြီး ထမင်းဟင်းရောင်းနေရတဲ့ ဒေါ်ပြုံးရဲ့ဘ၀ကလဲ ဟန်လင်းသန့်တို့နဲ့သူမသာကိုယ်မသာတွေပါပဲ။ဆိုင်ခန်းရယ်အတည်တကျငှါးပြီး မဖွင့်နိုင်လေတော့ ဒီနေရာက မောင်းထုတ်ရင် ဟိုနေရာပြောင်းတယ်။ဟိုဘက်က မောင်းထုတ်လိုက်ရင် ဒီဘက် ပြောင်းတယ်။ ဒေါ်ပြုံးဘယ်လိုပဲ နေရာတွေပြောင်းပြောင်း ဟန်လင်းသန့်တို့လို လူမျိုးတွေကလဲ ဒေါ်ပြုံးသွားရာအရပ်မှာလိုက်ဝယ်ကြတာပဲ ။ဒီနေရာ ဒီအရပ်မှာက ဈေးသက်သာပြီး လက်ရာကောင်းတဲ့ဆိုင်က ဒေါ်ပြုံးဆိုင်ပဲရှိတာလေ။ဟင်း ငါးရာဖိုးလောက်ဝယ်ပြီး ငါးပိရည်နဲ့တို့စရာပါအပိုတောင်းလို့ရတယ်လေ။ ~~~~~~~ ဟင်းထုပ်လေးတွေဆွဲပြီး ရပ်ကွက်ထဲ၀င်လာခဲ့တော့ နေ့အလင်းရောင်က မရှိသလောက်ဖြစ်နေပြီ။လမ်းပေါ်မှာ အလင်းရောင်မရှိတော့သလို အိမ်တွေကလဲ ဖယောင်းတိုင်မီးလေးတွေထွန်းလို့ လျှပ်စစ်မီးအလာကိုမျှော်နေကြတယ်။ဖယောင်းတိုင်မီး ခပ်မှိန်မှိန်ပဲ ထွန်းထားတဲ့ တဲအိမ်ကျဉ်းကျဉ်းလေးပေါ်မတက်ချင်သူလူတချို့တလေကတော့ လမ်းပေါ် မှာပဲ ပေကပ်ပြီးထိုင်နေကြမြဲ။ ဖင့်တလှည့်စာသာသာပဲရှိတဲ့ အိမ်စုတ်စုတ်တွေပေါ် ကို အိပ်ခါနီးမှ တက်အိပ်လိုက်ကြတာက ဒီရပ်ကွက်ရဲ့ထုံးစံလိုဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ ~~~~~~~~ ဟန်လင်းသန့်အိမ်ပေါ်ရောက်တာနဲ့ အဖေ့ဘေးမှာထိုင်ချလိုက်တယ်။ဟန်လင်းသန့်တို့ နေတဲ့အိမ်ကလဲ တခြားသူတွေရဲ့ တဲအိမ်လေးတွေလို စုတ်စုတ်ပြတ်ပြတ်လေးဆိုပေမဲ့ ဟန်လင်းသန့်က တတ်နိုင်သလောက် သန့်သန့်ရှင်းရှင်းနဲ့ ပြုပြုပြင်ပြင်နဲ့နေတယ်။ ဘ၀က တခြားသူတွေလိုပဲ ကြွပ်ကြွပ်အိတ်ဆွဲစားရတဲ့ ဘ၀ဆိုပေမဲ့ အိမ်အောက်မှာ ကြွပ်ကြွပ်အိတ်တစ်အိတ်မှ မကျအောင် ဂရုစိုက်တယ်။သူများတွေဘယ်လိုပဲ ညစ်ပတ်ပတ် ကိုယ်နေတဲ့အိမ်ကိုတော့ သန့်ရှင်းနေအောင်ထားတယ်။တစ်ခဏပဲနေရနေရ ၊တစ်ဘ၀စာပဲနေရနေရ ကိုယ့်ဘ၀ကို ရှိသလောက်အင်အား လေးနဲ့ အဆင့်တန်းရှိရှိနေဖို့ ဟန်လင်းသန့် ဆုံးဖြတ်ထားတယ်။ ထန်းကြောဖျာခင်းထားတဲ့ အိပ်ရာပေါ်မှာ ငြိမ်သက်နေတဲ့ အဖေ့ကိုကြည့်ပြီး ဟန့်လင်းသန့်ခေါင်းထဲကို သွေးတွေဆောင့်တိုးသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး စိုးရိမ်စိတ်နဲ့ အဖေ့ရင်ဘတ်ပေါ်ကို မျက်နှာအပ်ပြီး အသက်ရှူသံကို နားထောင် ကြည့်လိုက်မိတယ်။ "အဟွပ် ... အဟွပ် ... ဘယ်...ဘယ်သူလဲ...ဘာလုပ်တာလဲ " ချောင်းဆိုးသံနဲ့အတူမူးမူးနဲ့ ထအော်လိုက်တဲ့ အဖေ့အသံကိုကြားလိုက်ရမှ ဟန်လင်းသန့်ရဲ့ရင်ထဲက အပူလုံးကြီးက လျောခနဲကျဆင်းသွားခဲ့ရတယ်။ " ကျွန်တော်ပါအဖေ ..ကျွန်တော်ပြန်လာပြီ ...အဖေဗိုက်ဆာနေပြီလား ....ထမင်းစားကြမယ်လေ ..အဖေကြက်သားဟင်းစားချင်တယ်ဆိုလို့ ကျွန်တော်ဝယ်လာခဲ့တယ် " " ဘာလဲ ....မင်း..ပြန်လာပြီဟုတ်လား .....ငါ့ ..အတွက် အရက်ဝယ်လာလား ..ဘယ်မှာလဲ ...အရက်.. ပေး .. သောက်မယ် " "မသောက်ပါနဲ့တော့ အဖေရာ...အဖေညနေကလဲ ဦးပေါက်တို့ဆီမှာအကြွေးဝယ်သောက်ထားတာလေ...ကျွန်တော် ပြန်လာရင်းနဲ့ကြွေးဝင်ဆပ်ခဲ့ရသေးတယ် " " ဘာ..လဲ ..အဲ့ဒီတော့ ပိုက်ဆံထပ်ကုန်မှာစိုးလို့...ဝယ်မတိုက်တော့ဘူးပေါ့ ဟုတ်..လား " "မဟုတ်ပါဘူး အဖေရာ...အဖေထမင်းစားပြီးရင် ဝယ်တိုက်မယ်ဟုတ်ပြီလား...အခုထမင်းအရင်စားလိုက်အုံးနော်...." အတင်းချော့မော့ပြောလိုက်ရင်းအဖေ့ကို ဟန်လင်းသန့်ဆွဲထူလိုက်တယ်။ဒီအခါမှာ အရိုးပေါ်အရည်တင်ဖြစ်နေရှာပြီဖြစ်တဲ့အဖေ့ရဲ့ အရိုးငေါငေါခန္ဓာကိုယ်က ဟန်လင်းသန့်ဆွဲထူရာနောက်ကို အလွယ်တကူပဲပါလာခဲ့တယ်။အသက်လေးဆယ်ကျော်ကျော်ပဲရှိသေးတဲ့ အဖေက သက်ကြီးရွယ်အိုအဘိုးကြီးတစ်ယောက်လိုဖြစ်နေခဲ့တာတော့ ရင်နာဖို့ကောင်းလှတယ်။တကယ်ဆိုရင် ယောက်ျားတစ်ယောက်ကအသက်လေးဆယ်ကျော်စအရွယ်မှာ အတောက်ပဆုံးအချိန်ဖြစ်နေရမှာလေ။ဘဝရဲ့အကောင်းဆုံးအချိန်တွေကို ဖြတ်သန်းနေရမဲ့အချိန်။အသက်လေးဆယ်ကျော်ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့တည်ကြည်ခန့်ညားမှုကို လူပျိုလူရွယ်လေးတွေကဘယ်လိုမှမယှဉ်နိုင်တဲ့အချိန်ဖြစ်နေရမှာလေ။အခုတော့ ဘဝကိုလက်မြှောက်အရှုံးပေးလိုက်ပြီး အရက်ရဲ့ကျေးကျွန်ကြီးဖြစ်သွားတဲ့အဖေ့ခမျာ အရွယ်မတိုင်ခင်မှာဘဲ ဘဝရဲ့နေဝင်ချိန်ကိုရောက်ရှိနေခဲ့ရပြီ။ကနဦးကတော့ အဖေဟာ မိန်းမတစ်ယောက်အတွက်သူ့ဘဝသူဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တယ်။နောက်တော့ အရက်ကိုခင်တွယ်ပြီး ဘဝကိုဆိုးသထက်ဆိုးအောင်ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ပြန်တယ်။တကယ်တော့အားလုံးဟာစိတ်ပျော့ညံ့လို့ဖြစ်ခဲ့ရတာတွေပဲပေါ့။ဟန်လင်းသန့်အရွယ်ရောက်လာခဲ့ရင်တော့ အဖေလိုမျိုးစိတ်မပျော့ညံ့စေရဘူးလို့

" မင်း..မင်း..ဟန်လင်းသန့်လား " သူ့မျက်နှာကိုကြောင်ငေးကြည့်ပြီးမေးလာတဲ့အမေးအတွက် ဟန်လင်းသန့်ခေါင်းကိုငြိမ့်ပြလိုက်တယ်။ " ဒါ..ဒါကမင်းရောင်းတာလား..." မေးသံကထစ်ငေါ့တုန်ယင်နေခဲ့တယ်။ပြီးတော့ မယုံကြည်နိုင်သလိုမျိုးကြည့်နေခဲ့တယ်။ " ဟုတ်ပါတယ်...ကျွန်တော်ရောင်းတာ.." " ဪ..ဟုတ်လား " အမေကဒါပဲပြောပြီးတစ်ခဏတိတ်ဆိတ်သွားခဲ့တယ်။ဟန်လင်းသန့်လဲ ဘာမှမပြောမိဘဲအမေ့ကိုငေးကြောင်ကြည့်ကာရပ်နေမီတယ်၊၊ပြီးတော့မှ အားယူပြီးစကားစပြောလိုက်မိတယ်။ " အဖေနေမကောင်းဘူး " " အင်း သိတယ်...မနေ့က အဒီရပ်ကွက်မှာမင်းတို့အကြောင်းကိုလာစုံစမ်းခဲ့တယ်...မင်းကိုအမေပြောမယ်...အခုအမေ့မှာ သမီးလေးတစ်ယောက်ရနေပြီ...ရှင်းရှင်းပြောရရင် သမီးလေးကို...အမေ့တို့အကြောင်းတွေကိုမသိစေချင်ဘူး...အမေ့ဘဝလေးအေးချမ်းနေတာကို မပျက်စီးချင်ဘူး ....အဲ့ဒီတော့ အမေစီစဉ်ထာားတဲ့အတိုင်းသားလိုက်နာပါ....သားကိုငွေအရင်းအနှီးထုတ်ပေးလိုက်မယ်....သားတို့ရန်ကုန်မှာမနေဘဲ တခြားမြို့ကိုပြောင်းကြပါ...ဖြစ်နိုင်ရင် မင်းအဖေကို စိတ်ကျန်းမာရေးဆေးရုံကိုပို့လိုက်ပြီး.... မင်းဘဝအတွေက်ပဲကြိုးစားပါ...သူရှိနေလို့မင်းဘဝကဒီလောက်ထိပျက်စီးနေတာ " အမေ့နှုတ်ဖျားကထွက်လာတဲ့စကားတွေကို ဟန်လင်းသန့်မယုံကြည်နိုင်စွာနားထောင်နေမိတယ်။အမေက သူ့လက်ထဲမှာ ဆွဲလာခဲ့တဲ့အိတ်ကို သူ့ဆီကိုကမ်းပေးလာခဲ့တယ်။ဟန်လင်းသန့်လက်သီးကိုမသိမသာဆုပ်လိုက်မိပြီး အံကိုတစ်ချက်ကြိတ်လိုက်မိတယ်။ပြီးတော့မှအေးစက်တဲ့အကြည့်တွေနဲ့အမေ့ကိုကြည့်ပြီးမေးလိုက်တယ်။ " ဒါကဘာတွေလဲ " " ငွေတွေလေသား...ဒီငွေတွေကိုယူပြီး သားတို့တခြားမြို့ကိုပြောင်းကြပါ....ပဲခူးကိုတော့ပြန်မပြောင်းပါနဲ့ ...အခုပေးလိုက်တဲ့ငွေနဲ့ သားဘဝကိုထူထောင်ပါ...မင်းအဖေကို စိတ်ကျန်းမာရေးဆေးရုံမှာပို့ထားလိုက်ပါ " "ဪ ဟုတ်ကဲ့ ...အခုလိုငွေပေးလို့ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ...ဒါပေမဲ့ ဒီငွေတွေကို ကျွန်တော်လက်မခံချင်ပါဘူး....ပြီးတော့တစ်ခါတည်းပဲပြောလိုက်ပါ့မယ်....ကျွန်တော်တို့ရန်ကုန်မှာပဲနေမှာပါ...ရန်ကုန်ကပိုက်ဆံရှာလိုကောင်းသလို...အဖေ့အတွက်လဲဆေးရုံဆေးခန်းနီးတယ်လေ...ဒီပိုက်ဆံတွေကိုစေတနာရှိလို့ပေးတာဆိုရင်လဲ ဒီတိုင်းပဲပေးပါ...ဘာတောင်းဆိုမှုမှမလုပ်ပါနဲ့....ကျွန်တော်ဘာသာဘာလုပ်လုပ် အမေနဲ့မဆိုင်သလို...ပြောပိုင်ခွင့်လဲမရှိပါဘူး...အဖေနဲ့ပတ်သက်ပြီးလဲဘာမှမပြောပါနဲ့ ..အမေ့မှာပြောပိုင်ခွင့်မရှိဘူး.. " " ဘာပြောတယ် လင်းသန့် ... မင်းဘာပြောလိုက်တယ် ...မင်းရိုင်းလှချည်လား ... မင်းအဖေလိုအရက်သမားကို ခင်တွယ်နေရင် မင်းဘဝဒီထက်ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်သိရဲ့လား .." ဒေါသတကြီးနဲ့ ပြောဆိုနေတဲ့အမေ့ကို ဟန်လင်းသန့် ခပ်စိမ်းစိမ်းစိုက်ကြည့်ပစ်လိုက်တယ်။ပြီးတော့ မဲ့ပြုံးလေးတစ်ချက်ပြုံးလိုက်မိပြီး " ကျွန်တော်တို့ဘဝတွေက လွန်ခဲ့တဲ့ရှစ်နှစ်ကျော်ကတည်းက ပျက်စီးခဲ့သွားခဲ့ပြီလေ.... ပြီးတော့ အဖေဒီလိုအရက်သမား ဘဝရောက်သွားခဲ့တာ ဘယ်သူ့ကြောင့်လဲ အမေအသိဆုံးပဲ မဟုတ်လား ....အဖေ့ကို.စိတ်ကျန်းမာရေးဆေးရုံကိုပို့ဖို့ အမေမို့ပြောထွက်တယ် ... အဖေ့ကို ကျွန်တော်ဘယ်တော့မှ မစွန့်ပစ်ဘူးဗျ ..ဘာလို့လဲသိလား ...အဖေက သူ့ဘာသာအရက်ပဲသောက်သောက်..ဘာပဲလုပ်လုပ် အချိန်တန်ရင်ကျွန်တော့်ဆီကို အမြဲပြန်လာတယ် ... ကျွန်တော့်ကိုစွန့်ပစ်ဖို့အတွက် သူတစ်ခါမစဉ်းစားခဲ့ဘူး ....ကျွန်တော်အဖေ့ကိုရှာကျွေးတာ ရှစ်နှစ်မပြည့်သေးပါဘူး ... အဖေက ကျွန်တော်တို့ကို ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်ခဲ့တဲ့ အချိန်က ဆယ်နှစ်ကျော်ပါတယ် ...အဲ့ဒီတုန်းက ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လိုနေခဲ့ရလဲ ....ဘ၀က ဘယ်လောက်အေးချမ်းခဲ့ရလဲ ..ဒါပေမဲ့ အခု ကျွန်တော်တစ်လှည့်ပြန်စောင့်ရှောက်ပေးနေချိန်မှာ .....အဖေကို အိမ်ကောင်းရာကောင်းနဲ့ မထားနိုင်သေးပါဘူး ....နံစော်ညစ်ပတ်နေတဲ့ ၀က်ခြံလိုတဲစုတ်လေးမှာပဲ ထားနိုင်သေးတာပါ ....စိတ်ချပါ .. နောက်နောင် အမေ့ကိုဘယ်နေရာမှာတွေ့တွေ့ ... ကျွန်တော် မခေါ်ပါဘူး.....အဖေ့နဲ့ မတွေ့အောင်တော့ရှောင်ပေါ့ ..မတော်လို့တွေ့ခဲ့ရင်လဲ အဖေ့ခမျာ အမေတို့ကို ဆဲဆိုရုံအပြင် ဘာမှမလုပ်နိုင်တော့ပါဘူး ....အဖေဆဲဆိုတာလောက်တော့ ခံလိုက်ကြပါ..... ဒီထက်မကတောင် အပြစ်ဒဏ်ခံရသင့်တာပဲမဟုတ်လား ....ကျွန်တော်သွားတော့မယ် ..အဖေ့ကို ဆေးရုံပြဖို့အတွက် ဒီငွေတွေ ကျွန်တော်ယူသွားမယ်... ဒါလဲအဖေရသင့်တယ်မဟုတ်လား ..အမေထွက်ပြေးသွားတုန်းက အဖေဆင်ပေးထားခဲ့တဲ့ ရွှေတွေကိုယူသွားခဲ့တယ်ဆို ... ရွှေတွေအစားလျော်ပေးတယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ ....ပြီးတော့ထပ်ပြီးပြောခဲ့လိုက်မယ်....ကျွန်တော်တို့သားအဖ ရန်ကုန်မှာပဲ အခြေချမှာပါ .....မကျေနပ်ရင် အမေတို့ ပြောင်းသွားလိုက်ကြပေါ့ " စကားကုန်ပြောပြီးတာနဲ့ အမေ့နားကနေ ဟန်လင်းသန့်ထွက်လာခဲ့လိုက်တယ်။ "နောင် ..နောင် ..နောင် ..နောင် " နာနာကြည်းကြည်းထုလိုက်တဲ့ မောင်းသံကဆူညံကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့တယ်။ '' ချဉ်ပေါင်းတွေရမယ် ..ချဉ်ပေါင်းတွေရမယ်ဗျို့ " ရင်ကိုဖွင့်ကာအားပါးတရအော်ဟစ်လိုက်တဲ့ သူ့အသံက တင်းမာခက်ထန်စွာနဲ့ထွက်ပေါ်လာခဲ့တယ်၊၊ ~~~~~~~~

#ပန်းတွေပွင့်ချိန် (အခန်းဆက်ဝတ္ထု) အပိုင်း (၆) akyiphyu ******** "ကိုမောင်ခိုင်... ဒီမှာပိုက်ဆံယူပြီးပေးလိုက် " ခပ်မှိန်မှိန်လမ်းမီးရောင်အောက်မှာမြင်နေရတဲ့ ကားနောက်ခန်းကို ဟန်လင်းသန့်တိုးကပ်ပြီးကြည့်လိုက်မိတယ်။ " ဟေ့ကောင် သူခိုး...မင်းဒါဘာလုပ်တာလဲ ...ကားနားကို ဘာကိစ္စကပ်ရတာလဲ " ကားဆရာရဲ့အမေးကိုမဖြေဘဲ ကားနောက်ခန်းကိုသာ ဟန်လင်းသန့်ကြည့်နေမိတယ်။ " ဟေ့ကောင် မင်းဖယ်စမ်း....ငါအော်လိုက်ရမလား " ကားဆရာကဟန်လင်းသန့်ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကိုလာပြီး တွန်းလိုက်တယ်။ " ဟာဗျာ..ဖယ်စမ်းပါ ဘာလာဖြစ်နေတာလဲ...အခုချက်ချင်းကားထဲကမီးကိုဖွင့်လိုက်စမ်းပါ.....ကားထဲကဘယ်သူလဲ.....ဒေါ်ခင်မေရီလားလို့မေးလိုက်စမ်းပါ...ကျုပ်နာမည်ဟန်လင်းသန့်ဆိုတာကိုပါပြောပြလိုက် " ဟန်လင်းသန့် အသံခပ်ကျယ်ကျယ်နဲ့အော်လိုက်တယ်။ဒီအချိန်မှာပဲ ကားနောက်ခန်းတံခါးကပွင့်လာခဲ့ပြီး စကားသံထွက်ပေါ်လာခဲ့တယ်။ " ကိုမောင်ခိုင် ...ကားကိုလမ်းဘေးခဏကပ်ပြီးရပ်ထားလိုက်ပါ..ကျွန်မစကားခဏပြောလိုက်အုံးမယ်" ကားအောက်ကိုဆင်းလာပြီးပြောလိုက်တဲ့စကားသံကြောင့် ဟန်လင်းသန့်ရဲ့ရင်တွေတဒိန်းဒိန်းဆောင့်ခုန်လာခဲ့တယ်။ " ဟန်...ဟန်လင်းသန့်ဟုတ်လား...မင်းက ...တ..တကယ်ပဲ ဟန်လင်းသန့်လား..." ဟန်လင်းသန့်ဖြုန်းခနဲပြန်မဖြေနိုင်ဘဲ ရင်ထဲမှာဆို့နင့်နေမိတယ်။ " မင်း...မင်းတို့ ဘယ်တုန်းကရန်ကုန်ရောက်လာကြတာလဲ..ဒီ..ဒီနားမှာနေတာလား...ဒါ...ဒါကရောဘာတွေလဲ...မင်း..မင်းက အရွယ်မရောက်သေးဘူး အရက်သမားဖြစ်နေပြီပေါ့ ဟုတ်လား " စကားသံတွေအရ အမေဆိုတာတိကျသေချာသွားခဲ့လေပြီ။သို့ပေမဲ့ ဟန်လင်းသန့်ဘာစကားမှမပြောနိုင်ဘဲ ဆွံ့အနေမိတယ်။ " မင်း ...မင်းအဖေရော ဘာတွေလုပ်နေလဲ...ငါ့ကိုလိုက်ရှာနေတာလား....ငါနဲ့တွေ့တယ်လို့ ပြန်မပြေနဲ့နော်...မင်းကိုအမေပိုက်ဆံပေးပါမယ်...အခုတော့အမေ့မှာပိုက်ဆံနည်းနည်းပဲပါလာလို့.....သဘက်ခါနေ့လယ်ကျရင်..(....)ကိုလာခဲ့ပါ....အမေသွားတော့မယ်နော်...အမေ့ကိုတွေ့ခဲ့တယ်လို့ မင်းအဖေကိုပြန်မပြောနဲ့နော်" အမေကပြောပြီးတာနဲ့ ကားဆီကိုပြန်လျှောက်သွားခဲ့တယ်။ရှစ်နှစ်နီးပါးကွဲကွာနေခဲ့တဲ့ အမေနဲ့သားတွေ့ဆုံမှုက ရုပ်ရှင်တွေထဲကလိုလဲ ဒရမ်မာမဆန်ခဲ့သလို သားတစ်ယောက်ရဲ့ခံစားချက်ကိုလဲ ပေါက်ကွဲခွင့်မရခဲ့ဘူး။မနေ့တစ်နေ့ကမှ ခွဲခွါခဲ့ရတဲ့သူတွေလိုပဲ အမေကအေးဆေးစွာထွက်သွားခဲ့တယ်။အမေ့အသံတွေက အံ့ဩနေဟန်ရှိပေမဲ့ လွမ်းဆွတ်တသဝမ်းနည်းနေဟန်မပါခဲ့ဘူး။ဟန်လင်းသန့်သေသေချာချာနားလည်သဘောပေါက်လိုက်တာက အမေ့အသံတွေထဲမှာ စိုးရိမ်ပူပန်သွားပုံရတဲ့ခံစားချက်တွေကိုပဲခံစားလိုက်ရတယ်။ပြီးတော့ဒီခံစားချက်တွေကလဲ သူတို့အတွက်မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ဟန်လင်းသန့်နားလည်သဘောပေါက်လိုက်တယ်။ ဒီလို နားလည်လိုက်တာနဲ့အမျှရင်ထဲမှာဆိုနင့်နင့်ကြီးခံစားလိုက်ရပြီး လက်သီးကိုဆုပ်အံကိုကြိတ်ပြီး နေရာကနေဟန်လင်းသန့်ထွက်လာခဲ့လိုက်တယ်။ရင်ထဲမှာလစ်ဟာသွားတဲ့ခံစားချက်နဲ့အတူ တဖြည်းဖြည်းနဲ့အေးစက်လာခဲ့တယ်။ ~~~~~~~~ " အဖေ့ကိုကြည့်ထားပေးပါအုံးဗျာ ...ဒီမှာဦးလေးကျော်သိန်းသုံးဖို့ " ဦးလေးကျော်သိန်းလက်ထဲကို ငွေစက္ကူနှစ်ရွက်ထည်ပေးခဲ့လိုက်ပြီး ချဉ်ပေါင်းလှည်းကိုတွန်းပြီး ဟန်လင်းသန့်ထွက်ခဲ့လိုက်တယ်။ " မင်းသားလေးဈေးရောင်းထွက်ပြီလားဟေ...တော်ကြာမသိတဲ့သူတွေက ... ရုပ်ရှင်မင်းသားဈေးရောင်းတဲ့ဇာတ်ဝင်ခန်းလာရိုက်တယ်ထင်နေကြအုံးမယ် " လမ်းထဲကအမျိုးသမီးကြီးတစ်ယောက်ရဲ့စနောက်သံကို ထုံးစံအတိုင်း ဟန်လင်းသန့်ခပ်ပြုံးပြုံးပဲ တုံ့ပြန်ခဲ့လိုက်တယ်။စနောက်ပြီးပြောခံရတာက သူ့အတွက်ရိုးနေပြီးဖြစ်ပေမဲ့ သူကလဲ ဒီနေ့ကျမှဝတ်နေကျဂျင်းဘောင်းဘီးအပြဲကိုမဝတ်ဘဲ ခပ်လတ်လတ်ရှိတဲ့ဂျင်းဘောင်းဘီနဲ့မိုးပြာရောင်တီရှပ်အသစ်လေးကိုဝတ်လာခဲ့တယ်။ပြီးတော့လှည်းတွန်းနေတဲ့သူ့လက်တွေကလဲမသိမသာတုန်ယင်နေခဲ့တယ်။ ~~~~~~~~ ချိန်းထားတဲ့နေရာမှာချဉ်ပေါင်းလှည်းကိုရပ်ထားပြီး ဟန်လင်းသန်စိတ်တွေလှုပ်ရှားနေမိတယ်။ဈေးဝယ်တစ်ယောက်လာတိုင်း နာရီမေးရတာလဲအမောပဲ။ နေ့လယ်တစ်နာရီထိုးပြီးချိန်မှာတော့ ကားလေးတစ်စီးကကားလမ်းတစ်ဖက်ခြမ်းမှာထိုးရပ်လာတာကိုတွေ့လိုက်ရတယ်။ပြီးတော့ ကားထဲကနေသိပ်ကိုလှတဲ့အမျိုသမီတစ်ယောက်ဆင်းလာခဲ့တယ်။မြင်ကွင်းကိုကြည့်နေရင်းက ဟန်လင်းသန့်တစ်ကိုယ်လုံးအေးစက်တောင့်တင်းလာတယ်။ရင်အစုံကပေါက်ကွဲလုမတတ်ကို တဒိန်းဒိန်းလှုပ်ရှားခုန်လှုပ်နေခဲ့တယ်။သူကြည့်နေချိန်မှာပဲ အမေကပတ်ဝန်းကျင်ကိုဝေ့ဝဲကြည့်ရင်း သူရှိရာဘက်ခြမ်းကိုလမ်းကူးလာခဲ့တယ်။ဟန်လင်းသန့် သတိလက်လွတ်နဲ့အမေ့ကိုငေးကြည့်နေခဲ့မိတယ်။လှည်းနောက်မှာရပ်နေတဲ့သူ့ကို အမေကမမြင်သလို ချဉ်ပေါင်းလှည်းဘေးမှာရပ်နေတာ သူ့သားလို့လဲတွေးထင်ထားပုံမရဘဲ ဟိုဟိုဒီဒီကိုမျက်စိကစားနေခဲ့တယ်။ " နောင်..နောင် " ဟန်လင်းသန့်မောင်းကိုနှစ်ချက်ဆင့်ပြီးတီးလိုက်တယ်။မောင်းတီးလိုက်သံကြောင့် အမေကသူ့လှည်းရှိရာကိုလှည့်ကြည့်လာခဲ့တယ်။ဟန်လင်းသန့်ခေါင်းပေါ်ကဦးထုပ်ကိုချွတ်လိုက်တယ်။အမေမျက်လုံးတွေက သူ့ကိုငေးကြည့်နေခဲ့ပြီးမှ သူရှိရာကိုတစ်လှမ်းချင်းလှမ်းလျှောက်လာခဲ့တယ်။

အလုပ်ကိုလုပ်တယ်။ပန်းရောင်းသိမ်းတာနဲ့ ချဉ်ပေါင်းလှည်းနဲ့ချဉ်ပေါင်းစုံလိုက်ရောင်းတယ်။လှည်းက ကိုယ့်အပိုင်မဟုတ်ဘူး ။ သူများလှည်းကို လပေးနဲ့ ငှါးထားတာ။ ဟန်လင်းသန့်တို့ နေတဲ့နေရာမှာ ဘာပစွည်းမှ မပိုင်လို့လဲစိတ်ညစ်စရာမရှိဘူး။ အကုန်ငှါးသုံးလို့ရတယ်။အငှါး မိန်းမခေါ်လို့ရသလို အဝတ်အစား၊ ဖိနပ်ကအစငှါးဝတ်လို့ရတယ်။ပိုက်ဆံမရှိရင်လဲ ပူစရာမလိုဘူး ။ မနက်မိုးလင်းလို့ လမ်းထိပ်ထွက်လိုက်တာနဲ့ ပိုက်ဆံချေးပေးမဲ့သူက စာအုပ်တစ်အုပ်နဲ့ ထိုင်စောင့်နေတာ။ဈေးရင်းဖို့ငွေလိုတာလား၊ လမ်းစရိတ်အတွက်ငွေလား။အိမ်သုံးစရိတ်လိုတာလား၊ ဆေးဖိုးဝါးခငွေလိုတာလား။ ဘာအတွက်လိုလို ထုတ်ချေးပေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ မနက်က ယူသွားတဲ့ငွေကို ညနေမှာ အတိုးနဲ့အတူ လာပြန်ဆပ်။နောက်နေ့အတွက် ငွေလိုရင် နောက်နေ့မနက်မှထပ်ယူ။ ယူထားတဲ့ငွေကို ပြန်မဆပ်ဘူးလို့တော့ ယောင်လို့တောင်မတွေးလိုက်နဲ့ မိုးမီးလောင်တာထက်ဆိုးသွားမယ်။ ဒီလိုဘ၀တွေမှာ ဟန်လင်းသန့် . လဲ မကင်းနိုင်ဘဲကျင်လည်နေခဲ့ရတယ်။ ကိုယ်တိုင်လိုလို့ငွေချေးခဲ့တာတော့ မဟုတ်ဘူး။အိမ်မှာကျန်ခဲ့တဲ့အဖေက ချေး ငှါးပြီးသုံးထားတာ။ ဟန်လင်းသန့်ဈေးရောင်းပြီးပြန်သွားပြီဆိုရင် ကြွေးရှင်က လမ်းထိပ်ကနေ စာအုပ်ကြီးကိုင်ပြီးစောင့်နေတာ။ရပ်ကွက်ကျဉ်းကျဉ်းစုတ်စုတ်လေးမှာ ဟန်လင်းသန့်လို့ ပြောလိုက်ရင် မသိတဲ့သူကို မရှိတာ။ ~~~~ " အဟွပ်...အဟွပ် " အိမ်ပေါ်ကို လှမ်းတက်လိုက်တာနဲ့ အဖေ့ရဲ့ချောင်ဆိုးသံကိုစပြီးကြားလိုက်ရတယ်။အခုတလောအဖေ့ကျန်းကျန်းမာရေးအတော်လေးဆိုးလာခဲ့တယ်။အရက်ကိုနေ့မနားညမနားသောက်ခဲ့တဲ့ဒဏ်တွေက အဖေ့ကိုဖိစီးနှိပ်စက်နေခဲ့ပြီ။ " အဖေ မသက်သာဘူးလား...ဆေးခန်းသွားမယ်လေ..." "မသွားဘူး...မသွားဘူး...အရက်ပဲပေး..ငါအရက်သောက်ချင်တယ်...အရက်ပဲဝယ်ပေးစမ်းကွာ " " ဟာ..အရက်တော့မရဘူး အဖေ...ဟိုနေ့က ဆရာဝန်ပြောလိုက်တာ အဖေလဲကြားတာပဲလေ..." " ဟာ ပေးစမ်းကွာ...စကားတွေများမနေစမ်းနဲ့ကွာ...သောက်ရင်ဘာဖြစ်မှာလဲ..သေမှာလား...သေလဲသောက်မယ်ပေး..အရက်ပဲဝယ်ပေးစမ်းကွာ " အဖေကဒေါသတကြီးပြောဆိုနေရင်းက အတင်းကုန်းရုန်းပြီးထလိုက်တယ်။ဒါပေမဲ့ မထနိုင်ဘဲပြန်လဲကျသွားခဲ့တယ်။ဟန်လင်းသန့်စိတ်ပူပြီးအဖေ့ကိုပွေ့ထူလိုက်တယ်။ " အဖေ...အဖေသတိထားလေ " " အဟွပ်...အဟွပ် ..အရက်...အရက်ဝယ်ပေး " " အဖေရာ " အသံဗလုံးဗထွေးကြီးနဲ့ပြောနေတဲ့ အဖေ့ကိုကြည့်ပြီး ဟန်လင်းသန့်မချိတင်ကဲရေရွတ်လိုက်မိတယ်။ " ဟေ့ကောင်..သွားကွာ...သွားဝယ်ပေး " " မရဘူး အဖေ...အဖေသောက်ထားတာများနေပြီ မဟုတ်လား...တော်ပါတော့အဖေရာ" " မတော်ဘူးကွာ...မတော်ဘူး...ဟေ့ ..ဟေ့ကောင်...မင်းက ငါ့ကိုဒါလေးတောင် မဝယ်တိုက်ချင်တာလား..သွားကွာ...မင်းထွက်သွား...မင်းကငါနဲ့နေချင်တာမဟုတ်ဘူး..မင်းအမေနဲ့ပဲနေချင်တာမဟုတ်လား...သွားကွာ မင်းထွက်သွားတော့.." အဖေကသူ့ကိုအတင်းတွန်းလွှတ်နေတယ်။ပိန်လှီနေတဲ့ အဖေရဲ့လက်တွေက သူ့ကိုယ်လုံးကိုနည်းနည်းလေးတောင်မှမရွေ့သွားစေပါဘူး။အဖေ့ကိုအိမ်ရာပေါ်ပြန်လှဲချပေးလိုက်ပြီး သူ့လက်စွဲတော်အိတ်ကိုလွယ်ပြီးထွက်လာခဲ့လိုက်တယ်။ဒီအိတ်က ဟန်လင်းသန့်ရဲ့ဘဝလေ။သူ့ခြေထောက်တွေဦးတည်ရာအရပ်က ရပ်ကွက်လမ်းဆုံကဘုံဆိုင်ကိုဖြစ်လေတယ်။ ~~~~~~~~~ ဟန်လင်းသန့် အရက်ပုလင်းနဲ့အမြည်းထုပ်ကိုလက်ကဆွဲပြီး ကားလပ်းတစ်ဖက်ခြမ်းကို ပြန်ကူးလာခဲ့လိုက်တယ်။ညကမှောင်မှောင် ရပ်ကွက်ကလဲမှောင်မှောင်၊လမ်းတွေကလဲမှောင်မှောင်၊အိမ်တွေကလဲဖယောင်းတိုင်မီးလေးတွေနဲ့မှိန်မှိန်ပျပျလင်းလို့ပေါ့။ " တီ..တီ..ပွမ်..ပွမ်.." "ကျွီ..." "အောင်မယ်လေးဗျ" လျှပ်တစ်ပြတ်အတွင်းမှာပဲ ကားကဟွန်းကိုကျယ်လောင်စွာတီးလိုက်ပြီး ကျွီခနဲအသံမြည်ကာထိုးရပ်သွားခဲ့တယ်။ဟန့်ထင်းသန့်လဲလန့်ဖျပ်ပြီးအော်လိုက်မိတယ်။ဒိအချိန်မှာပဲကားထဲကနေ ဆဲဆိုသံထွက်ပေါ်လာခဲ့တယ်။ " ဟေ့ကောင်...မင်းဒါဘာအချိုးချိုးတာလဲ..ဘာလဲ လျော်ကြေးလိုချင်တာလား..လျော်ကြေးမရဘဲဂျေးထဲအောင်းသွားရမယ်ကွ...ဘာမှတ်နေလဲ " " ဘာဗျ..တောက်...လူပါးဝလှချည်လား..ခင်ဗျားကြိးအောက်ကိုဆင်းခဲ့လိုက်စမ်းပါ " ဟန်လင်းသန်စိတ်တိုသွားမိပြီး ကားပေါ်ကလူကိုစိန်ခေါ်လိုက်တယ်။ဒီအချိန်မှာပဲ ကားနောက်တံခါးကပွင့်လာခဲ့ပြီး စကားပြောသံကို ဟန်လင်းသန့်ကြားလိုက်ရတယ်။ " ကဲ..ကိုမောင်ခိုင် ...သူ့ကိုဘယ်လောက်ပေးရမလဲမေးလိုက်...တော်ကြာအစ်ကို့ကိုသွားကြိုတာနောက်ကျနေလို့ အစ်ကိုစိတ်ဆိုးနေအုံးမယ်..ဘယ်လောက်ပေးရမလဲသာမေးလိုက် " ကြားလိုက်ရတဲ့အသံကြောင့် ဟန်လင်းသန့်တစ်ကိုယ်လုံးမိုးကြိုးပစ်ချခံလိုက်ရသလိုတုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားမိတယ် ===================================== အပိုင်း( ၆) ဆက်ရန် A KYI PHYU #ဧကြည်ဖြူ အပိုင်း( ၁ ) Link https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=684737547107957&id=100067151540690&mibextid=Nif5oz အပိုင်း (၂) Link https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=685298803718498&id=100067151540690&mibextid=Nif5oz အပိုင်း(၃)Link https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=685838313664547&id=100067151540690&mibextid=Nif5oz အပိုင်း (၄)

စီးဆင်းမှုမရှိဘဲညစ်ပတ်နံစော်နေတယ်။ဟန်လင်းသန့်လမ်းလျှောက်နေရင်းနဲ့ နှာခေါင်းကိုမသိမသာ ရှုံ့ထားလိုက်မိတယ်။ ~~~~~~~~~~ " ကဲ ...ဘယ်လိုလုပ်မလဲဟေ့ကောင်ရေ...ပါလာတဲ့ပိုက်ဆံကလဲကုန်ပြီ...မင်းကိုလဲငါရှာမကျွေးနိုင်တော့ဘူးကွ...မင်းဘာသားရှာစားတော့..ငါကတော့အရက်သောက်နေရရင်ကျေနပ်တယ်...ထမင်းမစားရရင်လဲဖြစ်တယ်..." အဖေ့ရဲ့အာလေးလျှာလေးသံကြီးနဲ့ပြောလာတဲ့ စကားကြောင့် ဟန်လင်းသန့်သက်ပြင်းကိုချလိုက်မိတယ်။တကယ်လဲ အရက်သောက်နေရရင်ကျေနပ်နေတဲ့အဖေက ထမင်းမှန်းဟင်းမှန်းလဲမသိတော့တာကြာခဲ့ပါပြီ။သားအဖနှစ်ယောက်ဈေးအတူတူရောင်းကြမယ်လို့ပြောခဲ့ပေမဲ့ တကယ်ဈေးရောင်းရတော့ ဟန်လင်းသန့်တစ်ယောက်တည်း ရောင်းခဲ့ရတာ။အရက်ကိုအစွဲကြီးစွဲနေပြီဖြစ်တဲ့အဖေက အရက်ကလွဲရင်ဘာကိုမှစိတ်မဝင်စားတော့ဘူး။အရက်မူးရင်အရင်ကအကြောင်းတွေကိုပြန်ပြောပြီးငိုလိုက်ဆဲဆိုလိုက်နဲ့လုပ်နေတတ်တယ်။အခုလဲ ဟန်းလင်းသန့်ဝယ်လာတဲ့ ထမင်းကိုစားနေရင်းက စိတ်ထဲရှိရာတွေကိုပြောနေတာ။ " ငါ့အိမ်...ငါ့ချွေးနှဲစာနဲ့ရှာထားတာတွေနဲ့ဝယ်ထားတဲ့အိမ်ကွ..မိန်းမယုတ်မကြောင့် ...ရတဲ့ဈေးနဲ့ရောင်းခဲ့ရတာ...လူတွေက ငါ့ကိုမြင်တာနဲ့အဲ့ဒီကောင်မအကြောင်းပဲပြောနေကြတယ်...အဲ့ဒီဟာမက ငါဆင်ပေးထားတဲ့ရွှေတွေကိုပါယူသွားတာ...အဲ့ဒါတွေကအကုန်မင်းကြောင့်ဖြစ်တာသိရဲ့လား ဟေ့ကောင်...မင်းကပထွေးအားကိုးပြီး ပါးစပ်ပိတ်နေခဲ့တာကြောင့်ဖြစ်ရတာကွ " " ခွမ်း " အဖေကပြောရင်းနဲ့သူ့လက်ထဲကထမင်းပန်ကန်ကိုပေါက်ခွဲပစ်လိုက်တယ်။ " အဖေ ထမင်းမစားချင်လဲ အိပ်လိုက်တော့လေ " " ဘာကွ..မင်းက ငါ့ကိုထမင်းတောင်မကျွေးချင်ဘူးလား...မအေတူသား အကျင့်မကောင်းတဲ့ကောင်...ငါရှာကျွေးတာကိုတော့ အခန့်သားထိုင်စားခဲ့တယ်...မစားဘူးကွာ မစားဘူးဟေ့ကောင် " "ခွမ်း...ဂလုံ " " အဖေရာ စားမယ်ဆိုလဲ ..အေးအေးဆေးဆေးစားပါလားဗျာ..အဖေ့ကိုမသဒ္ဓါလို့ပြောနေတာမဟုတ်ဘူး....အချိန်လဲမနည်းတော့ဘူး..ဘေးအိမ်တွေကိုလဲအာနာပါအုံး " "ဘာ...ဘာဘေးအိမ်လဲ...အားမနာဘူးကွာ..မနာဘူး..သူတို့လဲဆူတယ်.....ငါလဲဆူတယ်ဘာဖြစ်လဲ...ကြိုက်တဲ့ကောင်လာပြောစမ်း ..ဝေလင်းတို့ကဂရုမစိုက်ဘူးကွ " ပြောကာမှ ပိုဆိုးနေတဲ့အဖေ့ကြောင့် ဟန်လင်းသန့်ပဲ ပါးစပ်ပိတ်လိုက်ရတယ်။ဒီရပ်ကွက်ထဲပြောင်းလာခဲ့ပြီး နှစ်နှစ်အတွင်းမှာ အဖေကဘယ်သူ့ကိုမှဂရုစိုက်ခြင်းမရှိတော့ဘဲ သူ့ရပ်သူ့ရွာလိုပဲနေထိုင်လာခဲ့တယ်။ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကိုလဲ လုံးဝကိုဂရုမစိုက်တော့တာ။ခက်တာက ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကလဲ အဖေ့လိုလူမျိုးတွေပဲများတယ်။သူဆူငါဆူနဲ့ မကျနပ်ရင် ထပြီး ဆဲလိုက်ကြနဲ့ ဟုတ်နေတာပဲ။ အဖေ့အတွက် ဘယ်လောက်ပဲ နေသားကျကျ ဟန်လင်းသန့် အတွက်တော့ ဒီနေ့ရာဒီအရပ်မှာ နေသားမကျနိုင်သေးဘဲ ငရဲဘုံတစ်ခုလို ခံစားနေရတုန်းပါပဲ။ ရန်ကုန်စရောက်ကတည်းက ကျောင်းလဲဆက်မတက်ရတော့သလို လမ်းဘေးမှာ ဈေးရောင်းနေခဲ့ရတဲ့ သူ့ဘ၀။ စားတော့လမ်းဘေးထမင်းဆိုင်။အိပ်တော့လဲနံစော်နေတဲ့မြောင်းပုပ်ပေါ်က တဲအိမ်ပေါ် မှာ။နာကျင်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နေတဲ့ သူ့စိတ်ကလဲ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ပိုပြီးအေးစက်မာကျောလာခဲ့တယ်။တစ်ယောက်ယောက်ဆီက အမေလို့ခေါ်သံကြားရင် အလိုလိုနေရင်းက မဲ့ပြုံးပြုံးမိလာတယ်။ ~~~~~~~ "နောင် ..နောင် ..နောင် " "ချဉ်ပေါင်းသည် ခဏရပ်ပါအုံး " ဟန်လင်းသန့်ရဲ့ချဉ်ပေါင်းတွန်းလှည်းကမောင်းသံကို ကြားတာနဲ့ ဖောက်သည်တချို့က အပြေးအလွှားရောက်လာကြစမြဲပဲ။ သူတို့တွေချဉ်ပေါင်းစားချင်လို့ ရောက်လာတာလား ဘာလားမသေချာပေမဲ့ သူတို့မျက်လုံးတွေက ဟန်လင်းသန့်ရဲ့မျက်နှာကိုသာ မသိမသာ ရော ၊ သိသိသာသာပါကြည့်နေကြတာ။ တချို့ခပ်ရဲရဲခပ်ကဲကဲ အမျိုးသမီးတွေဆိုရင် ရေလာ မြောင်းပေးစကားတွေပါပြောကြတယ်။သူတို့ဘာပြောပြော ဟန်လင်းသန့်ကတော့ ခပ်ပြုံးပြုံးပဲ နားထောင်နေလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ စိတ်ထဲကတော့ ဒီလိုမိန်းမတွေကို ရွံရှာစက်ဆုပ်နေခဲ့တာပေါ့။ "မောင်လေး ...အသက်ဘယ်နှစ်နှစ်ရှိပြီလဲဟင် " မေးသံက အိညှောင့် ညှောင့်နဲ့။ ဟန်လင်းသန့် ခပ်ပြုံးပြုံးပဲပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ " ၁၇ " "ဟယ် ...ကြည့်စမ်း အသက်ငယ်ငယ်လေးပဲရှိသေးတာပဲ ...သိပ်တော်တာပဲ ..... နောက်ဆိုရင် ဒီရှေ့ရောက်တိုင်း မောင်းကို ကျယ်ကျယ်လေးတီးလိုက်နော်မောင်လေး ... မမအမြဲအားပေးမယ်သိလား " " ဟုတ်ကဲ့ ကျေးဇူးပါမမ " အသံရောမျက်နှာအမူအရာပါ ချိုမြနေတဲ့အမျိုးသမီးကို ဟန်လင်းသန့်လဲ ချိုချိုအီအီနဲ့ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ရုပ်ရည်လှတာက အဓိကမဟုတ်ဘူး စိတ်ထားလှဖို့သာအဓိကလို့ အသံကောင်းဟစ်နေကြတဲ့ လူတချို့ကြားမှာ သူ့ရုပ်ရုည်ကြောင့်ပဲ ကိစ္စအတော်တော်များများက အဆင်ပြေနေခဲ့တယ်၊၊ အတန်းပညာရှစ်တန်းပဲ အောင်ခဲ့တဲ့သူ့ကို အလုပ်ခန့် ချင်ကြတဲ့ အလုပ်ရှင်တွေလဲ မနည်းဘူး။ သူ့အနေနဲ့က ဒီထက်ပိုပြီးမြင့်မားတဲ့ဘ၀ကို မျှော်မှန်းထားတာမို့ ဈေးရောင်းတဲ့ကိုယ်ပိုင်အလုပ်ကိုပဲ ရွေးချယ်ခဲ့တာ။ဈေးရောင်းရင်း တစ်ဖက်နဲ့ အင်္ဂလိပ်စာကို ကြိုးစားသင်ယူနေခဲ့တာ ။ သူ့ရည်ရွယ်ချက်က ဝင်ငွေများများရမဲ့နိုင်ငံရပ်ခြားမှာ အလုပ်သွားလုပ်ဖို့ပဲ။ပြောရရင်ညစ်ပတ်နံစော်နေတဲ့ ဘ၀ကြီးထဲကနေ အပြီးအပိုင်ရုန်းထွက်နိုင်ဖို့အတွက် ကြိုးစားနေခဲ့တာ။ မနက်စောစောမှာ ကားကြိုကားကြားမှာ ပန်းရောင်းတဲ့

#ပန်းတွေပွင့်ချိန် (အခန်းဆက်ဝတ္ထု) အပိုင်း(၅) akyiphyu ******* အဖေခေါ်လာခဲ့တဲ့ နေရာသစ်ဆိုတာက ရန်ကုန်မြို့တဲ့။ရန်ကုန်ဆိုပေမဲ့ ဟန်လင်းသန့် ကြည့်ဖူးနေတဲ့ ရုပ်ရှင်တွေထဲကလို နေရာမျိုးတွေမဟုတ်ဘူး။အိမ်လေးတွေက တစ်လုံးနဲ့ တစ်လုံးကပ်ညပ်နေတာပဲ။ ဟိုဘက်အိမ်ကစကားပြောရင် ဒီဘက်အိမ်ကကြားရတယ်။လမ်းတွေဆိုတာ လမ်းရယ်လို့တောင် ပီပီပြင်ပြင်မရှိဘဲ လူနှစ်ယောက်သွားသာရုံ လမ်းကျဉ်းလေးတွေ။ "ဟေ့ကောင် လင်းသန့် ...ဒီမှာ တွေ့လား...ဒီအိမ်ကငါတို့နေရမဲ့ အိမ်ပဲ ... ဘယ်အမျိုးနဲ့မှမနီးလို့ ..... ဘယ်သူနဲ့မှ စကားပြောစရာမလိုတော့ဘူးကွ....အေး...မင်းရောငါရော ဈေးရောင်းစားကြမယ် ..." အဖေပြတဲ့အိမ်စုတ်လေးကိုကြည့်ပြီး ဟန်လင်းသန့် အံ့ဩမင်သက်နေမိတယ်။ပဲခူးက သူ့တို့အိမ်ရဲ့ မီးဖိုချောင်လောက်တောင် မကျယ်တဲ့အိမ်လေး။ ပြီးတော့ လမ်းဘေးကအကြော်တဲလောက်တောင် သပ်သပ်ရပ်ရပ်သန့်သန့်ရှင်းရှင်းမရှိဘူး။ခိုင်ခန့်ပုံလဲမရဘူး။တွေ့မြင်နေရသလောက်တော့ လူနေအိမ်တွေနဲ့တောင်မတူဘဲ ဝက်ခြံကြက်ခြံတွေနဲ့တူနေခဲ့တယ်။ ဒီလိုအိမ်မှာနေရမယ်ဆိုတာမျိုး ဟန်လင်းသန့်နည်းနည်းလေးတောင်မှမတွေးထားခဲ့မိဘူး။ "ဟေ့ကောင် လာလေ..ဘာကြောင်ကြည့်နေတာလဲ....ဘာလဲ မင်းမိထွေးနဲ့ပထွေးကို တမ်းတနေတာလား...တမ်းတနေရင်လဲ ထွက်သွာလိုက်ဟေ့ကောင် ... ဝေလင်းတို့က ဘယ်သူ့ကိုမှမဆွဲထားဘူးကွ " ရပ်ကွက်ထဲစပြီး ဝင်လာခဲ့ကတည်းက အရက်ဆိုင်ကို အရင်ဝင်ခဲ့တဲ့အဖေက အရှိန်နည်းနည်းရနေခဲ့ပြီ။ခြံစည်းရိုးလဲမရှိသလို လမ်းမပေါ်မေးတင်ပြီးယိုင်ရဲ့ရဲ့ဆောက်ထားတဲ့တဲစုတ်လေးပေါ်ကို ဟန်လင်းသန့်မရဲတရဲလှမ်းတက်လိုက်တယ်။ " ဂျွတ် " ခပ်ဆွေးဆွေးဖြစ်နေတဲ့ဝါးကြမ်းခင်းက ဟန်လင်းသန့်နင်းလိုက်တဲ့အရှိန်ကြောင့် ဂျွတ်ခနဲအသံမြည်သွားခဲ့တယ်။ " ဟေ့ကောင် ဖြည်းဖြည်းတက်စမ်း.. ဒါ ငါတို့အပိုင်မဟုတ်ဘူးကွ...ငှါးထားတဲ့အိမ်ဟ " အဖေ့ရဲ့အော်ငေါက်သံကြောင့် ဟန်လင်းသန့်ကိုယ့်အရှိန်ကိုယ်မနည်းပြန်ထိန်းလိုက်ရတယ်။အိမ်ပေါ်ကိုရောက်တဲ့အခါမှာတော့ အိမ်ထဲကအခြေအနေက အိမ်ပြင်ထက်တောင်ဆိုးနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ခေါင်းမိုးက တာလပတ်စကြီးမိုးထားးပြီး ဇကာပေါက်နဲ့နင်လားငါလားပဲ။ကာရံထားတဲ့ဝါးထရံတွေကလဲ ကျိုးပဲ့ပျက်စီးနေပြီး အပေါက်အပြဲတွေချည်းပဲ။ခင်းထားတဲ့ကြမ်းခင်းက အပေါက်တွေပြည့်နေပြီး အိမ်အောက်ကကြွပ်ကြွပ်အိတ်နဲ့ဘူးစုတ်ခွက်စုတ်အမှိုက်ပေါင်းစုံကိုပါမြင်နေရတယ်။အနံ့တွေကလဲ ဘာနံ့တွေမှန်းမသိနိုင်အောင်ကိုအနံ့ပေါင်းစုံရောထွေးပြီးနံစော်နေခဲ့တယ်။အိမ်ရဲ့အကျယ်ကလဲ သူ့အိမ်ခန်းတစ်ခန်းစာတောင်မရှိဘူး။အိမ်ပေါ်တက်လိုက်တာနဲ့အိပ်ရာဖြစ်ပြီး ဟိုဘက်ကိုမျက်နှာလှည့်လိုက်တာနဲ့ ထမင်းချက်တဲ့နေရာဖြစ်တယ်။ဒါဟာလူနေတဲ့အိမ်ရော ဟုတ်ရဲ့လားလို့ ဟန်လင်းသန့်တွေးနေမိတယ်။လူတွေဟာ တိရစ္ဆာန်သာသာလောက်သာနေနေနေရတဲ့အနေအထားကြောင့် ဟန်လင်းသန့်မယုံကြည်နိုင်ဘဲ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေမိတယ်။ " ထိုင်လေ ကောင်လေး...မင်းရဲ့သားကလူချောပဲကွ ဝေလင်းရ....အသက်ကဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ...အရပ်ကြီးကလဲမြင့်လှချည်လား" အသံကိုကြားလိုက်ရမှပဲ အိမ်နောက်ဖေးအပေါက်ဝမှာရပ်‌နေတဲ့လူကို ဟန်လင်းသန့်မြင်လိုက်ရတယ်။အသားညိုညိုပိန်ပိန်ပါးပါးလူပုံစံက ကြည့်ရတာအဖေ့လိုပဲ ရီဝေဝေမျက်လုံးတွေနဲ့လေ။ " မင်းတို့သားအဖနှစ်ယောက်ကတော့ ကောင်းကောင်းနေလို့ရပါတယ်ကွာ..ငါတို့အခန်းဆိုရင် ငါးယောက်နေကြတာကွ...ငါရယ်ငါ့မိန်းမရယ်..ငါ့ယောက္ခမကြီးရယ်ငါ့ကလေးနှစ်ယောက်ရယ်လေ....နေ့လယ်နေ့ခင်းဆိုရင် တစ်မိသားစုလုံးလမ်းပေါ်မှာပဲ နေကြတယ်..ညရောက်မှဖြစ်သလိုတက်အိပ်လိုက်ကြတာပဲ....မင်းတို့သားအဖကတော့ အေးအေးဆေးဆေးနေလို့ရလောက်ပါတယ် " " ရတယ်ကျော်သိန်းရေ...ငါတို့နေတတ်တယ် ...ငါ့သားကိုဈေးဆိုင်နေရာလေး ဘာလေး ပြောပြလိုက်စမ်းပါအုံး...အလုပ်ကတော့ နောက်ရက်မှစမယ်ကွာ...ဒီနေ့တော့ အမောအပန်းဖြေလိုက်အုံးမယ်...လင်းသန့်သွားစမ်း ...တစ်ပုလင်းသွားဝယ်ပေးစမ်း...အလာတုန်းက ငါဝင်သောက်ခဲ့တဲ့ဆိုင်ကိုမှတ်မိတယ်မဟုတ်လား..ရော့..ဒီမှာပိုက်ဆံ မင်းစားဖို့တစ်ခုခုဝယ်ခဲ့လိုက်...မြန်မြန်လာနော်..ကျော်သိန်းလာကွာသောက်ရအောင်.. ~~~~~~~~~ ရန်ကုန်ရောက်ရောက်ချင်းမှာ ဟန်လင်းသန့်ပထမဆုံးလုပ်ရတဲ့အလုပ်က အရက်ဆိုင်ရှာရတာပါ။အရက်ထွက်ဝယ်ရင်း လမ်းတစ်လျှောက်မှာ တွေ့ရတဲ့အိမ်လေးတွေကို ဟန်လင်းသန့်အံ့ဩတကြီးနဲ့ကြည့်သွားမိတယ်။တွေ့မြင်ရသမျှလမ်းတွေအိမ်တွေဟာ လူတွေနေတဲ့နေရာတွေမှ ဟုတ်ရဲ့လားလို့ထင်ချင်စရာတွေ။အိမ်တိုင်းလိုလိုတာလပတ်အစုတ်တွေကိုပဲ မိုးထားကြတာများတယ်။လူတွေကလဲ ကိုယ်အိမ်ထဲမှာမနေကြဘဲ လူကြီးလူငယ်ကလေးပါမကျန်အားလုံးလိုလို လမ်းပေါ်မှာထွက်နေနေကြတယ်။လမ်းလျှောက်ရင်လဲ ရှောင်လို့မလွှတ်ချင်ဘူး။ဘယ်သူမှလဲလမ်းဖယ်ပေးတယ်မရှိကြဘူး။ဒီလိုပဲတိုးတိုးတိုက်တိုက်နဲ့သွားလာနေကြတယ်။လမ်းဆိုတာကလဲ ဟန်လင်းသန့်တို့နေရာမှာလိုမျိုး သဲလမ်းတွေမြေလမ်းတွေမဟုတ်ဘဲ မည်းမည်းညစ်ညစ်လမ်းတွေ။လမ်းပေါ်မှာလဲ မုန့်အိတ်ခွံအမှိုက်တွေနဲ့ညစ်ပတ်နေတာပဲ။လမ်းဘေးတချို့နေရာတွေမှာ ရေမြောင်းတွေရှိပြီး တချို့နေရာတွေမှာက ရေမြောင်းတွေကိုခွပြီးနေအိမ်တွေဆောက်ထားကြတော့ ရေပုပ်ရေဆိုးတွေကလဲ

အဖေကအော်သံအကျယ်ကြီးနဲ့ထအော်လိုက်တယ်။ဘွားလေးတို့ကတော့စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးနဲ့ထွက်သွားခဲ့ကြတယ်။ " ကဲ ဟေ့ကောင်..မင်းဘာငေးနေတာလဲ..သွားမယ်လေ..ဒီအိမ်က ငါတို့အိမ်မဟုတ်တော့ဘူး..သွားမယ်.." အဖေကပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ရှေ့ကထွက်သွားခဲ့တယ်။ဟန်လင်းသန့်လဲ ကျောပိုးအိတ်အစုတ်ကြီးကိုမနိုင့်တနိုင်လွယ်ပြီး အဖေ့နောက်ကလိုက်ခဲ့တယ်။ခြံဝကိုအရောက်မှာတော့ မိသားစုတွေ အတူနေခဲ့ကြတဲ့ အိမ်ကြီးကို နောက်ဆုံးအနေနဲ့လည်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်မိတယ်။ပြီးတော့ ဟန်လင်းသန့်အံကိုတင်းတင်းကြိတ်ထားမိတဲ့ကြားကနေ ပါးပြင်ပေါ်ကိုမျက်ရည်တွေတလိမ့်လိမ့်စီးကျလာခဲ့တယ်။ ===================================== အပိုင်း( ၅ ) ဆက်ရန် A KYI PHYU #ဧကြည်ဖြူ အပိုင်း( ၁ ) Link https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=684737547107957&id=100067151540690&mibextid=Nif5oz အပိုင်း (၂) Link https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=685298803718498&id=100067151540690&mibextid=Nif5oz အပိုင်း(၃)Link https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=685838313664547&id=100067151540690&mibextid=Nif5oz

အဖေက သူ့ရင်ထဲက နာကြည်းမှုတွေကို သီချင်းဆို သလိုလုပ်ဆိုနေခဲ့ပြီး အရက်တွေမနားတမ်းသောက်နေခဲ့ပြန်တယ်။မူးပြီးမှောက်သွားတော့မှ အရက်ဝိုင်းသိမ်းတဲ့ အဖေ့ ကြောင့် ဟန်လင်းသန့်မှာ အိပ်မပျော်မချင်း အသံမထွက်ရဲဘူး။ အရင်က ဟန်လင်းသန့်ကို သိပ်ချစ်ခဲ့တဲ့အဖေဟာ အခုဆိုရင် အမေ့ကိုမုန်းသလိုပဲ ဟန်လင်းသန့်ကိုလဲ မုန်းတီးနေခဲ့တယ်၊၊ဘယ်လောက်တောင်မုန်းတီးနေလဲဆိုရင် အဖေအရက်မမူးတဲ့အချိန်မှာလဲ ဟန်လင်းသန့်ကို ကြည့်လဲမကြည့်သလို စကားလဲမပြောဘူး။ ပိုက်ဆံပေးစရာရှိရင် ခုံပေါ်မှာတင်ထားတယ်။ဟန်လင်းသန့်ကျောင်းတက်လားလဲမမေးဘူး။ စာမေးပွဲကြီး ဖြေနေပြီလားလဲမမေးဘူး။ ဘာမှကို မမေးမပြောဘဲခပ်စိမ်းစိမ်းပဲနှုတ်ဆိတ်နေတတ်တယ်။အရက်မူးလာပြီဆိုရင်တော့ အခုလိုပဲအော်ဟစ်သောင်းကျန်းပြီး မကျေတာတွေကို ပြောတယ်။ဟန်လင်းသန့်ကိုလဲ ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းတယ်။.အဖေ့စိတ်ထဲမှာ အမေ့တို့အကြောင်းကို ဟန်လင်းသန့်ကသိသိနဲ့မပြောပြခဲ့ဘဲ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာကိုစိတ်အတော်ဆိုးနေခဲ့တယ်။အရက်မူးတိုင်း ဒီအကြောင်းတွေကိုပြောပြီး ဟန်လင်းသန့်ကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းပြီးရိုက်တယ်။ရိုက်လို့ဝရင် အရက်တွေထပ်သောက်ပြီး ပစ္စည်းတွေကိုပစ်ပေါက်ဖျက်ဆီးတယ်။အဖေကနေ့တိုင်းဒီလိုပဲနေပြီး အဖေရှိတဲ့နေ့ရက်တွေက ဟန်လင်းသန့်အတွေက် ကြောက်စရာနေ့ရက်တွေဖြစ်မှန်းမသိဖြစ်လာခဲ့ရတယ်။ ~~~~~~~~~ " ဟေ့ကောင် လင်းသန့်...မင်းကျောင်းမတက်နဲ့တော့ ...ငါ့အလုပ်ပြုတ်လာခဲ့ပြီ....မင်းကိုကျောင်းစရိတ်မပေးနိုင်တော့ဘူးကွ...အေး..ထမင်းစားဖို့လဲမပေးနိုင်တော့ဘူး...ငါတို့ဒီအိမ်ကိုရောင်းမယ်...ပြီးရင်အိမ်ငှားနေကြမယ်..အိမ်ရောင်းလို့ရတဲ့ပိုက်ဆံကိုသောက်မယ်စားမယ်ကွာ..ဟား..ဟား..ဟား ပျော်စရာကြီးကွာ " " အိမ်ကိုရောင်းမယ်ဟုတ်လား အဖေ " ဟန်လင်းသန့်အံ့ဩတကြီးမေးလိုက်ပေမဲ့ အဖေကဘာမှပြန်မဖြေဘဲ တဟားဟားအော်ရယ်နေခဲ့တယ်။တကယ်ဆိုရင် အမေထွက်သွားခဲ့တာ သုံးနှစ်ကျော်နေခဲ့ပြီ။သုံးနှစ်အတွင်းမှာ အဖေကအရက်သမားကြီးလုံးလုံးဖြစ်သွာခဲ့ပြီး အလုပ်တွေလဲ တစ်နေရာပြီးတစ်နေရာပြောင်းခဲ့တယ်။ဘယ်လောက်ပဲခင်မင်ရင်းနှီးတဲ့သူတွေပဲဖြစ်ကြပါစေ အဖေ့ကိုသုံးလထက်ပိုပြီး အလုပ်မှာလက်မခံခဲ့ကြဘူး။အချိန်ပြည့်အရက်ကိုတောင့်တနေတဲ့အဖေကလဲ အလုပ်ကိုစွန့်မလား၊အရက်ကိုစွန့်မလားဆိုရင် အလုပ်ကိုစွန့်ခဲ့တာချည်းပဲ။အရက်မသောက်ရရင်မနေနိုင်တော့တဲ့အဖေက အခုချိန်မှာတော့ဟန်လင်းသန့်ရဲ့အနာဂတ်ကိုဖျက်ဆီးမဲ့စကားကိုပြောလာခဲ့ပါပြီ။အသက်ကဆယ့်လေးနှစ်ကျော်၊ပညာအရည်အချင်းကရှစ်တန်းအောင်။အဖေကအရက်သမားဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ဒီထက်ဆိုးတာက အိမ်ရှေ့မှာနေ့တိုင်းလိုလိုအကြွေးသမားတွေ အကြွေးလာတောင်းနေခဲ့တာပါပဲ။နွေရာသီကျောင်းပိတ်ထားတဲ့သုံးလအတွင်းမှာလဲ များသောအားဖြင့်ဟန်လင်းသန့် ကိုယ့်ထမင်းကိုယ်ရှာစားခဲ့ရတယ်။ဈေးရောင်းတာကအစငါးရှာဖားရှာတဲ့အလုပ်တွေကိုပါလုပ်ကိုင်ခဲ့ရတယ်။ " ဟေ့ကောင် လင်းသန့် ...အိမ်ရှင်းစမ်းကွာ..တော်ကြာနေရင် အိမ်ဝယ်မဲ့သူတွေလာကြည့်လိမ့်မယ်..အိမ်ကိုအမြန်ရှင်း..ပြောနေတာကြားလား..ငါတယ် .....လုပ်လိုက်ရ..ငါ့ကိုဂျစ်ကန်ကန်လာလုပ်မနေနဲ့စမ်းနဲ့.....အချိုးကိုက ဟိုဟာမနဲ့တပုံစံတည်းပဲ.....အကျင့်မကောင်းတဲ့ဟာတွေ...မအေနောက်မီးလင်းနေတာကို သိသိနဲ့ သားလုပ်သူကလဲဖုံးထားတယ်...ကောင်းရော..ဒါနဲ့နေပါအုံး ...မင်းကဘာလို့ အဲ့ဒီဟာတွေနဲ့မလိုက်သွာရတာလဲ...သူတို့နဲ့မင်းနဲ့တစ်ကျိတ်တည်းတစ်ဉာဏ်တည်းမဟုတ်လားဟေ့ကောင် " အဖေကပြောရင်းနဲ့ဒေါသသံပါလာတာမို့ ဟန်လင်းသန့်အဖေ့ရှေ့ကနေ ခပ်မြန်မြန်ရှောင်ထွက်လာခဲ့လိုက်တယ်။ဒါတောင်မှ အဖေ့ရဲ့စက်ကွင်းကနေ သူမလွတ်မြောက်ခဲ့ပါဘူး။ " ဟေ့ကောင် ဘာလဲ ...ငါပြောနေတာကို.. မင်းကဘာလို့လှည့်ထွက်သွားရတာလဲ... အကျင့်မကောင်းတဲ့မျောက်မသားရဲ့....မင်းကငါ့ကို ဂရုမစိုက်တဲ့သဘောလားဟေ့ကောင် " " ဒုန်း..ဝုန်း " "ဒုက်" " အ " အဖေပစ်လိုက်တဲ့ ဆေးလိပ်ပြာခွက်ကကျောပြင်ကိုလာမှန်တာမို့ ကျောပြင်တစ်ခုလုံးအောင့်တက်နာကျင်သွာကာ ဟန်လင်းသန့် အခနဲယောင်အော်လိုက်မီတယ်။ ~~~~~~~~~ " ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ ဝေလင်းရယ် ..အိမ်ကိုလဲ...မပြောမဆိုနဲ့ရောင်းပစ်လိုက်တယ်...အခုဘယ်မှာသွားနေကြမှာလဲပြောလေ...မင်းကကြီးတော်တွေရှိနေသေးတာကို လူရာမသွင်းတာလား..ဘာမဟုတ်တဲ့မိန်မတစ်ယောက်အတွက်... ကိုယ့်ဘဝကိုအနစ်မွန်းခံတဲ့လူမိုက်...ဘယ်မှာလဲ အိမ်ရောင်းလို့ရတဲ့ပိုက်ဆံတွေ " " ဘာလဲ...ဘာလုပ်မလို့မေးတာလဲ...ကျုပ်ပိုက်ဆံ....ကျုပ်လုပ်ချင်ရာလုပ်မယ်...အရီးတို့အပူမပါဘူး...ရှိလဲမရှိတော့ဘူး..အကြွေးတွေဆပ်လိုက်လို့ကုန်သွားပြီး " " ဘာ...ဘာပြောတယ်ဝေလင်း...ပိုက်ဆံတွေကုန်သွားပြီဟုတ်လား...အေး..ကောင်းတယ်....သိပ်ကောင်းတယ်.....သားအဖနှစ်ယောက်လမ်းပေါ်မှာနေကြပေါ့...ဒီလောက်ပြေနေခဲ့တာတောင် မိုက်လုံးကြီးလှတာ နေချင်သလိုနေကြဟေ့...ငါတို့ကိုလဲ ဆွေမျိုးရယ်လို့ သက်မှတ်စရာမလိုဘူး...လမ်းတွေ့ရင်လဲခေါ်စရာမလိုဘူးဟေ့ ....ငါတို့သွားမယ်" " သွားကြသွားကြ..အားလုံးသွားကြ ..ငွေမက်တဲ့မိန်းမတွေ..ငွေရှိမှအမျိုးတော်ချင်ကြတဲ့ဟာတွေ...ဝေလင်းတို့ကဘယ့်သူ့ကိုမှဂရုမစိုက်ဘူး "

အဘိုးကြီးက ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ အိမ်တံခါးမကြီးကို ဖွင့်လိုက်တယ်။ပွင့်ဟသွားတဲ့ တံခါးကနေ ဟန်လင်းသန့်အတင်းတိုးဝင်လိုက်ပြီး အိမ်ထဲအနှံ့လိုက်ကြည့်တယ်။ အိပ်ခန်းတံခါးကို ဖွင့်ကြည့်တယ်။မီးဖိုချောင်ထဲ သွားကြည့်တယ်။ဘယ်သူမှမရှိဘူး။ "ကဲ ..ဘယ်လိုလဲကလေး ..မင်းယုံပြီးလား ...ဒီမှာဘယ်သူမှ မရှိပါဘူးကွာ .. " အဘိုးကြီးကို ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ဟန်လင်းသန့်ပြန်ပြေးထွက်လာခဲ့တယ်။ ~~~~~~~~ စက်ဘီးကို ဈေးထိပ်ဝမှာ ရပ်ထားခဲ့ပြီး ဟန်လင်းသန့်ဈေးထဲကို ပြေးဝင်လာခဲ့တယ်။အမေဝယ်နေကျ ဈေးဆိုင်တွေမှာ အမေ့ကို လှည့်ပတ်ရှာတယ်။မေးတယ်။မတွေ့တဲ့အဆုံးမှာ ဈေးပြင်ကိုပြန်ထွက်လာခဲ့ပြီး ရပ်ကွက်လမ်းတွေထဲမှာလိုက်ရှာတယ်။အသိတွေကို လိုက်မေးတယ်။ "ဟဲ့ကောင်လေး ... တစ်ကိုယ်လုံးလဲ ချွေးတွေရွှဲလို့ပါလား...ဟယ် ..ကြည့်စမ်းပါအုံး ခြေထောက်နဲ့လက်မှာလဲဒဏ်ရာတွေချည်း...နင့်အမေအိမ်ပြန်ရောက်ချင်ရောက်နေမှာပေါ့ ..အိမ်ပြန်ကြည့်ပါအုံး ... အမယ်လေးဟဲ့ ..အမေပျောက်လို့ ရှာနေတာတဲ့ ...တို့အိမ်ကဟာတွေနဲ့များကွာပ..တို့အိမ်ကဟာတွေများ မိဘတွေအပြင်သွားလေ ..သူတို့ပျော်လေပါတော် " အဒေါ်ကြီးရဲ့ စကားကြောင့် ဟန်လင်းသန့် အိမ်ကို ပြန်လာခဲ့လိုက်တယ်။လမ်းတစ်လျှောက်မှာ စက်ဘီးကို ဒုန်းစိုင်းနင်းလာခဲ့တာမို့ စက်ဘီးမှောက်ပြီး ခြေထောက်နဲ့ တံတောင်ဆစ်မှာလဲ ကွဲပြဲဒဏ်ရာတွေရထားတယ်။ဟန်လင်းသန့်အတွက်တော့ tသွးစို့နေတဲ့ဒဏ်ရာတွေရဲ့နာကျင်မှုထက် ရင်ထဲကစိုးရိမ်ပူလောင်မှုကပိုသာနေခဲ့တယ်။ ~~~~~~~ " အမေ ...အမေ ..အမေရေ " ဟန်လင်းသန့်တကြော်ကြော်အော်ဟစ်ခေါ်လိုက်ပေမဲ့ သူတို့အိမ်ကြီးကတော့ ခပ်စောစောကလိုပဲ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေခဲ့တယ်။ဘာဆက်လုပ်ရမှန်းမသိတာမို့ အိမ်ပေါက်ဝမှာ ဟန်လင်းသန့်ထိုင်ချလိုက်ကာ လမ်းမဘက်ကို မျှော်ကြည့်နေမိပြီး အမေပြန်အလာကိုပဲစောင့်နေမိတယ်။ ~~~~~~~~ " တောက် ..." အဖေ့ရဲ့တောက်ခေါက်သံ ခပ်ပြင်းပြင်းကြောင့် ဟန်လင်းသန့်တစ်ကိုယ်လုံး ဆတ်ခနဲတုန်ခါသွားရတယ်။ အဖေကဒေါသမျက်နှာနဲ့ ရှိနေခဲ့ပြီး အဖေ့ဘေးနားမှတော့ ဟန်လင်းသန့်တို့ ဆွေမျိုးတချို့နဲ့ဦးလေးမင်းနိုင်ရဲ့မိန်းမကိုလဲ တွေ့ရတယ်။ " မင်းနိုင်မူမမှန်တာကို ..ကျွန်မ ရိပ်မိနေတာကြာပါပြီ....အဲ့ဒါကြောင့်လဲ ..သူကျွန်မကို မလုပ်ကြံနိုင်ခင်မှာ.. သူ့ကိုကြည်ကြည်ဖြူဖြူနဲ့ကွာရှင်းပေးလိုက်တာပေါ့......ဒါပေမဲ့ မင်းနိုင်နဲ့ဖြစ်နေတဲ့သူက... ဝေလင်း မိန်းမခင်မေရီလို့ လုံးဝကိုမထင်ခဲ့မိတာ...ပွဲရုံကမိန်းကလေးတစ်ယောက်ယောက်နဲ့ဖြစ်နေတယ်လို့ပဲ ထင်ခဲ့မိတာ...ကျွန်မနဲ့ကွာရှင်းပြီးတာနဲ့ သူပိုင်တာတွေရောင်းချပြီး... မြို့ကနေ ချက်ချင်းပြောင်းဖို့စီစဉ်နေမှ ....စိတ်ထဲသိချင်လာတာနဲ့ စုံးစမ်းကြည့်လိုက်တော့မှ သူနဲ့ ဖြစ်နေတာ ခင်မေရီမှန်းရိပ်မိလိုက်တာ .. သိသိချင်းဝေလင်းကိုလာပြောပြမလို့ပါပဲ.... ဆေးရုံအားချင်းတက်လိုက်ရလို့ လာမပြောဖြစ်တာ....အခုတော့ အားလုံးလွန်ကုန်ပြီးပေါ့ ...စိတ်မကောင်းပါဘူးရှင် " "အို ..ဘာမှစိတ်မကောင်းဖြစ်မနေနဲ့ ငါ့မောင်..မင်းလဲ အရွယ် ကောင်းပဲရှိသေးတာ ကြိုက်တဲ့ မိန်းမကို ကောက်ယူလိုက်စမ်းပါ ....အဲ့ဒီအယုတ်တမာမကို မေ့ပစ်လိုက် ..ကောင်မက ထမင်းဝလို့ ကျေးဇူးကန်းတာ " " တော် ..တော်ကြပါတော့ဗျာ ...အားလုံးပြန်ကြပါတော့ ...ပြန်ကြပါတော့ " အဖေက ဒေါသတကြီးနဲ့ အော်ဟစ်ပြောဆိုပြီး အပြင်ကို ထွက်သွားခဲ့တယ်။ အခုတော့လဲ အမေနဲ့ဦးလေးမင်းနိုင် အတူတူထွက်ပြေးသွားကြတယ်ဆိုတဲ့သတင်းကို အားလုံးသိသွားကုန်ကြပါပြီ။ ~~~~~ "ဝုန်း...ဒုန်း ... " " ခွမ်း " " တောက်...သစွာဖောက်တွေ...အရှက်မရှိကြတဲ့ဟာတွေ... ဟေ့ကောင် ဟန်လင်းသန့် ....မင်းကမင်းအမေအကြောင်းကို သိရဲ့သားနဲ့ ... ငါ့ကို ဘာလို့မပြောရတာလဲ..ဘာလဲကွ..မင်းလဲ မင်းနိုင်ကိုအဖေတော်ချင်တာလား ... ဟုတ်လား...အေ့..ဟင် " အဖေက အရက်မူးပြီးအော်ဟစ်သောင်းကျန်းကာ ပစ္စည်းတွေကို ရိုက်ခွဲဖျက်ဆီးပစ်နေတာကြောင့် ဟန်လင်းသန့်ကြောက်ပြီး အခန်းထဲမှာငြိမ်ကုပ်နေခဲ့မိတယ်။အမေထွက်သွားပြီးကတည်းက အဖေက အလုပ်ကိုလဲ ပုံမှန်မသွားတော့ဘဲ အမြဲတမ်းလိုလို အရက်ပဲ သောက်နေခဲ့တယ်။စားဖို့ သောက်ဖို့အတွက်လဲ ဘာမှစီမံပေးခြင်းမရှိတာမို့ အစပိုင်းရက်တွေမှာ ဟန်လင်းသန့် ထမင်းငတ်ခဲ့ရတယ်။ထမင်းဆိုင်ဆိုတာကလဲ ဟန်လင်းတို့အိမ်နဲ့ အဝေးကြီးမှာပဲရှိတာ။ အဖေကတော့ ဘယ်မှာ စားတယ်မသိဘူး။ ဟန်လင်းသန့်မှာ အဖေပေးတဲ့မုန့်ဖိုးတွေနဲ့ မုန့်ဝယ်စားပြီးပဲနေခဲ့ရတယ်။သူထမင်းမစားရတာကို ဘကြီးကံသာသိသွားတော့ သူ့ကို ထမင်းခေါ်ကျွေးပါတယ်။ဒါပေမဲ့ ဟန်လင်းသန့်မစားခဲ့ပါဘူး။ ဘကြီးကံသာကျွေးတဲ့ထမင်းကို ဟန်လင်းသန့်မစားဖြစ်ပေမဲ့ ဘကြီးကံသာဆီက ထမင်းဟင်းချက်နည်းကို မေးမြန်းသင်ယူခဲ့လိုက်တယ်။အမေပြန်မလာတော့ဘူးဆိုတာ သေချာသွားတဲ့နောက်မှာ အဖေနဲ့ သူ့အတွက် သူကိုယ်တိုင်ပဲ ချက်ပြုတ်ရတော့မယ်ဆိုတာကို ဟန်လင်းသန့် သဘောပေါက်လာခဲ့တယ်။ ~~~~~~ "အပျက်မ...အယုတ်မ ..သစ္စာ မရှိတဲ့မိန်းမ...သ<တ်မယ် ....မင်းတို့ကို ငါလိုက်သ<တ်မယ်..."

#ပန်းတွေပွင့်ချိန် (အခန်းဆက်ဝတ္ထု) အပိုင်း(၄) akyiphyu *********** *ဖတ်တဲ့သူတွေအဆင်ပြေအောင် ပြီးခဲ့တဲ့ Link တွေပါ ထည့်ပေးထားပါတယ်ရှင် * " အမေ...အ...အမေ..မလုပ်ပါနဲ့နော်...မလုပ်ပါနဲ့ " ဟန်လင်းသန့်အမေ့ကိုအော်ဟစ်ပြီးတားလိုက်ရင်းက အမေ့ရဲ့ခြေထောက်တွေကိုပြေးပြီးဖက်ထားလိုက်တယ်။ " အမေမလုပ်ပါနဲ့နော်...ဆင်းခဲ့ပါနော် " ဟန်လင်းသန့်ငိုယိုကာတောင်းပန်လိုက်တော့ အမေကအောက်ကိုငုံ့ကြည့်လာခဲ့တယ်။ " သားက အမေ့ပြောစကားကိုမှနားမထောင်တာ...ကြာရင်အမေအရှက်ကွဲလိမ့်မယ်...ဒါကြောင့် ...သားဘယ့်သူ့ကိုမှမပြောခင် ..အမေထွက်သွားတော့မယ်...သားအဖေနဲ့လိမ်လိမ်မာမာနေခဲ့နော် သားလေး...အမေတောင်းပန်ပါတယ်သားလေးရယ် " " မ..မလုပ်ပါနဲ့နော်အမေ...အ...အမေပြောတာတွေကို သားနားထောင်ပါ့မယ် အမေ...နောက်ဆိုရင် အဖေဘယ်လောက်မေးမေးမဖြေတော့ပါဘူး...အမေ့ပြောစကားကိုပဲနားထောင်ပါ့မယ်...မ...မလုပ်ပါနဲ့နော်အမေ ...အီး ဟီး ဟီး " ဟန်လင်းသန့်ငိုရှိုက်ရင်းက အမေ့ကိုတောင်းပန်လိုက်မိတယ်။ " တကယ်လား သားလေး...သားတကယ်ပြောတာလား..မလိမ်ရဘူးနော်...သားကိုအမေချစ်တာ သားသိတယ်မဟုတ်လား...သားကိုချစ်လို့ ...ဦးလေးမင်းနိုင်နဲ့တောင် အမေမခေါ်တော့ဘူးလေ... ဦးလေးမင်းနိုင် အိမ်ကိုလာရင်.... အမေစကားတောင်သိပ်မပြောတာ ...သားလဲတွေ့တယ်မဟုတ်လား.." " တွေ့...တွေ့ပါတယ်အမေ...သား..သား နောက်ကိုမပြောတော့ပါဘူးနော်" " ဟုတ်ပြီလေ...ဒါဆိုရင် သားပြောတာကိုအမေယုံလိုက်မယ်နော်...ပြီးတော့ ဦးလေးမင်းနိုင်အိမ်ကိုလာလည်ရင်လဲ ...သားမသိချင်ယောင်ဆောင်နေရမယ်နော်.....ဦးလေးမင်းနိုင်ကို ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်းပြောတာတွေလုပ်တာတွေ လုပ်လို့မရဘူးနော်" " ဟုတ်...ဟုတ်ကဲ့ပါအမေ..သားမလုပ်တော့ပါဘူး ...ကတိပေးပါတယ် ...အမေဆင်းခဲ့တော့နော် " ဟန်လင်းသန့်ငိုယိုပြီး ကတိတွေအထပ်ထပ်ပေးလိုက်တယ်။ဒီအခါ အမေကသူမရဲ့လည်ပင်းမှာစွပ်ထားတဲ့ ကြိုးကိုဖြုတ်ပစ်လိုက်ပြီး ခွေးခြေခုံပေါ်ကနေ အောက်ကိုပြန်ဆင်းလာခဲ့တယ်။ဟန်လင်းသန့် အမေ့ကိုတင်းတင်းပွေ့ဖက်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင်နဲ့ငိုချလိုက်မိတယ်။ ~~~~~~~~~ ခြံတံခါးလဲပိတ်ထားသလိုအိမ်တံခါးလဲပိတ်ထားတာကိုကြည့်ပြီး ဟန့်လင်းသန့်ရင်ထဲစိုးရိမ်ထိတ်လန့်မိသွားတယ်။ခြံတံခါးကိုအမြန်ဖွင့်ပြိး အိမ်တံခါးဝဆီကိုအမြန်ပြေးသွားခဲ့လိုက်တယ်။အိမ်တံခါးကသော့ခတ်ထားတာမို့ သော့ထားနေကျ ပန်းအိုးအောက်ကိုအမြန်လှန်ကြည့်လိုက်တယ်။သော့ကိုတွေ့တော့ အလျင်အမြန်ကောက်ယူလိုက်ပြီး အိမ်တံခါးကို အမြန်ဖွင့်လိုက်တယ်။တံခါးပွင့်သွားချိန်မှာ အိမ်အတွင်းထဲမှာမှောင်မိုက်လို့နေတယ်။ " အမေ...အမေ..အမေရေ.." သူ့အသံကတိုးရာကနေကျယ်လာခဲ့ပြီး အမေ့ကိုအော်ဟစ်ခေါ်လိုက်ပြီး အိပ်ခန်းတွေဆီကို အပြေးအလွှားသွားကြည့်လိုက်မိတယ်။အခန်းတွေကလဲ တိတ်ဆိတ်ပြီး အမေ့ရဲ့အရိမ်မယောင်ကိုတောင်မတွေ့ရဘူး။အမေ့ကို တစ်အိမ်လုံးအနှံ့ရှာပြီးတော့ ခြထဲထိဆင်းပြီးရှာမိပြန်တယ်။မတွေ့တဲ့အဆုံးမှာ ဟန်လင်းသန့်ငိုရင်းတန်းလန်းနဲ့ စက်ဘီးကိုဆွဲထုတ်ပြီး အမြန်နင်းခဲ့လိုက်တယ်။ သစ်ပင်တွေလမ်းတွေဟာလမ်းဘေးမှာတရိပ်ရိပ်နဲ့ကျန်နေခဲ့တယ်။ဟန်လင်းသန့်ရဲ့စက်ဘီးလေးက လမ်းမပေါ်မှာ အရှိန်နဲ့ ပြေးနေခဲ့တယ်။ ~~~~~ ပိတ်ထားတဲ့ခြံတံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီးတော့ ခြံထဲကို ဟန်လင်းသန့်၀င်ခဲ့လိုက်တယ်။ခြံထဲရောက်ချိန်မှာ သော့ခတ်ထားတဲ့ အိမ်တံခါးကိုတွေ့လိုက်ရတာမို့ အိမ်ဘေးပတ်ပတ်လည်ကို လိုက်ကြည့်ပြီး ပြတင်းပေါ်တံခါးတွေကို လိုက်ခေါက်ကြည့်လိုက်တယ်။ အထဲက ဘာတုံ့ပြန်သံမှမကြားရတော့ တံခါးတွေကို ခဲတွေနဲ့ထု၊တုတ်တွေနဲ့ပါ လိုက်ရိုက်ပစ်လိုက်တယ်။ဘယ်လိုလုပ်လုပ် ဘာတုံ့ပြန်သံကိုမှမကြာရတော့ အရင်တစ်ခေါက်က ဝင်ခဲ့တဲ့ ပြတင်းပေါက်ကို တဒုန်းဒုန်းထုနေလိုက်တယ်။အိမ်က ဘေးအိမ်တွေနဲ့လဲ အတော်လေး အလှမ်းကျယ်တော့ မေးမြန်းစရာလဲလူမရှိဘဲဖြစ်နေခဲ့တယ်။နောက်ဆုံးတော့ အိမ်ရှေ့တံခါးနားမှာထိုင်ပြီး အိမ်တံခါးမကြီးကို ခဲနဲ့စိတ်ရှိလက်ရှိထုနေလိုက်တယ်။ ''ဟေ့ ..ဟေ့ ..မင်းဘယ်သူလဲ ... ငါ့အိမ်ကို ဘာလို့ခဲနဲ့ထုနေရတာလဲ " နောက်ကျော်ဆီက စကားသံ ရုတ်တရက်ကြားလိုက်ရတာမို့ ဟန်လင်းသန့်လှည့်ကြည့်လိုက်မိတဲ့အခါ အသက်ကြီးကြီးဘကြီးတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ '' ဟေ့ ..မင်းကိုမေးနေတယ်လေကွာ ..မင်းဘယ်သူလဲ ..ဘယ်ကလဲ ...ငါ့အိမ်ကို ဘာလို့ လာဖျက်ဆီးနေရတာလဲကွ " " ဒါက ဘကြီးအိမ်လား ....ဦးလေးမင်းနိုင်ရဲ့အိမ်မဟုတ်ဘူးလား " " ဪ ....အေး .. မဟုတ်တော့ဘူးကွ ....တစ်နေ့ကပဲ ဒီအိမ်ကိုဘကြီးဝယ်လိုက်ပြီလေ " အဘိုးကြီးရဲ့ စကားကို ဟန်လင်းသန့် မယုံမရဲဖြစ်သွားမိပြီး အဘိုးကြီးမျက်နှာကို ကြည့်လိုက်မိတယ်။ " ဟင့်အင်း ..မယုံပါဘူး ..ဘကြီးညာနေတာမဟုက်လား ..ဒီအိမ်ထဲမှာ ဦးလေးမင်းနိုင် ရှိတယ်မဟုတ်လား...တံခါးဖွင့်ပြပါ " " တယ် ..ဒီကောင်လေးတော့ ဇွတ်ပါလားဟ...ဒီအိမ်ကို ဘကြီးဝယ်လိုက်ပါပြီဆိုကွာ...ကဲ ..မယုံရင် တံခါးဖွင့်ပြမယ် ....မင်းကိုယ်တိုင် ဝင်ကြည့်ကွာ "

စာဖတ်ခ 1000Ks ပေးသွင်းဖို့ရန်အခြေအနေအခက်အခဲရှိပါကလဲ Free ဖတ်ရှုလို့ရပါတယ်ရှင် စ/ဆုံး ဖတ်ရှုပြီးမှလဲ စာဖတ်ခကိုပေးသွင်းလို့ရပါတယ်ရှင် .... စာဖတ်သူများကို မေတ္တာရပ်ခံချင်တာက စာဖတ်ခ 1000 Ks ပေးသွင်းနိုင်သူများအနေဖြင့်စာဖတ်ခပေးသွင်းပေးပါရန်နှင့် အခန်းဆက်ဝတ္ထုမှာလဲရေးသားထားပြီးသော ဝတ္ထုမဟုတ်ပါဘူးရှင် .. နေ့စဉ်ရေးသားပြီးတစ်ပိုင်းစီတင်ပေးသွားမှာဖြစ်ပါတယ်... စာဖတ်ခကို KPay (or) Wave နဲ့ ပေးသွင်းလို့ရပါတယ် ပေးသွင်းရမည့် အကောင့်များမှာ KPay 09773745413 Lai Lai Win Wave 09773745413 Lae Lae Win ဖြစ်ပါတယ် အားလုံးကိုကျေးဇူးအထူးတင်ပါတယ်ရှင် #AKyiPhyu #ဧကြည်ဖြူ

အဖေက ဟင်းတွေကို ကိုယ်တိုင်မစားဘဲ ဦးမင်းနိုင်ပန်းကန်ထဲကိုပဲ ထည့်ပေးနေတာကိုတွေ့လိုက်ရတော့ ဟန်လင်းသန့်မျက်နှာကို စူပုတ်ထားလိုက်မိတယ်။အမေ့ကို မသိမသာကြည့်လိုက်တော့ အမေက ဦးမင်းနိုင်ကို တစ်ချက်လေးမှ ဂရုမစိုက်ဘဲ အေးအေးဆေးဆေး ထမင်းစားနေတာကိုမြင်လိုက်ရမှ ဟန်လင်းသန့် စိတ်အေးသွားရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဦးမင်းနိုင်ကို ကြည့်ပြီး ဟန်လင်းသန့် စိတ်တွေတိုလာမိတာမို့ စိတ်ကူး ပေါ်လာတဲ့အတိုင်း လုပ်ပစ်လိုက်တယ်။ " အဖေ ရေနွေးသောက်မှာ မဟုတ်လား ..သားငှဲ့ပေးမယ် " ဖခင်ဖြစ်သူကို ဟန်လင်းသန့်မေးလိုက်ပြီး အဖေပြန်မဖြေခင်မှာဘဲ ရေနွေးခရားကိုယူပြီး ပန်းကန်လုံးထဲငှဲ့ထည့်ပေးလိုက်တယ်။ " အား...ပူလိုက်တာ " ဦးမင်းနိုင်ရဲအားခနဲ အော်သံကို ကြားလိုက်ရတော့ ဟန်လင်းသန့်ကျေနပ်သွားမိတယ်။ " ဟာ ..သူငယ်ချင်း ပူသွားတာလား .. တောင်းပန်ပါတယ်ကွာ .. သားကလဲကွာ လုပ်လိုက်ရင် အရမ်းပဲ ....ဒီမှာ ဦးလေးမင်းနိုင်ပူသွားပြီကွ " "လူကြီးပဲအဖေရာ ...အဲ့လောက်မပူပါဘူး ...ဦးမင်းနိုင်ကြီးကပိုကိုပိုတယ် .. မတော်တဆထိမိတာပါဗျ ... အထိမခံနိုင်ဖြစ်နေရင် ..သူများအိမ်ကို လာမလည်နဲ့ပေါ့ဗျ " " ဟန်လင်းသန့် ....သား .. မင်းဘယ်လိုပြောလိုက်တာလဲ ...." အဖေက အံ့ဩထိတ်လန့်သွားတဲ့မျက်နှာနဲ့ ကြည့်လာတာမို့ ဟန်လင်းသန့်ခေါင်းကိုငုံ့ထားလိုက်တယ်။ "သား ..မင်းဘယ်လိုပြောလိုက်တာလဲ .. ဦးလေးမင်းနိုင်လေ သားရယ် .....သားဘာတွေ စိတ်ဆိုးနေတာလဲ ... အရင်က ဒီလိုမဟုတ်ပါဘူး ...အခုချက်ချင်း... ဦးလေးမင်းနိုင်ကိုတောင်းပန်လိုက် ...အဖေပြောနေတာ ကြားလား " " နေ ....နေပါစေ ဝေလင်းရာ... ကလေးပဲ သူပြောချင်တာကို ပြောမှာပေါ့ ..ငါပြန်တော့မယ်ကွာ " " အေး ..အေးပါသူငယ်ချင်းရာ ..ငါတောင်းပန်ပါတယ်ကွာ ... နေအုံးလေ သူငယ်ချင်း ငါ လိုက်ပို့ပေးမယ် " အဖေက သူ့ကိုခပ်စူးစူး တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ပြီး ဦးလေးမင်းနိုင်ကို လှမ်းပြော လိုက်ပေမဲ့ ဦးမင်းနိုင်က ခေါင်းကိုသာငြိမ့်ပြပြီး အပြင်ကိုခပ်သုတ်သုတ်ထွက်သွားခဲ့တယ်။ဒီအခါ အဖေ့ရဲ့အကြည့်တွေက သူ့ဆီကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ "သား ..ဦးလေးမင်းနိုင်ကို ဘာလို့ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်းပြန်ပြောရတာလဲ ....ဒီလိုမျိုးရိုင်းစိုင်းတာကို အဖေမကြိုက်ဘူး...သားဘာကိုမကျေနပ်မနပ်ဖြစ်နေတာလဲ အဖေ့ကိုပြောစမ်း " အဖေ့ဆီက မကြားစဖူး ဒေါသသံကြားလိုက်ရတာမို့ ဟန်လင်းသန့်လန့်ပြီး ဆတ်ခနဲ တုန်သွားမိတယ်။ " အဖေမေးနေတယ်လေ သား .. ဖြေလေ " " ဟို .. ဟို ....ဦး ..ဦးလေးမင်းနိုင်က အ....အကျင့် ..မကောင်းဘူး ... " " ချွမ်...ခွမ်း " "အမယ်လေး " သူ့ရဲ့အဖြေစကားမဆုံးခင်မှာပဲ နောက်ဖေးခန်းဘက်က ပန်းကန်ကျကွဲသံနဲ့အတူ အမေ့ရဲ့ အော်သံထွက်ပေါ်လာတာမို့ အဖေ့က စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ မီးဖိုချောင်ထဲကို ပြေးဝင်သွားခဲ့တယ်။ "ရီရီ ...ဘာဖြစ်တာလဲ ..ဘာဖြစ်သွားသေးလဲ " " အ ... အကောင်ရှည်မြင်လိုက်လို့ လန့်သွားတာပါ ..ပန်းကန်တွေတော့ ကွဲသွားတယ် ... ခြေထောက်လဲရှသွားတယ် " " ဟင် ..ဟုတ်သားပဲ .. thwayတွေထွက်နေတာပဲ ... ဆောရီပါ မိန်းမရာ ..သားဘာဖြစ်နေလဲ မသိဘူး ....သားကို စိတ်တိုနေတာနဲ့ မိန်းမကိုဝိုင်းမကူမိတာပါ " "ရပါတယ်တော် ... ရီရီလဲ ကိုမင်းနိုင်ကိုအားနာလို့ ရှောင်ခဲ့လိုက်တာ ..သားကလေ ရပ်ကွက်ထဲက ခပ်ဆိုးဆိုးကလေးတွေနဲ့ပေါင်းပြီး ...အခုတလောနည်းနည်းရိုင်းချင်လာတယ် ..... သားကို ရီရီဆုံးမလိုက်ပါ့မယ်ရှင် " " အေးပါကွာ ..ငါတော့ မင်းနိုင်ကို အားနာတာပဲသိတယ်...သူ့မှာ နဂိုကမှစိတ်ညစ်နေပါတယ်ဆိုမှ ... ငါတို့အိမ်လာလည်မိတာ ပိုစိတ်ညစ်သွားလား မသိဘူး " ~~~~~~ "အမေ ..အမေရေ " ခြံဝကိုရောက်တာနဲ့ အမေ့ကို ဟန်လင်းသန့်လှမ်းခေါ်လိုက်မိတယ်။အိမ်တံခါးမကြီး ဖွင့်ထားပြီး တစ်အိမ်လုံးတိတ်ဆိတ်နေတာမို့ ဟန်လင်းသန့်ရင်ထဲတထိတ်ထိတ် ခုန်လှုပ်လာခဲ့မိတယ်။ပခုံးပေါ်က လွယ်အိတ်ကိုတောင် မချနိုင်ဘဲ အမေတို့အခန်းရှိရာဆီကို အမြန်လျှောက်သွားလိုက်တယ်။ပိတ်ထားတဲ့တံခါးကို ကြည့်ပြီး ဟန်လင်းသန့်ရင်ထဲပူလောင်လာသလို အံကိုတင်းတင်းကြိတ်လိုက်ပြီး အခန်းတံခါးကို ဆွဲဖွင့်ပစ်လိုက်တယ်။ '' အ မေ " အခန်းထဲက မြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ဟန်လင်းသန့်တုန်လှုပ်ချောက်ချားစွာနဲ့ အမေ့ကိုခေါ်လိုက်မိတယ်။ခေါင်းမိုးတန်းကနေကြိုးတစ်ချောင်းဆွဲပြီး ကျန်တဲ့ကြိုးတစ်ဖက်ကို လည်ပင်းမှာချည်ထားခဲ့တဲ့အမေ။ပြီးတော့ လူကခွေခြေခုံပေါ် မှာ ရပ်နေခဲ့တယ်။ ဒီမြင်ကွင်းမျိုးကို ဗီဒီယိုတွေထဲမှာ ဟန်လင်းသန့်ကြည့်ဖူးနေတာမို့ ကြောက်လန့်တကြားအော်ဟစ်လိုက်မိတယ်။ ===================================== အပိုင်း( ၄ ) ဆက်ရန် A KYI PHYU #ဧကြည်ဖြူ အပိုင်း (၂) Link https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=685298803718498&id=100067151540690&mibextid=Nif5oz အပိုင်း( ၁ ) Link https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=684737547107957&id=100067151540690&mibextid=Nif5oz " မင်္ဂလာပါ " စာချစ်သူများရှင် #ပန်းတွေပွင့်ချိန် (အခန်းဆက်ဝတ္ထု) ကိုစာဖတ်ခ 1000 Ksပေးသွင်းပြီး နေ့စဉ်ဖတ်ရှုနိုင်ပါတယ်။