Saved Messages

این‌که بگویم تو را دوست دارم یا عاشقت هستم، حرف دقیقی نیست. بهتر است بگویم به تو اعتقاد دارم، اعتقاد قلبی. عمیق. آن چیزی که نمی‌گذارد دیوانه بشوی! آن چیزی که نمی‌گذارد از هم فروبپاشی، نمی‌گذارد به سر تا پای دنیا نگاه کنی و بگویی که چی! تو تنها چیزِ این دنیا هستی که با عقل جور درمی‌آید؛ تو نبودی، دیوانه می‌شدم.

می‌دانم که همه می‌روند‌، می‌دانم که همه می‌میرند و می‌دانم که غمگین شدن چیزی را تغیر نمی‌دهد، اما نمی‌توانم از رفتن‌ها و مرگ‌‌ها غمگین نشوم. دانستن الزامی برای توانستن نیست!

من خسته شده‌ام از این‌همه حرف نزدن. می‌خواهم کلمه ها را بلندبلند و با فریاد اَدا کنم، می‌خواهم کلمه‌ها را چنان روی هم‌دیگر بریزم که اطرافم‌ جز کلمه هیچ نباشد؛ امّا کلمه‌ها نیستند و در سرِ من هیاهو هست. من می‌خواهم کسی دیگر این کار را انجام‌ دهد، کسی که ساعت‌ها حرف بزند از هرچه دلش می‌خواهد ولی حرف بزند، هرچه می‌خواهد بگوید، ولی بگوید و کلمه‌ها اَدا کند.

روحِ من تشنهٔ محبت است. به من چیزی فراتر از دوستت دارم بگو. دوستت دارم برای من مانند میوهٔ بیرون زده از باغ است! برای من، پوستت را بشکاف و مرا در میان استخوان‌هایت جای بده و به من، به خشم بگو تو این‌جا را غصب‌ کرده‌ای! به من بگو که اشغال‌گر هستم! به من بگو و در چشم‌های من فریاد بکش که آن‌جا فقط و فقط وطن من است، و مرا با خود ببر.

گمان می‌کنم گرفتار depression خفیف امّا سمجی شده‌ام که چندین‌ماه است مثل وزنه‌ای مرا در مرداب خودم فرو می‌کشد؛ آرام و پیوسته! گاه حس می‌کنم که دیگر آن آدم همیشگی نیستم. تبدیل شده‌ام به تفاله‌ی خودم! شبیه اناری که آبش را مکیده باشند، خشکیده و پلاسیده‌ام.

من درواقع خسته نیستم ولی بی‌حس و سنگینم و نمی‌توانم کلمات مناسب را پیدا کنم. آن‌چه می‌توانم بگویم این است که در کنارم بمان، و تنهایم نگذار.

همواره این دعا را در سجده بخوانید : أللهم أخرِج حُبَّ الدّنیا من قلوبِنا و زِد فی قلوبِنا مَحَبَّةَ أمیرِالمؤمنین🤍 • آیت‌ الله معصومی همدانی

از تمام چیزهایی که دیده‌ام، تو تنها چیزی هستی که می‌خواهم به دیدنش ادامه بدهم.

حضور.

چیزی نیست، تنها بعضی از چیزها به دلایل نامشخص و نامعلومی آدم را غمگین می‌کنند. انگار که ساعت را نگاه کرده باشی و به نظرت دو و بیست و یک دقیقه و یازده ثانیه اندوه‌بارترین زمان مشخص شده‌ی دنیا بوده باشد.

آن‌چه ناامیدم می‌کند بسیار است و آن‌چه مرا امیدوار می‌کند، اندک.

‏یک چیزهایی هست که شما هیچ‌وقت نخواهید فهمید! چیزهای به ظاهر کم‌اهمیت مانند این‌که چه کسی، در کدام تاریخ، در تونلِ شماره چندِ کدام جاده با گوش دادن به چه موسیقی‌ای به یاد شما بوده است.

نگو که حاجت منی شدی به غیر روا.

آدم گاهی با خودش فکر می‌کند که بالاخره کجای راه را اشتباه رفته است که به اینجا رسیده است؟ و هرچه بیشتر فکر می‌کند، کمتر جوابی برایش پیدا می‌کند، انگار که تمام راه‌ها و چیزها و حرف‌ها و آدم‌هایش درستِ درست بوده‌اند و در میانه‌ی تمام آن‌همه چیزهای درست، تنها خودش نادرست بوده است! خوش‌نویسی که خطش را تمام کرده باشد و آن آخرِ آخر، اشتباهی دستش روی مرکب تازه کشیده شده باشد و تمام.

چه غرابت فکری!

چروک برداشته‌ام از غم. انگار که ساعت‌ها و روزها و شب‌هاست که توی آب‌های اندوه جهان شناورم. : مشتعلعشقعلی

بعضی روزها، بعضی لحظات و بعضی احساسات و بعضی افراد؛ ارزش زنده بودن، تجربه کردن و ضرر کردن را دارند. ارزش انتظار و تلاش را.

خیلی چیزها را نمی شود شعر کرد، غم هایی هست که هیچوقت هیچکس پیش دیگری از آن ها حرفی نزده، واژه هایی هست که هنوز برای شرح احوال ما اختراع نشده اند، بیهوده با هم سخن می گوییم و انتظار فهمیده شدن داریم، آدمیزاد عمیقا تنهاست…