𝖬𝗎𝗇icel.

امشب ماه می‌گِریید

اما میای پیشم؟

We disappeared with the sun.

رقص انگشت‌ها توی هوا، روی تکه‌ی چوب، لای تار تارِ مو، روی کلید های ساز.

عمیق من تو که می‌گفتی از ارتفاع نمی‌اُفتی!

یادم رفته بود تا این موقع بیدار موندن چه شکلیه، یادم رفته بود چه جنونی در اشکال متفاوت وجودم رو فرا می‌گیره، یادم رفته بود وقتی توی هوا چنگ می‌زنم، اگر دستی نباشه که دستم رو بگیره، دستام سقوط می‌کنن. یادم رفته بود کسی دست‌هام رو دوست نداره. غرق شدن بی‌سر و ته ای که معلوم نیست از کجا شروع می‌شه و بعدش معده‌م شروع می‌کنه به آتیش گرفتن و از چشمام اشکِ خمیازه‌ میاد؛ همه از خاطرم پاک شده بودن. البته چه پاک شدنی؟ نکنه از همون نوعش که تیکه برگه رو تا می‌کنی می‌ذاری لای دفترچه و هروقت دفترچه رو با عجله باز می‌کنی که دنبال یک شماره بگردی، تکه کاغذ با هیجان می‌پره بیرون و چشمت رو به خودش می‌دوزه؟

نمی‌دونم تو کجایی؟

غمت مباد که دنیا ز هم جدا نکند، رفیق‌های در آغوش هم گریسته را. -فاضل نظری.

توی دفترچه‌م دیدم برات نوشته بودم: «آرزو کرده بودم که منم ناخنمو بِکَنَم، که دستت تنها درد نکنه، بجاش دهنم پاره شد.» نمی‌خواستم تنها باشی، دلم نمیومد تنها درد داشته باشی.

وای ایشالا قربونت بشم خونه روشن شد وقتی اومدی.

نترس جانم؛ بیا. من اینجا منتظرتم.

وا کن درِ ایوون، کو گل واسه گلدون؟