ناز

چی با خودشون فکر می‌کنن که به خودشون اجازه میدن همینجوری تو خیابون دست رو یه زن بلند کنن؟ آهان، اصلن مغز ندارن که فکر کنن! تف به شرفت.

دوستان عزیز، هم اکنون واقعن دیگه نمیکشم و اینو خیلی جدی میگم.

دوستان عزیز، هم اکنون دیدن رفتن جان با دو چشم خویشتن.

دوستان عزیز، هم اکنون سگ سیاه افسردگی.

به اندازه یِ فیلترینگ امروزها تو را دوست دارم.

به اندازه‌یِ غم تو را دوست دارم.

صبح ها باید بدوم دورشم تا جایی که توان دارم، شاید خوب شد.

این پست خاله ی نیکاس٫جمله ی آخرش قلبمو خورد کرد.

مى خوابم كه فكر نكنم و استراحت كنم، وقتى مى خوابم توى خواب فكرا بيشتر ميشن.

بدخوابیم بجایی رسیده که از دیشب ده بار خوابیدم، دوازده بار بیدار شدم.

سلامت روانم طوری گاییده شده که انگشت یکی بهم نخورده شروع میکنم زار زدن.

وقتی ناراحت میشم بغض میکنم، عصبانیم بغض میکنم، بهم بی توجهی میشه بغض میکنم، حتی وقتی خوشحالم بغض میکنم، خدایا دیگه بسه لطفن منو یا این بغض لعنتیو خلاص کن.

رفتم بک گراندمو عوض کنم که آخ٫ عکست رو ریسنت مونده بود اونقدر غمم گرفت که اصن وای.

رفتم بک گراندمو عوض که آخ٫ آخ٫ عکست رو ریسنت مونده بود اونقدر غمم گرفت که اصن وای.

نشسته‌ام اینجا در کنارشان. اما بطرز عجیبی اینجا نیستم. مکالماتشان ملموس نیست. دورافتاده‌ام. من از انسان‌ها دورافتاده‌ام. این ترسناک است. ماتم می‌برد وقتی‌که اینقدر راحت‌اند و من انگاری روی تک تک قسمت‌های صندلی‌ام میخ فرو کرده‌اند. پاهایم از دو ساعت تمرین دیروز مثل وزنه های صد کیلویی فقط درد انتقال می‌دهند. وز وز آدم‌ها دم گوشم مته وار می‌خواهد جیغم را بیرون بکشد. احتمالا ایراد از من است. آن‌ها که آسوده‌اند.

هی تو سرم ازت می‌پرسم «خوبی؟»

کوشولو.آشناس برام