مجلهٔ عسل طعم تلخ دارد.

مثل اینکه برنامه دوشنبه‌ها لست آو آس دیدن و گریه کردنه‌. خدایاشکرت. بی‌نظیره.

حالا که بالای سر پروژه نشستم و نیم‌ساعت یه بار اسکرول می‌کنم چون دچار فلج نوشتاری می‌شم، یه ویدئو دیدم از دختری که چهارزانو نشسته بود روی اپن و لیوان شیشه‌ای رو انداخت و شکست و گفت گوش کن. گوش کن کسی داد نمی‌زنه. و من توی سرم فلش‌بک زدم به تمام دادهای ممکنی که مامان زده بود و اون سکوتی که اون من رو دعوت می‌کرد به تجربه کردن، چیزی بود که شاید توی محیط تجربه‌اش کنم اما سوالم اینه، آیا هرگز می‌شه توی سرم هم اتفاق بیفته؟ توی سرم کسی سر من داد نزنه؟ توی سر من کسی ازم جواب نخواد؟ توی سر من، کسی از من بدش نیاد؟

فکر می‌کنم در دام قهوه افتادم. ننگ بر این زندگی.

بعضی روزها نسبت به همه‌چیز احساس بهتری دارم. این مدل روزها رو دوست دارم.

حس می‌کنم زمانی برسه که دیگه از به یادآوردن نترسم. که نگردم دنبال تیکه‌های خودم توی بقیه. روز و روزهایی می‌رسه که از شدت اضطراب توی خیابون، دنبال جای مناسبِ ایستادن نباشم برای نفس‌های عمیقِ مکرر.

هرچقدر نفرتم رو نسبت به نر ایرانی بروز بدم کمه.

این حجم از دلولو بودن در زندگیم واقعا بیش از حد نرماله

عزیزم جدی باید برم چشم‌پزشکی ببینم چی توی تو دیده بودم آخه.

وقتی منتظری چایی آماده شه تا بتونه کمکت کنه. @RegaPlus

شاید یک‌روز همه‌چیز درست شه ولی افکار خودکشیم نه.

شاید یک‌روز همه‌چیز درست شه ولی ساعت خوابم نه‌.