«آذرکده»

با این موسیقی ساعتی می‌خواهم به مطالعه هملت بنشینم. با من همراه باشید در مطالعه‌ی به دور از حواس‌پرتی فضای مجازی‌‌.

درخشان‌ترین لحظات زندگی‌ام در هفت‌آسمان.

۱۴۰۵/۸/۱۹ نامه‌ها می‌نویسم. لحظه‌ها رو در وجودم حس می‌کنم و تن و ذهن و روحم رو در اختیار زندگی اطرافم می‌گذارم. از بیکاری به دورم و دیگر نه آن‌قدر خسته می‌شوم که نای فکرکردنم نباشد، نه آن‌قدر سبک‌بالم که بگویم:«زندگی چه زیباست.» زندگی را یک زن خوش‌ سیرت و سیما می‌بینم که به وقتش نوازش و به وقتش نکوهش می‌کند.

تازه این یکی شرم و حیا را هم قورت داده بود. زن دستت رو پس می‌زنم، دستت رو بکش کنار دیگه عه.

فقط مرکز لیزر در دامغان خوش‌برخوردترین پرسنل رو داشت. چرا پرسنل مرکزهای لیزر این‌قدر عصا قورت‌داده‌اند؟

دخترها، برای لیزر جای جدیدی انتخاب کردم. بدون این‌که ژل بزنه دستگاه رو نقطه‌ای می‌زد. از تجربه لیزرتون بگید. آیا سوزش زیاد عادیه؟

در دلم آتشی است. آتشی نسبت به گذشته. چطور می‌شه که از ملت به آن شریف بودن در سطح جهان به چنین فرومایگی رسیدن؟ سخنرانی می‌بینم. کورکورانه نمیرم. خردم چراغ راه منه و مقایسه می‌کنم. همش می‌پرسم چگونه مردی را که می‌گفت:«هیچ ایرانی برتر از دیگری نیست.» ساعات کار را به چهار‌، پنج روز در هفته و روزی سه چهار ساعت رسانده، برای تفریحات سالم مردم سرمایه‌گذاری کرده، چرا از خود رانده‌اند؟ طرفداری نمی‌کنم. تنها مقایسه می‌کنم تا به شناخت برسم.

۱۴۰۵/۸/۱۵ پنج‌شنبه و جمعه‌. هفته دوم

شرح حال: در طول هفته کلاس کودکان آخر هفته کلاس تئاتر در طول روزها تحصیل آخر شب‌ها قصه‌ خوندن رضایت از شرایط کنونی؟ راضی‌ام.

۱۴۰۵.۰۸.۱۳ امروز اولین داستان کودکانه‌ام را ساختم.

برای زمستون یک برنامه کاری فوق‌العاده دارم. پاهام روی زمین نیست.

می‌دونم منشا اصلی خیلی از آسیب‌های روانی مشکلات مالیه؛ ولی در هر صورت اگر به هر دلیلی از لحاظ روانی تحت فشار بودی و به حرف زدن و مشاوره رایگان نیاز داشتی، سامانه طعم گیلاس رو هم در نظر داشته باش که چت آنلاین داره (گاهی دیر جواب می‌دن).

بعد از تجربه عشق، روزی دلت مریض می‌شود. عشق نیست اما یادت می‌آید پیامدش را و آن توانایی ادامه در سختی است. گویی که عشق در اطراف نیست. درونت رخنه کرده. در چیزی دنبالش نمی‌گردی جز در نگاه خودت.

احساس شادمانی می‌کنم. احساس می‌کنم چیزی نمی‌تواند جلوی گریه‌هایم و سپس عبور از طوفان‌های زندگی‌ام را بگیرد. این احساس، مانند بستن بندهای کفش است. آغاز است. احساس عمیقی است اما همه‌چیز نیست و کافی هم نیست. روزی در زندگی به این سوال خواهیم رسید که شادمانی عمیق را تجربه می‌کنیم اما برای که؟ برای چه؟ احساس بزرگی است و ما در راستای چه چیزی باید به کار می‌بردیمش که نبردیم؟ آن‌جاست که روزی خوشی اما بی‌معنی. همان‌جاست که معنایی نو خلق می‌کنی. مانند نیروی عشق که به ما می‌قبولاند بر هر چیزی تواناییم.

با من همراه باشید در ته‌چین امروز برای مادربزرگ.