Iffatli ayol

​​Сўнг индамасдан кета бошлади. Улуғбек эсанкираб қолган, ишга борганида ҳам, уйга келганида ҳам йигитнинг гаплари ҳақида ўйларди. «Ўзинг тўғри йўлни кўрсат, Тангрим!» дея кечга томон ҳовлига чиқиб, бирпас сўрига чўзилди. Мастона ая ёнига келиб, ҳол-аҳвол сўраганида Улуғбек ҳаммасини айтиб берди. — Ёмон хаёлларга борма, болам! Келиним раҳматли фариштадеккина аёл эди. Бемаъни ўйларга борма, хўпми? Улуғбекнинг кўзи тонгга яқин илинди. Туш кўрди. Маржона оппоқ либосда, аммо юзини яширган кўйи дарахт тагида ўтирган экан. — Маржона?! Менга қара! — Йўқ… — Уйга юр, ҳамма кутяпти сени. — Мен энди бормайман. — Тўхта, тўхта! Улуғбек уйғониб кетди. Тура солиб юз-қўлларини ювди. Нонуштага ўтирганида онасига тушини айтиб берди. — Бемаъни ўйларга борганинг ёқмаган унга, кўрдингми? — оҳиста уришиб қўйди онаси. — Кел, чойингни ичиб ол! Улуғбек ишга бораётиб, йўлда яна хотини ҳақида ўйлади. Ўша куни бозорга тушмоқчи эди. Нима олишини эса сир тутган. Нима бўлиши мумкин, дея ўйлаб-ўйлаб ўйига етолмагач, марҳуманинг уйига, укаси Азизга қўнғироқ қилди. — Сенда бир ишим бор эди, Азиз. Яхшиси, кўришиб гаплаша қолайлик, — деди Улуғбек салом-аликдан сўнг муддаога кўчиб. Улар келишилган вақтда, келишилган жойда кўришишди. — Биласанми, Азиз, Маржона ўша куни сизларникига меҳмонга бормоқчи, сўнг бозорга тушмоқчи эди. — Биламан, келганди. — Бозорга-чи? — Бозорга ҳам тушди. Фақат болалар хархаша қилавергани учун ойим болалар билан қолди. — Маржона ким билан кетди? — Ойдин билан. Холаваччам. Улар Ойдинни излаб боришди. Эшикни Ойдиннинг ўзи очди. — Келинглар! — деди Ойдин уларни ичкарига таклиф этиб. Улар ичкарига киришди. — Маржона вафот этган куни сиз билан бозорга тушган экан, — деди Улуғбек дастурхон устида. — Ҳа, бозорга боргандик, — деди Ойдин ҳайрон бўлиб. — Нима сотиб олмоқчи эди? — Болаларга кийим-кечак, — елка қисди Ойдин ҳалиям ҳеч нарсага тушунолмаётгани учун. Сўнг бир Азизга, бир Улуғбекка қаради-да, давом этди. — Олдин шифокорга кўринайлик, деб туриб олди. Сўнг у ердан чиққач, ҳаммаси жойида экан, деди. Кейин бозорга тушдик. Лекин у менга битта мактуб бераман, эгасига топширасан, деганди. Аммо бермади, улгурмади раҳматли. — Эгаси ким бўлиши мумкин? — Билмадим. Ўша куни Улуғбек деярли сой бўйида тонг оттирди. Қандай мактуб ва эгаси ким бўлиши ҳақида ўйлайвериб ақлдан озай деди. Уйига келиб, тўғри хонасига йўналди. Мактубни излашни дастлаб ўз хонасидан бошлади. Кўп изланмади ҳам. Мактуб ёстиқнинг астари ичидан чиқди. Мактубда қуйидагилар ёзилганди: «Бегим, бу мактубни ўқиётганингизда мен ёнингизда бўлмайман. Ёлғончи дунёни тарк этган бўламан. Мактубни Ойдинга бермоқчи бўлдим, лекин дил дардларимни ўзингиз топиб ўқишингизни лозим топдим. Биламан, бегим, мен бундай яшамаслигим керак эди, аммо иложсиз эдим. Сиз билан бахтли эдим. Агар Тангрим қайта умр берса, сизни деган бўлардим. Сизни хурсанд қилиш учун ўғил фарзанд ато этмоқчийдим. Табиийки, буни сизга айтмадим. Қарши чиқишингиздан қўрқдим. Шундоғам ойижонни зўрға кўндиргандим. Шифокорга сиздан яширинча қатнадим. Аввалига ҳаммаси яхши эди. Бир курс даволаниб бўлганимдан сўнг ўзимни ёмон ҳис эта бошладим. Мен бундан хурсанд бўлдим. Мендаги ўзгариш эса вақт ўтгани сари ортаверди. Охирги натижалар эса… Менда ОИТС аниқланибди. Қон билан боғлиқ. Аниқроғи… Ойдинга ҳеч нарса дея олмадим. Уйга қайтиб, роса ўйладим. Бу иснодни энди қатнай кўтараман, сизга қандай айтаман? Эҳтимол, Яратганнинг хоҳишига қарши чиққаним учун жазолангандирман. Жуда-жуда яшагим келяпти. Лекин бу исноддан сизни халос этгим келди. Барибир, узоғи билан бир неча йил яшардим, холос. Сиздан ягона илтимосим, аввало, мени кечиринг! Болаларимни етим қолдирманг, бирорта оқила аёлга уйланинг! Мактуб эса сиримиз бўлиб қолсин. Сизни севаман…» Улуғбек мактубни қўллари титраб, кўзлари ёшланиб ўқиди. Тонггача ухламади. Орадан йиллар ўтса-да, Улуғбек бошқа уйланмади. Онаси ҳар қанча ялиниб-ёлвормасин, у, барибир, кўнмади. Марҳума аёлига содиқ қолди… 📡 Дўстларингизга ҳам улашинг!

Ўзига ҳукм ўқиган келин... Ёзнинг жазирама кунлари. Cоат миллари тобора югургилаётгани, вақт эса алламаҳал бўлганига қарамай, Улуғбекдан ҳамон дарак йўқ эди. Маржона қизларини ухлатиб, барча юмушларни тугатди ҳамки, дарвоза очилиб, остонада Улуғбек кўринди. — Ассалому алайкум! Бунча ҳаялладингиз? — эрига пешвоз чиқди Маржона. — Роса чарчадим. Бугун чойхонам бор эди, болалар қўйишмади, — деди Улуғбек костюмини хотинининг қўлига тутқазаркан. — Ойим қани? — Ухлаб қолди ойим. Эр-хотин у ёқ-бу ёқдан бирпас гаплашган бўлишса-да, аммо чарчоқ, барибир, ўз кучини кўрсатиб, Улуғбекнинг кўзлари юмилди. Тун ярмида Улуғбек қўрқинчли туш таъсириданми ёки алаҳсирадими, хуллас, бақирганча уйғониб кетди. — Маржона, сув олиб кел! — деди Улуғбек кўксига туф-туфлаб қўйгандан сўнг. Бироқ хотинидан жавоб бўлмади. — Маржона, турақол, сенга айтяпман! Тағин жавоб бўлмагач, ёнбошига эгилиб, кўрпани кўтарди. Аммо Маржона ўрнида йўқ эди. Улуғбек уни ошхонага чиққандир, деб хаёл қилди ва бошқаларни уйғотиб юбормаслик учун ўзи ошхона томонга ўтди. Бироқ ошхонада ҳам хотини йўқ эди. Сўнг у болаларнинг хонасига борди. Йўқ, болалари пишиллаганча ухлаб ётишарди. Дастлаб Улуғбек ҳайрон бўлди. Кейин ҳаммаёқни айланиб чиқиб ҳам хотинини тополмагач, кўнглини ваҳима, хавотир, ғулғула эгаллади. Ахийри онасининг хонасини тақиллатишдан бошқа чораси қолмади. — Ойи… ойи… — Ҳа, болам! Нима гап? Тинчликми?! — хавотир аралаш сўради ичкаридан бошига рўмолини илиб чиқаётган онаси хавотирланиб. — Ўтакамни ёрай дединг-ку, ваҳиманг қурсин! — Маржона йўқ! — Нега йўқ бўлади? Ҳаммаёқни қарадингми? — Қарадим. Йўқ, ойи, йўқ-да… — Вой ўлмасам! — дея шўрлик онанинг ҳам ҳайрати ваҳима билан қоришди. — Қаерда бўлиши мумкин? Шошмасдан ҳаммаёқни қара. Хаёл ёки чарчоқ билан бирор ёқда ухлаб қолгандир. Шу пайт оғилхонадан сигирларнинг мўрагани эшитилди-ю, Улуғбек онасига ўгирилди. — Балки, молхонададир. Сигирларни соғишга ўтдимикин? — Соат уч бўлди. Маржона сигирларни бешларда соғарди. Улуғбек онасининг изоҳига ҳам қарамай, оғилхонага қараб юрди. Улуғбекнинг бақиришидан Мастона ая чўчиб тушди ва оёғини қўлга олганча оғилхонага югурди. Эшикка суяниб қолган ўғлининг елкаси оша келинини кўрди-ю, турган жойида ҳайкалдек қотди. Марҳумани пешинга чиқаришди. Жанозага йиғилган тумонат одамнинг бари ёқасини ушлаган, ҳамма ҳайрон эди. Тўғри-да, ўзини энг бахтли инсонлардан санайдиган аёл ўз жонига қасд қилиб ўтирса, ким ҳам ажабланмасин? Маржонанинг онаси Нафиса аянинг йиғиси оламни ларзага келтирди. — Болам, жоним болам! Гулдай қизларингни, ота-онангни кимга ташлаб кетдинг, жоним болам?! Маржонани олиб чиқиб кетишаётганида Нафиса ая жудоликни кўтаролмай ҳушидан кетиб йиқилди. Уни тезда шифохонага олиб кетишди. * * * Маржонани тупроққа қўйиб, расм-русумлар адо этилгач, йиғилганлар қабристонни бирин-кетин тарк эта бошлади. Фақат Улуғбеккина кетишни хаёлига ҳам келтирмас, ерга мук тушганча хотинининг қабрига термилиб, унсиз йиғларди. Хаёлида «Нега? Нима учун?!» деган саволлар ғужғон ўйнар, аммо жавоб йўқ эди. Оғайнилари уни зўрға уйига олиб келишди. — Ўғлим, бир пиёла чой ичиб оласанми? — остонада туриб ҳайиққанча сўради онаси. — Ойи, нега бундай бўлди, нимага?! — йиғламсиради Улуғбек ичкарида хотинининг суратига тикилиб ўтирганча. Шундоғам юраги тилка-пора она ўғлининг саволига жавоб беролмай, рўмолининг учига кўз ёшларини артганча ортига қайтди. Ўша оқшом Улуғбекнинг кўзига уйқу келмади. Аччиқ кўз ёшлар-у, аламли дарди билан тонгни қарши олди. Эртасига тағин одамлар йиғилди. Улуғбек эшик олдида турганча келиб-кетганларни қарши олаётган бўлса-да, аммо хаёли олисларда, миқ этган товуши ҳам чиқмасди. Шу тоб Маржонанинг укаси Азиз поччасининг олдига келди. — Ойим яхшими? — деб сўради Улуғбек қайнукасидан. — Ҳозир бироз яхши. Юраги кўтаролмаган экан. Жонлантириш бўлимида ётибди. — Аллоҳ шифо берсин! — Почча, нимага бундай бўлди-а? Бирон нарса денг, нима деб ўйлайсиз? Ҳар қалай, опам ҳаётидан мамнун эди. Оилаларингиз ҳавас қилгудек эди, почча! — Кошкийди менда жавоб бўлса, ука, кошкийди. Жавоб ахтариб ақлдан озай деяпман-ку. Маросимлар ўтди. Бу орада Улуғбек ва Мастона ая шифохонага бориб,

#Ҳаётий воқеа: Ўзига ҳукм ўқиган келин.. 🍂🍃🍂🍃🍃🍂🍃🍂🍃🍂🍃🍂 📖▫️▪️▫️▪️▫️▪️▫️▪️▫️▪️

​​Кейинчалик Жонизок бобо куричак булиб колганини эшитдик. Бир борганимизда уйида ётган экан. Хар доимгидек ёнида илони сашка ётарди. Узини сакламасдан купрок иш килганлиги учун уша куричакни олган жойининг тикиши ёрилиб кетибди. Вактни утказгани учун улганини эшитдик. Кишлок ахли Жонизок бобони кишлок кабристонига олиб бориб кумишди. Орадан етти кун утгач хотира куни муносабати билан кишлок ахли кабристонга боришди. Хамма узига таълукли яъни утган кариндошларини кабрини тозалаб зиёрат килишарди. Бир пайт Жонизок бобонинг кабри ёнига якинлашган бир аёл: -- Илон, илон! - дея бакириб юборди. Хаммамиз уша кабр томон бордик. Кабр устида сашка(илон) кулча булиб ётарди. Икки киши таёк кутариб илонни урмокчи булди. Лекин ёши улуглар уларни тинчлантирди. Сашка эса яна куп кун Жонизок бобонинг кабри устида кулча булиб ётди Мана сизга эгасига содик илоннинг садокати. Жонизок бобонинг хотини ёки пушти камаридан булган болалари келдими? Йук улар келишмади, хатто шу кишлогимизда яшаган хаётида бир хабар хам олишмадику. Куряпсизми илон хаттоки баъзи бир фарзанддан афзал. Уша биз газанда деб хисоблайдиган ранги совук илон Аллох олдида никохдан утган хотинидан садокатли булиб чикди. Эй Аллох адашган бандаларингга узинг йул курсат. Хар бир бандангни охиратини бергин. Ёзиш биздан ибрат эса сиздан. Барчамизни Аллох уз панохида асрасин деб.... 📡 Дўстларингизга ҳам улашинг!

✍ЭГАСИГА СОДИК ИЛОН... (вокейлик асосида ёзилди) Ассалому алейкум азизларим... Сог саломатмисизлар. Хикояларимни укиётган барча инсонларга уз миннатдорчилигимни билдираман. Аллох сиздан рози булсин.... Келинг яна битта ибратли хикоямни сизларга такдим этаман.......мархамат..💞💖💖💖 Эсимда ёш бола эдик. Хеч кими йук бир кари чол кишлогимизни бир четида яшарди. Билмадим каердан келиб колган, лекин эшитишим буйича оиласи болалари бор экану, хотинини бузуклигидан уйдан хайдаб юборган экан. Бу хиёнатни куторолмаган чол боши оккан томонга жунаб, бизни кишлокдан куним топган экан. Кун кечириши, тирикчилиги балик тутиб сотиш билан утарди. Кишлогимиздан сал узокрокда шур сувлар чикиб кетиши учун зовур ковланган. Худди мана шу ердан балик тутиб хам сотади хам куни утади. Биласизми балик шурвани шундай ажойиб пиширадики асти куяверинг. Узи хам жуда яхши чол. Биз уртокларим билан шу атрофга молларимизни бокардик. Доим тушлик пайт биз хам олиб борган нон, памидор, катикларимизни уни кулбасига олиб бориб бирга овкатланардик. Бизга куп вокеаларни гапириб берарди. Биз у чолдан, келинг исми билан атайлик Жонизок бува куп нарсаларни урганганмиз. Масалан, токни (узумни)кандай кесиш керак, дарахтларни кандай пайванд килиш керак, хуллас хамма ишни койиллатарди. Эсимда бир кишда куп ёмгир ёгиб уйчасидан чакки томиб колганида, биз уртокларимиз билан уйини устига пул кушиб кора когоз яъни салафан клёнка олиб бориб ёпгандик. Кичкина ховличаси булиб, унда картошка, памидор, пиёз, чеснок экарди. Жудаям мехнаткаш инсон эди. Бир куни хар доимгидек тушлик учун уйчасига келсак у йук эди. Бироз кутдик. Кейин узимиз уша ерда нонларимизни еб олдик. Биз уч киши эдик. Уйи ёнида бир омборхоначаси хам бор эди. У ерда иш куроллари ва хар хил эски нарсалар ётарди. Биз уртокларим билан уша ерга кирдик ва у ердаги нарсалар билан кизикдик. Жонизок бувани эски яъни кадимий нарсалари шунчалик куп эдики, эътибор билан каралса хаммаси тарихимизни эслатарди. Лекин замонавий куз билан караганда булар оддий эски буюмлар ёки кераксиз ахлатга ухшарди. Бир пайт бир катта эски оддий пар ёстик ётган экан. Бир чети куриниб турар колган кисми бир картон кутти билан ёпилганди. Уша картонни олиб жойимда котиб колибман. Куркинчни кузлари катта катта булади деганларидек кузларим катта катта булиб кетганди. Кейин узимга келиб: --Болалар, каранглар илон....!!!- дедим сесканиб. Уша ёстикнинг устида каттакон илон кулча булиб ётарди. Лекин бизга ахамият хам бермади. Биз эса куркканимиздан шоша пиша у ердан чикдикда, жуфтакни ростлаб колдик. Эртаси куни Жонизок бувага уша куркинчли мехмон яъни илон хакида гапириб берганимизда, у куркмади хам. Аксинча бизларга караб: -- Биласизларми болалар, мен бу илонни ит урнига уйда саклайман. Шундай экан уни хеч качон жахлини чикарманглар. Узиникиларга тегмайди, бегоналарни эса чакади!- деди. -- Ит урнига илон? - дея болалар хайрон колишди. Факат бизга нисбатан кичикрок шеригимиз: -- Бобо, сизни чакмайдими?- деди. -- Йук, чакмайди!- деди ёш болани овозини килиб. Биз хам уша ёш шеригимизга караб гапига кулдик. Лекин Жонизок бобони гапига ишонмадик. Илон инсон билан дуст булиш? Бунга ишониш кийин... Бир куни дустим билан яна тушлик килиш учун Жонизок бобони уйчасига бордик. -- Келинглар болалар! Айни вактида келдинглар, хозир балик шурвам хам пишиб колади!- деди. Биз хавотир билан уйчага кирганимизда не куз билан курайликки, у ерда уша ёстик устида илон кулча булиб ётарди. Бизни холатимизни тушинган бобо, илон томон бурилдида: -- Кани Сашка, уйингга жуначи! Куряпсан сендан болалар куркишаяпти....- деди. Товба....ажабланарли хол. Илон худди гапга тушунгандек секин харакат килиб утлар орасига кириб куздан гойиб булди. -- Зовур томонда уни уйи бор!- деди сал узокрокни кули билан курсатиб. -- Нега сашка?- хайрон булиб сурадим. -- Узим шундай атадим. Хам ранги сарикрокку илонни!- деди бобо. Тезда кишлокка Жонизок бобо уйида ит урнига илон саклаганлиги хакидаги гап таркаб кетди. Биз тез тез Жонизок бобонинг уйига сашкани куриш учун кириб турардик. Колганлар эса куркишарди ва кирмасди.

✍Қайтар дунё Касалхонада эдим. Бир яқиним гапдан-гап чиқиб, ўз хаётида бўлган кичик бир воқеани сўзлаб берди. Бир пайтлар дадамнинг ахволлари оғирлашиб қолди. Шу ерга (касалхонанинг реанимация бўлимини кўрсатиб) тушиб қолди. Бир уч кун ҳеч қаёққа кетмай ака-укалар бир бўлиб дадамизга қарадик. Тўртинчи куни ишхонамдан қўнғироқ қилиб бошлиқ сўраётганини айтишди. Укамларга бирровга ишхонамга бориб келишимни айтиб, у ёққа жўнадим. Ходимлар бошлиқ хонасида кутаётганини айтди, тўғри бошлиқнинг хонасига кирдим. Саломлашдик. Сўнгра, бошлиқ жахл билан баланд овозда тергай бошлади. - Нега ишга сабабсиз уч кун келмадингиз? Иш сизга ўйинчоқми? Тўғриси бошлиқнинг бундай жазавага тушишини кутмагандим, хаттоки дадамнинг аҳволини сўраб хамдард бўлса керак деган фикрда эдим, хайрон қолдим. - Йўқ ўйинчоқ эмас ўртоқ бошлиқ, бесабаб ишга келмай қолганим ҳам йўқ, дадам оғирлашиб қолди, уч кундан буён реанимациядалар, ахволлари жуда оғир. - Хўп эшитдим, ҳа лекин сиз Худо эмассизку, дадангизни тепасида турсангиз ҳам турмасангиз ҳам барибир ҳеч нима қилиб бера олмайсизку, холидан бирров хабар олиб кейин ишга чиқсангиз бўлмайдими? - Тўғри ўртоқ бошлиқ, аввало ҳаммаси Оллохдан, мен ҳам, шифокорлар ҳам унинг олдида ожизмиз ҳаммамиз, лекин дадам инсулт бўлиб қолдилар, айрим аъзолари ишламай қўйди. Қўпол бўлса ҳам айтай энди, у киши касал бўлгани билан ҳамма қатори хожат чиқарадилар. Лекин, оёқ қўллари яхши ишламаётгани учун хожатини ётган ўриндиғида бажаряпти. Биз эса, у ерни тозалаб, авратини ювиб қўйяпмиз. - Гапни айлантирманг ука, унақа ишларни ўша ердаги ҳамшира ва ёрдамчи аёлларни ўзлари қилишади ва шунинг учун уларга ойлик тўланади. - Тўғрику-я, лекин дадам ориятли инсонлар касал бўлганлари билан уят андишаси сақланиб турибди Оллоҳга шукр, ўз авратини бегона аёлларга кўрсатишга уяляпти ахир. - Нега уялади? Ёш бола эканда дадангиз ҳам ўзингизга ўхшаб ука. - Сиз билан бошқа гаплашгим келмаяпти, энди мени бир дақиқа ҳам бу ерда ушлаб қололмайсиз, ишингиз ўзингизга сийлов, мен хозироқ аризамни ёзаман. Дедимда, ўша куниёқ ишдан ариза ёзиб бўшадим. Орадан беш йил ўтди. Ўша бошлиқ ҳам Оллоҳни қудрати билан худди дадамдек инсултга чалинибди. Бирга ишлаган ҳамкасблар уни кўргани боришибди. Собиқ бошлиғим кўргани борганлардан бирини ёнига чақириб: - Бир пайтлар ўша йигитни (мени эсга олиб) нотўғри уришган эканман, жуда ҳам афсусдаман, ўзи келганида узримни айтган бўлардим, энди сиз етказиб қўйинг, ҳамшираларни вазифаси бўлгани билан, авратни бегоналарга кўрсатиш жуда қийин бўларкан, мана ўзим шу холатга тушиб энди тушиндим. 📡 Дўстларингизга ҳам улашинг! https://t.me/iffatli_ayol

🌺🌺🌺🍃 ﷽ 🍃🌺🌺🌺 Ассалому алайкум! Хайрли КУН азизлар! Барчангизга солиҳ амалларга серхосил бўлган хайрли кун ва узоқ умр тилаймиз! Ҳамиша Аллоҳнинг панохида бўлинг! @AZAN_UZZ