ھ

دیسانەوە عاشقت دەبمەوە. من دەتدۆزمەوە؛ ڕێک لەو شوێنەی کە ونم کردبوویت. دیسانەوە دەبیتەوە بە چەقی دنیام و پێکەوە پیاسە دەکەین. دیسانەوە خۆشم دەوێیتەوە، ڕێک وەک ئەو سەرەتایانەی کە خەریک بوو دەم ناسییت. وەک سەرەتاکانی ڕێگاکە. بیرتە؟ من خۆشم دەویستیت. لێت ڕازی بووم. پێویست نەبوو کەسێکی تایبەت بیت بۆ ئەوەی بتبینم. پێویست نەبوو کارێکی تایبەت بکەیت، پێویست نەبوو وەک مرۆڤە سەرکەوتوو و بەختەوەرەکان بیت بۆ ئەوەی لەلایەن منەوە قبوڵ بکرێیت. هەر ڕەفتار و هەر وشەیەکی تۆ بۆ من سەرنجڕاکێش بوو. تۆ خۆت بوویت و من خۆشم دەویستیت. تۆ خۆت بوویت و من ونم کردیت، بیرم نییە لەکوێ. نازانم لە کام یادەوەریدا، بەڵام دەستم بەردایت و نەمتوانی بتپارێزم. تۆ چوویتە ناو پەیوەندییە هەڵەکانەوە. تۆ بۆ ئەوەی من بتدۆزمەوە، هەوڵت دا وەک ئەوانی تر بیت، هەوڵت دا سەرکەوتوو بیت، هەوڵت دا من ڕازی بکەیت تا دیسانەوە بتبینمەوە. بەڵام هەرچەندە زیاتر چویتە سەر شێوەی ئەوانی تر، زیاتر لێک دوور کەوتینەوە، زیاتر هەستم دەکرد بێگانەیت. خەریک بوو هەستی تایبەت بوونت لەبیر بکەم، تا ئەو کاتەی کە دەنگتم بیست. ئەو شەوەی کە هەستم کرد بەشێک لە ناخمدا خەمبارترە لە ڕووکەشم. هەمان ئەو شەوەی کە هەستم کرد بەشێک لە ناخمدا بانگم دەکات و دەڵێت: «چاوەڕێ بکە، هێواشتر، من لێرەم، دڵم تەنگ بووە، لە باوەشم بگرە.» بیرمە دەنگتم بیست. باسی بێپەناهیی خۆتت کرد، لەوەی کە بێ من چوویتە ناو پەیوەندییە هەڵەکانەوە بۆ ئەوەی شوێنی چۆڵی من پڕ بکەیتەوە. دڵت لە من ئێشابوو، لەوەی کە چەندە لۆمەم دەکردیت بۆ هەر هەڵبژاردن و بڕیارێک و تۆش هەر جارێک زیاتر سەرلێشێواو دەبوویت و لە من دوورتر دەکەوتیتەوە. قسەتکرد دەربارەی ئەوەی کە پەنات بۆ مرۆڤەکان بردووە، لەوەی کە ناچار دەبوویت وەک ئەوانی تر بیت بۆ ئەوەی قبوڵت بکەن. باسی سەختییەکانت کرد و لە هەمووی سەختتر، باسی بێ من بوونت کرد. من ئەو شەوە لە تۆ تێگەیشتم. کەمێک دەرفەتم پێ بدە. دیسانەوە دەتدۆزمەوە و لەلات دەوەستم. ئێستا ئەوەندە گەورە بووم کە خۆم بتپارێزم. لۆمەت ناکەم و خۆم دەبمە باوک و دایکت. تۆ خۆت بە، مەترسە. من کەمێک دەرفەتم دەوێت، تەپوتۆزی ئەم ونبوونە پاک بکەمەوە، دەستت دەگرم. دیسانەوە پێکەوە لەژێر باراندا... نامەکان.