ELA

یکی از خصلت‌های عجیبی که دارم اینه که وقتی آدم‌ها بهم بدی می‌کنن یا با رفتارشون رومخم می‌رن همون لحظه چیزی نمی‌گم، طوری رفتار می‌کنم انگار هیچی نشده اما عقب ذهنم دارمش، بعد هی جمع می‌شه، هی جمع می‌شه، یهو طرف رو بدون هیچ حرفی از زندگیم پاکش می‌کنم، شاید طرف فکر کنه بی‌دلیله ولی من کلی دلیل بابتش از قبل تو ذهنم دارم

بعضی روزها نه کمبودی داری، نه مشکلی که بشود برایش اسم گذاشت؛ فقط دلت خسته است. و خستگیِ دل، سخت‌ترین چیزی است که می‌شود درمانش کرد

گاهی تمام تلاشت را می‌کنی تا حال دلت خوب شود؛ می‌خندی، خودت را سرگرم می‌کنی، به دیگران امید می‌دهی… اما بعضی غم‌ها با هیچ چیزی از دل نمی‌روند. شاید زندگی همین باشد؛ یاد گرفتنِ لبخند زدن، حتی وقتی دلت هنوز آرام نگرفته است

من و کارهایی که باید انجام بدم :

من خودمو از دست دادم وقتی که داشتم سعی میکردم تورو از دست ندم.

در نامه‌ی خداحافظی‌اش نوشت : خداحافظ به تو که زخم‌های عمیقی به من هدیه دادی و دل کوچیکم را غمگین‌تر کردی. •

من کیفمو گم‌ کردم، بزرگ ترشو گرفتم. یکی از دوستامو از دست دادم، واقعی ترشو پیدا کردم. هرگز چیزی رو از دست نمی‌دید. مگه اینکه بهترش در انتظارتون باشه.

بعضی وقتا هم می رسم به این بیت از طغرای مشهدی که میگه: تا به کی باشی گرفتار امید؟ ناامیدی پیشه کن، آزاد باش.

از بین چیزهایی که از دست دادم بیشتر از همه دلم برای خودم تنگ شده.