آیماه.

وای

نهه اینجا نبایذ میگفتیی

زننن چه فکری راجب من کردی

بیاید باهم یکم بخندیم به مامانم گفتم بخوام ازدواج کنم عقدم فامیلارو دعوت نمیکنم برگشته گفته من دوست دارم رهبر عقدتو بخونه

تو که باشی پیش من خنده به دردا میزنم حتی اون لحظه که از شکنجه ها جون میکنم.

اگه آهنگ فرستادید جوابی ندادم برای اینکه باز اکانتم خراب شده،شرمنده.

https://telegram.me/TeleCommentsBot?start=sc-381732-WKEkuUE آهنگ لطفاً بفرستید.

و من همواره سکوت تو را می‌بوسم و به ذرات نور نهفته در وجودت می‌اندیشم تا توان وصف اندکی از زیبایی بی‌‌همتای تو را بیابم.

تو ناز و نعمت کسی انسانی قوی نشده.

درک میکنم متاسفانه ولی همین مرحله سختی کشیدنه که بزرگ میشی‌‌ همراهش.

بسه خسته شدم

در جمعی که همه آنها پر از نفرت هستند ز من، من درحال جان دادن هستم، گویا چوبی در دست دارند و مرا در خود له میکنند، قلبی را به درد می‌آوردند که هیچ کدام وقت انتظار شکسته شدن از طرف آنها را نداشت، نمیدانم شاید من قبل از حرف زدن آنها مرده بودم.

دیگر ترسی نبود، میدانستم روزی میمیرم و فراموش میکنم و آخرین کسی که من را میشناسد هم میمیرد و از یاد می‌روم و این سیاه‌چاله تمام میشود. با تمام وجود مرگ را احساس کردم، آنچنان هم غریب نبود اتفاقی بود مثل تمام این حادثه‌ها. کل این زندگی و مرگ؛ همه‌اش در پلک زدنم خلاصه شده بود. انسان‌ها؛ انسان‌هایی که روزی بی‌صدا قتل رساندم و قلبشان را خاموش کردم، به مانند طنابی در دور گردنم گره میخوردند. دستی دور گلویم را میگیرد، خفه می‌شوم اما نفسم تمام نمیشود. آن جاست که خاموش‌ می‌شوم. مقابله با مرگ سخت‌تر است، یا مقابله با خود؟