آیماه.

اه،این چقد خوب بود منتها هیچوقت متنای عاشقانه ام مخاطب نداره

بهم میگن خوب باش،بخند زندگی کن،کدوم زندگی که نمیتونم از بهترین روزای عمرم استفاده کنم؟کدوم روزای خوب که همش داره صرف کنکور و دانشگاه و مدرسه و سرو کله زدن و توهین شنیدن از استادا و معلما میشه،بهم میگی بخندم وقتی میدونم یه بچه تو یجای این کشور داره میمیره؟حالم خوب باشه؟بهم بگو دلیل خوشحالیم باید چی باشه؟از بین رفتن تدریجی خودم؟یا از دست رفتن عمری که یه عمر داشتم دعا میکردم به این سن برسم.

.

خوندن پیامای قبل رو دوست دارم.

من دوستت داشتم،وقتی کاری میکردی در حقم که مساوی بود با کشتن روحم،بازم ازت دفاع میکردم که کسی فکر نکنه آدم بدی هستی،من انقد وجودم تورو میخواست حاضر بودم صدبار ناراحت باشم ولی لبات بخنده،میخواستم از زندگیم از تموم خودم بزنم ولی تو آرامش داشته باشی،میتونستم جات گریه کنم و اشک بریزم سالها،خندهامو بهت هدیه بدم و روزایی که باید ناراحت باشی رو ناراحتیارو ازت بگیرم و بزارم رو دوش خودم،تو‌رفتی و یادت نمونده حتی اسم منو،تو رفتی قبلش با تموم قدرتت رو من لگد کردی،تو رفتی من خودمو ساختم،خوده له شدمو کنار یه جوب ول کردمو،یکی دیگه رو ساختم که بهش میگن محکم،منطقی،تکیه گاه،هنرمند،راستش این روزا هرکاری هم کنی باز هرجا بری اسم منو میشنوی و حسرت میخوری که از دستم دادی ولی متأسفانه این قبر توش مرده نیست خیلی وقته که دیگه دوستت نداره.

.

اتفاقی بهش برخوردم و اتفاقی یهو اومد تو ذهنم.

داشتم پیامهای قبلی رو میخوندم که به اون پیام برخوردم.

همون سالها پیش که اینو بهم گفت بعد از حرفمون بارها پیامامون رو خوندم، بارها پیش میومد وسط درس خوندن و کار کردن به پیام هایی نگاه میکردم که بعد از کلی وقت جواب داده شده بود بهش، نمیدونم چرا و برای چی اما آره، برام شیرین بود، الان که فکر میکنم به چهارسال پیش برام مسخره شده، اون حس قشنگی که اون موقع داشتم الان تبدیل شده به اینکه یک آدم چقد میتونه با یه حرف خوشحال باشه مگه؟اونم از یک ایراد، به این نتیجه رسیدم که من واقعاً بیمار بودم پسر، من واقعاً خودمو تو اون دوران بهش باخته بودم، کی روزی دهبار یه پیام رو میخونه تازه شات هم میگیره که اگه چیزی شد پیامارو داشته باشه بجز یک آدم خودباخته به آدم دیگه؟ من اوج دوست داشتن بودم، من معنی دوست داشتن رو بهش فهموندم ولی اون ترجیح داد که با آدمایی باشه که حتی الان اسمش رو هم یادشون نمیاد، من چرا یادمه؟چون اون تنها کسی بود که باعث شد از عشق و دوست داشتن کسی بترسم، من ترسمو خوب یادمه.

کمی بخندید.

مسیرِ این جریان انقلابی را اصلاح کنید تا دیر نشده.. برگردید به همان جریان ابتدایی دو ماه پیش. همان جریان سالم مدنی! ک درش امید ب تغییر و فرهنگ! دیده میشد، نه این جِنایات جمهوری اسلامی‌طور... بترسید از تکرار اشتباهات گذشته. بترسید از جهل.. بترسید.

.

.

مطمئنم بود کسی که ویدئویی که از صلاحیتش خبر نداشت برای پخش شدنش همه تلاششو کرد. اما نمی‌دونم حتی برای اینکه بدونید آیا دقیقا چه اتفاقی تو این قضیه افتاد تلاشی کردید یا نه, کم کسی پیدا می‌شه که فیلمی که از مهسا پخش شده بود رو ندیده باشه و تحلیلش نکرده باشه, اگه مهسا دختر ایرانه, ایشونم پسر ایرانه. مذهبو با ملیت قاطی نکنید.

دکتر عزیز اینجا مطب روانشناس و روانپزشک هستش، چرا بیمار رو منتظر میزاری؟ خوشت میاد یه دیوونه بیاد مطب رو روی سرت خراب کنه؟

شبی از میانِ این همه درد اُمید می روید. -امیر حیدر پور.