Methuselah

هیچ چیز به اندازه‌ی جلو رفتن در سکوت نمیتونه تو رو سریع‌تر به مقصد برسونه.

یه نفر توی ناشناس از من درباره‌ی پراکندگی آیین دادرسی مدنی پرسیده بود که گفتم، “سرم شلوغه و بعدا میگم با چه ترتیبی باید بخونی تا این مشکل حل بشه”، و از اونجایی که توی این بات نمیشه به پیام‌های یکی دو روز قبل جواب داد، دیگه اینجا میفرستم که هرکی لازم داره استفاده کنه. البته این طبقه بندی بیشتر به درد کسی میخوره که دانشجو نیست چون توی دانشگاه به همون شکل پراکنده تدریس میشه و امتحان گرفته میشه که ممکنه به مشکل بخورید. موضوع دیگه اینکه اگه مبحثی رو توی این طبقه بندی ننوشتم شما خودتون بر حسب جایی که باید قرار بگیره اضافه‌اش کنید چون من خودم هم هنوز کامل آدم رو نخوندم که دقیق‌تر باشم و این رو صرفا برای اینکه مشکل پراکندگی یکم حل بشه تا بتونم مطالعه‌ی این درسو شروع کنم نوشتم.

ظهرتون بخیر!🧋

موقعیت: این تصویر با بوی شدید خاک خیس و درخت‌‌های بارون زده ✨

تقریباً هر ثانیه که توی دانشگاه بچه های کارشناسی رو می‌بینم احساسم همینه. 🥲 یک خیانت بزرگ اول خودم به خودِ ۱۸ تا ۲۲ ام کردم با انتخاب دانشگاه، دومین خیانت رو کرونا کرد که دو سال از کارشناسی رو رو مجازی بودیم. واقعاً عمیقاً عمیقاً دلم برای اون سالها تنگ می‌شه و می‌گم کاش یک بار دیگه فرصت اش رو داشتم. 🚶🏻‍♀

من یادمه قبلا یه بار توی چنل خانم نارنگی یه پیامی با مضمون اینکه، ‘باید قدر سال‌های دانشگاه رو بدونی چون وقتی تموم شه دلت براش تنگ میشه’، خوندم و با خودم گفتم: «نه! من هیچوقت دلم برای این سال‌ها و دانشگاهی که هیچ چیز خاصی نداشت تنگ نمیشه. اتفاقا لحظه شماری میکنم زود تموم شه تا از سختی‌هاش خلاص شم.» ولی الان میفهمم دقیقا منظورش از دلتنگی چی بوده و بهش دچار شدم و میخوام مثل یه پیرزن مدام درباره‌اش غر بزنم و مثل یه سرباز هی خاطرات اون چند سالم رو مرور کنم😁

واقعا دلم میخواست امروز به عنوان اولین روزِ بعد از تعطیلات، برم دانشگاه و سر کلاس بشینم و بعدش هم با دوست‌هام برم قهوه بخورم و از اینجا تا کهکشان آندرومدا چرت و پرت بگم و بخندم. هعی!

تو ‘انتخاب’ کردی که زمان و انرژیت رو اینطوری بگذرونی.

اصلا حوصله ندارم. اگر میتونید یکم با من باشید: • 21:45- 22:15 ✔️ • 22:20- 22:50 ✔️ • 22:55- 23:25 ✔️

روزی که خودم رو انقدررررر دست کم نگیرم روز عروسیمه😭🚶🏻😭🚶🏻😭🚶🏻😭 دوست دارم خودمو بکشم. ممنون.

امروز یکم دیر بیدار شدم و متقابلا دیر به کتابخونه رسیدم (ساعت ۱۰) و سر همین موضوع اون بخش کمالگرای درونم عصبی و مضطرب بود و هی میگفت: «نتونستیم ۷ صبح بیدار شیم پس دقیقا دیگه چه فایده‌ای داره کتابخونه رفتنمون و درس خوندنمون؟» و کلی جملات منفی دیگه؛ طوری که وقتی نشستم پشت میز تمرکزم کامل رفته بود مرخصی. اما کاری که کردم این بود که مطلقا به صداهای توی سرم بی محلی کردم و وانمود کردم اصلا من و مغزم یکی نیستیم؛ اون یه بچه‌ی پر سر و صدای رو مخه و من یه آدم بالغ که میدونه نباید درگیر زمان و محدودیت‌های این شکلی بشه. مقدار تمرکزم هم اصلا برام نبود و فقط شروع کردم. یک ساعت اول سخت و جهنمی بود ولی موضوع اینه که وقتی شروع میکنی هر چیز سختی کم کم آسون میشه و از یک جا به بعد دیگه نمیشه تو رو متوقف کرد. همونطور که من بعد از اون یک ساعت اولیه چنان تمرکزم رو پیدا کردم که بخش عظیمی از برنامه‌ی امروزم رو در عرض همین چند ساعت تموم کردم و حالا فقط تسک آخر مونده D=

مگه میشه بدون قهوه، تجارت خوند؟🙂‍↔️

صبحونه و ناهار رو توی حیاط خوردیم، قاصدک فوت کردیم و سیزده رو هم به در🌱

این پیام رو فوروارد کنید تا بگم چنلتون وایب چه هنرمندی رو میده و با تحلیل بگم.

ظرفیت:تا وقتی خط‌ بخوره امیدوارم درک کنید که دیلی های بهم ریخته نمی‌شه.😭