کانال حفظ قرآن مجید

📣📣 اطلاعیه📣📣 با توجه به شرایط موجود و احتمال اختلال یا قطعی اینترنت، برای اینکه ارتباطمان قطع نشود، کانال «حفظ قرآن» را در روبیکا نیز راه‌اندازی کرده‌ایم. اگر مایل بودید، از طریق لینک زیر به کانال بپیوندید تا در صورت بروز هرگونه اختلال، مطالب و برنامه‌های حفظ قرآن را از آنجا نیز دنبال کنید. 🔗 لینک کانال: https://rubika.ir/madraseyehefz خوشحال می‌شویم در کنار شما باشیم. 🌸

ستاره ای از دیار تالش. چند شب پیش، خانه‌ی ما میزبان نوری بود که از سرزمین مه و جنگل، از دیار زیبای تالش، تا قلب خانه‌ ما سفر کرده بود. گاهی خداوند، برکت را در قالب انسان‌هایی به زندگی ما هدیه می‌کند که حضورشان، دل را آرام و خانه را روشن می‌سازد؛ این برکت در قامت دو خواهر قرآنی، طهورا و صبورا و خانواده‌ی عزیزشان به خانه‌ی ما آمد. چند سالی هست که افتخار دوستی با مادر مهربان و مؤمن این دو عزیز را دارم؛ مادری که ایمان را نه فقط در سخن، بلکه در شیوه‌ی زندگی و تربیت فرزندانش معنا کرده است. هر بار که به این خانواده می‌نگرم، بیش از پیش یقین پیدا می‌کنم که فرزندان صالح، زیباترین ثمره‌ی تربیت پدر و مادر ایمانی است. وقتی به طهورا می‌نگرم، پیش چشمم جاده‌های طولانی و مه‌آلود تالش تا سنندج جان می‌گیرد. برای دختری چهارده‌ساله، دل کندن از آغوش گرم مادر، از سایه‌ی امن پدر و از تمام خاطره‌های کودکی آسان نیست. دوری از خانه، دلتنگی برای عطر خانه و نگاه خانواده، باری است که هر دلی توان تحملش را ندارد. اما طهورا، غربت را نه برای دنیا، که برای خدا برگزید. او برای رسیدن به آرزوی بزرگش، مدتی دور از خانواده، در شعبه‌ی حفظ قرآن سنندج زندگی کرد و روزهایش را با آیات الهی سپری ساخت. این دوری، تنها فاصله‌ای جغرافیایی نبود؛ آزمونی بزرگ از صبر، استقامت و توکل بود. او فهمید کسی که در پناه قرآن مأوا بگیرد، دیگر هرگز غریب نخواهد بود؛ زیرا قرآن، امن‌ترین خانه برای دل‌های عاشق است. من استقامت و همت او را دیدم. بی‌تردید، روزهای پر از خستگی، دلتنگی و اشک نیز همراه او بوده است؛ اما امید هیچ‌گاه از دلش رخت برنبست. او با اراده‌ای مثال‌زدنی، گام‌به‌گام پیش رفت تا در مدت حدود یک سال، این مسیر دشوار اما شیرین حفظ قرآن را به پایان رساند. این موفقیت، تنها حاصل استعداد نبود؛ ثمره‌ی دلی مؤمن بود که برای خدا، سختی دوری از خانواده را به جان خرید و در پناه آیات الهی، خانه‌ای از نور برای دل خود ساخت. الحمدلله، امروز طهورا با افتخار، تاج نورانی حافظ قرآن بودن را بر سر دارد و با این انتخاب بزرگ، به همه‌ی ما یادآوری می‌کند که اگر ایمان در دل ریشه بدواند، هیچ فاصله‌ای دور و هیچ قله‌ای دست‌نیافتنی نیست. و در کنار او، صبورای عزیز؛ شاگرد دوست‌داشتنی من، گل دوازده‌ساله‌ای که با قلبی سرشار از عشق به خدا، قدم در مسیر نورانی قرآن گذاشته است. هر بار که او را می‌بینم، امیدم به آینده بیشتر می‌شود؛ چرا که در نگاه پاکش، شوق یادگیری، محبت به قرآن و صداقت کودکانه موج می‌زند. ایمان دارم که اگر با همین اخلاص و تلاش ادامه دهد، آینده‌ای روشن در انتظار او خواهد بود. وقتی این دو خواهر نورانی، در کنار خانواده‌ی مؤمن و باصفایشان، زینت‌بخش خانه‌ی ما بودند، احساس می‌کردم نسیم رحمت الهی در همه‌ی خانه وزیدن گرفته است و فضای خانه، لبریز از عطر ایمان و آرامش شده است. طهورای عزیز و صبورای نازنین... هر یک از شما به شیوه‌ای متفاوت، برای من یادآور زیبایی راه خدا هستید. طهورا با استقامت و همتش، و صبورا با شوق پاک و کودکانه‌اش، به من یادآوری کردید که راه قرآن، راه نور، امید و آرامش است و برای رسیدن به خدا، بیش از هر چیز، ایمان، اخلاص و دلی عاشق لازم است. و در پایان، از صمیم قلب، خدا را شکر می‌کنم که دوستی خانواده‌ای چنین مؤمن و نورانی را نصیبم کرده است؛ نعمتی که آن را از ارزشمندترین هدیه‌های زندگی‌ام می‌دانم. من همیشه به دوستان تالشی‌ام می‌بالم؛ عزیزانی که هر بار حضورشان را در زندگی‌ام احساس کرده‌ام، عطر صفا، ایمان و برکت را با خود آورده‌اند. خدا را شاکرم که در میان دوستانم، انسان‌هایی از آن دیار پاک دارم؛ دل‌هایی که محبت، اخلاص و نور خدا در آن‌ها موج می‌زند. این دوستی برای من مایه‌ی افتخار است. به وجودتان افتخار می‌کنم، ای وارثان نور... خداوند، همواره دل‌هایتان را با نور قرآن روشن، گام‌هایتان را در مسیر بندگی استوار، و زندگی‌تان را سرشار از برکت و آرامش قرار دهد. اعظمی✍ @tadborenoor

ستاره ای از دیار تالش. چند شب پیش، خانه‌ی ما میزبان نوری بود که از سرزمین مه و جنگل، از دیار زیبای تالش، تا قلب خانه‌ ما سفر کرده بود. گاهی خداوند، برکت را در قالب انسان‌هایی به زندگی ما هدیه می‌کند که حضورشان، دل را آرام و خانه را روشن می‌سازد؛ این برکت در قامت دو خواهر قرآنی، طهورا و صبورا و خانواده‌ی عزیزشان به خانه‌ی ما آمد. چند سالی هست که افتخار دوستی با مادر مهربان و مؤمن این دو عزیز را دارم؛ مادری که ایمان را نه فقط در سخن، بلکه در شیوه‌ی زندگی و تربیت فرزندانش معنا کرده است. هر بار که به این خانواده می‌نگرم، بیش از پیش یقین پیدا می‌کنم که فرزندان صالح، زیباترین ثمره‌ی تربیت پدر و مادر ایمانی است. وقتی به طهورا می‌نگرم، پیش چشمم جاده‌های طولانی و مه‌آلود تالش تا سنندج جان می‌گیرد. برای دختری چهارده‌ساله، دل کندن از آغوش گرم مادر، از سایه‌ی امن پدر و از تمام خاطره‌های کودکی آسان نیست. دوری از خانه، دلتنگی برای عطر خانه و نگاه خانواده، باری است که هر دلی توان تحملش را ندارد. اما طهورا، غربت را نه برای دنیا، که برای خدا برگزید. او برای رسیدن به آرزوی بزرگش، مدتی دور از خانواده، در شعبه‌ی حفظ قرآن سنندج زندگی کرد و روزهایش را با آیات الهی سپری ساخت. این دوری، تنها فاصله‌ای جغرافیایی نبود؛ آزمونی بزرگ از صبر، استقامت و توکل بود. او فهمید کسی که در پناه قرآن مأوا بگیرد، دیگر هرگز غریب نخواهد بود؛ زیرا قرآن، امن‌ترین خانه برای دل‌های عاشق است. من استقامت و همت او را دیدم. بی‌تردید، روزهای پر از خستگی، دلتنگی و اشک نیز همراه او بوده است؛ اما امید هیچ‌گاه از دلش رخت برنبست. او با اراده‌ای مثال‌زدنی، گام‌به‌گام پیش رفت تا در مدت حدود یک سال، این مسیر دشوار اما شیرین حفظ قرآن را به پایان رساند. این موفقیت، تنها حاصل استعداد نبود؛ ثمره‌ی دلی مؤمن بود که برای خدا، سختی دوری از خانواده را به جان خرید و در پناه آیات الهی، خانه‌ای از نور برای دل خود ساخت. الحمدلله، امروز طهورا با افتخار، تاج نورانی حافظ قرآن بودن را بر سر دارد و با این انتخاب بزرگ، به همه‌ی ما یادآوری می‌کند که اگر ایمان در دل ریشه بدواند، هیچ فاصله‌ای دور و هیچ قله‌ای دست‌نیافتنی نیست. و در کنار او، صبورای عزیز؛ شاگرد دوست‌داشتنی من، گل دوازده‌ساله‌ای که با قلبی سرشار از عشق به خدا، قدم در مسیر نورانی قرآن گذاشته است. هر بار که او را می‌بینم، امیدم به آینده بیشتر می‌شود؛ چرا که در نگاه پاکش، شوق یادگیری، محبت به قرآن و صداقت کودکانه موج می‌زند. ایمان دارم که اگر با همین اخلاص و تلاش ادامه دهد، آینده‌ای روشن در انتظار او خواهد بود. وقتی این دو خواهر نورانی، در کنار خانواده‌ی مؤمن و باصفایشان، زینت‌بخش خانه‌ی ما بودند، احساس می‌کردم نسیم رحمت الهی در همه‌ی خانه وزیدن گرفته است و فضای خانه، لبریز از عطر ایمان و آرامش شده است. طهورای عزیز و صبورای نازنین... هر یک از شما به شیوه‌ای متفاوت، برای من یادآور زیبایی راه خدا هستید. طهورا با استقامت و همتش، و صبورا با شوق پاک و کودکانه‌اش، به من یادآوری کردید که راه قرآن، راه نور، امید و آرامش است و برای رسیدن به خدا، بیش از هر چیز، ایمان، اخلاص و دلی عاشق لازم است. و در پایان، از صمیم قلب، خدا را شکر می‌کنم که دوستی خانواده‌ای چنین مؤمن و نورانی را نصیبم کرده است؛ نعمتی که آن را از ارزشمندترین هدیه‌های زندگی‌ام می‌دانم. من همیشه به دوستان تالشی‌ام می‌بالم؛ مردمانی که هر بار حضورشان را در زندگی‌ام احساس کرده‌ام، عطر صفا، ایمان و برکت را با خود آورده‌اند. خدا را شاکرم که در میان دوستانم، انسان‌هایی از آن دیار پاک دارم؛ دل‌هایی که محبت، اخلاص و نور خدا در آن‌ها موج می‌زند. این دوستی برای من مایه‌ی افتخار است. به وجودتان افتخار می‌کنم، ای وارثان نور... خداوند، همواره دل‌هایتان را با نور قرآن روشن، گام‌هایتان را در مسیر بندگی استوار، و زندگی‌تان را سرشار از برکت و آرامش قرار دهد. اعظمی✍ @tadborenoor

کسی که ورد و بهرهٔ روزانهٔ خود از قرآن و حدیث را ترک کند، مانند کسی است که در راهی تاریک بدون چراغ، بدون نشانه و بدون علامت‌هایی که جهت درست را به او نشان دهد، حرکت می‌کند. بر مسلمان لازم است هر روز در آیات خداوند و سخنان پیامبرش ﷺ تدبر کند؛ حتی اگر تنها یک آیه و یک حدیث باشد؛ تا برکات روی آوردن به این دو سرچشمهٔ هدایت را با جان خود دریابد، هرچند بهره‌اش اندک باشد. @madraseyehefz

اتفاقی نیست طبیعیه طبیعیه !!!! 💢 خسته شدن، بی حوصله شدن، بی انگیزه شدن، چالش های مختلف، مانع های جور واجور و... تو مسیر حفظ اتفاقی نیست، قطعی و طبیعیه!!!!! 📎 بازنده اونیه که جا بزنه، برنده اونیه که صبر کنه و ادامه بده !!!

. 🎯پیش از شروع هفته جدید، چند دقیقه برای خودتون وقت بذارید. 🌱 لازم نیست برنامه‌ای کامل و بی‌نقص بنویسید؛ فقط کارهای مهم هفته، عادت‌های روزانه و اولویت‌هاتون رو مشخص کنید. وقتی از قبل بدونید قراره روی چه چیزهایی تمرکز کنید، احتمال اینکه وسط هفته سردرگم یا پراکنده بشید خیلی کمتر می‌شه. این برگه برنامه‌ریزی هفتگی هم شاید براتون کاربردی باشه. اگر دوست داشتید ذخیره‌اش کنید و ازش استفاده کنید. 🤍 #برنامه_ریزی

خانه‌ای که هر رکن و ستونش به آوای ملکوتی قرآن طنین اندازد، و با نسیم صبحگاهان و آرامش شامگاهان جان بگیرد، چقدر سترگ و گرانبهاست چنین جایگاهی، که دنیا به آسانی نتواند ذوبش کند، و سختی‌ها هرگز نتوانند در آن رخنه کنند، و ناامیدی، آن مهمان ناخوانده، مجال ورود نیابد. آری، چنین خانه‌ای، در حصار نور و حکمت، سرشار از آرامش و یقین است، که هر دل تپنده‌ای را به اوج وصل می‌رساند. ✍اعظمی @tadborenoor

- ‏" مُصحفك ؛ لا تُطيل عنه الغَيبة ، ‏يومٌ بلا ‌ قرآن⁩ ، لا راحةَ فيه" قرآنت! دوری از آن را طولانی نکن، روزی که بدون قرآن سپری شود آرامشی در آن نیست... @madraseyehefz

﴿ثُمَّ أَوْرَثْنَا الْكِتَابَ الَّذِينَ اصْطَفَيْنَا مِنْ عِبَادِنَا﴾ «سپس کتاب را به بندگان خویش که آنان را برگزیدیم، به میراث دادیم...» 📚 سوره فاطر، آیه ۳۲ خوشا به حال آنان که وارثان نور الهی‌اند، آنان که قرآن در دلشان نازل می‌شود نه تنها بر زبانشان

گناهانشان میان آنان و نورهای قرآن پرده افکند؛ و چون از نورهای قرآن محروم شدند پس از نورِ رویِ رحمان نیز دور و محجوب گشتند🥺💔