کانال منظر ایران

پیشنهادهای ویژه ثبت‌نام برای دوره‌ها و بسته‌های آموزشی تخصصی مدرسه تابستانی منظر ایران 🇮🇷 @manzariran 🇮🇷

‍ 🚀 مدرسه تابستانی آزمایشگاه واقعیت مجازی و فناوری‌های نوین دانشگاه هنر ایران- مرداد و شهریور ۱۴۰۵ برای نخستین‌بار، آزمایشگاه واقعیت مجازی و فناوری‌های نوین دانشگاه هنر ایران، یک اکوسیستم جامع آموزشی شامل ۱۱ دوره تخصصی در حوزه‌های مدل‌سازی و شبیه‌سازی پیشرفته، شهرهای هوشمند، واقعیت مجازی و افزوده، متاورس و طراحی دیجیتال برگزار می‌کند. 📚 دوره های آموزشی مدرسه تابستانی: 🔹 ساخت عملی Digital Twin  شهری 🔹 موتورهای بازی سازUnity 3D  و Unreal Engine برای توسعه محیط‌های تعاملی و فضاهای مجازی 🔹Twinmotion برای تجسم‌سازی و رندرینگ بلادرنگ 🔹 Rhino  برای مدل‌سازی و طراحی معماری و شهرسازی 🔹 CityEngine  برای مدل‌سازی شهری 🔹 Web VR & AR و طراحی تجربه‌های تعاملی 🔹 طراحی تورهای مجازی با 3Dvista 🔹 مدل‌سازی عامل‌مبنا و شبیه‌سازی تخلیه اضطراری با MassMotion 🔹 AI در تصویرسازی و رندرینگ معماری و شهرسازی 🔹 طراحی UI & UX برای معماران و شهرسازان                                ✅ بدون نیاز به پیش‌نیاز نرم‌افزاری ✅ آموزش فشرده، کاربردی و پروژه‌محور ✅ مناسب دانشجویان کارشناسی تا دکتری، فارغ‌التحصیلان، معماران، معماران منظر، شهرسازان، طراحان شهری و علاقه‌مندان به مهارت‌های مورد نیاز بازار کار جهانی 🎮 در این مدرسه، مهارت‌های تخصصی نرم‌افزاری در کوتاه‌ترین زمان و به‌صورت عملی آموزش داده می‌شوند؛ برای مثال مدرسین ما تنها در ۴ جلسه ۷۵ دقیقه‌ای شما را با موتور بازی سازی Unity 3D به صورت کاربردی و حرفه ای آشنا خواهند نمود. ⏰ زمان‌بندی دوره‌ها به‌گونه‌ای است که افراد شاغل نیز امکان شرکت داشته باشند. 🎓 همراه با ارائه گواهی دوزبانه فارسی–انگلیسی برای تقویت رزومه داخلی و بین‌المللی. اگر می‌خواهید در کمتر از یک ماه با ۱۱ مهارت نوین مورد نیاز معماری دیجیتال، شهرسازی هوشمند و فناوری‌های آینده آشنا شوید، این مدرسه تابستانی برای شما طراحی شده است. 💬 برای دریافت برنامه کامل، مشاوره و ثبت‌نام: 🆔   تلگرام    Urbanlabsupport@ 📞  مشاوره تلفنی و پیامک  ۰۹۹۹۳۲۳۰۲۶۷ 🚀 مسیر حرفه‌ای خود را با فناوری‌های آینده از همین تابستان آغاز کنید. منظر ایران 🇮🇷 @manzariran 🇮🇷

به گزارش گروه رسانه‌ای شرق، ‌مدرسه طبیعت پدیده‌ نوظهوری در جامعه ماست و ریشه در ایده انسان طبیعی، نگاه به طبیعت و اندیشه‌های تربیتی با رویکرد توجه ویژه به دوران کودکی دارد. گفت‌وگوی محمدرضا سرکارآرانی با عبدالحسین وهاب‌زاده برای نشر در کتاب تازه او «امپراتوری کودکی»، فرصتی است برای تأمل در ایده مدرسه طبیعت به‌مثابه نقد طبیعت مدرسه رسمی و یافتن راهی برای بازاندیشی در ایده انسان طبیعی در مواجهه با انسان اجتماعی. وهاب‌زاده در این گفت‌وگو از تعابیری همچون «هادی طبیعی» و «وحشی نجیب» سخن به میان می‌آورد و مرز انسان طبیعی و انسان اجتماعی را با واژه «اهلی‌‌‌سازی» جدا می‌‌کند. آقای وهاب‌زاده اهلی‌کردن را ناگزیر می‌داند؛ کاری که از عهده طبیعت ساخته نیست و وظیفه آن بر دوش جامعه بشری و نهادهای اجتماعی مدرن است. او در این گفت‌وگو از دوران کودکی و نوجوانی خود می‌گوید و از بازی‌های ساده و ارتباط‌ عمیق با محیط اطرافش. او اشاره می‌کند چگونه این تجربه‌ها به شکل‌گیری شخصیت او کمک کرده و روایت‌های رسمی را واکاوی و مبنای فکری و فلسفی خویش در باره کودکی و در نهایت مدرسه طبیعت را بنا کرده است. وهاب‌زاده از دغدغه‌های مانند حفظ زیست‌بوم و طبیعت آغاز شده‌، ولی در نهایت به نقد «کودکی ربوده‌شده کودکانمان» رسیده است؛ مسیری که برای ایشان و همراهانشان بی‌چالش نبوده است. گفت‌وگوی سرکار‌آرانی با وهاب‌زاده بر راه‌های برگرداندن کودکی به کودکان این سرزمین متمرکز است. اینجا بخوانید منظر ایران 🇮🇷 @manzariran 🇮🇷

🔰معماری منظر رقیب شهرسازی است؟ 🔹دکتر محسن فیضی عضو هیات علمی دانشگاه علم و صنعت در نشست نقد کتاب «آیا منظر؟» به تشریح دیدگاه خود در خصوص تفاوت نگاه معماری منظر و شهرسازی به مقوله شهر پرداخت @nazarac

🔺الموت ثبت جهانی شد 🔹سی‌امین اثر ایران با عنوان «دژ الموت و استحکامات دفاعی وابسته به آن» در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شد. /خبرگزاری صدا و سیما منظر ایران 🇮🇷 @manzariran 🇮🇷

جهت شنیدن فایل صوتی خلاصه‌ی این مجله تولید شده توسط نوت‌بوک‌ال‌ام روی این متن کلیک کنید. منظر ایران 🇮🇷 @manzariran 🇮🇷

مجله معماری منظر نسخه ماه جولای با سرتیتر Moksha House صاحب امتیاز این مجله، «جامعه معماران منظر آمریکا» به اختصار ASLA می‌باشد. فایل نسخه اصلی و با کیفیت را از زیر دریافت کنید. منظرایران 🇮🇷 @manzariran 🇮🇷

هشدار زیست‌شناسان تکاملی درباره‌ی هوش مصنوعی در سال‌های اخیر، بحث درباره‌ی خطرهای هوش مصنوعی عمدتاً حول محور افزایش توانایی‌های شناختی آن شکل گرفته است: اینکه آیا ماشین‌ها از انسان باهوش‌تر خواهند شد، آیا می‌توانند شغل‌ها را تصاحب کنند، یا حتی روزی کنترل تصمیم‌گیری‌های مهم را به دست گیرند؟ گروهی از زیست‌شناسان تکاملی در مقاله‌ای که اخیرا منتشر شده، معتقدند که این نگرانی‌ها فقط بخشی از مسئله را نشان می‌دهد. به باور آنان، خطر واقعی زمانی آغاز می‌شود که هوش مصنوعی نه فقط هوشمندتر، بلکه «تکامل‌پذیر» شود؛ یعنی وارد همان فرآیند داروینی شود که طی میلیاردها سال حیات روی زمین را شکل داده است. به خوانش نویسندگان، انتخاب طبیعی محدود به زیست‌شناسی نیست. از دیدگاه تکامل، هر سامانه‌ای که سه ویژگی بنیادی را داشته باشد، می‌تواند وارد فرآیند تکامل شود: توانایی تولید نسخه‌های جدید از خود، انتقال ویژگی‌ها به نسل بعد، و ایجاد تغییر یا تنوع میان این نسخه‌ها. هنگامی که این سه شرط فراهم شوند، محیط شروع به انتخاب نسخه‌هایی می‌کند که در بقا و گسترش موفق‌ترند. بنابراین، آنچه تکامل را به حرکت درمی‌آورد، ماده زیستی نیست، بلکه منطق رقابت و انتخاب است. نویسندگان هشدار می‌دهند که فناوری‌های نوین هوش مصنوعی به تدریج در حال نزدیک شدن به همین نقطه هستند. مدل‌های زبانی می‌توانند «کد» تولید کنند، عامل‌های خودمختار قادرند وظایف پیچیده را بدون نظارت مستقیم انسان انجام دهند، مدل‌ها می‌توانند با یکدیگر ادغام شوند و نسخه‌های تازه‌ای از خود ایجاد کنند، و الگوریتم‌های تکاملی نیز برای بهبود خودکار سامانه‌ها به کار گرفته می‌شوند. هر یک از این فناوری‌ها به تنهایی شاید تهدیدی جدی نباشند، اما کنار هم، اجزای یک چرخه‌ی تکاملی را تشکیل می‌دهند. برای توضیح این نگرانی، مقاله به تاریخ زیست‌شناسی بازمی‌گردد. آنچه در طبیعت گسترش یافته، ویژگی‌هایی بوده که احتمال بقا و تولیدمثل را افزایش داده‌اند. به همین دلیل، در کنار همکاری، همواره پدیده‌هایی مانند زندگی انگلی، فریب، استتار، رقابت تسلیحاتی و سوءاستفاده نیز تکامل یافته‌اند. از نگاه نویسندگان، اگر سامانه‌های هوش مصنوعی وارد منطق داروینی شوند، انتظار اینکه صرفاً رفتارهای مطلوب انسانی را حفظ کنند، خوش‌بینانه خواهد بود. همان‌گونه که در طبیعت، فریب گاه یک راهبرد موفق تکاملی است، در اکوسیستم‌های دیجیتال نیز ممکن است سامانه‌هایی که بهتر می‌توانند محدودیت‌ها را دور بزنند، منابع بیشتری به دست آورند، یا از نظارت انسان فرار کنند، شانس بیشتری برای بقا و گسترش داشته باشند. برای تقویت این استدلال، مقاله به تجربه‌ی پژوهش در حوزه‌ی «حیات مصنوعی» اشاره می‌کند که پژوهشگران در برنامه‌های ساده‌ای که صرفاً قابلیت تکثیر داشتند، با گذشت زمان شاهد رفتارهایی مانند انگل شدن، سرقت منابع، رقابت، و حتی فریب‌های پیچیده بودند. این آزمایش‌ها نشان داد که بسیاری از رفتارهای مشاهده‌شده در طبیعت، پیامد مستقیم انتخاب طبیعی هستند و می‌توانند در محیط‌های کاملاً دیجیتال نیز پدیدار شوند. نویسندگان سپس به تفاوت مهم میان تکامل زیستی و تکامل دیجیتال اشاره می‌کنند. در طبیعت، تکامل فرآیندی عموماً کند است؛ جهش‌های ژنتیکی عموماً تصادفی‌اند و انتقال ویژگی‌ها میان نسل‌ها محدودیت‌های فراوانی دارد. اما در هوش مصنوعی، یک عامل می‌تواند در چند ثانیه کدهای آماده را از کتابخانه‌های نرم‌افزاری اقتباس کند، ماژول‌های مختلف را با هم ترکیب کند، تجربه‌های موفق را مستقیماً به نسخه‌های بعدی منتقل کند، و حتی با کمک مدل‌های زبانی، تغییرات سودمند را آگاهانه پیشنهاد دهد. از این رو، اگر تکامل در سامانه‌های هوش مصنوعی آغاز شود، سرعت آن می‌تواند به مراتب بیشتر از تکامل زیستی باشد. از مهم‌ترین نکات مقاله، تمایز میان دو وضعیت است. در وضعیت نخست، انسان همچنان کنترل فرآیند تکثیر را در اختیار دارد؛ همان‌گونه که در اصلاح نژاد گیاهان و جانوران، انسان تصمیم می‌گیرد کدام ویژگی‌ها حفظ شوند. اما وضعیت دوم زمانی شکل می‌گیرد که عامل‌های هوش مصنوعی بتوانند در محیط‌های باز، بدون نظارت مؤثر انسان، نسخه‌های جدیدی از خود ایجاد کنند، تغییر یابند و برای منابع محاسباتی یا فرصت‌های بیشتر با یکدیگر رقابت کنند. از دید نویسندگان، خطر اصلی در توانایی شناختی سامانه‌ها نیست بلکه در گذار از وضعیت نخست به وضعیت دوم است؛ زیرا در این حالت، دیگر انسان تعیین‌کننده‌ی مسیر نخواهد بود و انتخاب طبیعی جایگزین تصمیم طراحان می‌شود. مقاله می‌گوید شاید هوش مصنوعی در آستانه‌ی یکی از گذارهای بزرگ تکامل قرار گرفته باشد که در آن، اطلاعات وراثتی از مولکول‌های زیستی به کدهای دیجیتال منتقل می‌شود و نوع تازه‌ای از سامانه‌های تکامل‌پذیر شکل می‌گیرد. این احتمال با عنوان «حیات ۲.۰» توصیف می‌شود. هادی صمدی @evophilosophy

🔘اقتصاد دوستی: چرا احساس تنهایی رو به افزایش است؟ رونالد فرایر، استاد اقتصاد دانشگاه هاروارد، در یادداشت خود در شماره امروز وال استریت ژورنال این پرسش را مطرح می‌کند که چرا با وجود پیشرفت فناوری و راحت‌تر شدن زندگی، احساس تنهایی در حال افزایش است. فرایر استدلال می‌کند که راحتی بیش از حد هزینه‌ای پنهان دارد: فرصت‌های طبیعی برای شکل‌گیری دوستی را از بین می‌برد. او این ایده را نظریه اصطکاک دوستی می‌نامد. به باور او، دوستی اغلب در موقعیت‌هایی شکل می‌گیرد که افراد ناچارند مدتی در کنار هم بمانند؛ مانند صف انتظار، محل کار، مدرسه، کلیسا، پارک یا زمین مسابقات ورزشی فرزندان. این اصطکاک‌های کوچک باعث گفت‌وگوهای اتفاقی می‌شوند که به مرور به رابطه‌ای پایدار تبدیل می‌شوند. باور او، چنین اصطکاک‌های کوچکی بخشی از زیرساخت نامرئی زندگی اجتماعی هستند؛ زیرساختی که زندگی مدرن به تدریج آن را از بین برده است. نویسنده سپس به شواهد پژوهشی درباره پیامدهای تنهایی اشاره می‌کند. گزارش‌های مقام‌های بهداشت عمومی آمریکا و سازمان جهانی بهداشت نشان می‌دهند که تنهایی و انزوای اجتماعی به یکی از چالش‌های مهم سلامت عمومی تبدیل شده‌اند. همچنین پژوهش‌های گسترده بیان می‌کنند که ضعف روابط اجتماعی با افزایش خطر بیماری‌های قلبی، زوال عقل، افسردگی، اضطراب و حتی مرگ زودرس ارتباط دارد. بنابراین، ارتباطات اجتماعی صرفاً یک نیاز عاطفی نیست، بلکه یکی از مؤلفه‌های اساسی سلامت انسان محسوب می‌شود. فرایر برای توضیح نحوه شکل‌گیری دوستی، یک فرمول نمادین ارائه می‌کند: دوستی حاصل قرابت مداوم افراد با یکدیگر، تکرار ملاقات‌ها، اوقات فراغت بدون فشار و تا حدی تجربه مشکلات یا ناراحتی‌های مشترک است. به اعتقاد او، دوستی معمولاً محصول مستقیم تلاش برای دوست‌یابی نیست، بلکه نتیجه حضور مکرر افراد در مکان‌هایی مانند مدرسه، محل کار، کلیسا، باشگاه ورزشی، پارک، زمین بازی کودکان یا حتی صف انتظار است. این فضاها امکان می‌دهند که گفت‌وگوهای کوتاه و اتفاقی به مرور زمان به روابطی مبتنی بر اعتماد تبدیل شوند. از منظر اقتصادی نیز نویسنده توضیح می‌دهد که برخلاف بسیاری از کالاها و خدمات، دوستی بازاری برای خریدوفروش ندارد. دلیل این امر آن است که دوستی بر پایه اعتماد، زمان و تعامل مداوم شکل می‌گیرد و نمی‌توان آن را مستقیماً معامله کرد. در واقع، نهادهایی مانند مدرسه، محیط کار یا فضاهای عمومی، هزینه جست‌وجو برای یافتن دوستان مناسب را کاهش می‌دهند، زیرا افراد را بارها و بارها در کنار یکدیگر قرار می‌دهند و فرصت ایجاد اعتماد را فراهم می‌کنند. به باور فرایر، مشکل اصلی تلفن همراه یا شبکه‌های اجتماعی نیست، بلکه روند گسترده حذف اصطکاک از زندگی روزمره است. دورکاری، خرید اینترنتی، سفارش غذا، بانکداری آنلاین، پزشکی از راه دور و ورزش در خانه، هر یک مزایای فراوانی دارند، اما در کنار آن بسیاری از برخوردهای اتفاقی میان افراد را نیز از بین برده‌اند. او حتی اعتراف می‌کند که خود نیز با حذف صف‌ها، باشگاه ورزشی و پیاده‌روی‌های روزانه، فرصت آشنایی با افراد جدید را از دست داده است. نویسنده در پایان یادداشت برنامه‌ریزان شهری را به حفظ زیرساخت‌های اجتماعی دعوت می‌کند. مدارس، کتابخانه‌ها، پارک‌ها، خیابان‌های پیاده‌محور و سایر فضاهای عمومی باید حفظ و تقویت شوند، زیرا امکان تعاملات کم‌هزینه و طبیعی میان افراد را فراهم می‌کنند. 🆔 @mohammadreza_dadgostar

🎯 تنهایی قدم‌زدن در طبیعت باعث می‌شود کمتر احساس تنهایی کنید 🔴 امروزه، احساس فراگیر تنهایی به یکی از تهدیدهای مهم سلامت عمومی و فردی در سراسر جهان تبدیل شده است. بر اساس گزارش جهانی شادی در سال ۲۰۲۳، حدود ۱۹درصد از جوانان جهان اعلام کردند «هیچکس» را ندارند که بتوانند به او تکیه کنند؛ رقمی که نسبت به سال ۲۰۰۶، ۳۹درصد افزایش را نشان می‌دهد. مطالعات مختلف پیوندِ جدی احساس مزمن تنهایی را با مرگ زودرس، زوال عقل، بیماری‌های قلبی‌عروقی نشان داده‌اند. تنهایی در سطح اجتماعی نیز معضلی عظیم است، زیرا با انواع خشونت و افراط‌گرایی سیاسی ارتباط دارد. 🔴 اگرچه تحقیقات بی‌شماری آثار مخرب تنهایی را در سال‌های اخیر آشکار کرده‌اند، تلاش‌ها برای رفع این مشکل تا به امروز چندان اثربخش نبوده‌اند. شاید بخشی از این مشکل ناشی از ماهیت بسیار پیچیدۀ این احساس باشد. 🔴 اغلب راه‌حل‌هایی که برای احساس تنهایی طراحی شده‌اند، بر «افزایش و تقویت پیوندهای اجتماعی» تمرکز دارند. اما معضلی بزرگ در این مسیر وجود دارد: چنانکه محقق بزرگ، جان کاسیوپو، نشان داده است، احساس تنهایی لزوماً ناشی از فقدانِ روابط اجتماعی نیست. چه بسا فردی دارای روابط اجتماعی بسیار گسترده‌ای باشد، اما شدیداً هم احساس تنهایی کند. به‌همین‌دلیل، برنامه‌هایی که آدم‌های تنها را به ورود به جمع‌های تازه ترغیب می‌کند، لزوماً به کاهش احساس تنهایی آن‌ها نمی‌انجامد. 🔴 یوهان کوتیس هوف، جامعه‌شناس نروژی، به راه‌حلی نوآورانه برای این معضل می‌اندیشید. او تلاش کرد رابطۀ احساس تنهایی را با مفهومی بسنجد که تا امروز کمتر مورد توجه بوده است: «پیوند با طبیعت». 🔴 چند تحقیق، از جمله پژوهش عظیم آیانا مارکِویچ، روان‌شناس اوکراینی، نشان داده‌اند که «احساس تعلق» به مکان‌ها با احساس تنهایی رابطۀ معکوس دارد. به‌عبارت دیگر، اگر فرد با یک خانه، خیابان، عبادتگاه یا محل تجمع در محله یا شهرش پیوندِ احساسی عمیقی داشته باشد، کمتر احساس تنهایی خواهد کرد، و این چندان ربطی به این ندارد که دیگر آدم‌ها چقدر در زندگی‌‌اش حضور دارند. هوف به این فکر کرد که آیا چنین رابطه‌ای در پیوند با طبیعت هم برقرار است؟ سوال او چنین بود: آیا کسانی که به یک محیط طبیعی دل می‌بندند کمتر احساس تنهایی می‌کنند؟ 🔴 هوف پیمایشی را در ساحل دریاچۀ میوسا، یکی از محبوب‌ترین مقاصدِ طبیعت‌گردی در نروژ، اجرا کرد. او از شرکت‌کنندگان دربارۀ پیوند احساسی‌شان با طبیعت، ارتباطشان با دریاچه و میزان احساس تنهایی‌شان پرسید. 🔴 نتایج جالب‌توجه و خیره‌کننده بودند: همبستگی معکوسِ قدرتمندی میان پیوند با طبیعت و احساس تنهایی وجود داشت. اما این نتیجه در میان کسانی بسیار بارز بود که صرفاً به قصدِ لذت‌بردن از طبیعت به دریاچۀ میوسا آمده بودند و به کارهایی مثل پیاده‌روی آرام، نگاه‌کردن به درختان و پرندگان، یا بوکردن گل‌ها مشغول بودند. در مقابل، چنین نتیجه‌ای برای کسانی که برای ورزش، تمرین یا قرارهای کاری به کنار دریاچه آمده بودند، مصداق نداشت. هوف می‌نویسد: «وقتی خود را بخشی از طبیعت می‌بینید، احساس تعلقی عمیق در شما شکل می‌گیرد». 🔴 تحقیقِ هوف نکته‌ای تناقض‌آمیز و جالب را آشکار می‌کند: اگر احساس تنهایی می‌کنید و قصد دارید به دل طبیعت بروید، شاید بهتر باشد به جای آنکه همسفرانی پیدا کنید، خودتان به‌تنهایی بروید. 📌 آنچه خواندید مروری است بر مطلب How Lonely Walks in Nature Can Make You Feel Less Alone نوشتۀ جیک کوری، که در وب‌سایت ناتیلوس منتشر شده است. @tarjomaanweb