FROMSOFTWARE

گاهی اوقات، آدم، هرچند به ندرت، ولی یک چیزهایی رو ممکنه تجربه کنه که صد بار آرزو میکنه هیچ وقت تو اون لحظه، حضور و اصلا خودش وجود خارجی نداشته بود! چرا که هرچقدر اون اتفاق پیش اومده بدتر و از اون گذشته، حتی مخاطب هم دچار - پی تی اس دی -  باشه، وصل کردنش به اتفاق مرتبط گذشته، خیلی خیلی راحت تره (درست مثل وقتی که گاتز، دید اسب دهن باز کرده و با نگاهی شیطنت بار به فاریز خیره نگاه میکنه، در حالی که آب از لب و لوچش اویزو...) اهمممم!!!!! بگذریم :)    حالا گذشته از اون، گاهی اوقات هم هیچ کدوم از مواردی که گفتم نیست. شما یک پشه می‌بینی، میخوای خیلی راحت بکشیش که یهو یاد برزرک می‌افتی. اینکه چطوری همرزم های گاتز یا هر فرد بی پناه دیگه ای در برابر امواج سهمگین روزگار لگدمال میشن و هیچ کس ککشم نمیگزه... برمیگردیم به ارتش شکوهمند شاهین. سربازان گریفیث. نگاهشون به گذران زندگی چطوری بود؟ چرا چنین بلایی سرشون اومد؟ چون صرفا دنبال یک الگو می‌گشتن؟ یا شاید فقط برای رها شدن از زندگی بی نظم و هدف، اون بین بودن؟ اراده شون برای زندگی مستقل ضعیف بود؟ یا شایدم چون فقط یک انسان و از پوست و گوشت فرماندشون بودن قربانی شدن؟.. جواب دقیقی برای هیچ یک از سوالات بالا نمیشه پیدا کرد ولی یک چیز کاملا روشنه.. اون اینکه خیانت، یک امر مشترک بین هر دو شخصیت اصلی این متنه.    میشه گفت سیث بی پولک و گریفیث، وجه اشتراکات زیادی ندارن، اما موقعیت سیث در بازی، اون رو خیلی شبیه و در جایگاه رهبر ارتش شاهین، در مانگای برزرک قرار میده. نمیشه با یقین صد درصدی بگیم که سیث، رهبر اژدهایان کهن - همانند همتای کاریزماتیک خود - در سرزمین های بکرشان بر آنها حکومت و فرمانروی میکرده. شاید بگین ممکنه حقیقت داشته باشه... ولی دقیقا به چه علت؟؟! آیا در بین اژدهایان، سیستم سلطنت وجود داشته و سیث وارث پادشاه پیشین بوده؟ چون خیلی زرنگ و خاصه؟ که البته این اگه به ذهنتون برسه قبول دارم چراکه یکی از ویژگی های گریفیث هم، تمرکز و قدرت تفکر بالاش بود (برخلاف تقریبا کل افراد زیر دستش) ولی نه. هیچ مدرکی مبنی بر این موضوع یا حتی خلافش، در بازی نیست یا حداقل من ندیدم..     خیانت سیث، اژدهایان رو نهایتا منقرض کرد و گریفیث، با تبدیل و ورود خودش به دنیای شیاطین، در آخر، اون ها رو و حضورشون در دنیا رو قوی تر کرد. در نهایت، سیث عضوی از خدایان شد و جزو چهار ابرقدرت دنیا قرار گرفت، در حالی که گریفیث هم به جرگه قدرتمند پنج گانه موسوم به (دست خدا) پیوست.     در نهایت چی نصیبشون شد؟ بعضی میگن ارزشش رو داشت.. سیث، مست در دانش ابدی که بدست آورده بود، مغروق و مجنون در دنیای علم و جادوی جاودانگی - چیزی که از بدو تولد آرزوش رو داشت - عقل خودش رو از دست داد! (یا لااقل اینجوری بنظر میرسه) در این جور مواقع، آدم با خودش فکر میکنه که آیا هدف از زندگی، چیز دیگه ای به غیر از تکامله؟ شاید سیث واقعا به حد کمال رسید و ما از اون، اشتباها با عنوان جنون یاد می‌کنیم! گریفیث. صاحب چیزی شد که کل عمرش دنبالش بود اما به چه قیمتی؟ کمال؟ پول؟ نگاه از بالای بالای بالای قصر زیبا و شکیلش به اعماق و کف شهر؟ نگاه به گوسفند های پستی که در پوست انسان، که به چیزی بجز غذا و زن و زندگی روزانه شون فکر نمی‌کنند؟ ترک افرادی که از صمیم قلب، دوستش داشتند و پیوستن و فرمانروی بر شرور هایی که هر دم و لحظه، سودای کشتنش تو سرشونه؟ آره. انگار همه اینها ارزشش رو داشت... :) به چشم اندر ز تو جویند امانت درو گر کرده باشی یک خیانت بقدر آن خیانت دور گردی ز اصل دوستی مهجور گردی... عطار سپاس از همراهیتون ❤️ @FromSoftware

ای دوست مکن که روزها را فرداست نیکی و بدی چو روز روشن پیداست در مذهب عاشقی خیانت نه رواست من راست روم تو کژ روی ناید راست مولانا #Dark_Souls #Berserk

<:(

پست موقت

این پیام بازهم اشاره می‌کنم که جواب بود به عزیزانی که از فعال نبودن چنل سوال میکردن و من موضوع اصلی رو بطور کلی مطرح کردم

یک صحبتی داشته باشیم در رابطه با چنل. تایمی که چنل ساخته شد( حدود ۵-۶سال پیش) هدف معرفی و گسترش کامیونیتی بازی های فرام داخل ایران بود. اون زمان افراد کمی با بازی های میازاکی اشنایی داشتن ماهم تا حد امکان تلاشمون رو کردیم. امروزه فرام طرفدارای زیادی پیدا کرده و زبان زده همه هست. اکثر ادمین های چنل رفتن، من هم وارد۲۵مین سال از زندگیم شدم و دیگه حوصله ای برای رسیدگی به چنل ندارم. از حالا به بعد فقط در حد انتشار اسپیدران هایی که‌ میرم یا خبرای خیلی مهم میام پیامی نشر میدم و میرم.

به یاد قدیم یکم بلاد بزنیم

💀

زمانی که کسی به آدم ظلمی میکنه، حقش رو پایمال میکنه، یا چیزی رو ازش بزور می‌گیره... بیشتریا حس ضعف بهشون دست میده، اینکه دیگه هیچ راه خلاص شدنی از این مخمصه ضعف و پوچی درونی وجود نداره؛ ولی نااگاه از اینند که چه سخت، در اشتباهند..   فکر نمی‌کنم در کل سری سولزبورن، میازاکی همچین درس بزرگی رو، در چنین مثالی - که میشه گفت تقریبا در کل بازی نمایان هست -  به چشم گیمر رسونده باشه. مثالی که یک طرفش گنیچیروئه : که از عرش به فرش میرسه. و در طرف دیگه، سکیروئه : که برعکس، از فرش به عرش می‌رسه..   استواری، امید، وفا، اراده، مبارزه... همه اینها رو میشه در این بازی دید اما چیزی که اساس و دلیل آشکار شدن تمام این ویژگی ها، در گرگ تک دست داستان شده، چیزی نیست جز شکست...    تصور کنید فردی رو که از زمانی که بخاطرش میاد، هیچ چیزی که مایه اعتماد به نفس یا حتی نخی باریک از نور امید، در اتاق تاریک قلبش باشه رو حتی یک بار هم ندیده و کل بچگیش رو، مثل یک روبات سپری کرده. نه تنها اون، بلکه در انجام ماموریت - روبات گونه -  خود، که محافظت از مهم ترین فرد قبیله باشه هم، شکست میخوره.    اکنون در ته چاه افسردگی، تنها و ناامید، در انتظار فرارسیدن فرمان درگذشت خود، بروی کف سرد و خیس چاه نشسته که این بار، بخت بر او روی می‌آورد و باری دیگر، فرصت جبران خطایش به او داده می‌شود. اما... چیزی نمی‌گذرد که گل تازه به نشاط آمده پس‌از پژمردگی طولانی مدت خود، از ساقه قطع می‌گردد...      سوال ها بی انتهاست... چرا؟ چرا باید روزگار، همچین بلایی را سرش بیاورد؟ اگر خدا و مدیری براستی بر جهان وجود دارد، پس چطور گذاشت تا چنین واقعه ای رقم بخورد؟ یعنی آن مرد صرفا از یک عروسک خیمه شب بازی که تفریح تماشای حرکات و زندگانی آن، ذره ای بیش نیست، ارزشش کمتر است؟ چرا واقعا باید بگذارد چنین بلایی سرش بیاید؟.. براستی که دنیای جبر و ظلم و ناعدالتی بزرگ و بی رحم است...    اما... چرا؟ اکنون چرا هنوز زنده است؟ دستش قطع شده اما خودش چه؟ اراده اش چه؟ هدفش؟ پابرجا امیدش؟ شکوفا شده اراده اش؟ سخت تر از آهن و فلزات بکار رفته در دست مصنوعی اش. دستی که اکنون، نماد سزا و انتقام از دلیل، و مسبب کارایی اش است.    حالا که  دیگر وقت صبر و انتظار به پایان رسیده، مرغ شعف و شیرینی و شانس، از آن سوی دیگر نظام هستی، در تقابل با رنج و فلاکت، اکنون لگد زنان به در خانه قلب کوچک شینوبی، خواهان به تعادل رساندن زندگی اش است. تنها چیزی که نیاز داشت، اول باور، و دوم پایبندی به اراده خود بود. الان، با پذیرفتن و حرکت در این سو، تمام امکانات، کمک ها و مهارت های جنگی لازم را جذب کرده و سرانجام به مراد خرد خود، یعنی شکست دادن گنیچیرو و آرزوی کلانش، که انجام وظیفه اش به نحو احسن بوده رسیده...   اما این پایان کار گنیچیرو نبود. در تقابل دوباره با سکیرو در پایان بازی، زخمی و مملو از ناامیدی، نا مطمئن از توانایی های خویش و آویزان از تسلیحات و توانایی های شوم و منفور، در پی اصلاح همه چیز بود که.... دوباره از او شکست می‌خورد. اما دلیل شکستش چه بود؟ آیا چیزی فراتر از ترس از خود شکست بود؟ فرق او با سکیرو همین بود. سکیرو آب دیده شده بود و خود را در هیاهوی سردرگمی و شکست یافته بود، اما گنیچیرو هیچگاه به خود، اجازه رقم زدن چنین موقعیتی و تقویت دیسیپلینش نداده بود.    سکیرو اکنون یک شینوبی معمولی نبود. فردی حکیم و صبور بود که با بکار بردن به موقع اراده و عقلش، اگر پایش می‌رسید، صد باره هم گنیچیرو را شکست می‌داد! آیا واقعا این همان فرد ته چاه بود که منتظر فرمان مرگش بود؟؟؟؟ آخر چطور ممکن است... سرانجام با تمام این احوالات،  این ها را همه و همه، مدیون رنج و شکست و ناامیدی اش بود که اکنون، همانند ریشه ای نه چندان زیبا، اما عظیم و استوار، به پدید آمدن شاخه های کشیده و زیبای پیروزی و پیدا کردن مسیر زندگی، و تقویت عزت نفسش ختم شده بود.... ممنون از همراهیتون ❤️ هرکه رنجی برد، گنجش شد پدید هر که جِدّی کرد، بر جودی رسید چون گرانی ها اساس راحت است تلخ ها هم پیشوای نعمت است هر که در قصری قرین دولتی است آن، جزای کارزار و محنتی است مولوی @FromSoftware

... منم اون مرداب پیر از همه دنیا جدام داغ خورشید به تنم زنجیر زمین به پام... آه من همونم که یه روز میخواستم دریا بشم میخواستم بزرگترین دریای دنیا بشم ...

👀

May the flames guide thee. #ps3 #darksouls #fromsoftware https://www.instagram.com/p/Cr4YIN6oYv0/?igshid=MDJmNzVkMjY=