شوكران؛ جام عدم

موقت برای آموزش ماشین‌لرنینگ(شبکه‌ی عصبی) بغیر از جادی دوره‌ی دیگه‌ای می‌شناسید؟ اگر توی این زمینه متخصص هستید یا میشناسید، ممنون میشم پیوی اطلاع بدید. من پیر شدم سر این تز🥲

بزرگترین گام در راستای حل مساله‌ی فلسطین. جمهوری اسلامی و نیروهای نیابتی وی همیشه بزرگترین چالش جهت پایان بحران فلسطین بوده‌اند. @petitanalysis

فوتبال برای فقرا بود. و ما فقرا دوست داشتیم ببینیم کسی برای چیزی میجنگه. یک پرچم یا یک لباس یا یک تیم یا یک اسم اونقدر ارزشمنده که بخاطرش بجنگی و ما بهمین خاطر عاشق فوتبال بودیم... . آدمهایی رو میدیدیم که به خاطر یک اسم فداکاری میکنند؛ و سالهاست فوتبال اروپا این رو یادش رفته... . اولی کان و مالدینی ها و پویول ها سالهاست نیستن و فوتبال مزه‌ی سابق رو نداره... . دیگه کسی نمیگه یک جنتلمن هیچوقت بانوش رو تنها نمیذاره... . ولی دیشب " جزیره‌ای کوچک با رویاهای بزرگ" یکی از قشنگترین فوتبالها رو به ما هدیه کرد... نمیدونم اشک شوقه یا حسرت یا چی، اما این تیم باعث شد من گریه کنم و خوشحالم دیشب بیدار موندم و این بازی ناب رو دیدم. @petitanalysis

مهم نیست جلوی قهرمان جهان باشی. فقط باید امیدوار بمونی...

تو به مانند شبی هستی که طاقوت می‌میرد و انقلابیون پیروز می‌شوند... . اینترنت رو شخم زدم تا دوباره پیداش کردم! اگر فروزان رو میشناسید، کانال جدیدشه.

تشبهین اللیلة التی یموت فیها الطغاة و تنتصر الثورة.

جنگ نخواهد شد! مذاکره نخواهیم کرد! @petitanalysis

For me and nobody else... And as we wind on down the road Our shadows taller than our soul There walks a lady we all know Who shines white light and wants to show How everything still turns to gold And if you listen very hard The tune will come to you at last When all are one, and one is all To be a rock and not to roll

به تاسی از آگامبن و ایده‌ی "اردوگاه" برای من هر حمله‌ای به جمهوری اسلامی و از سمت هرکسی، اخلاقی و صحیح و -شاید- لازم تلقی میشه. اما نکته‌ی جالبی این وسط بود که گاه و بیگاه به دست فراموشی سپرده میشه: رویا فروشی! ایده‌ی حمله به امید جایگزینی جمهوری اسلامی با یک حکومت پادشاهی، نه تنها مبارزین داخل رو سرخورده کرد، بلکه پتاسنیل‌های بسیاری رو از بین برد که سالها طول میکشه تا بتونن دوباره بازسازی بشن و جایگاه اجتماعی پیدا کنند. واضحه که برنده‌ی جنگ جمهوری اسلامی بود که هم تونست بقای خودش رو تضمین کنه و هم اینکه اپوزیسیون داخلی رو به شکل تمام عیار سرکوب کنه. چرا؟! تنها به این دلیل که بمباران خودش رو نه به رفتار خودش، بلکه به خواست اپوزیسیون ربط داد. در واقع پهلوی یکبار دیگر به شکلی بی‌نقص در جبهه‌ی جمهوری اسلامی بازی کرد و باعث شد جانهای بسیاری بی‌دلیل فدا بشن و این موضوع به جای استمرار جریان مبارزه، باعث شد جمهوری اسلامی بقاش تضمین بشه. هر حمله‌ی نظامی از طرف هر حکومتی به این رژیم برای من کاملا جاستیفای شده و اخلاقیه. اما بازی پهلوی کاری کرد که دشمن ما به ادامه‌ی حیاتش بیشتر مطمئن بشه... . دوست عزیزی که پیشنهاد دادی در راندوو های خارجی پلاکارد "امریکا ما به ساپورت هوایی نیاز داریم" دست بگیرید! ساپورت هوایی اتفاق افتاد! شما ماندید و بقای جمهوری اسلامی. اپوزیسیون داخلی ماند و سرکوب‌های شدید‌تر... . تبریک میگم! شما حماقت رو معنا کردید. @petitanalysis

میگفتن بعد از ۹۶ هرکی به هر نحوی از جمهوری اسلامی حمایت کرد، بدون شک چه واضح و چه پنهان، مزدور جمهوری اسلامیه! حالا من کاری ندارم که عدد من به همون اوایل انقلاب میرسه... صرفا میخواستم بگم بعد از دی ماه ۰۴ هرکی به هر نحوی از پهلوی و امید به مداخله نظامی خارجی حمایت کنه، ورژنی پست‌تر و ببشرف تر از طرفدارای جمهوری اسلامیه! بماند به یادگار تا بیست سال دیگه به حرفم برسین. بوس به همه‌تون. @petitanalysis

"من دیگر از ارباب نمی‌ترسم؛ او باید از من بترسد" در حالی که همه منتظر بودند اسپانیا یک تیم بی‌نام و نشان را با بی‌رحمی تمام تکه‌پاره کند، یک برقکار چهل ساله در تاریخ فوتبال صفحه‌ای را رقم زد که تا همیشه به یادمان می‌ماند. ایمان به آنچه در توان دارم و ورای آنچه در پیش‌رو دارم. گاهی برای انگیزه گرفتن لازم نیست میان صفحات کتاب دنبال جملاتی با نظم خواست در جستجو بود. کافی است فوژینا را در خاطر داشت... . با اینکه ایتالیا- تیم محبوبم- در این جام حاضر نیست، اما لذت صحنات حماسی فوتبال کم نشده است. چه دروازه‌بان سنگال، چه دروازه بان کیپ وود. @petitanalysis

دياسپورا رفته استاديوم. اول بازى سر اينكه كدوم پرچم ايران واقعى‌تره مثل سگ و گربه به جون هم پريدن. يكى شير و خورشيد دستشه، اونيكى خرچنگ وسط اون مدل ديگه رو حواله كونش كرده. اين يكى براى پهلوى شعار داده، اونيكى زن و بچه پهلوى رو فحش ناموس داده. يكى با گل خوردن تيم آخوند از خوشحالى نزديك بوده سكته كنه، دو دقيقه بعد با گل زدن همون تيم براى اثبات وطن‌پرستى بقيه رو خائن اعلام كرده. تيم مقابل هم كه گل زده، دوباره همه از نو خوشحال شدن. آخر بازى هم هر دو طرف اول عكساشونو پخش كردن و بعد نشستن توييت زدن كه مردم داخل كشور هنوز به بلوغ سياسى نرسيدن و تا ابد پهلوى و ما قول ميديم برگرده. وضع اونقد كسشره كه اگر يك آدم از صد سال بعد آرشيو اين روزها رو ببينه، با خودش ميگه چطور يك ملت وسط فروپاشى، جنگ، فقر، بى‌آبى و سركوب، وقتش رو صرف اين كرده كه سر نود دقيقه فوتبال تشخيص بده كدوم مدل هيجان كشيدن وطن‌پرستانه‌تره. يك طرف دنيا مردم زير فشار له ميشن، اون طرف دنيا اپوزيسيون هنوز نتونسته تصميم بگيره موقع گل زدن دقيقا بايد خوشحال باشه يا ناراحت. و شايد دقيقا همين بهترين تصوير از كل ماجرا باشه؛ يك مشت عقب مونده كه سال‌هاست سر رنگ پرچم، اسم پادشاه، اسم و رنگ و مدل و سايز انقلاب و نتيجه يك بازى فوتبال گلوى همديگه رو پاره ميكنن و وسط اين نمايش، ايران نه تماشاگره، نه بازيكن. يه لاشه‌ست. براى همينه كه جمهورى اسلامى خيلى وقت‌ها حتى نيازى به بردن نداره. كافيه بشينه و تماشا كنه. @petitanalysis

خوب... مثل اینکه ترامپ آزادی به کسی هدیه نکرد و کماکان زن زندگی آزادی تنها مفر نجات از حکونت آخوندیه... .

بعد از همين اتصال نصفه و نيمه به اينترنت، مدام از خودم پرسيدم چه تغييرى در محتواى منتشر شده اطرافم ميبينم؟ چه چيزى داد ميزنه كه اين آدم‌ها چندماه كامل از جهان بريده بودن؟ چه زخمى؟ چه خشمى؟ چه ترديدى؟ چه بازنگرى‌اى؟ چه ردپايى از اون تاريكى مطلق كه روى حرف‌ها و فكرها و دغدغه‌ها نشسته باشه؟ هيچ. مطلقا هيچ. ماه ها خاموشى مطلق، براى خيلى از آدم‌ها يك بار هم در طول عمرشون اتفاق نميفته. چندين ماه زندگى در تاريكى، بى‌خبرى، انزوا و قطع شدن از جهان بايد لااقل يك چين روى صورت فكر آدم بندازه. بايد يك سؤال تازه بسازه. بايد يك باور قديمى رو خراب كنه. بايد يك زخم رو تا آخر عمر نگه داره. ولى انگار نه. انگار يه تيكه كوچيك رو از وسط زندگى بريده باشن و انداخته باشن دور. نه حسابى باهاش مواجه شديم، نه چيزى ازش ياد گرفتيم، نه حتى اجازه داديم اثرش جايى ته ذهنمون رسوب كنه. فقط منتظر مونديم دوباره وصل بشيم و از همون جمله‌اى ادامه بديم كه قبل از خاموشى ناتموم مونده بود. براى همينه كه شرايط قرار نيست تغيير كنه. چون تغيير، محصول رنج نيست. محصول حافظه‌ى رنجه. جامعه‌اى كه هر ضربه رو فقط تحمل كنه و بعد بى‌معطلى برگرده سر همون نقطه‌ى قبلى، عملا تجربه جمع نميكنه. فقط فرسوده‌تر ميشه. فقط تكه‌هايى از خودش رو جا ميذاره و به راه رفتن ادامه ميده. ملت‌ها از دل فاجعه چيزى با خودشون بيرون ميارن. يك فهم تازه. يك ترس تازه. يك مرز تازه براى اون چيزى كه ديگه حاضر نيستن تحملش كنن. ولى ما فقط از كنار فاجعه رد ميشيم. تصور كن چند ماه از عمر يك ملت رو بدزدى، چند ماه تاريكى مطلق رو بريزى روى سرش، ترس و تحقير و خشونت رو به بخشى از روتين روز كارمندى و كارگريش تبديل كنى، اقتصادش رو فلج كنى، چند نسلش رو از آينده شون در يأس مطلق نگه دارى، ده ها نفس رو در روز ازشون با اعدام بگيرى، و وقتى چراغ‌ها دوباره روشن شد، بفهمى حتى يك خط هم به حافظه‌اش اضافه نشده. آخوند اينجورى تورو ميبينه، جامعه اى كه با تمام توانش ياد گرفته هر زخمى رو قبل از اينكه تبديل به فهم بشه، دفن كنه. و اين ايده آل ترين حالت واسه بقاء و دوامشه. مردمى كه رنج رو به حافظه تبديل نميكنن، در تغيير فلج خواهند بود و محكومن بارها و بارها همون رنج رو زندگى كنن. با اسم‌هاى تازه، با چهره‌هاى تازه، با توهم هاى تازه، ولى تا ابد با همون تيتراژ تاريك و پايان قديمى… @petitanalysis

قاعده بازی این شکلیه.

یا ما معارضین زودتر پهپاد FPV جور میکنیم یا سپاه. بدا به حال گروهی که عقب بیفته. از ایرانی خارج از کشور انتظار ندارم آدم بفرسته با BLA مذاکره کنه یا بتونه یگان پهپادی بسازه. امیدوارم JMM یا بقیه بلوچا توی این زمینه هم پیشتاز باشن. @Obnoxiousmind

از «ترامپِ ناجى» كنار درِ توالت ايرفورس وان تا «ترامپِ سپاهى» فقط سه ماه طول كشيد. فاكينگ سه ماه. و همين، اگر هنوز ذره‌اى عقل زير اين آوارِ توهم توى سر ايرانى مونده باشه، بايد خيلى چيزها رو روشن كنه. اين دنيا نه پدر داره، نه منجى، نه كسى كه شب نخوابه براى آزادى مردم ايران. تمام اين بازى، فقط تلاقى منفعت و لحظه‌ست. همون آدمى كه يك روز براى بخشى از مردم تبديل ميشه به كورسوى نجات، سه ماه بعد با يك چرخش سياسى، يك توافق، يك معامله، يك تغيير منفعت، ميشه همون چيزى كه ديروز قرار بود نابودش كنه. يك ملت پريوديك متوهم نشسته روى يك اسم تازه، يك پرچم تازه، يك دولت تازه، يك موشك تازه سرمايه‌گذارى روانى ميكنه، براى همينه هر بار بعد فرو ريختن يك توهم، مردم چند روزى شوكه ميشن و بعد دوباره دنبال توهم بعدى راه ميفتن؛ چون نگه داشتن وزنِ واقعيت، براى ذهنى كه سال‌ها با اميد قرضى و رؤياى نجات بيرونى زنده مونده، كار اين جنس جامعه نيست. هيچ‌كس قرار نيست به جاى خودِ زندانى‌ها، درِ اردوگاه رو باز كنه. هموطن ايرانى من بهتره خيلى بى پرده و كوتاه اين واقعيت جهنم رو هر چه زودتر بغل كنه. @petitanalysis