رمان عروس استاد (استاد مغرور من٢)

از این فاصله نمی تونستم صورتش و ببینم… اما بدجور دلم میخواست توی چشمش زل بزنم و بگم _تو قاتل مایی. قاتل من… قاتل بچمون.. گوشی از دستش افتاد. دیگه نخواستم نگاهش کنم. پرده رو انداختم و روی تخت نشستم، سرم و بین دستام گرفتم و هق زدم ترانه تماس و قطع کرد به سمتم اومد و کنارم نشست. همراه با ماساژ شونه هام گفت _خودت اینو انتخاب کردی می دونی که؟ با بغض سر تکون دادم _ اما الان خودم تحمل عذاب کشیدنش رو ندارم. ترانه با اون حرفایی که بهم زد هنوز دوستش دارم سری تکون داد و گفت _ درکت میکنم عزیزم با گریه سرم و روی شونه ش گذاشته. آرمین خواهش میکنم زیاد عذاب وجدان نگیر. من تحمل درد کشیدنت و ندارم * * * * * تا آخر مراسم تشییع جنازه منتظر موندم اما نیومد… حتی یک دقیقه هم نیومد. حتی سر خاکمم نیومد… تا این حد برات بی ارزش بودم آرمین؟ حتی به اندازه ی یک فاتحه هم برات ارزش نداشتم. مهرداد اشکام و پاک کرد و گفت بخوای این طوری کی نمی ذارم سوار اون هواپیما بشی اشکام و پس زدم و گفتم _نگران نباش… خوب میشم.. این تنبیه برای منم لازمه باید یاد بگیرم یه نفر و زیادی از حد نبخشم.. دستش و دور شونه م انداخت و گفت _بهت سر میزنم. قول بده مواظب خودت باشی. سر تکون دادم و گفتم _باشه تو هم مواظب خودت باش. چشمم به ترانه افتاد که با بغض داشت نگام می کرد. لبخندی زدم و بغلش کردم و گفتم _شر خواهر شوهر از سرت کم شد. نیشگونی از پهلوم گرفت و گفت خیلی بدی که مردی. لبخند کم جونی زدم و گفتم _زیاد برام عزاداری نکن… مرده ها مردن دیگه. ازش فاصله گرفتم. اشکاش و پاک کرد و گفت مرده ها تو قلب آدما همیشه زنده می مونن. ترمه رو توی بغلم گرفتمش و نگاهم به در فرودگاه افتاد چرا انتظار داشتم مثل همیشه سر و کله ش پیدا بشه؟ بازوم و بگیره و نذاره برم. دلم بیشتر از همه برای این کوچولو که تازه بهم عمه می گفت تنگ میشه. حسابی که چلوندمش دادمش بغل مهرداد. چمدونم و برداشتم و بدون نگاه کردن به پشت سرم رفتم. شاید کارم اشتباه بود… به جای مردن باید می موندم و ثابت میکردم که بچه متعلق به آرمینه اما اون موقع می تونستم با مردی که راحت به زنش انگ هرزگی زد زندگی کنم؟ روی اسم جدیدم مهر خورده شد. سما آریا دیگه هانا نبودم… هانا امروز دفن شد. دیگه سمام دیگه میخوام یاد بگیرم به خاطر عشق شخصيتهم رو زیر سوال نبرم. دیگه هانا رو خاک کردم سوار هواپیما شدم…شاید میموندم و زندگیم خیلی بهتر میشد… من… آرمین… بچه مون… اما نشد! نمیشد.. مایی وجود نداشت. از اولش هم وجود نداشت. من سعی کردم که بسازم که بگذرم… اما این بار نتونستم تهمت شوهرم رو تحمل کنم و مردم..برای همیشه. پایان. مرسی از همراهی تون فصل دوم استاد دانشجو به پایان رسید و فصل سوم کاملا با این فصل مرتبط هست.