Why am I so crazy

وقتی داشتم روزهای سختم را بدون یاری آدم‌ها پشت‌سر می‌گذاشتم و هیچ‌کس را برای مساعدت و دلگرمی نداشتم فهمیدم؛ من در نهایت ضعفم، قدرتمندم، در نهایت شوخ‌طبعی‌ام، قاطعم، در نهایت بی‌طاقتی‌ام صبورم و در نهایت شکنندگی‌ام ادامه‌دهنده‌ام. من در نهایت اضطرابم آرامم، در نهایت محدودیتم بلند پروازم و در نهایت پناهندگی‌ام پناه‌دهنده‌ام. من در سخت‌ترین لحظات، خودم را محک زدم، دورتر ایستادم و به خودِ به استیصال رسیده و ادامه‌دهنده‌ام نگاه کردم و دلم خواست او را بغل بگیرم. او که به انتهای خط طاقتش رسیده‌ بود و همچنان داشت امیدوارانه ادامه می‌داد، که ناامید می‌شد، بغض می‌کرد، خسته می‌شد، کنار می‌کشید، اما خیلی زود خودش را آرام می‌کرد، به خودش دلداری می‌داد، اشک‌های خودش را پاک می‌کرد، بلند می‌شد و با نگاهی رو به جلو، ادامه می‌داد. من در سخت‌ترین روزهای زندگی‌ام، خودم را شناختم و قول دادم بیشتر حواسم به خودم باشد. من همیشه بیش از توانم جنگیده‌ام. هرکس جای من بود همان ابتدای راه برای همیشه تسلیم می‌شد و در نقطه‌ی امنی از زندگی‌اش برای همیشه پناه می‌گرفت.

توی مراسم ختم شاملو از هوشنگ ابتهاج میپرسن: شعری برای رفتن شاملو سروده ایی؟ ابتهاج میگه بعضی درد ها چنان برای من عظیم است که اصلا کلمه پیدا نمی‌کنم.

تمام روز‌هایم شبیه به هم‌اند، کاملا یکسان و برابر. دیگر بیش از حد در دنیای درونی‌ام زندگی می‌کنم. هم دلگیر می‌شوم و هم دلگیر نمی‌شوم! آرام آرام به این دلتنگی عادت می‌کنم. شاید این فقط یک وهم و خیال و یا یک تسلی عجیب باشد، اما این‌ گونه است.

پرسیده بودی: چرا چشم‌ هایت غمگین و محزونند؟ تا به حال چشم‌ انتظار اتفاقی بوده‌ای که هرگز قرار نیست رخ بدهد؟ چشم‌هایی خالی از "امید" چگونه محزون نباشند؟

یه روز بالشم جون میگیره و از خستگیش برام میگه ، از اینکه چقدر چقدر اشکامو پاک کرد و چقدر از غمگین بودن من ناراحت شد، یه روز بالشم جون میگیره و یه دنیا برام اشک میریزه و من اشکاشو پاک میکنم.

حال من بد نیست و یعنی هیچ جای بدنم درد نمی‌کند ولی اگر بخواهی حالم را عمیق‌تر جویا شوی باید به تو بگویم که به‌هیچ‌وجه از زندگی خوشم نمی‌آید.

به طرز مبهمی به این فکر می‌کردم که خودم را از سر راه بردارم تا دست کم یکی از هستی‌های زاید را نابود کنم. اما مرگم هم زیادی بود. جنازه‌ام، خون‌ام روی این سنگریزه‌ها، بین این گیاهان، ته این باغ با طراوت زیادی بود و استخوان‌هایم نیز‌؛ که سرانجام عاری از گوشت و مثل دندان تر و تمیز می‌شد، زیادی بود. من تا ابد زیادی بودم...