Far Far Away

واقعا چطور می‌شه تو همچین دنیایی زندگی‌ کرد و چطوری بدنمون با شنیدن و دیدن این چیزا هنوز هم اجازه‌ی بقا میده بهمون؟ فکر کن هرروز روزت رو با شنیدن همچین خبرایی شروع کنی و نمیری!!!!! چرا اینقدر باگ‌ داری تو انسان بی‌مصرف؟؟؟

روزی که یک زن در دنیا به دست مردان کشته نشه، احتمالا اون روز به شب نمی‌رسه.

من اگر از مردها متنفر باشم به‌این علته که احتمال داره توی اسنپ، فروشگاه خلوت، مترو، دانشگاه و یا حتی توی خونه‌ی خودم به‌دست تو به‌قتل برسم ولی اگر تو از زن‌ها متنفری احتمالاً به‌خاطر اینه که یک‌بار یک زنی بهت گفته بوگندو و تو الان ازش کینه به‌دل داری.

یک انسان، یک زن، توسط برادرش و با همکاری شوهرش به قتل رسیده، قبل از اینکه شاهرگش بریده بشه مثله شده، اندام‌های جنسی‌ش توسط همون برادر از بدنش جدا شده و درحالی از دنیا رفته که شاهد اتفاق افتادنِ همه‌ی این‌ها توسط برادرش بوده. قانون قاتل رو فقط برای چند سال حبس زندانی کرده که احتمالاً همون حکم هم فقط تجملاتی باشه چون‌که درنهایت «ولیِ دَم» مقتول (پدرش یا شوهرش) قراره که رضایت به آزادیِ «قاتل» (برادرش) بدن. جامعه داره از قاتل تشکر می‌کنه چون‌که مسئله‌ی حیا و ناموس‌پرستی مهم‌تر از حقِ حیات زن‌هاست. و همچنان تصور غالب بر جامعه اینه که حق و حقوق زن‌ها داره به‌درستی رعایت می‌شه و شما فقط تحت تاثیر سوشال میدیا فمنیست شدید.

میمیرم هربار اینو گوش می‌کنم. مامان چقدر اینو می‌خوند ...

ـ هجرت

تشبیه خیلی مسخره‌ایه‌ها، ولی تموم چیزایی که بعد رفتن مامان باهاشون خودم رو سرگرم کردم، شبیه اون پستونکیه که به‌ بچه‌ها میدن تا گریه‌شون قطع شه و سرگرم شن. من کافیه یه ثانیه یکی از این هزاران چیزی که باهاشون دورم رو پر کردم نداشته باشم، فوری عین همون بچه‌ای که پستونکش رو گرفته باشن گریه می‌کنم و مامانمو می‌خوام.

۱۹ مهر، روز دختر؛ امروز جای بعضی از دخترها بین ما خالی است؛ دخترهایی که پر از آرزو بودند، اما ظلم فرصت رؤیاهاشان را از آنان گرفت.. دخترهایی که باید امروز می‌خندیدند، عاشق می‌شدند و برای آینده‌شان رؤیا می‌بافتند، اما حالا فقط یک نام بزرگ از آن‌ها مانده است. روز دختر مبارک، به یاد تمام دخترهایی که دیگر بین ما نیستند، اما هیچ‌وقت فراموش نمی‌شوند🕊️. • @ouriran

بیشترین چیزی که درمورد بزرگ شدن اذیتم می‌کنه اینه که باعث می‌شه کم‌کم بفهمی هیچ‌چیزی تا ابد ادامه نداره. تابستون تموم می‌شه، حتی اگه یه زمانی فکر می‌کردی قراره همیشه همین‌قدر طولانی و گرم بمونه. عشق‌ها تغییر می‌کنن، آدم‌ها از هم دور می‌شن، خونه‌ات رو عوض می‌کنی، یه روز می‌رسه که دیگه توی اتاقی که سال‌ها توش زندگی کردی نمی‌خوابی. کفش‌های موردعلاقه‌ات بالاخره خراب می‌شن، لباس‌هایی که یه زمانی خیلی دوستشون داشتی دیگه اندازه‌ات نیستن، بند موسیقی‌ای که توی نوجوانی بهشون گوش می‌دادی از هم جدا می‌شن، و اون دوستت که یه زمانی هر روز می‌دیدیش رو دیگه نمی‌بینی. وقتی بچه‌تری، انگار همه‌چیز بی‌نهایت به نظر می‌رسه. تابستون‌ها قرار نیست هیچ‌وقت تموم بشن، آدم‌هایی که دوستشون داری همیشه نزدیکت هستن و فقط کافیه دستت رو دراز کنی تا بهشون برسی، و چیزهایی که دوست داری قراره برای همیشه بخشی از زندگیت بمونن. ولی بزرگ شدن بهت یاد می‌ده که همه‌چیز موقتیه. هرچیزی عمر کوتاهی داره و فرق بین بودن و نبودن فقط یک لحظه‌س. مجبور می‌شی از هر چیزی یک خاطره برداری و همه چیز رو به شکل تصویرهایی محو با خودت حمل کنی.

حال دیگر زندگی شبیه به آدامس جویده شده می‌ماند، مزه‌اش رفته، اما کش می‌آید و کش می‌آد و کش می‌آید.

صدای هوش مصنوعی رو تو بعضی آهنگ‌ها واقعااا هستم. خیلی زنده و دلنشینه این یکی.