👩‍❤️‍👨♡حُب حلال♡ 👩‍❤️‍👨

#نورُ_الهداية نویسنده: م/شه‌بخش #پارت_17 پارت پایانی🥲 با یکدیگر در فراگیری علوم شرعی رقابت می‌کردند؛ رقابتی نه از جنس غرور، بلکه از جنس اخلاص. هرکس احادیث و آیات بیشتر حفظ می‌کرد، دیگری شوق می‌گرفت که از او پیشی بگیرد. هر جا می‌رفتند، هر که را می‌دیدند، دعوت می‌دادند؛ با لبخند، با مهربانی، با یاد الله. دو سال گذشت… سعید قاری قرآن شد؛ صدایش در محراب می‌پیچید و دل‌ها را می‌لرزاند. حافظ سی جزء قرآن شد. عمر و محمد نیز حفظشان را کامل کردند. و احسان… احسان داعی دین شد؛ مردی که کلماتش از دل برمی‌آمد و بر دل می‌نشست. اما سه ماه پیش از آن روز تلخ، فهمیدند که احسان مبتلا به سرطان خون است. خبر مثل صاعقه بر دلشان فرود آمد. سکوت کرده بودند. اشک در چشم‌هایشان حلقه زده بود. احسان اما خندید… احسان: غصه نخورید برادرا…هذا امر الله همان‌طور آرام، همان‌طور مطمئن. می‌گفت: «شاید این دردها کفاره گناهان گذشته‌ام باشه……» آن‌ها می‌خواستند روحیه‌اش را حفظ کنند، اما این احسان بود که دل‌هایشان را آرام می‌کرد. تنها چیزی که آزارشان می‌داد، نبودن خانواده‌اش بود. همان خانواده‌ای که او را به خاطر اعتقاداتش طرد کرده بودند… و هرچقدر تماس میگرفتند آن ها باور نمیکردند و با بدخلقی جوابشان را میدادند و آن روز فرا رسید. روزی که برادرشان را از دست دادند. در لحظات آخر، با صدایی ضعیف اما مطمئن، شهادتین را بر زبان آورد… لبخند کوچکی بر لب داشت… و رفت. بغض در گلویشان سنگینی می‌کرد. نمی‌دانستند چگونه نفس بکشند. اما سعید، با چشمانی اشک‌بار، گفت: «الله ما را با کسانی که دوستشون داریم امتحان می‌کنه… اونارو می‌گیره تا صبرمون رو بسنجه.» در روز خاکسپاری، خانواده احسان آمدند. سعید آن ها را خبر کرده بود مادرش بی‌هوش می‌شد، پدرش اشک می‌ریخت. کوهی از پشیمانی بر شانه‌هایشان بود. احسان تک‌فرزندشان بود… همان فرزندی که به خاطر ایمانش از خانه رانده بودند… و حالا زیر خاک می‌سپردندش. زمستانی سرد در دلشان آغاز شد. عمر و سعید نتوانستند در آن حوزه بمانند؛ هر گوشه‌اش خاطره‌ای از احسان داشت. راهی مرکز تعلیم علوم شرعی دیوبند شدند و سال‌ها آنجا ماندند. محمد همان‌جا ماند. سال‌ها بعد، عمر و سعید بازگشتند؛ هر دو داعی بزرگ دین شده بودند. عمر با دختر استادش ازدواج کرده بود و صاحب دختری زیبا به نام خنسآء شده بود. محمد با خواهر بزرگ‌تر سعید ازدواج کرد و صاحب دوقلو شد؛ نام پسرش را به یاد برادر عزیزشان احسان گذاشت و دخترش را عایشه. سعید از این کشور به آن کشور می‌رفت، دعوت می‌داد، و به دست او بسیاری مسلمان شدند. الحمدلله… آن‌ها در گوشه‌ای از قلبشان هنوز دلتنگ احسان بودند. گاهی شب‌ها وقتی جمع می‌شدند، سکوتی میانشان می‌نشست… سکوتی پر از خاطره. اما به هم امید می‌دادند. دیدار بعدی… ان‌شاءالله در جنت‌الأعلی. #پایان