uk
Feedback

Не попадись на ботовода! Telemetrio знаходить і позначає такі канали мітками 👉 Хочеш бачити мітку, оформляй підписку

𝘌𝘭𝘥𝘳𝘦𝘥'

𝘌𝘭𝘥𝘳𝘦𝘥'

Відкрити в Telegram

-وجود کلماتی اما، خودت وجود نداری. Gl & Bl novels☀️ - چنل دیلی؛ @el6hell

Показати більше
2 683
Підписники
-124 години
-157 днів
-3730 днів
Архів дописів
photo content
+1
25 січ 2024, 17:55

میچکه از چشمات خون تیکه خورده های قلبم یه روز.
25 січ 2024, 17:55

#part147 کلی منتظر موندم تا جواب داد. بنظر میرسید توی خیابون باشه اما صدای ماشین ها به خوبی شنیده نمیشد. شاید توی بازار، اتوبوس یا یه خونه نزدیک به اتوبان بود؟ مثل خونه رحمان! وقتی بهم گفت فروشگاهه مطمئن شدم دروغ میگه چون هیچ کارتی همراه خودش نبرده بود. شاید هم ابوهادی یه کارت دیگه داشت و من از وجودش اگاه نبودم. کلی تهدیدش کردم تا قبول کنه برم بیرون و کارت رو بردارم. بهش گفتم که حوصلم سر رفته و فقط میخوام برای خونه خرید کنم. ابوهادی دیشب تاکید کرده بود که انسه در اولین فرصت اینکار رو بکنه. حتی میتونست بهش بگه باهم رفتیم. به هرحال من واقعا باید میرفتم بیرون، اون هم با پول. تماس رو قط کردم و کارت سفید و سبز رنگ رو که مربوط به بن خرید بود توی دستم فشردم. ابوهادی به خاطر ایثار گر بودنش توی جبهه این کارت رو داشت و از یکسری موئسسات ماهانه مقداری پول دریافت میکرد. هرچند که اونقدری نبود که بشه درست باهاش زندگی کرد. رفتم توی اتاقم و خیلی سریع یه دست لباس موجه پوشیدم. پشت پنجره ایستادم و تلاش کردم ازش رد بشم اما نتونستم. جام نمیشد. کم کم داشتم به خاطر اینهمه بدبختی عصبی میشدم. حالم واقعا بد بود و احساس کلافگی میکردم. اگر فردا نمیتونستم با اراز برم قطعا خودم رو میکشتم. کیفم رو از پنجره پرت کردم بیرون تا حجمم کمتر بشه و لباس کلفتم رو از تنم در اوردم و پرتش کردم کنار کیفم. عالی میشد اگر ابوهادی از در میومد تو و من رو در حالی که تلاش میکردم از پنجره فرار کنم میدید. بلاخره با کلی تلاش موفق شدم پاهام رو بزارم بالاش، اما گوشه تاپم به سیم کنار قفل گیر کرد و کمی پاره شد. با حرص به خودم خیره شدم. حالا پاهام بیرون پنجره بود و تلاش میکردم بالا تنم رو ازش رد کنم. حتی درست نمیتونستم جای پارگی لباسم رو ببینم! امیدوار بودم زیاد داغون نباشه. تا زمانی که بتونم پاهام رو روی زمین بزارم و وارد حیاط بشم از بازو درد نابود شدم. نگاهی به اطرافم کردم و خیلی سریع لباسم رو پوشیدم. ساعت طرفای شش و نیم بود و هوا هنوز کاملا تاریک نشده بود. اول کوچه رو چک کردم و بعد بدو بدو از محله خارج شدم. به اولین خود پردازی که رسیدم کارت رو فرو کردم توش و رمزش رو زدم تا ببینم چقدر موجودی داره. وقتی نگاهم به ارقام روی صفحه مانیتور خورد از قبل هم عصبی تر شدم. فقط 100 تومن توش بود. با این پول میتونستم یه بسته شورت شلش بخرم و پارچه هاش رو به هم بدوزم تا شاید بشه ازش یه لباس در اورد. دندونام رو به هم فشردم و کارت رو از دستگاه کشیدم بیرون. حالا داشتم تلاش میکردم بغضم رو قورت بدم تا وسط خیابون گریم نگیره. واقعا مگه میتونستم از این بدبخت تر بشم؟ انقدر عجله کرده بودم که حتی گوشیمم فراموشم شده بود و نمیتونستم زنگ بزنم انسه تا شاید بتونم ازش پول بکشم. روی سکو نشستم و با بغض به اطرافم خیره شدم. ماه پشت ابر ها بود و باد نسبتا خوبی میوزید که بوی خاک میداد. چشمام به خاطر وجود حلقه اشک کمی درد میکردن و باد باعث سوزش بیشترشون میشد. اشکم رو پاک کردم و به کفشام نگاه کردم. شاید باید این حقیقت رو که من با اراز یا تینا و اهورا فرق دارم رو قبول میکردم! شاید باید سرنوشت کذاییم رو میپذیرفتم و اینهمه برای عادی بودن و عادی زندگی کردن دست و پا نمیزدم. یه نفر انقدر پول داره که یه جشن بزرگ بگیره و من حتی نمیتونم یه لباس ساده واسه رفتن بهش بخرم. غمگین بودنم زیاد طول نکشید چون متوجه شدم پول در اوردن اونقدر ها هم سخت نیست. اشکم رو با استینم پاک کردم و کیفم رو برداشتم. نمیدونستم دقیقا باید چیکار کنم، دزدی کردنم همیشه در حد ادامس یا یچیز کوچیک بود. نمیدونستم باید لباس بردارم یا پول. قطعا همه فروشگاه ها دوربین داشتن و جدا کردن تگشون غیر ممکن بود. کنار ایستگاه اتوبوس ایستادم و منتظر ایستادم تا برسه. خداروشکر پنجشنبه بود و همه اتوبوس ها الان پر از ادم بودن. بلاخره بعد از ده دقیقه معطلی خط توی ایستگاه ایستاد. با دیدن جمعیتش لبخندی روی لبم نشست و به زور رفتم بالا. اب دهنم رو قورت دادم و به کنار دستم خیره شدم. باید میگشتم تا کسیو پیدا کنم که کیفش زیپ نداشته باشه. حالا کمی استرس گرفته بودم و قلبم به شدت به سینم کوبیده میشد. واقعا هیچوقت فکر نمیکردم توی یه همچین شرایطی قرار بگیرم. اما خب تقصیر من نبود و الان گناهم رو کسی مینوشت که خودش من رو به این وضع انداخته بود! عادلانه بنظر میرسید. کنار دستم یه پیرزن بود که زیپ کیفش باز بود اما دلم نمیومد ازش پول بردارم پس جامو عوض کردم و بلاخره کیس مورد نظرم رو پیدا کردم. نفسمو با استرس فوت کردم بیرون و دستم رو به کیفش رسوندم. برای اینکه جدا شدن دکمه اهنرباییش لرزش ایجاد نکنه یه انگشتمو روی پارچه عقبی گذاشتم و با انگشت بعدیم درش رو کشیدم که حس کردم باز شد. چشمام رو باز کردم و درحالی که اب دهنم رو قورت میدادم به کیفش خیره شدم.
25 січ 2024, 17:00

میخوای ثابت کنی دوستم داری؟ همه رمانام رو خونده باش.
21 січ 2024, 23:48

شایدم چون نوشتن و انتخاب کردم رفتن، نمیدونم.
21 січ 2024, 23:24
21 січ 2024, ~23:24

داشتم فکر میکردم تموم کسانی که بهم گفتن بین من و نویسندگیت کدوم رو انتخاب میکنی و اگر خودشون رو انتخاب نمیکردم ناراحت میشدن الان رفتن و من همچنان رمان یازدهمم رو ادامه میدم.
21 січ 2024, 23:12

photo content
+1
21 січ 2024, 23:07

شخصی که عاشقانه دوست میداری و به تو اسیب میزند را بکش و به حرمت احساست سر مزارش صادقانه اشک بریز. دوست داشتن خودخواهیست و اینه بزرگترین معشوق توست.
21 січ 2024, 23:05

فکر نکن میارزی قد گریه، من با یه اشک کل امثالتو غرق میکنم.
21 січ 2024, 23:02

خرج نکردم احساسم‌و که یه روز برگشت نخوره چکم.
21 січ 2024, 23:00

+1
نه ادم نمیتونه عاشق یه کرکتر خیالی باشه.
21 січ 2024, 22:59

Keshidi Par.mp32.96 MB
21 січ 2024, 22:57

کاش میتونستم لحظاتی رو که صرف دیدن تو حروم کردم با پلنک نزدن جبران کنم.
21 січ 2024, 22:56

#part146 به چهره رنگ و رو رفتش خیره شدم. پاهاش رو توی شکمش جمع کرده بود و منتظر نگاهم میکرد. نفس عمیقی کشیدم و ادامه دادم؛ _اونموقع ها ابوهادی هم دوستش نداشت. فقط مردم توی کوچه خیابون خیلی راجبش حرف میزدن واسه همین زن‌ گرفت. حتی عقد دائم نبودن و صیغش کرده بود. اونم برای اینکه عقدش کنه و جدا نشن که اسمش بد در نره میخواست ازش بچه دار بشه. اما خب انگار هرچی تلاشش رو میکرد نمیتونست، در کل ابوهادی وا نمیداد که حامله بشه. نگاهم همش به در بود تا اگر سایه ای دیدم دست از حرف زدن بکشم. ابوهادی اگر میفهمید دارم راجب همچین چیزی حرف میزنم تیکه تیکم میکرد. _هرچی تلاش کرد نشد، تا اینکه مامانش مرد و دیگه خانواده ای نبود تا بهش سرکوفت بزنه که تو نازایی یا نمیدونم عرضه نداری شوهرت رو نگه داری. برای همین بیخیال شد. اون زمانم رابطه رحمان و زنش یکم شکراب بود و زنش رفته بود قهر. این بود که بیخیال همچیز شد و رابطش رو باهاش دوباره شروع کرد. ابوهادی وقتی موضوع رو فهمید که انسه میخواست بهش بگه پدر بچم تویی. اونموقع دوهفته بود که حامله شده بود و اونم فهمیده بود. احتمالا از طریق جادو جنبلی جنی چیزی. اخرم مشخص شد که عقیم بوده و کلا نمیتونسته بچه دار شه و کلکش رو شد. از اونموقع تا الان اتاقشون رو جدا کردن و حتی انسه بعضی وقتا جلوش روسری میزنه!خودش گفته بود که اینکارو بکنه. حور حالا کمی گیج نگاهم میکرد. انگار درک همچین چیزهایی از عهده‌ش خارج بود. البته کار من هم واقعا از ریشه مشکل داشت. نباید همچین موضوعاتی رو براش تعریف میکردم. هرچقدرم که بیشتر از سنش میفهمید و درک میکرد، باز هم هضمشون براش سخت بود. اما خب نیاز داشتم با کسی حرف بزنم و مثل همیشه فقط حور رو داشتم. فقط اون بود که به حرفام گوش میداد، بدون اینکه قضاوتم کنه. خودشم توی همین شرایط افتضاح بزرگ شده بود. حور_ولی تو جلوش روسری نمیپوشی؟ سوالش واقعا عجیب بود و خودم رو هم به فکر فرو برد. واقعا اینکار رو نمیکردم. همینم کم مونده بود توی خونه شال بزنم. اونم تاحالا بهم چیزی نگفته بود. اما همیشه بابت لباس هایی که میپوشیدم بهم هشدار میداد. با فکر کردن بهش پوزخندی روی لب هام نقش بست. بابت نوع لباس پوشیدنم بهم هشدار میداد، اما تاحالا بارها به بهونه های مختلف لباسام رو در اورده بود و یا لخت دیده بودم و دستمالیم ‌کرده بود! واقعا خنده دار نبود؟ درک این چیزها از عهده خودم هم برنمیومد. ابوهادی عقیم بود و این داستان که ممکن بود من نوه واقعیش باشم به طور کلی رد میشد. از رفتارش هم مشخص بود که اصلا من رو به اون شکل نمیبینه. همه کار هاش حاکی از این بود که اگر نیازم نداشت زودتر از این ها بهم تجاوز میکرد. اما لازمم داشت و به همین دلیل جلوی خودش رو میگرفت. اما حالا دیگه هیچ چیزی نبود که جلودارش باشه و همین موضوع باعث میشد شبا از ترس در اتاقم رو قفل کنم. هرچند که مطمئنا هیچوقت همچین کاری با من نمیکرد. بنظرم اونقدر ها هم بی شرف نبود. توی همین فکر ها بودم که صدای زنگ خوردن شنیدم. از روی مبل بلند شدم و رفتم سمت اتاق و گوشیم رو برداشتم. قبل از اینکه بخوام جواب بدم قط شد. شماره ناشناس بود. پوفی کشیدم و خواستم بزارمش سر جاش که نگاهم به علامت پیامک بالای صفحه خورد. بازش ‌کردم که دیدم چندتا پیام از اراز دارم. نمیدونم چرا اما برای یه لحظه هول کردم. شاید به مقدار خیلی کمی هم هیجان زده شده بودم. وقتی پیام رو باز کردم کمی تعجب کردم و چندبار خوندمش. گفته بود که فردا تولد ساریناست و من هم دعوتم! برام قابل درک نبود که اکس اراز چرا باید من رو به تولدش دعوت‌ میکرد‌؟ شاید واقعا اینطور نبود و خودش میخواست من رو ببره؟ اما اصلا بهش نمیخورد بخواد با من به تولد دوست دختر قبلیش بره. زیاد به این موضوع فکر نکردم چون متوجه شدم اصلا نمیتونم برم. با اینکه گفته بود خودش کادو گرفته اما بازهم نمیشد. اگر کل کمدم رو زیر و رو میکردم یه لباس به درد بخور برای تولد توش نبود. جدا از اون چطور خودم رو به جشن میرسوندم؟ ابوهادی رو چطور میپیچوندم؟ دوست نداشتم جواب منفی بدم، با تمام وجود دلم میخواست برم اونجا. چه جایی بهتر از یه تولد که توش پر از خوراکی و ادم و دود و الکل بود؟ من تاحالا تولد دوستانه نرفته بودم، چه برسه به اینکه مختلط هم باشه. علاوه بر اون و از همه چیز مهم تر اراز هم اونجا بود. نمیدونم چرا اما همین موضوع باعث میشد که بیشتر از قبل دلم بخواد برم. به طرز عجیبی ازش خوشم میومد. با وجود همه اینا فقط یه بهت خبر میدم تایپ کردم و از اتاق رفتم بیرون. یه فکرایی توی ذهنم داشتم که واقعا نمیدونستم مورد عملی شدن هستن یا نه. بعد از اینکه یه جوری حور رو فرستادم طبقه بالا و تلاش کردم چیزی بهش نگم تا مبادا سعی کنه منصرفم کنه با تلفن خونه شماره انسه رو گرفتم.
21 січ 2024, 13:04

#part145 چند ثانیه بدون حرف به در سفید رنگی که از جنس پلاستیک بود خیره شدیم و بعد سارینا منتظر نگاهم کرد. منشی اسمشو صدا میزد و معلوم بود که کلاسش شروع شده. منتظر و با عجله نگاهم کرد که کلید توی در رو پیچوندم و درحالی که پلاستکم رو برمیداشتم گفتم؛ _نه، امشب مهمون دارم. و خیلی سریع از رخت کن خارج شدم. از جوابی که بهش داده بودم مطمئن نبودم. اگر اون اتفاق کمی بیشتر طول میکشید شاید قبول میکردم و همین لحظه میبردمش خونم. اما دوست پسر داشت و نمیخواستم با وجود اون کاری باهاش داشته باشم. باید رابطمون رو دوستانه و کنترل شده نگه میداشتم چون اصلا از چیزی فرا تر از اون خوشم نمیومد. ادم مناسب من نبود و یه بار این رو متوجه شده بودم. وارد سالن ورزش شدم و یه گوشه ایستادم. کمی بعد سارینا درحالی که کمی بد عنق بود، اما سعی میکرد پشت چهره خونسردش مخفیش کنه وارد شد. عادی رفتار میکرد و کاملا در تلاش بود تا حس بدی که از شنیدن جواب منفیم بهش دست داده بود رو مخفی کنه و صد البته موفق هم بود. تموم تایم کلاس رو حواسم بهش بود و سعی میکردم لبخند نزنم. حس خیلی خوبی از اینکه بهش ثابت کردم هرموقع میخواد نمیتونه هرکاری میخواد رو انجام بده داشتم. اون هم هرازگاهی بیخیال نگاهم میکرد و بعد سریع چشمش رو میدزدید. بعد از تایم باشگاه تصمیم گرفتم برم کافه و یچیزی بخورم. روی یکی از صندلی های توی کافه نشستم و بعد از سفارش دادن شیک بادم زمینی گوشیم رو برداشتم. ... غزل؛ درحالی که به سختی نفس میکشیدم از خواب پریدم. تموم شب، صبح و ظهر رو کابوس دیدم و اصلا به خاطر نداشتم که راجب چی بودن. وقتی بیدار شدم لباسم خیس عرق بود و موهام به گردنم چسبیده بودن. چندتا نفس عمیق کشیدم تا ضربان قلبم مرتب شه. بنظر میرسید خیلی کند میزنه. هوای توی اتاق خفه بود و بوی چوب سوخته شده میداد. نیم خیز شدم و در پنجره رو باز کردم تا هوا رد و بدل بشه. نمیدونم چرا انقدر نفس کشیدن سخت بود. دستم رو زیر موهام کشیدم تا از گردنم جدا شن و با کش دور دستم خیلی شل بستمشون. گوشیم رو از زیر بالشتم در اوردم، ساعت پنج بعد از ظهر بود. حسابی تعجب کردم، چرا انقدر خوابیده بودم؟ من که دیشب زود توی رخت خواب رفتم. جدای از اون هنوز هم واقعا خسته بودم و بدنم حسابی کوفته بود و درد میکرد. کلافه و ناراحت بودم و به هیچ عنوان حس خوبی نداشتم. در اتاق رو باز کردم و رفتم بیرون. خونه در سکوت کامل بود و ابوهادی و انسه رو نمیدیدم. انگار رفته بودن بیرون، حداقل اتاق انسه که خالی بود. دست و صورتم رو شستم و یه تیکه میوه خوردم. رفتم سمت در تا بازش کنم که دیدم قفله. پوفی کشیدم و سعی کردم با پیچ گوشتی بازش کنم اما نتونستم. ناچارا به هیوا زنگ زدم تا حور رو بفرسته پایین و زیاد طول نکشید که چند ضربه به در شیشه ای خورد. رفتم سمت پنجره کنار راهرو و بازش کردم. _از این بیا تو، در قفله. با قدم هایی اروم و دردناک رفتم سمت مبل و خودم رو ول کردم روش. بدنم واقعا درد میکرد. حور توی چهارچوب پنجره بود و تلاش میکرد ازش رد بشه، زیاد تنگ نبود اما به خاطر وجود یه میله فلزی وسطش رد شدن سخت تر میشد. بلاخره پرید توی خونه و درحالی که نگاهم میکرد گفت؛ _بقیه کجان؟ _نمیدونم. بیدار که شدم نبودن. حور_تازه بیدار شدی!؟ سرم رو تکون دادم و چیزی نگفتم. حور_ماشین ابوهادی دم دره. اخمام رفت توی هم، احتمالا همین اطراف بود. ولی انسه چی؟ اون کجا رفته بود؟ معمولا تنها و بدون ابوهادی جایی نمیرفت، مگر بازار که درحال حاضر یک قرون هم پول نداشتیم. جدا از اون اگر میخواستن باهم جایی برن، حتما با ماشین میرفتن. برای یه لحظه کوتاه فکری به ذهنم خطور کرد. _شاید انسه رفته پیش رحمان! و بعد با خودم فکر کردم که بعد از اتفاق دیشب چطور به خودش جرعت داده همچین کاری کنه! حور با کنجکاوی نگاهم کرد و درحالی که با پیرهن زرد رنگ و رو رفتش ور میرفت زمزمه کرد؛ _رحمان؟ عجیب بود، حور از تموم اتفاقات محله خبر داشت. اتفاق چند سال پیش هم ابروریزی نسبتا بزرگی بود و عجیب بود که چیزی نمیدونه. _عشق انسه. ابروهاش پرید بالا. قبل از اینکه بخواد سوالی بپرسه گفتم؛ _قبل ازدواجش با اون مرتیکه منحوس عاشق پسرعموش بوده اما خب اون خودش زن داشته. خانوادش مجبورش کرده بودن دختر همسایشون رو بگیره. حور_خب. نمیدونستم این درسته که باهاش راجب این موضوع صحبت کنم یا نه. پرونده اون اتفاق سال‌ها پیش تا قبل از دیشب بسته شده بود. نمیخواستم خبزارو پخش کنم اما نیاز داشتم راجبشون با کسی صحبت کنم.
21 січ 2024, 13:03

#part144 توجهی به حرفم نشون نداد و تماسی که چند ثانیه معطل ایستاده بود رو وصل کرد. نفس عمیقی کشیدم و نگاهم رو ازش گرفتم. یکی از همون نیم تنه و شورت‌های ورزشی‌ای که من براش گرفته بودم رو پوشیده بود. اونطور که خودش میگفت، مگه همه کادوهام رو دور ننداخته بود؟ سعی کردم اهمیتی ندم و بهش فکر نکنم. درحال حاضر هیچ حسی بهش نداشتم و این تنها کار درست توی زندگیم بود. در کمدم رو باز کردم و کیفم رو چپوندم توش. حالا کل سالن خلوت بود و همه مشغول حرف زدن بودن تا تایم شروع بشه. وارد رخت کن کوچیک کنار دستشویی شدم و درو بستم. این قسمت به خاطر وجود پمپ همیشه صدای ناهنجاری داشت و ادم نمیتونست در ارامش لباس عوض کنه. شلوارم رو در اوردم و شلوارک مشکی رنگم رو جایگزینش کردم. داشتم تیشرتم رو عوض میکردم که حس کردم چند ضربه کوتاه به در وارد شد. درحالی که دنبال تاپم میگشتم گفتم؛ _بله؟ سارینا_در رو باز کن. جای تعجب نداشت، اما کمی عجیب بود. مطمئنا نمیخواست بیاد داخل و به خاطر دیر رسیدن دعوام کنه. تاپم رو پوشیدم و کلید رو توی قفل چرخوندم که اومد تو و خیلی سریع در رو بست. حالا کمی سخت توی اون فضای کوچیک یک در یک جا شده بودیم. نگاهی به سرتا پاش انداختم و به زور خم شدم تا کفشام رو بپوشم. سارینا_یکم کار واسه فردا مونده که گفتم شاید بتونی بیای باهم انجامشون بدیم. از اینهمه بی مقدمه بودنش تعجب کردم. سرم رو بلند کردم و نیم نگاهی به صورتش انداختم. حالا برعکس همیشه که موهاش رو دم اسبی میبست چندتا بافت از بالای موهاش زده بود و دوتا دسته نازک توی صورتش ریخته بود. _من شبیه نوکر باباتم؟ لب های برجسته و صورتیش رو به هم فشرد و شونش رو انداخت بالا. سارینا_من نگفتم نوکری، بهت پیشنهاد دادم. _یا شایدم خواهش کردی؟ دوباره همون حرکت رو تکرار کرد و با صدایی اروم تر گفت؛ _ممکنه. نفس عمیقی کشیدم و بدون اینکه ازش چشم بردارم بند کفشم رو بستم. همیشه به این فکر میکردم که اگر من اینهمه لب و لوچه و چشمام رو تکون میدادم تاحالا حتما کنده و افتاده بودن. از روی زمین بلند شدم و بهش زل زدم. حالا فاصلمون چند سانت بیشتر نبود و میتونستم بوی شیرین و خنک بدنش رو حس کنم. قفسه سینش اروم بالا و پایین میشد و با چشم های کشیده‌ش نگاهم میکرد. برای اینکه این ارتباط چشمی رو قط کنم و یه جوری بحث رو بپیچونم گفتم؛ _امیرعلی رو ببر. سارینا_خوشم نمیاد. چیزی نگفتم و خواستم در رو باز کنم که دستش رو خیلی سریع روی دستم گذاشت. بدون حرف نگاهش کردم که کمی نزدیکم شد. حالا صدای پمپ اب داشت ازارم میداد. دستش رو روی پوستم کشید و ار‌وم بردش عقب. به چشمام خیره شد و نیم قدم جلو اومد. دستش لای موهام نشست و دسته تاب داری که جلوی چشمم رو گرفته بود کنار زد. حرکاتش کاملا با اعتماد بنفس بودن، اما میتونستم توی اون تاریکی تپش ریز نبض گردنش رو ببینم.. نگاهش رو بین چشمام چرخوند و دستش رو روی گونم کشید. مسیر زیر چشم تا لب هام رو اروم طی کرد و انگشتش روی لب پایینم نشست. میدونستم میخواد چیکار کنه و منتظر بودم انجامش بده. دلم نمیخواست خودم پیش قدم بشم و به خودم زحمت بدم. چشماش خمار شد و بعد از اینکه نفس گرم لرزونش رو فوت کرد بیرون فاصله رو کم کرد. دستش توی موهام فرو رفت و کشیدم سمت خودش و طولی نکشید که گرمی لب های نرمش رو حس کردم. اروم لب پایینم رو بوسید و بهم نزدیک شد که دستم رو پشت کمرش گذاشتم. میتونستم گرمای پوست لطیف گودی کمرش رو حس کنم. لب بالاییش رو مک زدم که حس بدی بهم دست داد. دنج نبود، طعم رژ لبش رو دوست نداشتم و از همه مهمتر پفکی بودنش بخاطر ژل ها حس بدی بهم القا میکرد، به طوری که دلم نمیخواست بوسه‌ش ادامه پیدا کنه. اما از سمتی بدنم کمی داغ کرده بود و ترجیح میدادم بندازمش گردن گرمای این قسمت از سالن. لبم رو بوسید و مکش زد و با صدایی تب دار کنار گوشم گفت؛ _بریم خونت؟ حالا نفس های گرمش به گردنم میخورد و حالم رو دگرگون میکرد. قبل از اینکه بخوام جوابش رو بدم در زده شد و کسی گفت؛ _ببخشید میشه عجله کنید میخوام لباس عوض کنم. خیلی سریع کشید عقب و چند ثانیه شوک زده به در سفید رنگ نگاه کرد. من هم تموم حسم پریده بود و حالا یکم استرس گرفته بودم. صداش رو صاف کرد و خیلی باکلاس گفت؛ _یه رخت کن دیگه اونطرف هست، میتونید از اون استفاده کنید.
20 січ 2024, 13:05

نظر بدید تا بازم بزارم.
20 січ 2024, 11:01
26 січ 2024, ~11:25

#part143 نگاهی به اطرافم انداختم. خیابون نسبتا خلوت بود و اون دست کنار فضای سبز چندتا ماشین دیده میشد. این قسمت از مغازه‌ها روی یه تپه قرار داشتن و به همین دلیل میشد فضای پارک رو به طور کامل دید. زیاد طول نکشید که صدای قدم‌های کسی رو شنیدم و بعد یکی از صندلی‌ها عقب رفت. از جیر جیر کردن صندلی تونستم متوجه بشم که کیه. نفس عمیقی کشید و گفت؛ _اگر گشنته بگم یچیزی برات بزنن. نیم نگاهی بهش انداختم و لبم به نشونه لبخند کج شد. معمولا وقتی میخواستم بخندم کاملا نیشم باز میشد اما اینجور وقتا فقط میخواستم طرف مقابلم رو تخریب کنم. به چهره گندم‌گونش که حالا ردی از پیری روش خودنمایی میکرد خیره شدم. چشم‌های عسلیش به هیچ عنوان به اجزای نه چندان لطیف صورتش نمیومد. _اونموقع‌ای میتونی حرف بزنی و ادعا بکنی که مامانم رو برگردونی. اخماش رفت توی هم و گفت؛ _زکی، مگه من خدام مرده رو زنده کنم. خواستم بگم هنوز کاملا نمرده اما فقط دست و پا زدن اضافی بود. هردومون خوب میدونستیم فرقی با یه مرده نداره و کم کم باید ازش ناامید بشیم. _پس نه، نمیخورم. سرش رو تکون داد و درحالی که با تیکه مرغ نپخته توی دستش ور میرفت و داشت حالم رو به هم میزد گفت؛ _از بچگی به مامانت میگفتم توی یک سری از کارهاش درمورد تربیت کردنت افراط میکنه. اگر به حرفم گوش میداد الان انقدر لوس نبودی. حقیقتا خندم گرفت. اینکه فکر میکرد من لوسم یعنی توی این چندسال کاملا من رو فراموش کرده بود. این یعنی هیچوقت شناختی از من، تنها بچه و ادم باقی مونده زندگیش نداشت. _حق با توعه. من لوسم. نگاهش رو بهم دوخت و گفت؛ _هردومون به یه اندازه از مرگ مادرت ناراحتیم. اما من مثل تو تقصیرات رو گردن کسی نمیندازم. خواستم بگم چون کسی وجود نداره و مقصر خودتی اما فقط سکوت کردم. بحث کردن ما چیزی رو حل نمیکرد پس لازم نبود. دستش رو روی شونم گذاشت و درحالی که بلند میشد گفت؛ _هروقت که خواستی میتونی روی من حساب کنی. این رو گفت و ازم فاصله گرفت و رفت توی سالن. بلاخره بعد از اینکه اهورا خان شیرینی موتورش رو میل کرد تشریف اورد بیرون. به نظر خوشحال و سرحال میومد و میترسیدم میز و صندلیارو هم گاز زده باشه. معمولا وقتی صبحا چیزی میکشید اشتهاش به طرز باور نکردنی‌ای باز میشد‌. نیم نگاهی بهم انداخت و با لبخند گفت؛ _داری هوا میخوری؟ سرم رو تکون دادم و درحالی که میرفتم سمت موتور گفتم؛ _اره، همون چیزی که امیدوارم تو نتونی بخوریش تا بمیری. نگاه بیخیالی بهم انداخت و سوار موتور شد. حالا سرحال تر بنظر میرسید و منگی کاملا از سرش پریده بود. سر تا پام رو از نظر گذروند و با همون لحن بیخیال و صدایی که همیشه خسته بنظر میرسید گفت؛ _من از کجا میدونستم بابات اینجاست؟ اخمام رفت توی هم. _چرت و پرت نگو خودت گفتی اومدی اینجا کباب خوردی باهاش اشنا شدی. سرش رو خاروند و چشم هاش رو تنگ کرد. درحالی که اسفالت قدیمی و فرسوده رو نگاه میکرد گفت؛ _گفتم؟ یادم نمیاد. پوفی کشیدم و رفتم سمتش و نشستم روی موتور. دلم نمیخواست بازخواستش کنم. امروز بنظر خوشحال میرسید و نمیخواستم خرابش کنم، حتی به قیمت ناراحت شدن خودم. خیلی کم پیش میومد که این اتفاق بیوفته. موتور رو روشن کرد و با صدای بلند گفت؛ _بابات خیلی باحاله. شوخی های جالبی میکنه. درحالی که کمر نسبتا باریکش رو میگرفتم تا نیوفتم گفتم؛ _اره با بقیه باحاله. به ما که میرسه شبیه اسهال میشه. صدای خندش رو شنیدم و بعد گفت؛ _کجا بریم؟ _من رو بزار خونه میخوام برم باشگاه. اهورا_باشه. نفسی کشیدم و موهام رو زدم کنار تا به صورتم کوبیده نشن و نرن توی چشمم. حدود ساعت چهار ظهر بود که بعد از خوردن سیبزمینی سرخ شده ساده دوش گرفتم. اهورا بیرون داشت سعی میکرد با صدای ضبط شده گیتارش اهنگ بخونه و ارامش ظهرگاهیم رو ازم گرفته بود. نه که خیلی استاد بود، صدای اهنگ زدنشم ضبط میکرد. حالا انگار طرفدارهاش هر لحظه منتظر البوم جدید بودن. از توی اینه به خودم خیره شدم و موهای خیسم رو از توی صورتم زدم کنار. حالا ابشون روی پوستم میچکید و باعث قلقلکم میشد. دستمو بلند کردم و به بازوهام خیره شدم اما از دوماه پیش تاحالا تغییر چندانی نکرده بود. داشتم فکر میکردم برم سراغ مکمل اما اصلا دلم نمیخواست زیاد پف کنم، همینقدر کافی بود. اهورا_صدای حموم کردنت رو میشنوم، خجالت بکش. لبخندی زدم و به ادامه کارم پرداختم. در رو هول دادم و وارد سالن شدم که بوی اسپری خوشبو کننده توی دماغم پیچید. صدای اهنگ بیش از حد بلند بود و گوش‌هام رو ازار میداد. نیم نگاهی به سارینا که پشت میزش نشسته بود انداختم و رفتم سمتش. بدون اینکه سلام بکنم یه کلید از توی ظرف سفالی بنفش کنار دستش برداشتم که نگاهش رو از گوشیش گرفت. چند ثانیه براندازم کرد و گفت؛ _سلام یادت ندادن اقا پسر؟ درحالی که کولم رو جابه جا میکردم و میرفتم سمت کمدا گفتم؛ _من دخترم.
20 січ 2024, 10:52