𝘌𝘭𝘥𝘳𝘦𝘥'

صبح شده. ولی احتمالا اونقدر روشن نیست، چون نمیتونم تورو کنار خودم ببینم.

صبح شده. ولی احتمالا اونقدر روشن نیست، چون نمیتونم تورو کنار خودم ببینم.

Jealous?

میتوانم غمگین و متنفر باشم، اما از عشق و زندگی بنویسم. میتوانم در اوج شیدایی و لبخند کسی را در نوشته‌هایم دار بزنم. من تمام احساساتی هستم که از انها میترسی و مدام فرار میکنی.

تورا تنها خواهم گذاشت. با ادم‌هایی که مثل هر هزار نفر دیگر افراد زندگی‌ات فکر میکنند. چقدر خسته کننده، قابل پیشبینی و تکراری!

هیچوقت علم یا ثروت به اندازه هنر نجات‌دهنده نبوده و نیستن. هردو روزی به پایان رسیده و یا نقض خواهند شد. اما هیچکس، هیچگاه نمیتواند از درک من و فکری که هنگام خلق کردن هنر داشته‌ام ایراد بگیرد. هر نقاشی، هر متن، هر موسیقی دلیل قانع کننده و بسته‌ای دارد که تا ابد در تاریخ تولد و گذشته خواهد ماند.

بودنت رو دوست دارم، قشنگه. مثل بارون. به شرطی که پاکت سیگارم رو روی پشت بوم قایم نکرده باشم و نگران خیس شدنش نباشم. میبینی؟ من انسانم. حتی قشنگترین چیزها میتونه برام ناراحت کننده باشه. مخصوصا اگر وجود داشته باشی و بخوای چشمام رو خیس کنی. "نمیخوام وقتی کنارتم، چتر داشته باشم."

نوشتن رو به این دلیل دوست دارم که تنها جادوی باقی مونده توی جهانه، حتی بدون وجود یه چوب سحر امیز میتونی هرچیزی که دلت خواست خلق کنی.

از تنهایی تفسیر کردن اوج کذایی و نکبت‌باری جهان و زندگی انسانی خستم، بیا باهم راجبش صحبت کنیم و قهقهه بزنیم، انگار که یه فیلم کمدی رو تماشا میکنیم و همزمان دستمون توی ظرف پاپ کورن به هم میخوره. وایسا ببینم، فیزیک و زیست رو به شرط بودن تو دوست دارم.

رازی توی طلوع افتاب و سپیده دم وجود داره که غروب چرکین خورشید سالهای ساله مخفیش میکنه. من صدای مرگ صبح رو میشنوم، چیزیه فراتر از اواز نفرت انگیز قمری پشت پنجره.

امید کاذبی که تورو نکشه، قوی ترت میکنه.

I know everything, And i say nothing, never, ever.

لعنت بهش، بیخیال. هیچوقت قرار نیست با کفشام هزار مایل راه بری و بفهمی.