Chanella 🌱

استاد فلسفه‌مون خیلی بامزس، توی حرفای عادیشم از اصطلاحات فلسفی استفاده می‌کنه. مثلا می‌خواد بگه دوربینت برعکسه، می‌گه تصویرت در عالم مُثله، بچرخونش به سمت عالم دیانویا :))

واقعا اونجایی ترسناک نیست که چشاشو ریز کرده و می‌خواد بزنتت، ترسناک اونجاییه که چشاشو گرد می‌کنه زل می‌زنه بهت و تو مثلا ماکارونی داری یا یه چیزی که نمی‌تونی بهش بدی. تا ثانیهٔ آخری که آخرین قاشق غذاتو فرو بدی، به همین شکل نگاهت می‌کنه که حتماااا کوفتت بشه.

چیییی می‌قولیییی 👁️👁️

https://t.me/LilitLilitu/15800 وای دارم بلند می‌خندم =))) یه قسمتش هم داییه میاد سر خواهرا رو گول می‌ماله که آی یادتونه بچه بودیم و فلان، بعد می‌بره ازشون امضا می‌گیره 🙆🏻‍♀️

اینستای جدید راه انداختم و باز این پیجای چرک معماری که فرانک لوید رایت و زها حدید رو معرفی می‌کنن و با الهام از صدف فرم طراحی می‌کنن و ۱۰ فیلمی که هر معمار باید ببیند و برای آرزوهات بجنگ و این دری وریا هی برام ساجست می‌شه و دلم می‌خواد سرمو بکوبم به دیوار. دو روز پیش ریکوئست دادم که اطلاعات اکانت قبلیمو بفرسته که پیجایی که داشتمو دوباره فالو کنم، ولی هنوز نفرستاده. البته بفرسته هم باید آروم آروم فالوشون کنم که دوباره داستان نشه 🚶🏻

موضوع بحث امروزمون، زبانشناسی اجتماعی بود و در مورد زبان و گویش و لهجه صحبت کردیم، بعد یه چیزی که من نمی‌دونستم اینه که گویش ورامینی خیلی مهمه، چون توی خود تهران، به دلایل فرهنگی اجتماعی، اون گویش کهن تهرانی از بین رفته، اما همچنان در ورامین زنده‌س. یعنی اگر بخوای ببینی 200 سال پیش توی تهران به چه صورت صحبت می‌کردند، باید با ساکنین اصیل ورامینی صحبت کنی.

البته تجربه خودم این بوده که این چیزی که اسمشو می‌ذارن کمالگرایی، درواقع یه پوسته‌ایه که چیزهای دیگه مثل وسواس ذهنی همراه با اضطراب، یا حتی همون اضطراب به تنهایی زیرش قایم می‌شن. اینکه یه کاری رو از اول شروع کنی و کش بدی، خیلی بهتر و آرامش‌بخش‌تر از اینه که سوییچ کنی روی یه کار دیگه، یا حتی یه بخش دیگه از همون کاری که داری انجام می‌دی. در واقع ادامه دادن یک خط مستقیم راحت‌تر از بالا رفتن از پله‌س. حالا برای آدمای مختلف ممکنه دلایل مختلفی داشته باشه، منتها وقتی یه نفر با افتخار می‌گه من کمالگرام و به عنوان یه مزیت و ویژگی مثبت بهش نگاه می‌کنه، احتمالا هیچوقت هم به دنبال کشف لایه‌ها و علت‌هاش نمی‌ره.

ما یه همکار داشتیم که با افتخار خودشو کمالگرا می‌دونست، و معتقد بود همۀ کارها رو باید به بهترین وجه انجام بده و می‌ده. منتها ما از بیرون چی می‌دیدیم؟ کسی که بدون در نظر گرفتن ددلاین، سر جزئیات کوچکترین چیزها گیر می‌کنه و زحمات بقیه رو هم هدر می‌ده چون کار دیر می‌رسه یا نمی‌رسه، و چیزای بی‌اهمیتی رو مدل می‌کنه که اصلا دیده نمی‌شن و فایل یه طوری سنگین می‌شه که دیگه هیچکس نمی‌تونه روش کار کنه و زمان رندر چند برابر می‌شه. مثلا می‌نشست تک‌تک آجرهای یک پروژه رو مدل می‌کرد (یه پلاگین برای این کار وجود داره ولی اونو قبول نداشت و می‌گفت خودم باید انجام بدم). خلاصه برای اینکه به اون کیفیت ایده‌آلش برسه، روان چندین نفر رو می‌فرسود و حتی یه پروژه رو به خاطر همین تاخیرها از دست دادیم. جالبه که اون سطح «ایده‌آل» ایشون، اصلا برای کارفرما اهمیتی نداشت، و فقط می‌خواست ببینه مثلا دیوار یا کف چه رنگی شده. من خودم آدمی بودم که به جزئیات کوچیک گیر می‌دادم، ولی بعد تجربیاتی که داشتم و بعد اینکه این مورد جلوی راهم قرار گرفت، دیگه هدف رو گذاشتم روی رسیدن به ددلاین با کیفیت معقول و مورد نیاز. چون حتی یه چیز پرفکت، وقتی کارکرد نداشته باشه یا توی زمان‌بندی خودش ارائه نشه، ارزششو از دست می‌ده.

ما یه نورگیر داریم که یه جاییش بازه و هی پرنده میاد توش می‌چرخه و صدای بال زدنشون میاد. از روتین‌های زندگی پپر اینه که با حالت کمین و چشمای گشاد بره پشت پنجرهٔ بسته با شیشه‌های مات بشینه و سایهٔ این پرنده‌هارو ببینه، و یه وقتا انقدر اونجا می‌شینه که خوابش می‌بره. قشنگ یاد خودمون میوفتم که هی سایهٔ فرصتایی که می‌تونستن مال ما بشن و نمی‌شن رو می‌بینیم که می‌رن و محو می‌شن 🙆🏻‍♀️

این کفتر کاکل به سر های های کی میاد من بخورمش 🦁

شما هم یه وقتا خیلی رندوم یاد صداهای جنگ میوفتید؟ نه از روی ترس... یه طوری که یه مدت پس زمینه تمام کارای آدم بود و مثلا صدا میومد و تو داشتی واسه خودت پاستا درست می‌کردی و چایی می‌ریختی و میوه حلقه می‌کردی که بذاری خشک بشه.

الان اینو مطرح کردن بچه‌ها گفتن توی مبارزه، تربیت شوهر و حراست از ته‌دیگ ماکارونی هم کاربرد داره 🙆🏻‍♀️

به نظرم یکی از چیزهایی که اونطور که باید بهش توجه نمی‌شه، «میله تی» به عنوان وسیله ورزشیه. دم دسته، ساده‌س، و هزاران حرکت مفید و روزمره می‌شه باهاش انجام داد.

بلاخره آبان شد 🙆🏻‍♀️ و من در این روز بارانی زیبا، یکبار دیگه ریجکت شدم =)) ولی واقعا انقدر هوا خوبه که اون فاقد اهمیته 💅🏻

چند وقت پیش یه ابزار هوش مصنوعی ایرانی پیدا کردیم به اسم حکمن، که برای مسائل حقوقی تا حدی کار راه‌اندازه و حتی لایحه‌هایی که می‌نویسه تا حد زیادی قابل قبوله. البته قطعا اتکا بهش کار درستی نیست و ممکنه اشتباه کنه ولی مثلا به نسبت جپت و اینا، عملکرد بهتری داره.

خیلی خوشم میاد همه مدل ابزاری اینجا پیدا می‌شه 🥹🤏

بچه‌ها. به خدا زشته موقع سوال پرسیدن و کمک گرفتن از یه نفر، سی تا پیام یک جمله‌ای پراکنده می‌فرستید و طرف باید بشینه کشف کنه صورت سوال شما چیه و شرایطتون به چه صورته. آدما مسخرهٔ ما نیستن، وقتشونم از سر راه نیووردن. بهتره سوال و چیزایی که طرف لازمه بدونه توی یه پیام نه چندان طولانی مطرح بشه، قبل ارسال وویس هم اول اجازه بگیریم.

جوری غش کرده انگار از کلهٔ سحر وردست فرهاد داشته بیستون رو می‌ککنده 🦁 #سیمبا

یه نفر توی کارگاه داریم به اسم «نازنده» 💅🏻 موسی‌الرضا و فضل خدا هم داریم.

حالا جدای از بحث شان و شخصیت خود اون آدم، اینکه هی کارای اون بچه رو انجام بدی، همون‌طوری بار میاد و مورد داریم یه آدم بیست و خرده‌ای ساله حتی نمی‌تونه مرغشو تمیز کنه یا خیار پوست بگیره و همینطوری راحت‌طلب بار میاد، و در نهایت هم با یکی ازدواج می‌کنه که این کارا رو انجام بده براش و همیشهٔ خدا هم طلبکاره.