شاید در جهانی دگر.

من نمی‌دونم چرا وقتی باوری می‌شکنه اشکی سرازیر می‌شه.

من آدمی کم‌حرف، غیر قابل معاشرت، عبوس، خودخواه، افسرده حال و در واقع نیمه‌سالم هستم. اساساً از این بابت احساس تأسف نمی‌کنم. این واکنش زمینی یک نیاز برتر است. من میان خانواده‌ام زندگی می‌کنم، میان مهربانترین و با عاطفه ترین افراد؛ ولی با آنان، از بیگانه هم بیگانه ترم. در این سالهای اخیر به ندرت روزانه بیش از بیست کلمه با مادرم صحبت داشته‌ام و مختصری بیش از یک سلام و علیک روزانه با پدر رد و بدل کرده‌ام. با خواهر و شوهر خواهرم، هر چند احساسی علیه‌شان ندارم، ابداً صحبتی نمی‌کنم. فاقد کلیه احساسات خانوادگی هستم.

نگو دنیا بگو کابوس.

مگر این جهان چقدر کوچک است که یک ذره خوشیِ ما تمام انسان‌ها را به تنگ می‌آورد؟

دوستت دارم و هیچ چیزی جز این ندارم.

مشکل روانشناسی خوندن اینه که شما از هرچیزی می‌تونید یه نکته‌ی غم‌انگیز یا دلهره‌آور دریافت کنید.

-عید آن روز مبارک بادم که تو آبادی و من آزادم زن، زندگی، آزادی 🤍 •سالی پر از روشنایی و آرامش رو براتون آرزومندم.

بچه‌ها کی بیداره؟:)))) ‌@Callmeneg

دقیقا همینطوریه

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ فک کنم هر رشته متفاوته بعضیا پایان نامه دارن بعضیا ندارن ما دوره کارشناسی نداشتیم

بله

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ دوره ی کارشناسی مگه پایان نامه داره ؟

جدی هیچ ایده‌ای برای پایان‌نامه‌ام ندارم:)))))) وای‌وای

من از لحاظ احساسات خیلی چیزا کم دارم. خیلی احساسات کم دارم:)))

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ وقتایی که ادم حس و تواناییه دلتنگی رو از دست میده خیلی بده. انگار یه چیزی کم داری. یا حتی بقیه فکر میکنن یه چیزی کم داری

رفیقم

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ مقداد کی بود؟

:)))) گاهی وقت‌ها دلم برای مقداد تنگ میشه. اونقدر که احساس می‌کنم استخون‌هام درد گرفته و انگار که یک‌سری افراد واسم مثل مواد میمونن و الان در دوره‌ی ترکشونم. غیر از این دوره‌ها، یه سری برهه‌ی زمانی دارم مثل الان که هیچ احساسی ندارم. یه احساس خلا و در عین حال مشغولیت‌ذهنی‌ای دارم که حتی توان دلتنگی هم ندارم