uk
Feedback

Не попадись на ботовода! Telemetrio знаходить і позначає такі канали мітками 👉 Хочеш бачити мітку, оформляй підписку

شاید در جهانی دگر.

شاید در جهانی دگر.

Відкрити в Telegram

شاید یه جهان دیگه واسه اینکه این جهان زندگی نکردیم وجود داشته باشه. https://t.me/the404bot?start=22d6ba3a87

Показати більше
1 259
Підписники
-124 години
-17 днів
+430 днів
Архів дописів
‌ ‌ ‌‌‌ ‌ از اون کافه ای که توش هستی عکسی چیزی نداری؟؟
17 черв 2022, 12:56
17 черв 2022, ~18:33

من بدتر از اونام ولی جدی😂
17 черв 2022, 12:55
17 черв 2022, ~18:33

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ خودت نسبتا خوب بودی=) حداقل قابل تحمل بودی=)))
17 черв 2022, 12:55
17 черв 2022, ~18:33

پاک نکرده بودم، دما رو اشتباه گفته بودم=))))
17 черв 2022, 12:53
17 черв 2022, ~18:33

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ همونم ک ظهري گفتم پاک نکن پیامتو
17 черв 2022, 12:52
17 черв 2022, ~18:33

من خودمم اونجاما=)))) در کل، من با اکثرشون حال می‌کنم جدی
17 черв 2022, 12:52
17 черв 2022, ~18:33

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ دلم برای گروهت و آدمای کصشر توش تنگ شده
17 черв 2022, 12:51
17 черв 2022, ~18:33

چون من تنهایی اومدم کافه و از درس خوندن هم خسته‌ام
17 черв 2022, 12:50
17 черв 2022, ~18:33

سلام بیاید ناشناس بازی خوشگلا
17 черв 2022, 12:50
17 черв 2022, ~18:33

photo content
17 черв 2022, 11:00
17 черв 2022, ~18:33

-بیا آروم منو از گودال بالای این پیکر بکش بیرون ببر بالا ببر جایی که هیچ‌چیزی نمیمونه برای حتی‌ یک لحظه ببر. جایی به دنیایی که هرچیزی یه تصویره یه رویا یا... T.me/HellodearDarkness .. 🦋
17 черв 2022, 07:13

کاش حداقل در جهانی دیگر سهم من از زندگی، واقعا زندگی باشد.
17 черв 2022, 07:05

کاش حداقل در جهانی دیگر سهم من از زندگی واقعا زندگی باشد.
17 черв 2022, 07:05
17 черв 2022, ~07:05

دما چهل و هفت درجه است و من دقیقا در همین گرما روی سرامیک‌های باغ دراز کشیده‌ام. خورشید، انگشت میانی‌اش را به وضعیتم نشان میدهد و با قدرت بیشتری‌ می‌تابد. بدنم کرخت و‌ بی‌جان است و شدت اشک‌هایم به قدریست که حتی خورشید هم توانایی خشک کردنش را ندارد. می‌خواستم خودم را بکشم. اما فقط مسخره‌ترین اینده‌نگری‌ها بعد مرگم به ذهنم میرسید. مثلا اینکه من انقدر چاقم که قطعا امبولانس نمی‌توانست مرا بر روی برانکارد بگذارد. یا مردم نمی‌توانستند تابوت چوبی‌ مرا حمل کنند. یا اینکه اول باید تمام عکس‌هایم با سیگار را در گوشی‌ام پاک کنم چون اگر کسی از اعضای خانواده مرا دوباره با سیگار ببینید ته دلش می‌گوید: آخیش. اگر زنده میماند آبرویمان را می‌برد. می‌خواستم بلند شوم و بروم یک جایی. مثلا خانه‌ی فلانی. اما توانش را نداشتم. باید کلی سوال و جواب میشدم. بعد یادم آمد اصلا فلانی اینجا نیست. فهمیدم اصلا نمی‌شود پیش کسی هم رفت، چون کسی نیست. بعد دوباره لش کردم و قرمزی آفتاب را در پشت پلک‌هایم به جان خریدم و آرزو میکردم ای کاش کسی را نداشتم.‌ دیگر شیر گاز را هم باز نمیکردم و فقط تیغ را روی رگم می‌کشیدم چون حقیقتا فرایند باز کردن شیر گاز و خواب‌روی و منتظر مرگ ماندن هم شدیدا طاقت‌فرسا و طولانیست و می‌ترسیدم وسطش پشیمان شوم. دوباره ناراحت شدم. خاک بر سرم. خایه‌های فلانی را می‌بوسم هرچند در قبر است اما حداقل تخم خودکشی را داشت. حداقل خودزنی کنم چون احساس می‌کنم باید به یک روشی اعتراضم را به زنده ماندن و خودکشی‌ نکردنم نشان دهم. پس سرم را بیست بار بر سرامیک‌ها کوبیدم. دردم گرفت اما فایده‌ای نداشت. چون هنوز زنده بودم، هنوز تنها بودم، هنوز آدم‌های اضافی تنهایم نذاشته بودن و هنوز از داخل خانه صدای جیغ و کتک‌کاری می‌آمد.
17 черв 2022, 07:04

دما چهل و شش درجه است و من دقیقا در همین گرما روی سرامیک‌های باغ دراز کشیده‌ام. خورشید، انگشت میانی‌اش را به وضعیتم نشان میدهد و با قدرت بیشتری‌ می‌تابد. بدنم کرخت و‌ بی‌جان است و شدت اشک‌هایم به قدریست که حتی خورشید هم توانایی خشک کردنش را ندارد. می‌خواستم خودم را بکشم. اما فقط مسخره‌ترین اینده‌نگری‌ها بعد مرگم به ذهنم میرسید. مثلا اینکه من انقدر چاقم که قطعا امبولانس نمی‌توانست مرا بر روی برانکارد بگذارد. یا مردم نمی‌توانستند تابوت چوبی‌ مرا حمل کنند. یا اینکه اول باید تمام عکس‌هایم با سیگار را در گوشی‌ام پاک کنم چون اگر کسی از اعضای خانواده مرا دوباره با سیگار ببینید ته دلش می‌گوید: آخیش. اگر زنده میماند آبرویمان را می‌برد. می‌خواستم بلند شوم و بروم یک جایی. مثلا خانه‌ی فلانی. اما توانش را نداشتم. باید کلی سوال و جواب میشدم. بعد یادم آمد اصلا فلانی اینجا نیست. فهمیدم اصلا نمی‌شود پیش کسی هم رفت، چون کسی نیست. بعد دوباره لش کردم و قرمزی آفتاب را در پشت پلک‌هایم به جان خریدم و آرزو میکردم ای کاش کسی را نداشتم.‌ دیگر شیر گاز را هم باز نمیکردم و فقط تیغ را روی رگم می‌کشیدم چون حقیقتا فرایند باز کردن شیر گاز و خواب‌روی و منتظر مرگ ماندن هم شدیدا طاقت‌فرسا و طولانیست و می‌ترسیدم وسطش پشیمان شوم. دوباره ناراحت شدم. خاک بر سرم. خایه‌های فلانی را می‌بوسم هرچند در قبر است اما حداقل تخم خودکشی را داشت. حداقل خودزنی کنم، حداقل به یک روشی اعتراضم را به زندگی نکردن و خودکشی‌ام نشان دهم، پس سرم را بیست بار بر سرامیک‌ها کوبیدم. دردم گرفت اما فایده‌ای نداشت. چون هنوز زنده بودم، هنوز تنها بودم، هنوز آدم‌های اضافی تنهایم نذاشته بودن و هنوز از داخل خانه صدای جیغ و کتک‌کاری می‌آمد.
17 черв 2022, 07:02
17 черв 2022, ~07:03

کجارو دارم برم؟ کسی منتظرم نیست.
17 черв 2022, 06:24

متنفرم از اینکه تلاش‌هام نادیده گرفته میشه.
16 черв 2022, 07:15

photo content
16 черв 2022, 06:34

15 черв 2022, 05:09

دلم یک فضای رنگ‌رنگی و گل‌و‌بلبل از زندگی رو می‌خواد. گاهی وقت‌ها افسوس می‌خورم که زیادی واقع‌نگر و غرق در سیاهی‌هام.
15 черв 2022, 02:13