ru
Feedback

Не попадитесь на канал ботавода! Telemetrio находит и помечает такие каналы 👉 Хотите видеть метку — оформите подписку

شاید در جهانی دگر.

شاید در جهانی دگر.

Открыть в Telegram

شاید یه جهان دیگه واسه اینکه این جهان زندگی نکردیم وجود داشته باشه. https://t.me/the404bot?start=22d6ba3a87

Больше
1 259
Подписчики
-124 часа
-17 дней
+430 дней
Архив постов
‌ ‌ ‌‌‌ ‌ از اون کافه ای که توش هستی عکسی چیزی نداری؟؟
17 июня 2022, 12:56
17 июня 2022, ~18:33

من بدتر از اونام ولی جدی😂
17 июня 2022, 12:55
17 июня 2022, ~18:33

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ خودت نسبتا خوب بودی=) حداقل قابل تحمل بودی=)))
17 июня 2022, 12:55
17 июня 2022, ~18:33

پاک نکرده بودم، دما رو اشتباه گفته بودم=))))
17 июня 2022, 12:53
17 июня 2022, ~18:33

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ همونم ک ظهري گفتم پاک نکن پیامتو
17 июня 2022, 12:52
17 июня 2022, ~18:33

من خودمم اونجاما=)))) در کل، من با اکثرشون حال می‌کنم جدی
17 июня 2022, 12:52
17 июня 2022, ~18:33

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ دلم برای گروهت و آدمای کصشر توش تنگ شده
17 июня 2022, 12:51
17 июня 2022, ~18:33

چون من تنهایی اومدم کافه و از درس خوندن هم خسته‌ام
17 июня 2022, 12:50
17 июня 2022, ~18:33

سلام بیاید ناشناس بازی خوشگلا
17 июня 2022, 12:50
17 июня 2022, ~18:33

photo content
17 июня 2022, 11:00
17 июня 2022, ~18:33

-بیا آروم منو از گودال بالای این پیکر بکش بیرون ببر بالا ببر جایی که هیچ‌چیزی نمیمونه برای حتی‌ یک لحظه ببر. جایی به دنیایی که هرچیزی یه تصویره یه رویا یا... T.me/HellodearDarkness .. 🦋
17 июня 2022, 07:13

کاش حداقل در جهانی دیگر سهم من از زندگی، واقعا زندگی باشد.
17 июня 2022, 07:05

کاش حداقل در جهانی دیگر سهم من از زندگی واقعا زندگی باشد.
17 июня 2022, 07:05
17 июня 2022, ~07:05

دما چهل و هفت درجه است و من دقیقا در همین گرما روی سرامیک‌های باغ دراز کشیده‌ام. خورشید، انگشت میانی‌اش را به وضعیتم نشان میدهد و با قدرت بیشتری‌ می‌تابد. بدنم کرخت و‌ بی‌جان است و شدت اشک‌هایم به قدریست که حتی خورشید هم توانایی خشک کردنش را ندارد. می‌خواستم خودم را بکشم. اما فقط مسخره‌ترین اینده‌نگری‌ها بعد مرگم به ذهنم میرسید. مثلا اینکه من انقدر چاقم که قطعا امبولانس نمی‌توانست مرا بر روی برانکارد بگذارد. یا مردم نمی‌توانستند تابوت چوبی‌ مرا حمل کنند. یا اینکه اول باید تمام عکس‌هایم با سیگار را در گوشی‌ام پاک کنم چون اگر کسی از اعضای خانواده مرا دوباره با سیگار ببینید ته دلش می‌گوید: آخیش. اگر زنده میماند آبرویمان را می‌برد. می‌خواستم بلند شوم و بروم یک جایی. مثلا خانه‌ی فلانی. اما توانش را نداشتم. باید کلی سوال و جواب میشدم. بعد یادم آمد اصلا فلانی اینجا نیست. فهمیدم اصلا نمی‌شود پیش کسی هم رفت، چون کسی نیست. بعد دوباره لش کردم و قرمزی آفتاب را در پشت پلک‌هایم به جان خریدم و آرزو میکردم ای کاش کسی را نداشتم.‌ دیگر شیر گاز را هم باز نمیکردم و فقط تیغ را روی رگم می‌کشیدم چون حقیقتا فرایند باز کردن شیر گاز و خواب‌روی و منتظر مرگ ماندن هم شدیدا طاقت‌فرسا و طولانیست و می‌ترسیدم وسطش پشیمان شوم. دوباره ناراحت شدم. خاک بر سرم. خایه‌های فلانی را می‌بوسم هرچند در قبر است اما حداقل تخم خودکشی را داشت. حداقل خودزنی کنم چون احساس می‌کنم باید به یک روشی اعتراضم را به زنده ماندن و خودکشی‌ نکردنم نشان دهم. پس سرم را بیست بار بر سرامیک‌ها کوبیدم. دردم گرفت اما فایده‌ای نداشت. چون هنوز زنده بودم، هنوز تنها بودم، هنوز آدم‌های اضافی تنهایم نذاشته بودن و هنوز از داخل خانه صدای جیغ و کتک‌کاری می‌آمد.
17 июня 2022, 07:04

دما چهل و شش درجه است و من دقیقا در همین گرما روی سرامیک‌های باغ دراز کشیده‌ام. خورشید، انگشت میانی‌اش را به وضعیتم نشان میدهد و با قدرت بیشتری‌ می‌تابد. بدنم کرخت و‌ بی‌جان است و شدت اشک‌هایم به قدریست که حتی خورشید هم توانایی خشک کردنش را ندارد. می‌خواستم خودم را بکشم. اما فقط مسخره‌ترین اینده‌نگری‌ها بعد مرگم به ذهنم میرسید. مثلا اینکه من انقدر چاقم که قطعا امبولانس نمی‌توانست مرا بر روی برانکارد بگذارد. یا مردم نمی‌توانستند تابوت چوبی‌ مرا حمل کنند. یا اینکه اول باید تمام عکس‌هایم با سیگار را در گوشی‌ام پاک کنم چون اگر کسی از اعضای خانواده مرا دوباره با سیگار ببینید ته دلش می‌گوید: آخیش. اگر زنده میماند آبرویمان را می‌برد. می‌خواستم بلند شوم و بروم یک جایی. مثلا خانه‌ی فلانی. اما توانش را نداشتم. باید کلی سوال و جواب میشدم. بعد یادم آمد اصلا فلانی اینجا نیست. فهمیدم اصلا نمی‌شود پیش کسی هم رفت، چون کسی نیست. بعد دوباره لش کردم و قرمزی آفتاب را در پشت پلک‌هایم به جان خریدم و آرزو میکردم ای کاش کسی را نداشتم.‌ دیگر شیر گاز را هم باز نمیکردم و فقط تیغ را روی رگم می‌کشیدم چون حقیقتا فرایند باز کردن شیر گاز و خواب‌روی و منتظر مرگ ماندن هم شدیدا طاقت‌فرسا و طولانیست و می‌ترسیدم وسطش پشیمان شوم. دوباره ناراحت شدم. خاک بر سرم. خایه‌های فلانی را می‌بوسم هرچند در قبر است اما حداقل تخم خودکشی را داشت. حداقل خودزنی کنم، حداقل به یک روشی اعتراضم را به زندگی نکردن و خودکشی‌ام نشان دهم، پس سرم را بیست بار بر سرامیک‌ها کوبیدم. دردم گرفت اما فایده‌ای نداشت. چون هنوز زنده بودم، هنوز تنها بودم، هنوز آدم‌های اضافی تنهایم نذاشته بودن و هنوز از داخل خانه صدای جیغ و کتک‌کاری می‌آمد.
17 июня 2022, 07:02
17 июня 2022, ~07:03

کجارو دارم برم؟ کسی منتظرم نیست.
17 июня 2022, 06:24

متنفرم از اینکه تلاش‌هام نادیده گرفته میشه.
16 июня 2022, 07:15

photo content
16 июня 2022, 06:34

15 июня 2022, 05:09

دلم یک فضای رنگ‌رنگی و گل‌و‌بلبل از زندگی رو می‌خواد. گاهی وقت‌ها افسوس می‌خورم که زیادی واقع‌نگر و غرق در سیاهی‌هام.
15 июня 2022, 02:13