راز عشق

حضورتون ناب ... شب زیباتون پر از آسایش خیال ‌

قصه شب ....   ﺣﻀﺮﺕ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﻋﻠﻴﻪ ﺳﻼﻡ ﺍﺯ ﻣﻮﺭﭼﻪﺍﻱ ﭘﺮﺳﻴﺪ : ﺩﺭ ﻣﺪﺕ ﻳﻚ ﺳﺎﻝ ﭼﻘﺪﺭ ﻣﻴﺨﻮﺭﻱ؟ ﻣﻮﺭﭼﻪ ﮔﻔﺖ : ﺳﻪ ﺩﺍﻧﻪ ﭘﺲ ﺍﻭ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻭ ﺩﺭ ﺟﻌﺒﻪ ﺍﻱ ﻛﺮﺩ .. ﻭ ﺳﻪ ﺩﺍﻧﻪ ﺑﻪ ﻫﻤﺮﺍﻫﺶ ﻧﻬﺎﺩ. ﺑﻌﺪﺍﺯ ﮔﺬﺷﺖ ﻳﻚ ﺳﺎﻝ ... ﺣﻀﺮﺕ ﺳﻠﻴﻤﺎﻥ ﺟﻌﺒﻪ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﻛﺮﺩ ﻭ ﺩﻳﺪ ﻛﻪ ﻓﻘﻂ ﻳﻚ ﻭﻧﻴﻢ ﺩﺍﻧﻪ ﺭﺍ ﺧﻮﺭﺩﻩ !! ﭘﺲ ﺑﺎ ﺗﻌﺠﺐ ﺍﺯ ﻣﻮﺭﭼﻪ ﭘﺮﺳﻴﺪ ﭼﺮﺍ ؟ ﻣﻮﺭﭼﻪ ﮔﻔﺖ : ﭼﻮﻥ ﻭﻗﺘﻴ ﻜﻪ ﻣﻦ ﺁﺯﺍﺩ ﺑﻮﺩﻡ ﺍﻃﻤﻴﻨﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻢ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺭﻭﺯﻱ ﻣﻦ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺩﺍﺩ ﻭ ﻣﺮﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﻧﻤﻴﻜﻨﺪ ... ﻭﻟﻲ ﻭﻗﺘﻲ ﺗﻮ ﻣﺮﺍ ﺩﺭ ﺟﻌﺒﻪ ﻧﻬﺎﺩﻱ ، ﺑﻴﻢ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺩﺍﺷﺘﻢ ﻛﻪ ﺷﻤﺎ ﻣﺮﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵﻛﻨﻲ،، ﭘﺲ ﺩﺭ ﺧﻮﺭﺩﻧﻢ ﺍﺣﺘﻴﺎﻁ ﻛﺮﺩﻡ ﺗﺎ ﺑﺘﻮﺍﻧﻢ ﻳﻜﺴﺎﻝ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﺁﻥﺗﻐﺬﻳﻪ ﻛﻨﻢ " ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﯽ ﻓﺮﻣﺎﯾﺪ : ﻫﻴﭻ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺯﻧﺪﻩ ﺍﻱ ﺑﺮ ﺭﻭﻱ ﺯﻣﻴﻦ ﻧﻴﺴﺖ ﻣﮕﺮ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺑﺮﺧﺪﺍﺳﺖ ﺭﻭﺯﯼ ﺁﻥ. ﻣﺎﻫﻴﺎﻥ ﺍﺯﺁﺷﻮﺏ ﺩﺭﻳﺎ ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﺷﻜﺎﻳﺖ ﺑﺮﺩﻧﺪ، ﺩﺭﻳﺎﺁﺭﺍﻡ ﺷﺪ ﻭﺁﻧﻬﺎﺻﻴﺪ ﺗﻮﺭ ﺻﻴﺎﺩﺍﻥ ﺷﺪﻧﺪ. ﺁﺷﻮﺑﻬﺎﻱ ﺯﻧﺪﮔﻲ ﺣﻜﻤﺖ ﺧﺪﺍﺳﺖ. ﺍﺯﺧﺪﺍ،ﺩﻝ ﺁﺭﺍﻡ ﺑﺨﻮﺍﻫﻴﻢ، ﻧﻪ ﺩﺭﻳﺎﻱ ﺁﺭﺍﻡ.      * ﺩﻟﺘﺎﻥ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺁﺭﺍﻡ *....

چه ها با جان خود دور از رخ جانان خود کردم، مگر دشمن کند این ها که من با جان خود کردم. طبیبم گفت درمانی ندارد درد مهجوری، غلط می گفت؛ خود را کشتم و درمان خود کردم.

شب بهانه‌ای‌ست  برای فکر کردن به تو ؛  و تو  بهانه‌ای  برای ادامه دادن ... شب شد ... به شب سلاااام ... ثریا_شجاعی_اصل

دوستان یک سوال عایا لازمه من مطلب بذارم؟ یا همین ڪه سایه‌ام بالا سرتونه ڪافیه؟😂😂

ادب یعنی: به همسرت امنیت، به فرزندانت محبت، به پدر و مادرت خدمت، و به دوستانت شادی را هدیه کنی و برای خداوند، بنده ای خوب و برای جامعه نعمت باشی هر کجا و هر که هستی.... ‌ ┅═❅❤️❅═┅

دوست خوبم😃 بخند! لبخند تو ، تمام منحنی‌های جهان را بی‌اعتبار می‌کند ! لحظه هاتون شاد 🍭

نه امید وصل دارم که تو را به بر بگیرم نه توان دل‌بریدن که سرِ سفر بگیرم . -فاضل نظری.

آن بار گران رفت و دگر بار شما نیست دل کندنم این بار به اصرار شما نیست من رود پریشان و تو دریای غروری دیگر به سرم خواهش دیدار شما نیست. -مهدی جوینی.

روان انسان می‌تونه رنج‌های عظیمی رو تحمل کنه، اما چیزی که اون رو از پا در میاره چرخه‌ی تکرار شونده‌ی امیدهای واهی و ناامیدی‌های پی در پی‌ است.

چیزایی که باعث میشه تابستون قابل تحمل بشه این فصل فقط با میوه ها و نوشیدنی های رنگی رنگیشه که قشنگه ...🌺❤️🌺✋

‏همه چی قشنگ بود ، تا اینکه بزرگ شدیم ...

و اگر پدر نرفته بود، همه‌چیز طور دیگری بود.

شب، وقتی از هیاهوی روز خالی،میشود، تازه خودش را نشان میدهد؛ به شکل تاریکی نه، بلکه به شکل حقیقتی ک کسی حوصله‌ ی دیدنش را ندارد.انسان اما در این تاریکی، به چیزی تکیه میکند ک نامش را «صبر» گذاشته‌اند؛ صبری ک بیشتر شبیه فراموشی است تا امید.و چه تناقض عجیبی‌ست: هرچه سکوت عمیق‌ تر میشود، ذهن پر سر و صداتر میگردد.انگار شب آمده تا آدم را با خودش تنها بگذارد