آنیما، مسخ و دیگر چیزها

Need an ebony girlfriend.

اینارو در حالتی میگم که حتی غمگین هم نیستم. اگه غمگین بودم حالم بهتر بود. در اوج بی‌حسی و کرختی و مردگی می‌نویسم‌، حتی همین کلماتِ ابتدایی و ساده هم ذره ذره جونمو دارن میگیرن.

فک نکنم اینجا دیگه چیز خاصی دستگیرتون شه. همین. هرچی تا الان باید میگفتمو گفتم، بعید میدونم از این به بعدم چیز خاصی برای گفتن داشته باشم. شاید افترآل واقعا کم عمق و نفهمم. نمیدونم باید درگیر چی‌ باشم، کدوم گوشه زندگیمو بگیرم که از اون گوشه‌ش بگا نره. نمیدونم درمورد چی باید حرف بزنم که بقیه بفهمن چی میگم. هیچی نمیدونم هنوز و حس میکنم هیچی دیگه هم قرار نیست بفهمم. اگه قراره تا مدت زیادی همین حس حماقت و نفهم بودن و بی‌استعدادی و تنهایی و هیچی نبودن باهام بمونه، امیدوارم زودتر زندگیم به پایان برسه؛ که نه وقت بقیه رو بگیرم نه وقت خودمو.

دل و دماغ نوشتنم ندارم دیگه. به یه تکون اساسی نیاز دارم. اتفاقایی که برام میفتن تکونم نمیدن. آدمای دورم تکونم نمیدن. احساس میکنم یا اونقد سنگ و سنگین شدم که کسی زورش بهم نمیرسه، یا اینکه همه چی از دور و بر و همین‌طور از خودم رد میشه و بدون کوچکترین اعتنایی راهشو ادامه میده.

به مردم میگی از خودت بدت میاد، میگن چرا بدت میاد؟ فلانت خوبه بهمانت خوبه و اینا. بعد که یکم اعتماد به نفس میگیری و بخودت میگی خب آره من خوبم و اینا بهت میگن نارسیسیست.

درصورتی که حتی اونقدراهم از خودم خوشم نمیاد.

الان فقط باعث میشین احساس کنم یه نارسیسیتِ تنهام

قبلنا بهتر بودین. باهام حرف میزدین.

بیاین دلداریم بدین.

فردا ۸ صب کلاس دارم و هنوز نخوابیدم.

اصلِ عکسِ دانشجویی:))))

متاسفم که به هیچ عنوان حوصله توییتر ندارم.

اینجوری که بوش میاد توییتر برا لاس زدن خیلی خوبه.

🙄

کنسله پس. خودم و کوثر و نگار گوشش میدیم، دیگه کسیو هم راه نمیدیم.

خب؛ دوستانی که میخوان لطفا بهم پیام بدن.