Lotus

اندوهِ وطن چون مه غلیظی در ریه‌هایش خانه کرده است؛ کوچه‌ها را نفس می‌کشد و خیابان‌ها را سرفه می‌کند.

ای خاک، دست‌هایت را از قاعده‌ی سنگ بیرون بکش، کمی بی‌قانون‌تر، کمی شبیهِ آغوش. او را چنان بگیر که گویی آخرین واژه‌ی یک شعرِ سوخته را از باد پس می‌گیری.

«آنقدر عزا بر سر ما ریخته‌اند که فرصت زاری نداریم.»

‏به تماشای خودم بودم و دیدم، که چه بی‌رحمانه تنهاست و به ناچار قوی‌‌‌.

اون دورانی که صبر میکردم تا یکی آدم شه تموم شد، الان فقط رها میکنم

حتی اگر درخت‌ها دوباره شکوفه بدهند و بهار بیاید، درخت‌های از دست رفته که بیشترین سهم را در دیدن بهار داشتند، هرگز برنمی‌گردند.

و اگر سختیِ استخوان‌های سینه‌ام نبود، قطعا قلبم از جا کنده می‌شد...

خشمگینیم؟ متنفریم؟ بله، خشمگینیم. پر از حس نفرتیم. از خشونت. از بی‌عدالتی. از جهل. از تحقیرشدن‌های بی‌دریغ. از رنج‌های بیهوده و بی‌پایان. از غم‌های تحمیلی و تمام‌نشدنی. کسی که خشمگین است، فریاد می‌زند. کسی که زنده است، برمی‌خروشد. کسی که عاشق زندگی است، اعتراض می‌کند. فقط آدم‌های مرده ساکت‌اند. این صداها را بشنوید. این صداهایی است که زندگی را فریاد می‌زنند. طلب کردن زندگی حق طبیعی همهٔ ماست. کم‌ترین حق طبیعی ماست. به‌جای داغ و درفش، گوش‌هایتان را باز کنید و این صداهای پر از درد را بشنوید، اگر هنوز توانایی شنیدن را از دست نداده‌اید. #مصطفی_مستور / هفدهم دی‌ماه ۱۴۰۴

«نگاهش کردم و باور نمی‌کردم چطور تمام دوست داشتنم را خرج او کرده بودم؟ و او تمامش را یک جا، بی دلیل و با آشفته ترین حالت خرد و فروپاشیده کرد. نگاهش می‌کردم تا تنها یادم بماند که آدم ها هرگز رام نمی‌شوند؛ رام محبت، رام دوستی، رام وفاداری، همه اش برایشان بیهوده ست؛ خنده دار و مضحک.»

اخبار ایران فلج‌کننده است. روح و جسم را فلج می‌کند.

روزها در راه / شاهرخ مسکوب