لیلی؛

خم سینه‌ات را باز کردم نشستم به تماشای آسمان! تو را نمی‌توان نوشت چرا که مثل رودخانه‌ای طولانی در جریانی و همزمان که آفتاب بر پاهایت طلوع می‌کند در سرت غروب کرده است تو را نمی‌توان نوشت تو زیبایی و این هیچ ربطی به زیبایی‌ات ندارد حرف نمی‌زنی چرا که می‌دانی یک پرنده وقتی حرف می‌زند انسان است وقتی سکوت می‌کند، آسمان! – گروس عبدالملکیان

دویدن می گلرنگ را به کوچه رگ به صد رسایی آواز آب می‌شنوم صفای پردگیان خیال می‌بینم صدای پای غزالان خواب می‌شنوم ترانه‌ای که سر دار از آن شود رنگین به هرچه می‌نگرم بی‌حجاب می‌شنوم مگر ز سیر بناگوش یار می‌آید؟ که بوی یاسمن از ماهتاب می‌شنوم – صائب

اینجا می‌کوشم زندگی کنم. یا بهتر بگویم، به مرگی که درونم لانه کرده، زندگی می‌آموزم. – ژان کوکتو

همراهِ لحظهٔ بکری از زندگیم بود امشب!

هر کو شرابِ عشق نخورده‌ست و دُردِ دَرد آن‌ست کز حیاتِ جهانش نصیب نیست سعدی

جادوی ایرج جنتی عطائی رو وقتی متوجه می‌شم که نیما مسیحا می‌خونه نمی‌تونم اشکام رو نگه دارم، ابی می‌خونه انگار پنجره‌هارو باز گذاشتم روحمو سپردم دست باد.

دارم فکر می‌کنم روزی وجود داره که بتونم خاکستری ابی رو از پلی‌لیست تلگرامم بردارم؟ انگار پیوند خوردم باهاش.