sacral_BY
Відкрити в Telegram
Lo-fi, турызм, эскапізм. Гутаркі: @sacral_chat Падтрымаць канал голасам: t.me/belarus_sacral?boost Прапановы, пытанні, абразы можна ў дырэкт.
Показати більше3 002
Підписники
Немає даних24 години
+47 днів
+2130 днів
Архів дописів
3 002
+8
#мцхета #грузія #sacral_orthodox
Адшпацырылі паўночныя абшары родныя і знаёмыя, таму прапаную перанесціся ў больш паўднёвыя і экзатычныя мясціны. Хаця ўжо было анлайн-знанёмства з грузінскім горадам Мцхета, сёння зноў пакажу яго ваколіцы. На гары, з якой добра бачная тая Мцхета і сустрэча рэк Кура і Арагві, ужо шмат стагоддзяў стаіць манастыр Джвары. Назва перакладаецца як «крыж» і гісторыя яго будаўніцтва звязаная з крыжам, які ўзвяла тут сьвятая Ніно. Першы храм да нашага часу не дайшоў, а цяперашні мае праблемы з датыроўкай. Але гэта ў межах VI-VII ст. Таксама нічосабе старэнькае збудаванне.
Неяк допіс не ўкладаецца ў 10 здымкаў, таму без альбому не абышоўся.
Больш сонечнага кантэнту ў гэтую пахмурную пару.
17 лист, 06:27
3 002
+9
#полацк #sacral_graveyard #sacral_reformatio
Магчыма, вы памятаеце, што доўгі шлях да Сар’і праходзіў праз Полацк і раніцай было шмат вольнага часу. А якія, так бы мовіць, установы працуюць 24\7? Правільна, могілкі. Таму, сярод іншага, змарнаваў час, каб абнавіць уражанні на лютэранскіх могілках.
На абшарах былога ВКЛ лютэранства амаль ніяк не прадстаўлена сярод мясцовага насельніцтва. Усякая шляхта больш угарала па кальвінізму, таму лютэране – гэта больш пра прыезджых немцаў і іншых жыхароў Еўропы. Ёсць цікавы прыклад ў выглядзе помніка з надпісамі на латгальскім дыялекце латышскай мовы, як на апошнім здымку помнік нейкаму Янісу Кілблаксу.
Заходняя палова могілак занятая праваслаўнымі пахаваннямі. Раней гэта былі два розныя некропалі (апошні зваўся Чырвоным), але з часам яны самкнуліся. А яшчэ ў 60-х тут пачалі хаваць сваіх нябожчыкаў габрэі Полацку. Гэтым разам не фоткаў прыклады, але яны ёсць у старым допісе.
16 лист, 02:38
3 002
+4
#бароўка #sacral_orthodox
Звычайна, допіс з вакзалам павінен наладзіць чытача на развітанне з месцам (часам, наадварот, на пачатак падарожжа), але пакуль да цягніка ёсць час, можна паспець паглядзець яшчэ на адзін помнік класіцызму з ХІХ ст. – царкву сьвятой Еўфрасінні Полацкай 1840 году пабудовы. І могілкі побач. Але самае цікавае там – гэта цагляная брамка. І назва царквы.
Ну ўсё, пакрысе з'язджаем адсюль. Зараз па-сапраўднаму. Сурʼёзна.
15 лист, 01:55
3 002
#бароўка #sacral_urban
Вось мы збеглі з Дрысы. І не засмучвайцеся, што на здымках заўважна шыльда «Верхнядзьвінск».
Агулам, не адзінкавы выпадак, калі ў чыгуначнай лагістыцы ёсць пэўны геаграфічны разсінхрон.
Напрыклад, калі вы купіце квіток да Радашковічаў (ці Радашкавічаў?), электравік давязе вас да адпаведнага прыпынку, але ён у вёсцы Пятрышкі, а да Радашковічаў трэба ехаць яшчэ на аўтобусе.
Калі набыць квіток да Ашмянаў, то тут амаль без падману – станцыя «Ашмяны» знаходзіцца ў Ашмянах. Але ж, хутчэй за ўсё, жадалася паглядзець цікавосткі раённага цэнтру, а не трапіць у аднайменную вёску. Па сведчаннях тых, хто так падмануўся, аўтобус усё ж ходзіць, куды трэба.
А вось з раённым горадам Мар’іна Горка гісторыя адваротная. Каб туды прыехаць па чыгунцы, трэба набываць квіток да станцыі «Пухавічы», што названа (як і сам раён) у гонар былога мястэчка ў 16 км ад гораду.
Такія прышпілы.
Ёсць яшчэ варык, дзе нас, быццам, падманваюць. Даязджаеш з Берасця да прыпынку “Высокае-Горад”, а ніякага гораду тамака няма. Нічога навокал няма! (насамрэч, ёсць стары добры сябар-аўтобус)
У Дрысы стасункі з чыгункай, як у першым прыкладзе. Станцыя побач з горадам у вёсцы Бароўка.
Станцыю зʼявілася ў сувязі з будоўляй Дынабурга-Віцебскай чыгункі ў другой палове ХІХ ст. І вось парачка здымкаў будынку з далёкага 1916 г.
14 лист, 02:04
3 002
Сёння хачу параіць сяброўскі канал – Я бачыў Бога 👁 і гэта не тое, пра што вы падумалі.
📌ЯББ – аўтарскі праект, які адлюстроўвае людзей, культуру, а таксама суб‘ектыўнасць парадку ў аб‘ектыўным хаўсе. Уплыў культуры, філасофскія пытанні, чалавек у свеце і паміж іншых.
Мы не аб‘ектыўныя і не імкнемся стаць акадэмічнымі. Хаця перыяд быў, трэба адзначыць. Тым не менш гэта ў мінулым. Мы прайшлі праз шмат унутраных праблем. Аднак яны, у выніку, прымушалі нас ісці ўперад, пазнаваць свет і сябе . І гэтае імкненне мы хочам перадаць вам.Канал для тых, каму ўжо лянота філасофстваваць на папойках, але надаль цікава шукаць новыя пытанні. https://t.me/jabacyuboha
13 лист, 05:12
3 002
+6
#sacral_urban
Замест стварэння новых допісаў, швэндаўся ўвесь дзень у пошуках цікавага. Гэта значыць, што чарга з будучых публікацый робіцца толькі больш. Паспрабуйце адгадаць, дзе быў адмэн? Фотачкі дадаю найбольш невыразныя, каб лёгка не было, бо месца ўчорашняе вядомае, славутасцяў шмат, гісторыя там багатая. Але ўпэўнены амаль на 100%, што знаўцы знойдуцца. Такі “ГеаГесар” на мінімалках.
Дарэчы, сярод здымкаў ёсць бэкстэйдж з апошняга “сторысу”.
11 лист, 02:01
3 002
#верхнядзьвінск #sacral_urban #sacral_catholic
Шпацыр па Дрысе яшчэ, ведаеце, не скончаны. Сёння нашымі спадарожнікамі будуць некалькі выпадковых фактаў пра горад.
🔸І першы тычыцца назвы. Савецкія ўлады палічылі гістарычную назву немілагучнай і перайменавалі яго ў Верхнядзьвінск. Пры гэтым горад знаходзіцца не ў верхнім, а ў сярэднім рэчышчы Дзьвіны. А яшчэ ён самы паўночны ў краіне.
🔸Памятаеце выяву герба горада ў папярэднім допісе? Дык вось права на самакіраванне ў месца ніколі не было. А павятовым горадам Дрыса стала ў 1776 годзе, ужо пасля першага падзелу Рэчы Паспалітай, ужо ў складзе Расейскай імперыі. А герб з’явіўся ў 1781-м.
🔸У канцы ХІХ ст. у Дрысе нарадзіўся адзін са стваральнікаў тувінскай пісьменнасці – навуковец-цюрколаг Аляксандр Пальмбах.
🔸Горад неаднаразова пакутаваў ад сурʼёзных паводак. Напрыклад, у 1865 (сухімі засталіся 7 будынкаў) і 1878 гадах (нічога сухога не засталося). Горад тапіла і ў савецкія часы (рака падымалася на 10 і больш метраў), затоплівае часам і зараз.
Пажадаем жыхарам больш не сутыкацца з гэтай стыхіяй і будзем рушыць далей.
10 лист, 03:33
3 002
+6
#верхнядзьвінск #sacral_urban #sacral_orthodox
Пасля агляду могілак можна няспешна шпацырыць па вуліцах Дрысы. Папоўніўшы калекцыю пахавальных камянёў, час ў іншую тэчку класці драўляныя ліштвы.
05 лист, 01:36
3 002
Вядомы факт, што ў беларускай мове шмат слоў звязаных з балотам: дрыгва, багна, твань, трасіна, алёс, імшара, тапель, гвэня. Шмат, шмат іх. Пэўныя добра вядомыя, іншыя - не асабліва. Але вось трапілася ў літаратуры (“Полацкая шляхта” Вайніслава Савіча-Заблоцкага, 1885 г.) яшчэ цікавае слова:
“Па ройстах завядзе цябе ў багну... Спыніся, пакуль жывы: не выйдзеш з гэта дрыгвы!”Сам аўтар у зносках да свайго твора тлумачыць:
“Ройстамі на Літве і Русях называюцца балоты, парослыя мохам і травою.”Палез у сеціва. Сапраўды, такое слова, напрыклад, сустракаецца ў Багушэвіча (1886-1891 гг):
“Адвярні на камень ці на бездарожжа, На вялікі ройсты, на пяскі сыпушчы, Ды каб не зазнала ніяке стварэнне Гэтай долі нашай да веку сканчэння!”Сярод тапонімаў\гідронімаў, уласна, існуе балота і рачулка з назвай Ройста, вёска, хутар, урочышча. У Генрыка Вайсенгофа ёсць карціна Rojsty litewskie pod śniegiem або Śnieg (1894 г). Карацей, ня тое, каб слова рэдкае, але асабіста ці не чуў, агулам, ці не звяртаў увагі. А паходзіць ад літоўскага “raistas” і перакладаецца адпаведна - балота. Як кажа “вікі”, слова магло выкарыстоўвацца ня толькі ў літаральным значэнні, але і для абазначэння Літвы, якая ў шырокім сэнсе тычыцца і часткі сённяшніх тэрыторый Беларусі і Польшчы. З вышэй згаданага вікі-артыкула зацікавілі ўспаміны Станіслава Забароўскага 1904 г. пра прыроду і паляванне. Але пошук выдае толькі беларускага валейбаліста з такім імям. Хрэн за каўнер, толькі на польскай...
02 лист, 01:44
3 002
+9
#верхнядзьвінск #sacral_catholic #sacral_orthodox #sacral_graveyard
Пакрысе, рухаемся да цэнтру горада. На шляху паўстае яшчэ адзін гістарычны некропаль. Тут у нас спачываюць хрысціяне, як усходняга абраду, так і заходняга. Формы і памеры больш разнастайныя. Бачылі пчолку (тое пчала ж?)? Я вось першы раз сустракаю. І ніводнага "грыбочка".
30 жовт, 02:37
3 002
+6
#верхнядзьвінск #sacral_jews #sacral_graveyard
Ну што, сёння пачнем трохі знаёміцца з Верхнядзьвінскам. Але можна я буду называць яго Дрысай? Так больш лаканічна ну і гэта ж гістарычная назва месца! У гонар прытока Дзьвіны, на якой месціцца.
Пачнем не з цэнтру. Адразу спускаемся да паўднёвых ускрайкаў, каб зладзіць нашую рэгулярную рубрыку «габрэйскія могілкі нашага мястэчка».
Вялікія, зарослыя, помнікі імкнуцца да сваіх гаспадароў у глебу. Новага, незвычайнага не заўважыў. Хаця ёсць цікавая інсталяцыя ў выглядзе прастакутнага пагорка, які аточаны па перыметры каменнымі мацэвамі (вунь, на 3-м здымку). Быццам рэшты курганнага могільніку. Быццам са старых пахаванняў сцягнулі, каб атрымалася такая пляцоўка. Загадкавыя абставіны, ёсць над чым падумаць.
29 жовт, 02:07
3 002
#сігнахі #грузія #sacral_urban #sacral_fortificatio
Давайце гэта... пакуль далёка ня з’ехалі. Уласна, горад Сігнахі. Называюць грузінскай гэтай, з Італіі... Таледа? Не, яно ў іншай краіне. А вось, Таскана! Ужо ня ведаю, як выглядае тая Таскана, але калі б паказалі першыя 2-3 здымкі, я мог бы паверыць, што тое – яно. Дарэчы, у далечыні бачна Алазанская даліна. Тая самая, чыя прадукцыя часта сустракаецца на паліцах нашых крам.
Яшчэ Сігнахі называюць грузінскім Лас-Вегасам і горадам кахання. Бо ў любы час, пры наяўнасці пашпартоў і дзьвух сведкаў, тут можна пабрацца шлюбам. Афіцыйна, па-сапраўднаму☝️
О, спадар Міцкевіч, а вы тут як... а, памыліўся, прабачце.
Як не паказаць вежы старой фартэцыі (і яго варту)? Тым больш, унутры горада давялося перамяшчацца на мясцовай электра-экспрэс-брычцы, што галоўным чынам імчала ад вежы да вежы з панарамнымі краявідамі на тую даліну. Вось на адной пляцоўцы заўважаны прышпільны помнік савецкага мадэрнізму. Таму здымкі ў асноўным такія. Магчыма, калісь вярнуся ў Грузію і абавязкова асобна наведаю маленькі Сігнахі, каб пашпацырыць тут хаця б некалькі гадзінаў.
27 жовт, 03:06
3 002
+9
#сігнахі #грузія #sacral_orthodox #sacral_graveyard?
Давайце ў панядзелак зноў пра Грузію. А апошнім допісе згадваў сьвятую Ніно. Жанчыну, што прынесла хрысціянства ў краіну. Таму сёння перанясемся ў месца, дзе яе пахавалі ў 334 годзе. Тут жа ўзнік манастыр.
Сёння гэта Бабдзійскі жаночы манастыр, на першым здымку царква св. Георгія. На месцы меркаванага пахавання св. Ніно. Як казала гід «там прыгожа, таму здымаць забаронена». Але як жа? Адмовіцца ад ІХ ст? Ня вельмі ўдала, але вось, амаль на ўсе грошы. Ёсць там новая царква. Там рамонт, ня так прыгожа і здымаць можна, але фотак не будзе.
Але! Вось некалькі здымкаў надмагілляў на тэрыторыі. Старыя, новыя, усе прыгожа выглядаюць. Ну і экзатычна, вядома.
26 жовт, 02:28
3 002
#сар’я #sacral_urban
Ах, якім цікавым сьвеце мы б жылі, калі б кожная эпоха пакідала нам архітэктурныя помнікі! Але мы жывем у рэгіёне, дзе амаль усю гісторыю галоўным будаўнічым матэрыялам было дрэва. Матэрыял прыемны, толькі надта далікатны ў пытаннях захавання. Вось вёска Сарʼя, напрыклад, першую згадку мае ў 1506 г. Як бы, 5 стагоддзяў гісторыі мае за метафарычнымі плячыма. Але што там можна ўбачыць? Цудоўны, але адзіны, помнік неаготыкі, якому каля 170 год. А недзе няма і таго. Што казаць, калі да нас не дайшоў нават палацавы комплекс сядзібы Лапацінскіх. Брама захавалася. Праз яе трапляем у тое, што раней было сядзібным паркам.
Калі ехаў на спадарожным бусіку, кіроўца сказаў, што акрамя царквы, трэба паглядзець на падвясны мост.
«Канешне, і гэта таксама» – адказваю.
Ужо ня ведаю, ці то ён так пажартаваў, ці даўно не цікавіўся станам мясцовай інфраструктурнай славутасці, але выглядае ён зараз як два тросікі, нацягнутыя між берагоў Сарʼянкі. Нечым ніцшэянскім павеяла.
Карацей, спачатку допіс з захапленнямі. Сёння трошкі сумней. Так, для балансу. Едзем далей.
25 жовт, 04:07
3 002
#сар’я #sacral_orthodox
Як жа доўга я сюды збіраўся (ня пра першае і, спадзяюся, не апошняе месца так кажу, але тут быццам выпадак асаблівы). Царква ўсьпеньня прасьвятой Багародзіцы – храм сярэдзіны ХІХ ст. у стылі, якому дадаюць эпітэт «палымяная», неаготыка. І ў дадзеным выпадку ён як нідзе падаецца трапным. Адзін са старэйшых прыкладаў стылю на нашых абшарах і ці не самы арыгінальны (ну, гэтая адзнака эмацыйна афарбаваная амаль свежымі пачуццямі ад сузірання, можаце аспрэчыць у каментарах).
Гісторыя стварэння рамантычная і сумная: уладар Сар’і Ігнаці Лапацінскі вырашыў ушанаваць памяць пра сваю жонку Марыю Шумскую, што памерла ў 30 год. Ёсць тут і менш рамантычны складнік. Юрыдычны. Дазвол на такую будоўлю Ігнаці не атрымліваў ад уладаў імперыі і ў пэўны момант пачаліся праблемы. Спачатку прыезджых чыноўнікаў давялося пераконваць, што гэта не храм, а ня сціплы помнік ля магілы жонкі ды сына. Пераканаў, разам з аўтарам праекту, архітэктарам Густавам Шахтам. Але каб будынак быў асвечаны, сюды перавезлі прах сваякоў, каб будынак аформіўся і быў асвечаны ў якасці родавай капліцы.
Тым ня менш, у 1865 годзе храм канфіскавалі і перадалі праваслаўнай царкве. Напэўна, гэта неяк звязана з падзеямі 1863-64 гг.
Як сказала мясцовая жанчына «унутры ён не такі прыгожы, як вонкі». Але ж шкада, што было зачынена. Заўсёды цікава паглядзець на старыя скляпенні. Мо калі вярнуся, ёсць для гэтых ваколіц яшчэ ідэі.
Ну як вам? Варта было марнаваць 2 дні?
У хэштэгаў праблемы з апострафам. Мо вырашыць іх такім элегантным спосабам - #сарапострафя? Ці Ъ? Халера ведае...🥲
23 жовт, 03:10
