☫•كآفِه رَحيـــٓــمی•☫

این روزها برایِ بار چندم مشغول خوندنِ این کتاب + کتابِ «مسئلهٔ حجابِ» شهید مرتضی‌ مطهری‌ام. چندباری سعی کردم قسمت‌هایِ جالبش رو تو کانال بذارم اما مطالب به هم پیوسته‌ست و این پیوستگیِ آثارِ شهید مطهری؛ ارتباط عجیبی با شبهاتِ امروز داره. پیشنهاد می‌کنم اگر در این حوزه سوال دارید و خصوصاً فکر می‌کنید به واسطهٔ دین، حقوقِ زنان نادیده گرفته شده، این دوتا کتاب رو بخونید. این چاپِ هشتم و مربوط به سال ۵۷عـه. برایِ همین جلدِ کتاب کهنه‌ست.

گویا بناست کلیدواژه‌ها روز به روز بیشتر به ابتذال کشیده بشن. وفاق! شانس! یا شانسِ وفاق؟! اون‌چیزی که این روزها اکانت‌هایِ حامیِ دولت بنامِ «بد‌شانسی» ازش بهره می‌برند؛ نوعی بی‌برنامگی و عدمِ درک صحیح از اقتضائاتِ واقعی جهانه. این‌که شما برایِ کسبِ موفقیت، روی «شانسِ پیروزی ‌هریس» شرط بسته بودید و حالا در دنیایِ «بی‌هریس» دچار گیجیِ ناشی از رویارویی با واقعیت شدید، نشون می‌ده نه تنها هیچ درکی از دنیایِ سیاست ندارید؛ بلکه در مسیرِ هواداری از دولت هم دچارِ انحراف هستید. قمار رویِ حسابِ باز نکردهٔ طرفِ بدحساب؟ به این جملات ترامپ که در یکی از میتینگ‌هایِ انتخاباتی‌ش گفته بود، دقت کنید؛ «در زمانِ من ایران ورشکسته بود، حالا میلیاردها دلار دارد. آن‌ها همهٔ این پول را در دو سال و نیمِ گذشته به دست آورده‌اند. آن‌ها ورشکسته بودند. ایران ضعیف بود و می‌خواست توافق کند!» گرچه مناسبتِ این لفاظی‌ها و گنده‌گویی‌ها رقابت انتخاباتی بود؛ اما هدف از تن‌دادنِ احتمالی به یک «توافق» رو هم بیان کرد. پس اون‌چیزی که شما اسمش رو «بدشانسی» می‌ذارید؛ ناشی از عدمِ شناخت صحیحِ دشمنه. مگه دموکرات‌هایِ امریکا، چه قول و تضمینِ ویژه‌ای -بجز امضایِ کری- به شما داده بودند که حالا با اومدنِ جمهوری‌خواه‌ها «بدشانس» شدید؟ مگه بیشترین تحریم‌ها از دولتِ اوباما بر ایران تحمیل نشد؟ مگه در دولت بایدن بیش از ۶۰۰ تحریم مجدد علیهِ ما اعمال نشد؟ چرا سناتورِ امریکایی از رکوردِ فروش نفت در دوسال و نیمِ گذشتهٔ ایران شاکی بود؟ اگر دموکرات‌ها با منطق و «بدونِ دادنِ امتیاز اضافه» حاضر به مذاکره بودند؛ چرا در دولتِ بایدن شاهدِ حمایت تمام‌عیار از یک نسل‌کشی واقعی در غزه و لبنان، و یک وعدهٔ تماماً دروغ دربارهٔ آتش‌بس بودیم؟ بعلاوه؛ مگه در دولت سیزدهم یک جنگِ ترکیبیِ همه‌جانبه علیهِ ایران- از انجلینا ‌جولی تا رجوی و کومله- عملیاتی نشد؟ پس توفیقاتِ سیاست ‌خارجهٔ دولتِ سیزدهم -از شانگهای و بریکس، تا نایب‌رئیس مجمع عمومی سازمان ملل و آزادسازی پول‌های بلوکه‌شده و حل مناقشهٔ گازی با ترکمنستان- از رویِ شانس بود؟ خیر. نوع مواجههٔ با بحران‌ها رو «برنامه» و «هدف» و «باور» تعیین می‌کنه. و برایِ هرکدوم از این‌ها اگر چشم به اجنبی بدوزید و بعد از ناکامی‌ها‌، گردنِ «شانس» بندازید و «عبرت» نگیرید؛ عاقبت همان است که بود! —————————— اصل اینه و غیرِ این نیست؛ وَلا تَهِنوا وَلا تَحزَنوا وَأَنتُمُ الأَعلَونَ إِن كُنتُم مُؤمِنينَ و سست نشوید! و غمگین نگردید! و شما برترید اگر ایمان داشته باشید!

گویا بناست کلیدواژه‌ها روز به روز بیشتر به ابتذال کشیده بشن. وفاق! شانس! یا شانسِ وفاق؟! اون‌چیزی که این روزها بنامِ «بد‌شانسی» ازش بهره می‌برید؛ نوعی بی‌برنامگی و عدمِ درک صحیح از اقتضائاتِ واقعی جهانه. این‌که شما برایِ کسبِ موفقیت، روی «شانسِ پیروزی ‌هریس» شرط بسته بودید و حالا در دنیایِ «بی‌هریس» دچار گیجیِ ناشی از رویارویی با واقعیت شدید، نشون می‌ده نه تنها هیچ درکی از دنیایِ سیاست ندارید؛ بلکه در مسیرِ هواداری از دولت هم دچارِ انحراف هستید. قمار رویِ حسابِ باز نکردهٔ طرفِ بدحساب؟ به این جملات ترامپ که در یکی از میتینگ‌هایِ انتخاباتی‌ش گفته بود، دقت کنید؛ «در زمانِ من ایران ورشکسته بود، حالا میلیاردها دلار دارد. آن‌ها همهٔ این پول را در دو سال و نیمِ گذشته به دست آورده‌اند. آن‌ها ورشکسته بودند. ایران ضعیف بود و می‌خواست توافق کند!» گرچه مناسبتِ این لفاظی‌ها و گنده‌گویی‌ها رقابت انتخاباتی بود؛ اما هدف از تن‌دادنِ احتمالی به یک «توافق» رو هم بیان کرد. پس اون‌چیزی که شما اسمش رو «بدشانسی» می‌ذارید؛ ناشی از عدمِ شناخت صحیحِ دشمنه. مگه دموکرات‌هایِ امریکا، چه قول و تضمینِ ویژه‌ای -بجز امضایِ کری- به شما داده بودند که حالا با اومدنِ جمهوری‌خواه‌ها «بدشانس» شدید؟ مگه بیشترین تحریم‌ها از دولتِ اوباما بر ایران تحمیل نشد؟ مگه در دولت بایدن بیش از ۶۰۰ تحریم مجدد علیهِ ما اعمال نشد؟ چرا سناتورِ امریکایی از رکوردِ فروش نفت در دوسال و نیمِ گذشتهٔ ایران شاکی بود؟ اگر دموکرات‌ها با منطق و «بدونِ دادنِ امتیاز اضافه» حاضر به مذاکره بودند؛ چرا در دولتِ بایدن شاهدِ حمایت تمام‌عیار از یک نسل‌کشی واقعی در غزه و لبنان، و یک وعدهٔ تماماً دروغ دربارهٔ آتش‌بس بودیم؟ بعلاوه؛ مگه در دولت سیزدهم یک جنگِ ترکیبیِ همه‌جانبه علیهِ ایران- از انجلینا ‌جولی تا رجوی و کومله- عملیاتی نشد؟ پس توفیقاتِ سیاست ‌خارجهٔ دولتِ سیزدهم -از شانگهای و بریکس، تا نایب‌رئیس مجمع عمومی سازمان ملل و آزادسازی پول‌های بلوکه‌شده و حل مناقشهٔ گازی با ترکمنستان- از رویِ شانس بود؟ خیر. نوع مواجههٔ با بحران‌ها رو «برنامه» و «هدف» و «باور» تعیین می‌کنه. و برایِ هرکدوم از این‌ها اگر چشم به اجنبی بدوزید و بعد از ناکامی‌ها‌، گردنِ «شانس» بندازید و «عبرت» نگیرید؛ عاقبت همان است که بود! —————————— اصل اینه و غیرِ این نیست؛ وَلا تَهِنوا وَلا تَحزَنوا وَأَنتُمُ الأَعلَونَ إِن كُنتُم مُؤمِنينَ و سست نشوید! و غمگین نگردید! و شما برترید اگر ایمان داشته باشید!

در این زمانهٔ بدنامِ ناجوانمــردی؛ به نامِ نامــیِ «مَـــردانِ» روزگار؛ بِایست… ———————- «مَرد» از یک «مَرد» می‌گوید.

«با هر خطابهٔ تو، علی زنده می‌شود، مبهوتِ ذوالفقارِ کلامت، خطیب‌ها..» - محمد فردوسی

جریان قابل‌ترحّمی که در دنیایِ فانتـزیِ ذهن خودش محصور است و از ترسِ این‌که مبادا فانتزی‌هایش به‌هم بخورد؛ «واقعیات» دنیای اطراف‌ش را نمی‌بیند! آسّه برو، آسّه بیا، که «عاملِ اصلی جنگ‌افروزی‌ها در منطقه» شاخِت نزنه!

فعالیتِ موثر اجتماعی خیلی خوبه. انسان باید در طولِ زندگی‌ش رسالتِ خودش رو پیدا کنه و در واقع «به درد بخوره.» در عینِ حال یه الگــویِ ثابت نداره و بنا به علاقه و احساسِ دغدغه‌مندی در هر فرد متفاوته! اما: اجازه ندیم خانمـی در حینِ پر کردنِ یک فُرم، از نوشتنِ عنوان «خانه‌دار» در قسمتِ «شغل» احساسِ خجالت کنه. و اجازه ندیم «مُد» ذهنِ مارو به سمتی ببره که یک خانم/مادرِ خانه‌دار نقشِ خودش رو بعنوانِ همسر/مادر و در واقع محورِ اساسیِ خانواده [بعنوان اولین اجتماعی که انسان به محض باز کردنِ چشمش با اون مواجه می‌شه] کمرنگ و بی‌اثر و بی‌اهمیت بدونه؛ تا جایی‌که احساسِ ناکافی‌بودن بکنه و برایِ این‌که از جَوِ غالب زندگی‌های اسلایدیِ اینستاگرامی عقب نمونه؛ دست به هرکاری بزنه و در دورِ یک مسابقهٔ بی‌انتهایِ قیاس بیفته. «فعالیت و هویّتِ اجتماعی» یک رقابت نیست که الزاماً با حضور فیزیکیِ مستمر در جامعه معنا ‌بشه؛ گاهی شما می‌تونی مادرِ یک دانشمند یا هر فردِ فرهیختهٔ متعهــدی باشی؛ که ثمره و تاثیرِ حضورت بسیار پررنگ‌تر و «مفیدتر» از اون‌هایی باشه که به هر قیمتی، یک ویترین از خودساختگی ساختن.

اهداف اعلامیِ اسرائیل حذفِ کامل حماس و نابودیِ زیرساخت‌ها و توان نظامی مقاومت، برگردوندنِ اُسرا و تسلطِ کامل بر نوار غزه [و لبنان و به مرور تمامِ منطقه در قالبِ نقشهٔ خاورمیانهٔ جدید]‌ست. حالا بعد از گذشت بیش از یک‌سال از طوفان‌الاقصی؛ با وجودِ کُشتار بیش از ۴۰ هزار نفر و ترورِ فرماندهان برجستهٔ مقاومت توسطِ اسرائیل، نه حماس نابود شد، نه حزب‌الله ساماندهی و استحکامِ خودش رو از دست داد، نه اسرایِ اسرائیلی آزاد شدن، نه برخلافِ ادعای رژیم به توانِ نظامیِ مقاومت خدشه وارد شد و نه نوار غزه به تسلطِ اسرائیل دراومد. خساراتِ سنگین رژیم در جنگ با لبنان و عقب‌نشینی از مرزهای لبنان هم یکی از اعترافاتِ مقامات صهیونیستی‌ه. حالا در بحبوحهٔ جنگی که یک‌طرفش گروه‌هایِ مقاومت‌اند و یک‌طرفش ارتشی مجهز به انواعِ تسلیحات و منابعِ مالی غربی؛ افرادی از نزدیکانِ نتانیاهو بخاطر درزِ اطلاعات حساس دستگیر می‌شن، وزیرِ جنگِ اسرائیل برکنار می‌شه و مخالفانِ نتانیاهو به خیابون‌ها میان و نتانیاهو پا به فرار می‌ذاره. درحالی‌که سردارِ ما از دست فرماندهٔ خودش «نشانِ فتح» دریافت می‌کنه. ابعادی از یک «شکستِ غیرقابل‌ترمیم!»

حقیقتاً بعد از جریان اپوزیسیون، جریانِ غرب‌گرا در ایران قابل‌ترحّم‌ترین قشره. جریانی که قبلهٔ آمالِ خودش رو مطلقاً خارج از توانایی‌های داخلی می‌بینه و با تغییرِ رؤسایِ جمهور غرب -و مشخصاً امریکا- قند توی دلش آب می‌شه. در عجبم از این گروه که نه اوجِ تحریم‌ها در دوران اوباما رو دید؛ نه نقضِ برجام در همون هفتهٔ ابتدایی توسطِ اوباما - در دورانِ اوباما برجام ۷ بار بطور آشکار نقض شد- و نه خروج ترامپ از برجام. و نه حتی اعترافِ وزیرِ خارجهٔ بایدن به این‌که علیرغمِ تحریمِ بیشتر ما، اما ایران تونست در فروش نفت در دورانِ دولت رئیسی رکورد بزنه! این گروه ریشهٔ توفیق در عرصه‌هایِ مختلف رو نه در توانِ داخلی، بلکه در «ارفاقِ طرفِ خارجی» می‌بینه و به نوعی نقش ماهیت و عزتِ‌نفسِ ملی در کنش‌گری‌ها رو فدایِ واکنش‌هایِ طرف خارجی می‌کنه. مثال‌ش رو هم زیاد دیدیم: اگر فروشِ نفتِ بالایی داشتید؛ به این دلیله که بایدن پیچِ تحریم‌ها رو شُل کرده! اگر ما در زمینه‌ای ناکامی داشتیم؛ به این دلیله که شماها روی موشک شعار نوشتید و نذاشتید تا با طرفِ خارجی پای میز مذاکره بشینیم. با وجود اینکه امریکا یک‌طرفه از برجام خارج شد و اساساً حیثیت و ماهیتِ تعهدات و توان هسته‌ای ما به خطر افتاد؛ اما اگر شماها قانون اقدامِ راهبردی رو تصویب نمی‌کردید؛ امریکا به برجام برمی‌گشت. اظهاراتِ بعضی از مقاماتِ ایرانی باعث محکومیتِ ما در دادگا‌ه‌هایِ امریکایی شده! پس مقامات باید در اظهارات خودشون مراقبتِ لازم رو به عمل بیارن تا محکوم نشیم. مهم نیست که امریکا از سال‌هایِ پیش از جمهوری‌اسلامی هم خباثتِ خودش رو نسبت به ایران با کودتاها و دخالت‌ها و کاپیتولاسیو‌ن‌ها اثبات کرده بود و حتی در برجام هم خساراتِ جبران‌ناپذیری به ما وارد کرد و در نهایت از اون خارج شد؛ مهم اینه که شماها با همهٔ دنیا -خلاصه شده در غرب- قهر هستید! امریکا می‌تونه با یک دکمه همهٔ زیرساخت‌هایِ ما رو نابود کنه. درسته که امریکا سراسرِ کشور رو با پایگاههای نظامی خودش محصور کرده؛ اما اگر شماها جنگ‌طلبی نکنید؛ جنگ سراغِ ما نمیاد. مشابه این تفکر در زمانِ جنگ تحمیلی از سمت بنی‌صدر دیده می‌شد! تفکّرِ لیبرالی که معتقد بود اگر شما جنگ درست نکنید صَدّام به ایران حمله نخواهد کرد… تفکّری محصور در یک دنیایِ خودساختهٔ بیش از حد فانتزی، که با کمرنگ‌کردنِ نقشِ «فاعلِ اصلی» بعنوانِ اصلی‌ترین عاملِ تنش و دخالت و جنگ‌افروزی و تحریم، رویِ ناکامی‌هایِ خودش در رابطه با «دنیای واقعی» سرپوش می‌ذاره. و درکی از این نداره که سیاست‌هایِ غرب به گواهِ تاریخ و تجربه و عملکرد؛ از بدوِ ایجاد استعماری و استثماری و سلطه‌جویانه‌ست! و تنها تفاوتِ احزابِ سیاسی‌ش در اینه که یکی با پنبه سر می‌بُره و سیاست‌هایِ خصمانه‌ش رو به تدریج و با لبخند تحمیل می‌کنه، به نحوی که فکر می‌کنی این «باج‌‌گیری» لطفی از سمتِ اونه؛ و دیگری پنجه‌هایِ چُدَنی ذاتیِ امریکا رو بدونِ دستکشِ مخملی و با چهره‌ای واقعی‌تر رسوا می‌کنه. همین!

رسانه‌های اسرائیلی نوشته‌اند «پس از کالبدشکافیِ پیکر یحیی السنوار مشخص شد که او و نیروهایش از گرسنگی رنج می‌بردند و از سه روز قبل از ترور، غذایی نخورده بودند.» وقتی تصویر وسایلِ همراه شهید سنوار را منتشر کرده بودند؛ یک آبنبات در بینِ آنها دیده می‌شد. یکی نوشته بود «کسی چه می‌داند؟ شاید این آبنبات تنها چیزی بود که برایِ خودش و نیروهایش به همراه داشت!» راست می‌گفت. همان‌قدر که دشمنانِ او دروغ می‌گفتند. می‌گفتند در تونل‌ها پنهان است و از اسیران اسرائیلی بعنوانِ سپر انسانی استفاده می‌کند و زن‌ش کیفِ چند هزار دلاری دارد و بخور بخور است حسابی! حالا برایِ تحقیر‌ش می‌گویند «سه روز غذایی نخورده بود!» اگر در عمقِ حماسهٔ شهادتِ او غرق شوی؛ ابهت و شکوهش تورا می‌گیرد. سه روز گرسنه بود اما تا آخرین لحظهٔ حیاتش را جنگید. با یک دست و پاهایِ له شده. پهپاد به دنبال‌ش فرستادند؛ نه سرباز! با همان مجروحیت و سه‌روز گرسنگی چوب‌ِ در دستش‌ را که به سمت پهپاد پرت کرد؛ رویِ پهپاد را برگرداندند! یادِ سریال مختارنامه افتادم. وقتی مختار تشنه و گرسنه و زخمی بود و می‌خواستند سرش را ببُرند و به غینمت ببرند؛ بدن‌ش تیرباران شده بود؛ در همان حال تکانی خورد و شیاطینِ دورش از ترسِ جسمِ نیمه‌جان‌ش، عقب‌عقب رفتند! قصهٔ قهرمانانِ ما، قصهٔ پُرغصهٔ قهرمانانِ ما یک رویِ دیگر هم دارد که اگر در آن غرق شوی؛ وجودت را پر می‌کند از بُهت و یقین! جاودانه است، نامیراست، حالا آزادگانِ جهان تمرین می‌کنند؛ گرسنه جنگیدن را! که «اهلِ یقین پیامی دارند؛ بشنو!» لَایَوْمَ‏ کَیَوْمِکَ یَا اَباعَبْدِاللهِ...

@CaffeRahimi

- پزشکیان گفته: این رژیم صهیونیستی بود که با ترور شهید هنیه در نخستین روزِ شروع به کار دولت به‌دنبال جنگ‌افروزی بود و حتی برغمِ خویشتنداریِ ما به توصیهٔ برخی کشورها و به امیدِ برقراری آتش‌بس و توقف کشتار زنان و کودکان بی‌گناه، به جنایاتِ خود شدت بخشید و دامنهٔ جنایتکاری خود را به لبنان گسترش داد. آنها به‌خوبی می‌دانند که در صورت ارتکابِ هرگونه خطایی بر علیه جمهوری اسلامی ایران پاسخی دندان‌شکن دریافت خواهند کرد، گرچه اگر …؟! چرا این «اگر» یک غلطِ فاحشه؟ چون: وعدهٔ صادق۲ آغازگرِ حمله نبود، یک پاسخ به ترور هنیه در تهران بود. ترورِ مهمان مراسم تحلیف رئیس‌جمهورِ جدید، در خاک ما. حملهٔ اسرائیل به خاکِ ایران، یک «آغاز» مجدد بود که نیازمند یک پاسخِ صریح و بی‌تعارف و بی‌لُکنته. همون‌چیزی که رهبری «به صراحت» گفتند! شکستنِ حریم مقدس ایران برایِ اولین‌بار بعد از ۸ سال دفاع مقدس؛ اگرچه به لطف خدا و توانِ بالای نظامی و پدافندیِ ما، شکستِ افتضاحی خورد اما ابداً چیزِ کوچیکی نیست که برایِ شدت و حدّتِ پاسخِ قطعیِ این حریم‌شکنی؛ اگر و اما بگذارید. موضوعی بینِ ما و اسرائیل و شُرکای اسرائیله. با وجودِ این‌که یک‌بار به تلخی مُعترف بودید که «وعدهٔ آتش‌بسِ امریکا و غرب در قبالِ خویشتن‌داریِ ایران تماماً دروغ بود و فرصت دادن به این جنایتکاران آنها را برای ارتکابِ جنایت بیشتر جری‌تر خواهد کرد»؛ ردیف کردنِ مجددِ «اگر» و «شاید» و «ممکن است» در ادبیاتِ رسمی و در تریبونِ رسمی؛ سیگنالِ خوبی نیست! حتی اگر در قطعیتِ پاسخِ ایران تاثیری نداشته باشه. [که معتقدم نداره! بنا به فرمایشِ مؤکدِ رهبری.] در انتظار نشستن برایِ پذیرشِ آتش‌بس احتمالی از سمتِ تروریست‌هایی که در یک‌سال ۴۰ هزار نفر رو به خاک و خون کشیدند و اساساً در حالِ جنگ برایِ بقایِ موجودیت‌اند و «غرب»ی که از هیچ حمایتی دریغ نکرده؛ خوش‌خیالیه. CNN به نقل از ادعایِ وزیر خارجهٔ لبنان نوشت: «طرح ۲۱ روزه آتش‌بس قرار بود همزمان در غزه و لبنان اجرا شود و اسرائیــل با آن موافقت کرده بود!» اما اسرائیل با ۸۵ تُن بمب سیدحسن ‌نصرالله و سردار نیلفروشان و بعدها سیدهاشــم صفی‌الدین رو شهید کرد. ما از پایانِ «واقعی» جنایات و تجاوزات تحت‌الحمایهٔ غرب و بهتر بگم؛ پایانِ این سلطـهٔ غاصبانه در منطقه استقبال می‌کنیم؛ اما اگر این خنّاسان فقط یک‌بار سابقهٔ عمل به «تعهد» رو در کارنامهٔ خودشون داشتن؛ شاید این شرط بعنوانِ تاکتیکی برای پایانِ کُشتار در غزه و لبنان و منطقه، محلی از اعراب داشت. شاید!

شرمنده‌ام! خجالت زده‌ام که حمزهٔ من در راه صیانت و حراست از اسلام و نظام و رهبری رفت؛ لٰکن مجالِ همراهی من و طفلانم نبود… به همسرم قول داده‌ام اشک نریزم؛ مگر اشکِ شوق اقامهٔ نماز به امامتِ شما در مسجد‌الاقصیٰ! - قهرمانانِ ما این‌شکلی‌ان! از نسلِ امّ‌وهب، مقتدر، نجیب، باصَلابت و باحیــا؛ به‌طوری که «کلمات» در برابرِ توصیفِ شکوه‌شون قاصره. طبیعتاً تیغِ سانسورِ جریان باطــل، به شما اجازه نخواهد داد تا این اقتــدار، شکــوه و نجابت رو ببینید؛ اینکه دشمنانِ قهرمانانِ ما، بجــز «غرایزِ جنسی و حیوانی» نمادی برای عَلَم کردن در تقابل با جریانِ حق و برایِ کتمانِ خباثت و جنایت‌شون ندارن؛ مسبوق به سابقه‌ست! اما چون این امّ‌وهب‌ها بسیارند؛ در هر سویِ این مَردستان!

از زمان انتخابات بحثِ FATF داغ شد، بعد از تشکیل دولت هم همتی به رییس‌جمهور نامه زد و دربارهٔ حل مشکلات پیرامون FATF درخواست ‌داد ؛اخیراً سخنگویِ دولت هم گفت پیگیر کاهش فشار بر مردم هستیم و موضوع FATF هم از همین مسائله. درحالی‌که ظریف در مهر ۹۷ می‌گفت هیچ تضمینی نیست که مشکلات با این لایحه حل بشه! حتماً این خبر رو هم شنیدید که در بحبوحهٔ جنگ در لبنان؛ FATF تصمیم گرفته تا این کشور رو در لیستِ خاکستری قرار بده! دقیقاً در شرایطی‌که لبنان نیازمند کمک‌هایِ بین‌المللیه. سوال اینه؛ چه تضمینی هست که بعد از تصویب و اجرایِ کامل FATF بگید اصلاً هدف از این اقدام، اقتصادی نبود؟! وقتی سابقاً تضمینی ندادید؛ این‌همه اصرار رویِ همچین موضوعی، که دقیقاً از جنسِ اصرار رویِ برجام هست؛ به چه معناست؟ -برایِ توضیحِ FATF به زبانِ ساده، «این‌جا» رو ببینید؛ علتِ قرار گرفتنِ لبنان در چنین شرایطی در فهرست خاکستری رو متوجه می‌شید! -لایحهٔ ‌CFT [همون قانون مبارزه با تامینِ‌مالی تروریسم] که توی تصویر نوشته؛ یکی از لوایحِ چهارگانه FATF هست. از آقایانی که اصرار دارند؛ بپرسید «از نظر گردانندگانِ FATF چه کسانی و چه نهاد‌هایی تروریست هستند؟!»

من واقعاً در عجبم از اینایی که هنوز پیگیرِ بازگشت امریکا به برجام‌اند. بعد از کُشتار بیش از ۴۰ هزار زن و بچهٔ بی‌گناه و حمله به لبنان به هدفِ اشغالگری و تعدّیِ نظامی به خاکِ وطن که همگی و همگی با پشتیبانیِ مالی و تسلیحاتیِ امریکا انجام شد؛ همچنان باید اخباری مبنی بر برجام و FATF و تاثیرِ محال‌ش بر رفعِ تحریم‌هایی که از همون ابتدا که تحمیل شد؛ بنایِ رفع نداشت و امثالهم بخونیم و بیش از پیش از این‌همه ساده‌لوحی -خوش‌بینانه!- متحیّر بشیم و از این «دنیایِ خود‌ساختهٔ فانتزیِ این‌ها» در این سکوتِ تلخ فرو بریم. سندروم استکهلم که این‌جا نوشتم؛ یعنی همین! یک اختلالِ روانی که در اون گروگان هرچه بیشتر از گروگان‌گیرِ خودش آسیب، تهدید، خطرِ جانی و امنیتی و صدمه و خیانت و شکنجه ببینه؛ بیشتر بهش وابســته می‌شه و در‌ نتیجه با کمالِ میل، خودش رو در اختیارش می‌ذاره.

آیت‌الله جوادی‌آملی خطاب به اقای پزشکیان: -ما جنگ‌طلب نیستیم و نبوده‌ایم ولی جنگ را بی‌پاسخ نمی‌گذاریم. «رُدُّوا الْحَجَرَ مِنْ حَیْثُ جَاءَ». هیچ ملتی را سنگ نزنید، هیچ‌کسی را سنگ نزنید؛ ولی اگر سنگی آمد فوراً به همان‌جا برگردانید. بیان نورانی از حضرت‌امیر (علیه‌السلام) است که شما با آن آشنا هستید، فرمود: «الْحَجَرُ الْغَصِيبُ فِي الدَّارِ رَهْنٌ عَلَى خَرَابِهَا»؛ یعنی اگر کسی دیواری چید... اما یک آجرش غصبی است، شرعاً صاحب آجر می‌تواند آجر را از دیوار دربیاورد؛ گرچه دیوار فرو بریزد! اگر خدای‌نکرده در هیئت یک آجر فاسد باشد، در زیر مجموعه یک آجرِ فاسد باشد، روزگار این آجرِ فاسد را در می‌آورد، گرچه دولت فرو بریزد!

ما جنگ‌طلب نیستیم و نبوده‌ایم ولی جنگ را بی‌پاسخ نمی‌گذاریم. «رُدُّوا الْحَجَرَ مِنْ حَیْثُ جَاءَ». هیچ ملتی را سنگ نزنید، هیچ‌کسی را سنگ نزنید؛ ولی اگر سنگی آمد فوراً به همان‌جا برگردانید. بیان نورانی از حضرت‌امیر (علیه‌السلام) است که شما با آن آشنا هستید، فرمود: «الْحَجَرُ الْغَصِيبُ فِي الدَّارِ رَهْنٌ عَلَى خَرَابِهَا»؛ یعنی اگر کسی دیواری چید... اما یک آجرش غصبی است، شرعاً صاحب آجر می‌تواند آجر را از دیوار دربیاورد؛ گرچه دیوار فرو بریزد! اگر خدای‌نکرده در هیئت یک آجر فاسد باشد، در زیر مجموعه یک آجرِ فاسد باشد، روزگار این آجرِ فاسد را در می‌آورد گرچه دولت فرو بریزد…