گوشه‌ی دنیا

قسمت پنجم پادکست گوشه‌نو: 31 دقیقه توی این قسمت از گوشه‌نو، از روزهای اول استرالیا می‌گم؛ روزهایی پر از سردرگمی و بلاتکلیفی که نمی‌دونستم از کجا باید شروع کنم و چه مسیری رو پیش بگیرم. از تجربه‌ای می‌گم که باعث شد نگاهم به مفهوم «کار» تغییر کنه و اتفاق‌هایی برام بیفته که اصلاً انتظارشون رو نداشتم. Spotify Castbox

اینو ببینین. جالبه. اگه رفیق کافه‌دار دارید براش بفرستید. https://www.instagram.com/reel/DeIxLwLTGNU/?stkn=MWlzbzEwYnFpOHJkMw== #playfulness #بازیگوشی

قسمت چهارم پادکست گوشه‌نو: 23 دقیقه در این اپیزود گوشه‌نو می‌رم سراغ یک سؤال قدیمی که همیشه گوشه‌ی ذهنم بوده: چی باعث می‌شه یک جامعه رشد کنه، از اشتباهاتش یاد بگیره و خودش رو اصلاح کنه؟ با کمک گرفتن از یک تمثیل و مرور تجربه‌ی خودم از پژوهش، درباره‌ی اهمیت روش‌شناسی و این حرف می‌زنم که چرا نگاه کردن به یک مسئله از زاویه‌های مختلف می‌تونه ما رو به جواب‌های بهتری برسونه. Spotify Castbox

پایان گزارش کنفرانس ECA2026

پروژه طراحی مشارکتی فضای باز محیط آموزشی

خودمراقبتی مربی‌ها

Therapeutic dog

ارائه‌ی دیروز و کم‌خوابی قبلش خیلی خیلی خسته‌ام کرده بود. امروز صبح زود که بیدار شدم دیدم اصلا جون رفتن به کنفرانس ندارم. ارائه‌ی امروزم هم بعدازظهر بود. بنابراین گرفتم خوابیدم تا ساعت ۹:۳۰! تا پا شدم و رسیدم به کنفرانس نزدیک ظهر بود. الان می‌تونم بشینم و بشنوم و استفاده کنم. اما هر وقت پسر نوجوانم درباره مدرسه رفتن چنین تصمیمی می‌گیره، می‌خوام خودمو بکشم! کلافه‌ام، نگرانم، درباره آینده کاری و خانوادگی و اجتماعی‌اش هزار فکر می‌کنم، توی ذهنم صد تا برچسب بهش می‌زنم.😐 ممکنه بگید، خب اون نوجوانه. قبول. اما این قوه‌ی تصمیم‌گیری، اولویت‌بندی، برنامه‌ریزی قراره چه جوری رشد کنه؟ با همین انتخاب‌های روزانه دیگه!

ارائه‌ی امروز خودم👇

درباره AI در آموزش سال‌های اوان کودکی👇

سلام امروز و فردا در این کنفرانس شرکت می‌کنم Early Childhood Australia National Conference هر چی یاد گرفتم براتون میگم.

(Virginia Mae Axline،1911–1988)

این جمله ی ویرجینیا اکسلاین رو شاید شنیده باشین که بازی زبان کودک هست و اسباب بازی ها واژه های او. بعضی وقتها از دیدن بازی بچه ها یا شنیدن کلمه هاشون خنده ام می گیره. مثلا حسم اینه که قند توی دلم آب میشه و بعد بروزش خنده ای هست که حالا می بینم شاید همیشه طوری که دلم می خواسته به کودک منتقل نشده و همدلانه نبوده. وقتی کودک در بازی خیالی نقشی بهمون می ده یا نقشی رو بازی می کنه، هر چه بیشتر همراهش بشیم و جدی بگیریمش، مطمئن تر می تونه واژه ها رو کنار هم بگذاره و جمله هاش رو بازی کنه. می گم کودک، بخونین هر فرد انسان. هر کس درونش کودکی داره که اون رو حرکت می ده و دلش می خواد خیال و حرفش جدی گرفته بشه.