دچار شعر

راه گریزی نبود! عشق مانند یک گیاه در من ریشه دواند... خیلی زود از دست‌هایم بالا رفت و مانند پیچکی سبز بر شانه‌هایم پیچید، و حالا مثل درختی تنومند از سرم بیرون زده است... حتی اگر از تو چیزی نگویم پرنده‌ها مرا می‌شناسند هر روز می‌آیند، بر شاخه‌هایم می‌نشینند و آواز می‌خوانند... راه گریزی نیست! عشق مُهری‌ست بر پیشانی آدم‌ها عشق پیدا‌ترین اتفاق دنیاست که اگر درباره‌اش هم نگویی از چشم‌هایت، از لب‌هایت از قلبت، از انگشت‌هایت و از ذره ذره‌ی وجودت بیرون میزند... #فرشته_رضایی @docharsher