دچار شعر

اگر از دریاهای دور به جزیرهٔ تنهایی من باز آیی ساعت و قطب‌نما را در پایت خواهم شکست و زورق نمناک تو را با هیزم پاروها به آتش خواهم کشید و فارغ از نگاه حسود ماهی‌ها تنت را با شیر گرم شست و شو خواهم داد. ای نیمی از زن و نیمی از ماهی ای که فلس‌های تنت لطیف تر از آواز زنبق‌هاست وقتی که آبشار نقره‌ای گیسوان تو بر عریانی پیکرت ف ر و می ریزد و چشمان مرطوب تو یاد علف‌های باران خوردهٔ ماه اردیبهشت را در خاطرم زنده می‌کند با تو خواهم گفت عشق چیزی ست به عظمت ستاره در سال‌های پیش از نجوم! #کیومرث_منشی_زاده @docharsher