📚 Ibratli Hikoyalar 📚

#Билармидингиз Қиёмат куни энг кўп тарози босадиган нарса қайси амал? Жавобни билмасангиз билиб олинг 👇

Фарғонада 5 йил олдин эри Россияга ишлашга кетган аёл фарзандли бўлди. Аёлдан фарзанд кимданлиги сўралганда, унинг берган жавоби ҳаммани шокка солди‼️ Яқинда маҳалламизда 5 йил олдин Россияга ишлаш учун кетган қўшнимиз фарзандли бўлди. Энг қизиғи — бу 5 йил давомида у бирор марта ҳам хотини билан кўришмаган. Келиндан шубҳаланган қайнота ва қайнона болада ДНК таҳлили ўтказишди. Таҳлил натижалари эса ҳаммани шокка солди. ✅ДНК текшируви ҳулосаси кўра бўланинг отаси… Давоми 👇

🌙 ХАЙРЛИ ТУН✨🌙 💫✨Эртанги кунлари бугунгидан фойдали ўтиши учун режалар тузганлар. 💫✨Сиз азизларга ҳам бу кечани эртанги кунингизнинг мазмунли муқаддимаси бўлишини тилаб қоламиз... 💫✨Тонггача  Аллоҳга  омонатсиз азизларим!!!🥰😘❤️🫶 Тутаётган рўзаларимизни Аллоҳ даргоҳига қабул қилсин!🤲

-Siz ham har kuni oz bõlsa-da pul ishlab topishni istaysizmi? -Unda bizning kanal aynan siz uchun! 🟢1yil ichida shaxsiy uy oldim. 🟢Moliyaviy erkinlikka erishdim 🟢1000ga yaqin ayol qizlarni o'qitdim va ko'pini daromadga olib chiqdim💵 Agar siz ham kuniga 10$ dan 100$💲 gacha daromadga chiqishni hohlasangiz menga yozing 🫴 @Shohsanamledy💬 Yo'qotib qoymaslik u.n Kanalga azo bolib oling🫴 https://t.me/+81Mdsd1ZHVg1OTJi https://t.me/+81Mdsd1ZHVg1OTJi

Устозларимиз доим тўғри гапиришган. 😅

Болажоним😭 Эндигина кўзи ёриган ёш она кучли ҳаяжонда: – Чақалоғимни кўрсам бўладими? – деб сўради. Қучоғига юмшоқ бир юргак берилди ва бахтли она чақалоғининг жажжи юзини кўрмоқ учун унинг юзини очди ва ҳайратга тушганидан тили тутилиб қолди. Она ва чақалоқни кузатиб турган дўхтир шартта орқасига ўгрилиб деразадан кўчани томоша қила бошлади. Чақалоқнинг ... Ўқинг фақат йиғламанг😔👇

Кап-катта аёл бўлсам ҳам ёш боладай этагингизга осилиб олдим. Мустақил бўлолмадим. Менинг эркаликларим, инжиқликларим сизни йиқитди. Онажон, менинг изига тушмаган ҳаётим учун сиз айбдор эмассиз. Сиз фақатгина менга яхшиликни раво кўргансиз, холос. Шунчаки, менга умр йўлдоши танлашда тақдир бизга кулиб боқмади, холос. Ахир ҳамма адашади. Ҳаттоки, авлиёлар ҳам. Сиз эса авлиё ҳам эмассиз. бор-йўғи “ОНА” сиз, менинг онам. Яна баҳор келяпти, қушлар сайраяпти, бутун борлиқ уйғониб янги ҳаётни қаршиламоқда. Аммо, сиз... Бугун сизни яна кўргани келдим. Сиз ёқтирган кўклам ёмғири шивалаб ёғяпти. Болалигим ўтган ота уйимизга кирар эканман, ҳовлининг ҳар бир бурчагидан, ҳамма нарсадан сизнинг тароватингизни туяман. Қаршимга пешвоз чиқиб, мени саволларга кўмиб ташлашларингизни жудаям соғиндим. Аммо, афсус, энди сира ундай бўлмайди. Чунки сиз мангу уйқуга кетгансиз, арши аълодан менга боқиб, мен ва болаларимга яхшиликлар соғинасиз энди... Шуларни ўйлайману, кўзимдаги томчилар селга айланади. Бўғзимга нимадир тиқилиб, ичимдаги алам юки кўксимни ёриб юборай дейди-ю,беихтиёр қуйидаги сўзларни пичирлайман: — Ойи, ойижон. Мен тинчман. Болаларим ҳам соғ-саломат. Мен сизни соғиниб келдим, ойи. Мени кечиринг, тўккан кўз ёшларингиз, сизга берган озорларим учун кечиринг. Қаранг, сиз ёқтирган баҳор келди, сиз ёқтирган ёмғир ёғяпти. Ойижон, бугун туғилган кунингиз, агар ҳаёт бўлганингизда яна бир баҳорни қарши олардингиз... Йиғлаб ичимдаги ғуборлар ювилгандек бўлади, бироз енгиллашаман. Уйимга қайтдим. Аммо бу гал кулиб эмас йиғлаб қайтдим, икки қўлим бўш, қалбимда залворли юк-пушаймонлик юки билан қайтдим. Атрофда баҳор, сукунат. Аммо ўша сукунатдан онаизоримнинг меҳрли унини туйгандек бўлдим: — Сабрли бўл, қизим.... Самодил.

#Ҳикоялар СИЗНИ БИР БОР КЎРСАМ ЭДИ... (Ўқинг фақат йиғламанг) Биз шундай яшайликки, орадан йиллар ўтиб, ортга разм солганимизда ҳаётимизнинг ҳеч қайси саҳифасини ўзгартириш истаги пайдо бўлмасин. Қаердадир ниманидир ўзгартириш истаги пайдо бўлдими, демакки, қаердадир хатога йўл қўйган бўламиз, деб ёзган эди донишмандлардан бири... Яна баҳор келди, эрта баҳор. Ҳавода майин илиқлик ҳукм сурмоқда. Қуёш табиатни ўзининг илиқ нурлари билан сийламоқда. Заминдан шошқалоқ кўкатлар бош кўтарган. Лекин дарахтлар уйқуга тўймаган боладай ҳали қобиғига ўраниб ётибди. Сайроқи қушлар эса табиатнинг энг тароватли фасли-баҳор келаётгани ҳақида оламга жар солмоқда... Бугун сизни кўргани келдим. Ҳа яна кўргани келдим. Илгарилари дарвозадан кўринишим билан иқболимга пешвоз чиқиб, мени саволларга кўмиб юборар эдингиз. — Кел болам, тузукмисан? Уйинг тинчми? Болаларинг, эринг соғми? Тинчлик билан келдингми? Мени эса ҳали нафасимни ростлаб олмасимдан сўроққа тутганингиздан энсам қотади: — Фақат, нотинч бўлсам сизни кўргани келаманми? Қизиқсиз –а, ойи? Жавоб берардим-у, айб иш қилиб қўйган боладай кўзларимни яширардим. Сиз эса шундаям тинчимай: — Ҳа болам-а, мени кўзим хирароқ. Тоғни кўрмай қолишим мумкин. Лекин онаман. Сени кўзларингдаги мунгни, ёшни кўр бўлсам ҳам кўраман,-дердингиз. Шу сўзларингиздан кейин киприкларимда омонатгина осилиб турган ёшлар селга айланарди. Бор дардимни йиғлаб-сиқтаб, сизнинг юрагингизга ағдарар эдим. Ўзим енгил тортардим-у, алам юкининг бор залворини сизнинг кексаликдан чўкиб қолган елкангизга ортар эдим. Сиз эса жимгина эшитардингизда: — Болам ҳаёт ҳар қадамда бизни турли синовларга гирифтор қилади. Пешинангга ёзилган экан, сабр қил, — дердингиз. Менга тасалли берардингиз-у, ўзингиз изтироб ўтида ёнардингиз. Турмушим нотинчлигида ўзингизни айбдор ҳис этиб, ич этингизни ердингиз. Чунки мени ўзингиз танлаган инсонга турмушга бергансиз. “Жияним, укамдек яқиним қизимни эҳтиёт қилади” деб ўйлагансиз. Сизнинг хатоингиз ҳам гуноҳингиз ҳам шу. Мени алдаб-сулдаб, юпантириб топганингизни қўлимга тутқазиб жўнатар эдингиз. Мен нотавон уйимга кулиб кетар, сиз эса ортимдан бўзлаб, куйиб қолар эдингиз. Кейинги келишимгача минг ўлиб, минг тирилиб яшардингиз. Яна келганимда эса сиз кўзимга термуласиз, мен сизни оловда ёқишда давом этаман. Ўша воқеа ҳеч эсимдан чиқмайди. Ҳар доимгидек ҳам учиб-қуниб кутиб олдингиз. Борингизни дастурхонга тўкиб содингиз. Мен эса дардимни дастурхон қилишдан чарчамадим. Сиз эса, кўзингизни бир нуқтага қадаганча, ҳар доимги гапни тилга олдингиз. — Сабрли бўл, қизим! — Сабр, сабр, қачонгача сабр қиламан, — дея заҳримни сочдим. – Сиз менга ўхшаб эр жабрини тортмагансиз. Дадам сизни урмаган, сўкмаган, қаттиқ гапирмаган. Ўзингиз айтардингизку, отангдек инсон бошқа бу дунёга келмайди, деб. Сиз индамасдан бошингизни қуйи солиб, кўз-ёшларингизни енгингиз учи билан артдингиз. Ҳа, отам сизни кафтида кўтаргани рост. Лекин, мен қиз бўла туриб, сизнинг шугина бахтингизни ҳам юзингизга солдимми? Отам билан бахтли ҳаёт кечирганингизга ҳасад кўзи билан боқдимми? Сизга, ўз онамга-я? Эсласам, ўз-ўзимдан нафратланиб кетаман. Мен эса, кунда-кунора уйингизга кўз-ёшимни оқизиб келишда давом этдим. Бу ҳол то бетоб бўлиб ётиб қолгунингизга қадар давом этди. Сиз оғир дардга мубтало бўлдингиз. Турмушидан куйган бахтсиз қизингиз-менинг дардим сизни адои тамом қилди. Оёқларингиз, қўлларингизни қимирлата олмайдиган бўлиб қолдингиз. Энди сизга қараб мен куя бошладим. Ҳаётий муаммоларимдан сизнинг соғлигингиз, ҳаётингиз мен учун муҳимроқ эканлигини англаб етдим. Аммо, сизни ҳар сафар кўргани келганимда, кўзларимга синчковлик билан тикилишда давом этардингиз... Уларнинг тубига чўкиб кетган ғам ва жавоби топилмаётган саволларни ўзингизча таҳлил қилардингиз, гўё. Мен бешафқат, мен золима ўша ҳолингизда ҳам сизни қақшатиб кетдим. Аслида сизни шу кўйга солган мен бўлсам ҳам. Ахир мен ҳам аёл эдим. Мен ҳам она эдим. Турмушнинг паст-баландларига қаноат қилолмадим, сиз айтгандек бироз сабрли бўлолмадим. Рўзғор ташвишларини, ҳамма оилада бўладиган араз-гиналарни кўргулик деб қабул қилдим.

#Ҳаётий ҳикоя ✒️ ТУРМАДАГИ АЁЛ ҚИССАСИ Ёш бир жувон ўз қилмишига яраша кўп йиллик қамоқ жазосига маҳкум этилган эди, аммо у умрини бандиликда ўтказишга рози бўлмай, турмадан қочиш йўлларини излай бошлади. Шу мақсадда у турма ходимларидан бири билан дўстлашиб олди. Бу ходимнинг вазифаси вафот этган маҳбусларни турма яқинидаги қабристонга элтиб дафн этишдан иборат эди. Агар турмадагилардан кимдир ҳаётдан кўз юмса, у дастлаб махсус ўрнатилган катта қўнғироқни чалиб, маҳбусларни ораларидан яна бири жон таслим қилганидан огоҳ этарди. Сўнг марҳумнинг танасини махсус хонага элтиб, тобутга жойлар эди. Ундан кейин турмахона идорасига бориб, тегишли ҳужжатларни тўлдирар, сўнг қайтиб келиб, тобутни махсус машинасига ортиб, қабристонга олиб бориб кўмар эди. Буларни аниқлаб олган маҳбус аёл турмадан қочишнинг айёрона режасини ўйлаб чиқди ва янги дўстига айтиб, қочишга ёрдам беришини сўради. Режага кўра, кейинги сафар қўнғироқ чалинганида, аёл дарҳол тобутхонага бориб, жасад солинган тобут ичига кириб олиши, дўсти – турма ходими идорада ҳужатларни тўлдириб келгач, бу тобутни олиб чиқиб дафн этиши лозим эди. Қабристонга элтиш ва дафн маросимлари бошқа назоратчилар иштирокида амалга оширилиши сабабли, аёл бу паллаларда «миқ» этмай, жон сақлаб ётиши, дўсти эса тунда келиб, тобутни қазиб олиши ва уни озод этиши лозим эди. Турмахона ходими қўрққанидан узоқ вақтгача бунга розилик бермай юрди, аммо аёл қатъият билан сўрайверди ва ниҳоят уни кўндирди. Бу келишувдан кейин ҳам аёл турмада кимдир ўлишини кутиб, бир неча ҳафтани илинж билан ўтказди. Ниҳоят, бир куни тушдан кейин маҳбус аёл ўша салобатли қўнғироқнинг умидбахш бонгини эшитиб, боши осмонга етди. Сал кутиб туриб, ҳеч кимга сездирмасдан қоронғи тобутхонага йўл олди. Овоз чиқармасликка ҳаракат қилиб, тобутни очди ва жасад ёнига кириб жойлашиб олгач, устидан қопқоқни ёпди. Тез орада қадам товушлари эшитилди – турма ходилари келиб, тобут қопқоғини михлай бошлашди. ​​Гарчи ўлик билан битта тобут ичида ётиш анча ноқулай бўлса-да, аёл озодликка эришиш учун ҳар нарсага тайёр эди. Ахир, жазодан қочишни у озмунча вақт кутдими. Тобут қопқоғига қоқилаётган ҳар бир мих унинг учун гўёки мақсади сари ташланган янги бир қадамдек эди... Ниҳоят, тобутни махсус машинага юклаб, совуқ қабристон сари йўл олишди. Аёл овозини чиқармай ётар, ҳатто тобут устига тупроқ ташланаётганини ҳис қилиб, юрагига сал ваҳима инган бўлса-да, озодлик онлари яқинлашаётганини ўйлаб, ўзини тинчлантирарди. Овозлар тинди, демак, энди у фақат дўстининг келишини кутиб вақт ўтказиши керак эди. Аммо сукунат ва зулмат ичра ётган аёл тез зерикди, ёлғиз ўзи...  Дарвоқе, тобутдоши ким экан-а? Шу пайтгача қизиқмаганди, зеро, бунинг аҳамияти ҳам йўқ, деб ўйлаганди. Бироқ ётавериб зериккач, қизиқувчанликдан унинг кимлигини шунчаки билиб қўйгиси келди. Ёнида гугурт олиб келганди, гарчи ёпиқ тобут ичида кислородни эҳтиётлаш кераклигини билса-да, фақатгина марҳумнинг юзини кўриш учун битта гугурт чақиб кўришга қарор қилди. Гугуртни жасаднинг юзига яқинлаштирар экан, даҳшатдан чинқириб юборди. Чунки ўлган одам бирор маҳбус эмас, балки унинг қочишига ёрдам бермоқчи бўлган ўша дўсти – турмахона ходими эди! Интернетдан олинди.

#Кун табассуми

— Қиз тинмай йиғлар, танаси қабул қилаётган, оғриқли ва бир томондан роҳатли зарбаларни қабул қилишда давом этарди. Оғриқ кучидан на роҳат на завқни ҳис қилаётган қиз, ўзидан иккита келайдиган гавдали эркакга гапирарди. Тинмай ўзидан итаришга уриниб. Эркак эса қизни гапларига эътибор ҳам бермасдан бор аламини ундан уларди. — Мен ҳеч нарса қилмадим! Мен сизга хиёнат қилмади! - қиз зорға гапириб, ўзини оқламоқчи бўлди. — Мени кўзларим кўрми сенингча? - эркак хонани қаҳрли овози билан толдириб бақирди. Қиздан бирон бир жавоб келмагач сочларидан сиқимлаб...😓😓

#Ҳаётий ҳикоя ​ Иймоннинг ярми Бир синфдошим бор. Ўзи жуда яхши йигит, аммо ибодатсиз, кайфу сафога берилган, таралла бедод йигит. Қанча гапирсам ҳам парвойига олмасди. Шу учун, ўртамиздаги ришта фақатгина синфдошлик нуқтаи назаридангина қолганди. Вақтлар ўтиб уйланадиган бўлди. Тўй "дискотекадай»бўлгани учун бормадим. Келин тараф ҳам ўзига ўхшаган казо-казолардан экан. Тўйда роса маишатбозлик, оқи-ю, қизилидан бўлганини тўйдан кейин билдим. Вақтлар ўтиб дўстим ўзгара бошлади.... ва бир кун олдимга келди. Ҳамма нарсани бошидан айтиб берди. Келинг, бўлган воқеани унинг тилидан айтиб бера қолай. "Тўй тугаб, илк никоҳ кечаси куни уйга кирдим. Озгина кайфим бор эди. Дўстлар билан ичгандик. Не кўз билан кўрайки, аёлим жойнамоз устида ўтирибди. Ғалати туюлди. Бир оз ўнғайсизландим. Намозини тугатгач, кайфим зўрлик қилиб тегинаман дедим. лекин "илтимос, бугунча ётиб ухлайлик" деди. "Нозингдан ўргилдим", дедимда ётиб ухладим. Шу билан эртаси куни пешинда уйғондим. Кеч кирди. Яна ёлғиз қолдик. Сўнг гап бошлади: "Илтимос, таҳорат қилиб чиқинг. Кеча айта олмадим, никоҳ намозини ўқисак дегандим" деди. -- "Ие, буёғи қизиқ бўлдику, сиз отин ойимисиз?"- дедим. Индамади. Таажжубланганим қизнинг отаси, яъни менинг қайнотам шаҳарда катта ароқфурушлардан эди. Унинг қизи эса менга намоз ўқинг, деяётганди. Ё тавба, мен эса ибодатлик аёлга уйланганимдан мутлақо бехабар эдим. Ўша кун таҳорат қилишни билмаслигимни, кейин ўқишлигимни айтдим. Кунлар ўта бошлади. Аёлимга ота-онам қистови билан уйлангандим. Кўчадан лаззатини топадиган мендек нобакор ўғилни мажбурлаб уйлантиришганди. Тўй ҳам эҳтиёжлар устига қурилганидан ҳабарим бориди. Аёлимни оиласи бизнинг оиламизга мос эди. Ота онамнинг қистови билан ёқмаса ҳам уйланиб юборавергандим. Лекин аҳли аёлимда ундай нарсалар йўқ, жуда содда, оддий ва камига тақводор ҳам эди. Ўзи кўримсиз бўлса ҳам одоб ва аҳлоқи билан ўзига ром эта бошлади. Меҳрим ошиб борди. Кеч юрушлар камайди. Лекин ичиб келишим тўхтамасди. Аёлим билан шундай "келишиб" олгандик, ичиб келган куним уйга кирмайман. Бошқа хонада ётаман. Одатий кунларнинг бирида ичиб келдим. Бошқа хонага жой солинган экан, қаердан билди экан ичганимни, дедимда ётдим. Эрталаб турсам олдимда ўтирганча уҳлаб ётибди. Қимирлаганимни билиб уйғониб кетди. Юз қўлимни ювиб чиқдим, бир вақт аёлим тиз чўкиб қўлимни ушлади "ёлвораман, Аллоҳдан қўрқинг, шу нарсани ичишни ташланг. Яқинда ота бўласиз. Фарзандимнинг отаси бундай бўлишини ҳохламасдим", деди. Кўзидан оқаётган ёш, ота бўлишлигим қувончи... ичимдан бир нарса узилиб кетгандек бўлди. Озгина қотиб турдимда "бошқа ичмайман" дедим. Ўша кундан ичишни ташладим. Улфатлар ҳам ёқмай қолди. Аввалги базмлар энди йўқ, кўришиб дарров кетардим. Дўстларимнинг "хотин қули, уйланиб ўзгарибсиз-у, мунча хотиндан қўрқмасанг" каби сўзларига аҳамият бермай, улар билан алоқани уздим. Аста секин таҳорат, намозни ҳам ўргандим. Мана энди дўстим масжидга олиб чиқиш сенга қолди", деди. Дўстим гапирарди, мен эса йиғлардим. Аллоҳ нақадар буюк зот-а? Сиз сўрамаган яхшиликни ҳам сизга бериб қўяди. У шунчалик меҳрибонки, золимдан олимни чиқариб қўяди. Аллоҳ шу улуғ ой ҳурмати барча бўйдоқларга солиҳа жуфтлар ато этсин... Саййид Ислом