3imar سیمار

‍ ... اگر بسیجی‌ها سر برسند! نمی دانم در مراسم عروسی دختر شمخانی احیانا ننه یا عمەی پیری هم حضور داشته که از تغییر زمانه و تحول مفاهیم و ارزشها بی خبر باشد و مثلا به پسر دریابانش بگوید: وای علی! اگر بسیجی ها سر برسند! این داستان فراواقعی را البته از روی یک نمونەی روسی ساخته ام. برژنف مادری در ده داشت که روزی به منزلش در مسکو رفت. برژنف گفت: مادر این مبل ها را صدر اعظم آلمان به من داده است. مادر گفت: آخ لیونا، آخ لیونا! برژنف: این اتومبیل هم هدیه انگلیسی هاست. مادر: آخ لیونا، آخ لیونا! برژنف: این ظروف چینی هم هدیه رئیس جمهور فرانسه است. پیرزن باز حرفش را تکرار کرد. در این لحظه برژنف عاصی شد و گفت: مادر این چیست که مرتب آخ لیونا می گویی؟ مادر گفت: اگر بلشویک ها سر برسند! مادر بی خبر از سیاست با دیدن وضع پسرش فکر کرده بود سرمایه داری حاکم شده و هر آن ممکن است بلشویک ها سر برسند و به مصادره اموال پسرش بپردازند! در حالیکه پسر تجمل گرا و خوش لباسش خود رئیس بلشویک ها بود. الیته انصاف حکم می کند در بیان زندگی نسبتا تجملاتی لئونید برژنف رهبر وقت شوروی جانب احتیاط را رها نکرد. برژنف که به زندگی لوکس و تجملاتی معروف بود، می بایست در برابر نسل کنونی الیگارش های روس و ایرانی لنگ بیندازد. تمام آنچه در اختیار داشت، یک ماشین شخصی با شوفر با یک داچای اختصاصی - خانه باغ - بود. به اضافەی مبلمان شیک و گران قیمت خانەاش. اما آنچه باعث لطیفه پردازی دربارەی زندگی خصوصی اش می شد، تفاوت نسبی آن با رهبران پیش از خود و تناقضی بود که در بیان وی به عنوان رهبر زحمتکشان و پدر معنوی طبقەی کارگر وجود داشت! #صلاح_الدین_خدیو @simar5

‍ ... تاوان دریابان! #فرشته_مزینانی کمتر کسی است نام شمخانی را نشنیده باشد. دریابان شمخانی اول انقلاب و سردار شمخانی کنونی. از همان ابتدا شروع کرد و همچنان مثل دیگر سرداران تا پای جان در رکاب نظام مانده است! هیچ مسئول و سردار و جان نثاری، نباید هم برود! خوان گسترده انقلاب همچنان پهن است و خانها همچنان پای این سفره حاضر، تا آخرین لقمه! بسیار جوانان و نوجوانانی که تا خون در رگشان بود، به پای نظام یا بهتر بگویم حفظ این خانها و سرداران جنگیدند و رفتند تا اینها بمانند و همچنان از این خوانی که حالا آقازادگانشان بر سر آن نشسته اند، پاسداری کنند! سال گذشته دریابان سابق و دبیر شورای امنیت لاحق و مشاور کنونی رهبری، مجلس جشنی گرفتند برای دختر خانم محترمه شان که به قولی در تابعیت دولت فخیمه انگلیس هستند در هتل اسپیناس تهران، و ظاهرا خرج مفصلی هم کردند. به تازگی یکی از مهمانان فضول که شاید خرده حسابی با جناب سردار داشته اند، فیلمی را که برای روز مبادا گرفته بود، در اختیار جناح رقیب قرار داده و پس از سخنان اخیر جناب سردار، عده ای برای تسویه حساب‌های جناحی آن را به فضای بی در و پیکر مجازی وارد کردند و حالا هر روز و شب تمثال مبارک عروس خانم و بدن نیمه برهنه شان در کنار پدر سربه زیر ایشان در دستان مردم می گردد و می چرخد و تحلیل هاست که از چپ و راست مثل نقل و نبات بر سر عروس و داماد و جناب سردار و همسرشان می ریزد: -- شما که مردم را به تحمل گرسنگی و بی پولی و تحریمها سفارش می کنید چرا در هتلی مجلل مجالسی این چنین می گیرید؟ -- شما که تحریم‌های نفتی نفتکش هایتان را پر می کند چه غمی از ادامه تحریم؟ _شما که زنها و دخترهای مردم را به پوشش شان شماتت می کنید و مجوز سرکوبشان را می دهید چرا پوشش زن و دخترتان چنین است و چنان؟ و بسیار نکوهشهای دیگر از سیاسی و غیر سیاسی! در اینکه حتما و قطعا حریم خصوصی جناب سردار متعلق به خودشان است و اختیارش با خودشان شکی نیست، که اگر فردی عادی از اجتماع بودند حق داشتند هر جور می خواهند بخورند و بپوشند و جشن بگیرند، اما وقتی ردای مسئولیت در جمهوری اسلامی به تن داری دیگر یک شخص نیستی بلکه در کمترین حالت نماینده یک‌ جناح وابسته به حاکمیتی که رقبایت منتظر یک نقطه ضعف در تو هستند تا باج بگیرند.‌ جمهوری اسلامی خیلی چیزها از ایران و مردمش گرفت که قابل جبران نیست اما آنچه زیانبارتر از همه خسارتهایش بود، قربانی کردن اخلاق در پای منافع است. در این چند دهه، دروغ و تزویر و نفاق و ثروت اندوزی به هر قیمت و آبروبری دیگران و تملق و بخور و ببر ... توسط کسانی ترویج شد که خودشان را معلم اخلاق می دانستند. همان‌ها که برای انتقام گیری از رقیبان دست به این رفتارها می زنند مراقب باشند که حتما روزی تصاویر مجالس خصوصی‌شان در منظر مردم خواهند بود و تاوان بلایی را که بر سر این مردم آورده اند خواهند دید! همین تاوانی که فعلا جناب دریابان دارند می پردازند! @simar50

‍ ... از نان خشک ولایتی تا عروسی اسپیناس پالاس؛ فقر، تماشاگر لوسترها #حمید_آصفی در سرزمینی که میلیون‌ها خانواده هنوز بین خرید نان و پرداخت اجاره یکی را باید انتخاب کنند، صدای ویولن از تالار اسپیناس پالاس تا عمق فقر در اسلامشهر و زاهدان می‌پیچد. این بار نه شعار، بلکه خنده‌ی داماد و نور چلچراغ‌هاست. عروسی دختر علی شمخانی، دبیر سابق شورای عالی امنیت ملی، دیگر فقط یک جشن خانوادگی نیست؛ آیینه‌ای است از تبعیض مقدس در جمهوری اسلامی، نظامی که از ساده‌زیستی می‌گوید و برای فرزندانش جام طلا می‌گیرد. کدام نظام سیاسی را سراغ دارید که مسئول ارشد آن مردم را به ریاضت دعوت کند، اما خودش در تالار چندمیلیاردی جشن بگیرد؟ مگر علی‌اکبر ولایتی نگفت باید مثل مردم یمن با نان خشک مقاومت کرد؟ در برابر چه؟ در برابر دیدن شکم‌های سیر شما؟ مقاومت برای مردم معنا دارد، نه برای کسانی که از قصر به صبر پند می‌دهند. در جامعه‌ای که شکم‌ها خالی است، اخلاق و ایمان معنایی ندارد. فقر در ایران از کمبود منابع نیست، از غارت سازمان‌یافته است. هر مدیر فاسد، هر آقازاده‌ی تازه‌به‌دوران‌رسیده، سهمی از نان مردم ربوده است. جمهوری اسلامی به‌جای نظام عدالت‌محور، به کارخانه‌ی تولید اشراف انقلابی بدل شده؛ اشرافی که پدرانشان شعار مرگ بر تجمل می‌دادند و فرزندانشان امروز با لباس برند در اسپیناس می‌رقصند. دیگر نیازی به اسناد محرمانه نیست تا مردم حقیقت را بفهمند؛ کافی است یک موبایل در دست مهمان عروسی باشد. هر تصویر، سندی است از فاصله‌ی طبقاتی. از چهره‌ی خندان مقامات زیر لوسترها تا چهره‌ی مردی که در صف مرغ یارانه‌ای خم شده است. این تضاد نه سیاسی است، نه فرهنگی؛ واقعیتی است که هر روز در سفره‌ی مردم خود را نشان می‌دهد. در ظاهر، جمهوری اسلامی با فقر می‌جنگد، اما در باطن، فقر را بازتولید می‌کند. اقتصادی که بر رانت و انحصار بنا شده، عدالت را فقط در سخن می‌شناسد. در این سیستم، ثروت از پایین به بالا مکیده می‌شود و وعده‌های عدالت، چک بی‌محل برای فقراست. آنچه «نظام اسلامی» می‌نامند، چیزی جز ماشین نابرابری نیست. ریاکاری دینی، مکمل همین ساختار است. شمخانی از تصمیم‌سازان اصلی در برخورد با زنان بی‌حجاب بود، اما در عروسی دخترش زنان بی‌حجاب آزادانه رقصیدند. همان کسانی که مردم را به حجاب اجباری مجبور کردند، خود در خلوت از همان قید رها هستند. حالا که دوربین‌های مردم همه‌جا هستند، این دوگانگی پنهان‌کردنی نیست. دیگر هیچ‌کس باور نمی‌کند که حجاب اجباری نشانه غیرت دینی است، وقتی دختران مقامات در آزادی می‌رقصند و مردم در خیابان بازداشت می‌شوند. سقوط اخلاقی از همین‌جا آغاز می‌شود؛ از فاصله‌ی گفتار و کردار حاکمان. هیچ حکومتی با دروغ و تظاهر دوام نمی‌آورد. نظامی که خود را پرچم‌دار مستضعفان می‌دانست، امروز در برابر چشمان همان مستضعفان عریان ایستاده است. عروسی اسپیناس پالاس فقط یک شب جشن نبود، بلکه سندی بود از فروپاشی اخلاقی قدرت، از بی‌اعتباری گفتار رسمی، از بی‌شرمیِ ساختاری. روزگاری شعار «مرگ بر کاخ‌نشین» فریاد مردم بود. حالا همان شعار به سوی گویندگانش بازگشته است. دیگر نمی‌توان با واژه‌هایی چون «استکبار» و «دشمن خارجی» مردم را فریب داد. دشمن در خانه است، پشت میزهای قدرت، زیر چلچراغ‌های اسپیناس. امروز در ایران، دو طبقه در برابر هم ایستاده‌اند: اقلیتی فربه و پرقدرت، و اکثریتی خاموش و فرسوده. این شکاف هر روز عمیق‌تر می‌شود. مردمی که روزی با نجابت صبر کردند، اکنون خسته‌اند. نمی‌خواهند با نان خشک ولایتی سیر شوند، وقتی شما در رفاه غلت می‌زنید. نمی‌خواهند از مقاومت بشنوند، وقتی خودتان از کاخ‌های‌تان بیرون نمی‌آیید. عروسی اسپیناس نه یک اتفاق، که یک بیانیه بود؛ بیانیه‌ای از زوال اخلاقی، از تبعیض مقدس، از سقوط ارزشی نظامی که دیگر حتی تظاهر به عدالت هم نمی‌کند. و شاید تلخ‌ترین بخش ماجرا این است که مردم هنوز نجیب‌اند — نجیب‌تر از آنچه شما لایقش باشید. @simar50

...♡ مے آمد و خنجرے به  قلبم  میزد! میرفت و دوباره من رفو میڪردم... #نیما_یوشیج @simar50 #فائزه_زارع_رفیع #اسیر #رامش #شعر_نو