روانشناسی-احساس خوب

4️⃣ کمک به مسئولیت‌پذیری و استقلال کودک با شروع دوران تحصیلی، نوعی مسئولیت جدی و اجتماعی برای کودک شروع می‌شود. حس مسئولیت را به فرزندانتان القا کنید. با فرزندانتان صحبت کرده و این موضوع را برایشان روشن کنید که قرار نیست شما به جای آن‌ها تکالیف شان را انجام دهید و رسیدگی به آن‌ها مسئولیت خودشان است؛ به کودک اطمینان خاطررا بدهید که در صورت لزوم به آن‌ها کمک خواهید کرد وهمیشه آماده راهنمایی و کمک ‌رسانی به آن‌ها هستید. البته بیش از حد به فرزندتان کمک نکنید. در مرحله استقلال فرزندان، خصوصا در سال اول ابتدایی، ضروری است یکی از والدین درکنار کودک بنشیند و درانجام تکالیف به او کمک کند. و برای اینکار در دو سال اول ابتدایی شما لازم است بدون اینکه مشغول کار دیگری باشید و فقط نقش ناظرو کمک‌ کننده داشته باشید، نه بعنوان کسی که تکالیف کودک را انجام می‌دهد و کودک تنها نظاره گر است! بطور مثال با تلفن صحبت کردن یا مشغول آشپزی و دیدن تلویزیون نباشید. 👇👇👇 https://t.me/ehsasekhooob

3️⃣ تعیین و اجرای مقتدرانه قوانین و قانونمندی کودک برای قانونمند‌کردن کودک، سعی کنید ابتدا با مثال ‌های ملموس، واژه «قانون» را برایش توضیح دهید. برای مثال با این جمله که: «اگر دقت کنی، در دنیایی که در آن زندگی می‌کنیم همه چیز دارای اصول و قواعدی است. مثلا قانون رانندگی است که وقتی چراغ قرمز می‌شود ماشین‌ها باید پشت خط عابر پیاده بایستند تا چراغ سبز شود و حرکت کنند.» یکی از قوانین که شما باید آن را یاد بگیرید، قوانین درسی و انجام تکالیف مدرسه است. برای کودک به‌طور شفاف تعیین کنید که معلمش و شما، چه محدوده زمانی و چه شرایطی و چه انتظاراتی از او دارید. اگر کودک تکلیف اش را انجام نداد و خارج از محدوده تعیین‌شده شروع به انجام تکالیف کرد، به او که بگویید خارج از وقت تعیین‌ شده نباید مشق بنویسی و اجازه این کار را به او ندهید » تا فردا در کلاس، کودک با تذکر معلم با پیامد اجرا‌ نکردن قانون زمان‌بندی روبه‌رو شود. https://t.me/ehsasekhooob

2️⃣ ایجاد هدف و انگیزه یکی از دلایلی که برخی از کودکان رغبتی به درس و نوشتن تکلیف ندارند، نداشتن انگیزه یا ندیدن کاربردی ‌بودن آن در زندگی‌شان است. پس تکالیف را برای کودک جذاب و کاربردی کنید؛ یعنی در زندگی روزمره از آن‌ها استفاده کنید. مثلا در فروشگاه بگویید: «پسرم می‌توانی قیمت این را برایم بخوانی؟» یا ترغیبش کنید که تابلو‌ها را نگاه کرده و مغازه مورد نظر شما را پیدا کند! به هیچ عنوان کودک را مجبور به انجام تکالیف نکنید و در عوض سعی کنید برایش انگیزه درونی برای اینکه تکلیف اش را به خوبی انجام دهد، ایجاد کنید؛ مانند اینکه بگویید: «تو باهوش و پر‌تلاشی ، معلم و دوستانت متوجه می‌شوند که چقدر تلاش می‌کنی و موفق هستی» یا اینکه « دقت کردم دیدم دستخط تو هر روز بهتر می‌شود.» https://t.me/ehsasekhooob

. کودکان در هر مرحله از رشد و سن، میزان پایداری مشخصی دارند. میزان پایداری یعنی مدت زمانی که می‌توانند مشغول به انجام کار یا فعالیتی شوند، به استثنای بازی‌های کامپیوتری و تماشای تلویزیون؛ یعنی اینکه میزان نشستن و انجام تکالیف در سنین مختلف متفاوت و به شرح زیر است: کودک 2 ساله: 5 تا 10 دقیقه کودک 3 ساله: 10 تا 15 دقیقه کودک 4 ساله: 15 تا 20 دقیقه کودک 5 ساله یا پیش‌دبستانی: 20 تا 30دقیقه کودک 6 ساله و کلاس اول دبستان: 40 تا 45دقیقه و همین‌طور با افزایش هر سال سن، مدت زمان 10 دقیقه بیشتر می‌شود.بنابراین با مشورت کودک، به‌ خصوص کودک کلاس اول که ممکن است انجام تکالیف برایش مشکل‌تر باشد، تعیین محدوده زمانی و تقسیم ‌بندی زمانی صورت می‌گیرد. این زمان‌بندی و مدیریت زمان نوعی مهارت است که باید کودک آن را فرا بگیرد. به‌طور مثال از او می‌پرسیم از ساعت 5 تا 9 شب، چه ساعتی راحت‌تر هستی؟ آیا می‌خواهی آنرا را به چند قسمت تقسیم کنیم؟ این کودکان 45 دقیقه برای انجام تکالیف وقت لازم دارند که می‌توانند آن را به دو یا سه قسمت 15 دقیقه‌ای تقسیم کنند و 10 دقیقه هم برای استراحت یا انجام کاری که می‌خواهند، تعیین کنند. برخی کودکان مضطرب تکالیف شان را در حداقل‌ترین زمان و با سرعت انجام می‌دهند و قاعدتا کیفیت تکلیفش هم نمی‌تواند بالا باشد. این کودکان هم در دسته همان کودکانی هستند که برنامه‌ریزی زمانی را رعایت نکرده‌اند و فقط برای کم‌کردن اضطراب، سریعتر انجام می‌دهند. https://t.me/ehsasekhooob

کودکان تنبل یا بی‌خیال نیستند! به آن‌ها کمک کنید تا مهارت‌های لازم را یاد بگیرند. زمانی که آموزش و انجام تکالیف شروع می‌شود، این والدین هستند که باید مسائلی را در نظر بگیرند و همچنین مهارتهایی را به فرزندان آموزش بدهند تا آنها روش و مسیر صحیح درس ‌خواندن را یاد بگیرد و بعد بصورت مطلوب اجرا کنند؛ مهارت و نکاتی نظیر: برنامه‌ریزی و مدیریت زمان تکلیف ‌نویسی کودک را تابع برنامه مشخصی می‌کند که از قبل تعیین شده است و کاملا طبیعی است که در روزهای اولیه به‌سختی آن را بپذیرد و اجرا کند. برنامه‌ریزی کنید و تعیین مکان و زمان و میزان استراحت مورد ‌نظر کودک را از خودش سوال کنید. که کجا و چه زمانی برای او مطلوب تر است . هرگز فرزندتان را مجبور نکنید که به اتاقش برود و تا تکلیف اش را انجام نداده بیرون نیاید و همینطور هرگز وادارش نکنید به مدت طولانی و پشت سرهم مشق بنویسد؛ مخصوصا اگر کودکان کلاس اول و دوم هستند؛ به این دلیل که ماهیچه ‌های دست آن‌ها هنوز به مداد عادت ندارد و خیلی زود خسته می‌شوند. 👇👇👇👇 https://t.me/ehsasekhooob

https://t.me/ehsasekhooob آموزش، مسئولیتی مهم برای والدین است و والدین باید نماینده معلم در خانه باشند. سیستم آموزشی در ایران به این صورت که در تکمیل فعالیت آموزش معلمان، همکاری والدین در منزل برای تمرین و یادآوری آنچه که در مدرسه کار شده است، در خانه ضروری است و کودک به تنهایی و بدون آموزش و مهارت لازم برای انجام تکالیف، نمی‌تواند این فعالیت را به‌خوبی به انجام برساند . دسته ای از والدین بدون اینکه وظیفه نظارت و آموزش که مسئولیت خودشان است را انجام دهند، صرفا از کودک انتظار خروجی درست دارند و تنها تذکر‌ دادن یا برخود و تنبیه‌کردن را وظیفه خود می‌دانند. نمی‌توانیم هم از کودک انتظار داشته باشیم بدون آموزش و نظارت، مهارت‌های لازم را بلد باشد وبه درستی کاری را انجام دهد. از طرفی دسته‌ای از والدین هم به استقلال کودکشان توجه نمی‌کنند و فرزندی وابسته تربیت می‌کنند. والدینی که اجازه این را به کودک نمی دهند اشتباهات خود را داشته باشد، به اندازه والدینی که کودک را رها کرده‌اند، به اعتماد‌به‌نفس فرزندشان ضربه می‌زنند. https://t.me/ehsasekhooob

کودکم اصلا تکالیف اش را انجام نمی‌دهد. هر چقدر تذکر می دهم ، فایده‌ای نداشته است. تا خودم بالای سرش نباشم، تکالیف اش را انجام نمی‌دهد و خودم مجبورم بیشتر مشق‌هایش را بنویسم.(وابستگی افر اطی و نداشتن استقلال فرزند در اثر فرزند پروری سهل گیرانه ) پسر من همه مشق‌هایش را غلط و بدخط می‌نویسد و معلمش هم مرتب تذکر می‌دهد. من چند بار که مشق‌هایش را دیده‌ام، او را تنبیه و تهدید کردم و آن‌ها را پاره کرده‌ام تا مجبور شود دوباره بنویسد!(تنبه نامناسب و پایین آوردن عزت نفس کودک و گاهی ناشی از مشکلات یادگیری) پسر من مشق‌هایش را می‌نویسد، ولی از وقتی که از مدرسه می‌آید، باید مدام به او بگویم که مشقت را بنویس و آخر شب هم هول‌هولکی می‌نویسد!( نبود قوانین و قانونمندنبودن کودک) دختر من از مدرسه که می‌آید، همان‌جا غذا‌ نخورده و لباس در‌نیاورده، به سرعت مشق‌هایش را می‌نویسد.(مشکل اضطراب کودک) فرزندان من از وقتی به خانه می‌آیند، دفتر و کتاب‌هایشان باز است و بازی می‌کنند و کلمه‌کلمه تا شب مشق می‌نویسند و واقعا مرا حرص می‌دهند.( آموزش ندادن مدیریت زمان و برنامه ریزی) و … 👇👇👇 https://t.me/ehsasekhooob

پدر و مادر مسئول مراقبت، محافظت، آموزش و تربیت فرزندان شان هستند و در این مسیر مسئولیت‌های متعددی را در روند و چرخه‌های رشد کودک برعهده دارند. هر دوره از این چرخه رشد، خانواده با یکسری چالش‌ها درگیر می‌شود. یکی از این چالش‌ها مربوط به امور آموزشی و انجام تکالیف شب کودک است. سبک برخورد و روش کار هر والدینی در این مورد متفاوت است و نحوه برخورد ما با این چالش، عکس‌العمل فرزندمان را مشخص می‌کند. پدر و مادر‌های زیادی را می‌شناسیم که مدام شکایت دارند که فرزندشان تکالیف اش را بخوبی انجام نمی‌دهد! یا کار را به جایی رسانده‌اند که فرزندشان با آن‌ها لج‌بازی می‌کند و مشق‌نوشتن را وسیله‌ای برای گرفتن انتقام و قدرت‌نمایی می‌داند. گاهی این لج‌بازی حاصل کشمکش‌های زیاد و طولانی والدین و ناشی ازسبک تربیتی و تعاملی اشتباه آن‌ها با کودک است. هدف ما در این مقاله ریشه‌یابی و آموزش چند تکنیک برای حل این مشکل است.برای درک بهتر، در ابتدا چند نمونه شایع از شکایت والدین را در زمینه انجام تکالیف کودکان بررسی می‌کنیم. 👇👇👇👇 https://t.me/ehsasekhooob

آزار روانی را آزار خاموش می‌نامند. مصادیق آزار روانی: - تحقیر کردن، فحش دادن، مقایسه کردن و کسی را به رخ کشیدن، تمسخر، مقابل دیگران از بدی‌های کودک حرف زدن و .. - حبس کردن کودک و در را به رویش قفل کردن. - محدود کردن بیش از حد کودک یا نوجوان - مادری که به دلیل اختلاف با شوهرش، کودک را به حال خود می‌گذارد و خانه را به حالت قهر ترک می‌کند. حس ناامنی کودک حتی در بزرگسالی هم او را رها نخواهد کرد و این آسیب کمی نیست. https://t.me/ehsasekhooob

🌱 #بندناف_عاطفی والدین هر فرد ارزشمندترین و محترم ترین سرمایه او هستند. اما این بدین معنا نیست که همیشه باید در چهارچوب از پیش تعیین شده والدین زیست. تمایز یافتگی و بلوغ هیجانی اقتضا می کند که خود را برای متمایز شدن از والدین و در نهایت فرزندانمان آماده کنیم. بسیاری از افراد هر چند در بدو تولد بندناف آنها بریده می شود،اما بند ناف عاطفی آنها همچنان پابرجاست. در این صورت والد و فرزند هردو ‌آسیب می بینند. اوج آسیب ناشی از بندناف عاطفی جدا نشده، بعد از ازدواج خودنمایی می کند. سازگاری با اینکه زندگی با والدین تمام شده و زندگی مستقل جدیدی شروع شده است،برای فرد غیرممکن می شود. https://t.me/ehsasekhooob

👌 #حریم_زندگی_شخصی در رابطه عاطفی... ✍️نیمه‌شب برای همسر شما پیامک می‌آید؛ قبل از این‌که کاری بکنید یا نکنید، چه فکری در ذهن شما می‌آید؟ آن فکر آیا همان‌طوری که آمده می‌رود؟ معمولا بحث درباره زندگی شخصی بحث ساده ای نیست و بنده با چند مقدمه سراغ آن می روم. ۱ ـ در جوامعی مثل ما، تربیت فرزندان در خانواده و نوع روابط درون خانوادگی، بیشتر توده ای و اکثریتی است، به این معنی که مثلا اگر دیسیپلین به منزل آمدن قبل از تاریکی هواست، خانواده این را برای همه فرزندان تسری می دهد، اگر امروز غذا باقالی پلوست، عدم خوشایند نیلوفرخانم، خیلی امر قابل توجهی نیست. بدیهی است اتاق من و خودکار من و… نیز بیشتر نوعی «روشنفکر بازی سوسولی» تلقی می شود. در این نوع نگرش، سیستم های اکثریتی MAJORITY در برابر سیستم های فردیتی INDIVIDUATED است،البته نقاط قوت هم وجود دارد و سازگاری با اجتماع آموخته می شود، ولی خیلی از ظرفیت های فردی نادیده گرفته می شود و جراحت هایی نیز شامل حال فرزندان می شود. ۲ ـ امروزه خانواده ها به رویکردهای فردیتی فرزندان اهتمام بیشتری دارند، ولی وقتی می خواهیم از کشور صحبت کنیم آن هم امروز که شما این نوشته را می خوانید، ترکیبی از سیستم های یاد شده ذهنی را مشاهده می کنید. ۳ ـ در رابطه عاطفی حقوق و تکالیفی بر زوجین مترتب است. اگر بنده شوهر هستم حق دارم نکاتی را درباره همسر بدانم و این تکلیف بدوش من است که نکاتی که همسرم درباره ام می خواهد بداند؛ به او بگویم. (حق و تکلیف دوسویه اند تا تعادل حفظ بشود، تعارض جایی است که به کسی تکلیفی محول کنیم بدون این که حقی متقابلا برایش قائل باشیم). ۴ ـ زندگی عاطفی متشکل از دو دایره متداخل است: من+ تو + بخشی مشترک. هرچند در ابتدای عشق و عاشقی دو نفر می خواهند همه چیزشان در یک دایره بگنجد، اما اینها وهمی بیش نیست و حتما رابطه را بی تعادل می کند، پرسش این است که میزان آن دایره مشترک چگونه است؟ مثلا آیا من می توانم بروم نصفه شب، پیامک وارده برای همسرم را بخوانم چون شوهرش هستم؟ 👈پاسخ این پرسش را طبق هندسه منظمی که از بالا چیده ایم عرض می کنم و یادآور می شوم بحث من روان شناختی است نه حقوقی زیرا «علم حقوق» متکفل رعایت کمترین اخلاق است : ✔️اگر من همسر هستم حق دارم از کلیت روابط همسرم خبر داشته باشم؛ بنابراین می توانم بپرسم این پیامک نیمه شبانه ذهنم را مشغول ساخته، لطفا بهم بگو چیست و از کیست؟ این فرق دارد با این که بروم طرف گوشی او و مرزهای حرمتی را بشکنم و مسیر این نوع بی اخلاقی ها را در زندگی باز کنم. ۵ ـ آیا همسرم می تواند بگوید گوشی همراه جزو PRIVACY من است و به این عنوان من را در نگرانی هایم نگه دارد؟ به نظر می رسد اشتباهی این وسط در حال وقوع است. زندگی شخصی به معنی زندگی بی مسئولیت نیست. موظفم راه های راهزنی افکار خودم را مسدود کنم و همسرم نیز موظف است، وقتی پرسشی برایم پیش می آید، تلاشش را کند که افکار منفی وارد زندگی مان نشود. ۶ ـ زندگی شخصی امری دوسویه و پویاست: اعتماد متقابل حرفی ساده و کلیشه ای به نظر می رسد. اگر شما به همسرتان گفتید که پیامک از طرف فلانی بوده، قضیه تمام می شود؟ نه! اگر او شکاک باشد،اگر گذشته زندگی مان پر از لغزش های من بوده باشد، اگر افکار وسواسی در ذهن او مرتب بیاید و برود چی؟ قصدم این است که بگویم زندگی شخصی در بستری نسبتا سالم از نظر روانی قابل طرح است وگرنه نمی شود به کسی که سابقه خوبی ندارد، راحت اعتماد کرد. استاد عزیزم دکتر شیری📚 https://t.me/ehsasekhooob

❣️ پدر بزرگم ۹۰ سال دارد و چند سالی است که به دلیل کهولت و عارضه های ناگهانی به صورت دوره ای در بستر بیماری می افتد و مادربزرگم که خود دردهای زیادی در دست و پا و کمر دارد او را مراقبت می کند. چند روز پیش پدر بزرگم را حمام کردیم و از آنجا که نمی تواند روی پاهایش بایستد و هشیاری برای کنترل عضلاتش ندارد، او را نگه داشته بودم و مادربزرگم لباس های او را به سختی برتنش می کرد. با دردهایی که در بدن مادربزرگم وجود دارد این کار فشار زیادی به او وارد آورد تا حدی که دستانش می لرزید و از شدت لرزش نمی توانست دکمه های پیراهن پدربزرگم را راحت ببندد، نفس تند شده بود و پیوسته آه می کشید. به نظر آنقدر عصبانی می آمد که حتی تصور کردم حتی ممکن است ضربه ای بر پیکر بی حال پدربزرگ بزند، من که از دیدن این شرایط ناراحت شدم از اتاق بیرون آمدم که او معذب نباشد، شاید بخواهد داد و بیداد کند یا از بد روزگار فغان براورد. از بیرون اتاق رفتار او را زیر نظر داشتم، دیدم بر سر بالین همسرش رفت او را بوسید و با زبانی پر از مهر و عشق به او گفت: عزیزم حمام کردی؟ تمیز شدی؟ نبینم که اینجوری روی تخت افتاده باشی، می دانم که چقدر سختی می کشی، بمیرم برات، و ناگاه صدای هق هق گریه هایش بلند شد. من تازه فهمیدم که مادر بزرگم عصبانی نبود بلکه بغض داشت و غمگین بود. از دیدن عجز و ناتوانی همسر آشفته شده بود، نه از دردهای بدن خود و مشقت پرستاری. گویی یکی از زیباترین صحنه های زندگی ام را دیده بودم، هیچ کتاب و فیلم و معلمی مفهوم تعهد و وفاداری را به این زیبایی نمی توانست بیان کند. حالا بیشتر می فهمیدم که چرا مادربزرگم با این همه مشقت زندگی هیچ گاه افسرده نیست، چون عمیق ترین معنای زندگی را یافته ست، مهربانی و تعهد به انسانی که دوستش دارد. چیزی که شاید من نوعی در موفقیت و دستاورد بیشتر و کسب کردن های بیشتر نیافته ام، او در دل سپردن و از دست دادن یافته. ❣️شاید زندگی همین‌باشد. شاید زندگی همین دستان لرزان، بدن پر از درد، قامت خمیده ولی قلبی لبریز از مهر باشد. https://t.me/ehsasekhooob

https://t.me/ehsasekhooob صبح پاییزی تان به خیر و شادی 🍁🍂

این نشانه ها می گویند اجازه سوء استفاده از خود را به دیگران نمی دهید و بسیار برای خودتان ارزش قائلید روزیاتو_مترجم:گلریز برهمند ۱- خودتان را همانطور که هستید قبول دارید اما نقص هایتان را هم در نظر دارید بعضی ها بویی از ادب نبرده اند و فکر می کنند به هر دلیلی باید نقص هایمان را به ما یادآوری کنند. در چنین مواردی با یک جواب تند اما هوشمندانه می توانید آن شخص را سر جایش بنشانید. ۲- برای اینکه دیگران از شما خوششان بیاید تلاش نمی کنید این روزها نه تعریف و تمجید و چاپلوسی، بلکه رضایت خاطر و ادب است که خریدار دارد. شما دوست ندارید برای نفع شخصی تان کاری کنید دیگران از شما خوششان بیاید.دست از چاپلوسی برداشتن واقعا عالیست ۳- عقیده ی شخصی تان را با آرامش و واضح توضیح می دهید مثال: – بفرمایید اینم قهوه تون. – ببخشید ولی من قهوه ی گرم خواستم. این قهوه سرده. لطفاً ببریدش. این طبیعی است که خواسته تان را بیان کنید و از آن خجالت نکنید. در داستان سیندرلا جایی هست که مادرخوانده اش ضرر نرفتن به مجلس رقص را در حالی که استحقاقش را دارد به او متذکر می شود. در وجود همه ی ما هم اندک سیندرلایی وجود دارد اما به جای چوب جادو، این حق را در مورد بعضی چیزها داریم، حقی که هرگز نباید آن را فراموش کنیم. ۴- از بیان نظر خود خجالت نمی کشید مثال: – همه ی ساکنین بلوک ما قراره فردا تو نظافت ساختمان شرکت کنن. – فکر نمی کنم این جزء وظایف ساکنین باشه. گاهی دست به کارهایی می زنیم که برخلاف میل مان هستند در اینصورت بهتر است دست نگه دارید و به این فکر کنید که آیا واقعاً دوست دارید وقت شخصی تان را صرف کاری کنید که کار یک شخص نیست. اگر جواب تان منفی بود، بدون ذره ای پشیمانی پیشنهاد مطرح شده را رد کنید. ۵- اگر خواسته ی کسی مغایر با نفع شخصی تان باشد توانایی نه گفتن را دارد مثال: – می خوام بچه مو چند ساعت بذارم پیشت. باشه؟ یه کار واجب برام پیش اومده. – ببخشید ولی نمیتونم. ۶- احساس گناه نمی کنید بسیاری از زنان تصمیم گرفته اند این اصل را سرلوحه ی زندگی خود قرار دهند: «اگر خودم مراقب خودم نباشم، هیچ کسی نیست.» و از این بابت هم اصلاً احساس گناه نمی کنند. واقعاً چقدر خوب است ۷- به کسی قول نمی دهید مثال: – خواهش می کنم بهم قول بده تو انجام اون گزارش کمکم می کنی. –قول نمیدم. اگه فرصت شد کمکت می کنم. ۸- به حقه های آدم هایی که می خواهند شما را آلت دست خود کنند تن نمی دهید مثال: – یه وقت براتون می ذارم برای هفته ی دیگه. تخفیفای خوبی قراره بدیم. – لازم نیست ممنون. نمیدونم دفعه ی دیگه کی دندون درد می گیرم. ۹- اجازه نمی دهید مسائل فرعی حواس تان را پرت کند ۱۰- آدم های بی ملاحظه را سرجایشان می نشانید مثال: – عزیزم اشکال نداره که وسایل مون را اینجا نگه داریم؟ – چرا اشکال داره عزیزم! 11- کودک درون تان را فراموش نمی کنید مثال: – تو که دیگه بچه نیستی. نباید پشمک بخوری. – چرا که نه؟ پشمک دوست دارم. شما هر زمان که دلتان بخواهد می توانید غمگین باشید و هر وقت هم که احساس شادی کنید می توانید شاد باشید، و این هیچ اشکالی ندارد. سن ما نباید مانع از این مسأله شود. دیگران آنقدر سعی می کنند هنجارها و چهارچوب های آداب و اصول را به ما تحمیل کنند که ممکن است احساس کنیم داریم طبق اصول زندگی دیگران زندگی می کنیم. فکر نمی کنید وقت آن رسیده که برای دل خودتان زندگی کنید؟❤️ 🔻👈(خانه تحول پر از کتاب و مقالات همه رشته ها) https://t.me/ehsasekhooob

احساسات دوگانه چیست؟ https://t.me/ehsasekhooob

آدم‌ها آدم‌ها هدف نیستند، نمی‌شود تعیین‌شان کرد. وسیله نیستند، نمی‌شود از آنها استفاده کرد. طرح و برنامه نیستند، نمی‌شود آنها را ریخت. تصمیم نیستند، نمی‌شود آنها را گرفت. دارایی نیستند، نمی‌شود صاحبشان شد. مال و منال و ملک و املاک نیستند، نمی‌شود به نام زدشان. آدم‌ها موسیقی‌اند، نواخته می‌شوند، ما فقط می‌توانیم آنها را بشنویم. آدم‌ها قصه‌اند، روایت می‌شوند، ما فقط می‌توانیم بخوانیمشان. آدم‌ها شعرند، سروده می‌شوند ما فقط می‌توانیم زمزمه‌شان کنیم. اگر روزی دیدی که از دست آدم‌ها بسیار دلخوری، به این فکر کن که آدم‌ها را با چه چیزی اشتباه گرفته‌ای! آدم‌ها را بشنو، بخوان، زمزمه‌شان کن و فراموش نکن که آنها موسیقی‌اند، قصه‌اند، شعرند ... "عرفان نظرآهاری" https://t.me/ehsasekhooob

انیمیشن Caldera به کارگردانی Evan Viera ، 🟣موضوع این انیمیشن الهام گرفته شده از ، داستان زندگی پدر Evan هستش که با بیماری اسکیزوفرنی دست و پنجه نرم میکرده. -در انیمیشن فوق ؛ دنیا رو از دید دختری میبینیم که از اختلالات روانی رنج میبرد. https://t.me/ehsasekhooob

🟣به زبان طرحواره، بیمارانی که طرحواره منفی گرایی/ بدبینی دارند به جنبه های منفی زندگی(مثل درد , مرگ, فقدان , ناامیدی, تعارض و خیانت )خیلی توجه می کنند , در حالی که جنبه های مثبت را کم ارزش جلوه می دهند . این بیماران در حین فعال شدن طرحواره خود معمولا دست به پیش بینی های افراطی می زنند . مثلا پیش بینی می کنند همیشه کارهای اقتصادی, شغلی و بین فردی به طرز اسفناکی اشتباه از آب در می آیند . از آنجایی که چنین بیمارانی نتایج منفی احتمالی را اغراق آمیز جلوه می دهند, اغلب ویژگی هایی مثل نگرانی,تشویش, گوش بزنگی, غر زدن و بلاتکلیفی دارند. پس دیدگاه فروید درمورد اجبار تکرار یا نظریه طرحواره در رویکرد رفتاری یعنی نیازی عاطفی که در کودکی آسیب دیده در بزرگسالی نیز آسیب زاست و ممکن است سلامت روانی ما و حتی افراد دیگر مختل کند. https://t.me/ehsasekhooob