حــرفــــ دل

به وقتش متوجه نبودم اما دانه دانه رنج‌هایی که به من می‌رسید، آجری بود که جهان مرا می‌ساخت و ارتفاع دید مرا بلندتر می‌کرد. من با هر رنج، پخته‌تر می‌شدم و بیشتر می‌فهمیدم و بیشتر می‌سنجیدم و پله پله آگاه‌تر می‌شدم.... رنج‌ها سنگ محک بودند و عیار مرا می‌سنجیدند و مقاومتِ من بود که ثابت می‌کرد چقدر می‌ارزم... @gitmit

من امسال خیلی دوام آوردم، خیلی جنگیدم، خیلی با خودم کلنجار رفتم تا کم نیاورم و نزنم زیر گریه. من امسال خیلی زمین خوردم، خیلی شکستم و خیلی خودم را بند زدم تا بتوانم روی پا بایستم یا حتی سینه‌خیز به میدان زندگی بازگردم و ادامه بدهم. من امسال زیاد تنها بودم، زیاد اضطراب داشتم و زیاد غمگین بودم. امسال برای من سال سختی بود، خیلی سخت! ماییم و خودمان و رنج‌هایی که مچاله کرده کنجی انداخته‌ایم و به جز این‌ها، چه کسی می‌داند تو کجای جهانت بودی و در کدام نقطه چقدر دست و پا زدی تا غرق نشوی و روی سطح زندگی شناور بمانی؟ چه کسی می‌فهمد تو دقیقا با چه چیزی جنگیدی و چقدر از پا در آمدی و چقدر زخمی شدی، در همان‌حال که ظاهرا خیلی عادی داشتی زندگی‌ات را می‌کردی!!! @gitmit

یه‌کلمه تو عربی هست «تلظی» یکی از معانیش وقتیه که ماهی مدتی از آب بیرون مونده و هنوز دهنش و بدنش تکون می‌خوره، ولی بندازیش تو آب هم می‌میره. گفتم ما بعضی وقتا کاری میکنیم آدما تلظی کنن. یعنی هنوز انگار دارن میجنگن، هنوز تلاش می‌کنن، ولی دیگه رفته‌ن. برم نمی‌‌گردن... @gitmit

به قول حسین جنتی که میگه : گذشت خو‌بی‌ام‌ از حد، به شَک دچار شدند، به احترام کمی خم شدم، سوار شدند..! @gitmit

فکر می‌کردم منم که زیاد حساسم و منم که سخت می‌گیرم! رفتم و دورتر ایستادم و دیدم نه! واقعا سخت بود!!! اگر قرار بود بی‌طرفانه جهان خودم را برانداز کنم و عملکرد خودم را به قضاوت بنشینم؛ به خودم حق می‌دادم. از دور خودم را دیدم و نگران شدم، اگر دیگر نتوانم طاقت بیاورم چه؟ تحملم تمام شود و نخواهم ادامه بدهم چه؟ یکی مانده به پله‌ی آخر جا بزنم و قید همه چیز را بزنم چه؟! من سخت نمی‌گرفتم، روزگاری که برای من مقدر شده‌بود، واقعا سخت بود. @gitmit

آنقدر سادگی‌اش را با بی‌توجهی و واقعی بودنش را با تهی بودن اشتباه گرفته بودند که دیگر می‌ترسید خودش باشد و از آنجا که نمی‌توانست نقابی بر روحش بگذارد، از همگان فاصله‌ای پرنشدنی می‌گرفت... @gitmit