محمد ناصری خوزستان

آهای رفیق بیا این بار پرده‌ ها را به تماشای نسیم بگذاریم  و از این دخمه‌ ی پرهیز،  پا گذاریم به پهنه‌ ی عریان حیات... من دلم روشن است،  به همین سادگیِ پاک اقاقی‌ ها،  به همین خنده‌ ی بی‌ معذرتِ آب و گیاه؛ من کفش‌ هایم را  می‌ گذارم کنار همه‌ ی توبه‌ های عبث و در این خلوت سرشار سکوت،  دست می‌ سایم به تن روشن این صبح صبوح.  محمد ناصری #محمد_ناصری_اهواز https://t.me/mohammadnaseri40

باز پاییز است و باران می‌ تپد بر بامِ سنگ،  آسمان پیراهنِ چرکِ مه‌ آلودش به تن سرد و دم‌ کرده، ملول از گردشِ این چرخِ لنگ باد می‌ آید هراسان از پسِ کوه‌ های دور کوچه‌ ها آکنده از بوی لجن، وز عطرِ خاک مرگِ زرین‌ برگ‌ ها را باد می‌ خواند غریب نوحه‌ خوانی خسته در این کوچه‌ باغِ بی‌ سرور قطره‌ قطره، نرم و سنگین، دانه‌ های خیسِ اشک  می‌ چکد بر شیشه‌ ی خاموشِ شب‌ های نیاز من به یادت می گشایم سینه را در پیشِ باد ای ز من دور و به جانم سایه‌ ات دیرین‌ نواز!  عشق در جانِ من و باران به روی سنگ‌ فرش،  هر دو گریان، هر دو نالان، هر دو از یاران جدا دستِ لرزانِ تمنایم به سویت بسته راه،  کاش می‌ دیدی چه می‌ بارد در این پاییزگاه بوی تو در خاک و آب و خون،  حسرتِ یک همنوایی، پشتِ این دیوارِ تنگ محمد ناصری #محمد_ناصری_اهواز https://t.me/mohammadnaseri40

شب است و از درونِ کوره‌ راه‌ های این شبِ دیجور، صدای پا نمی‌ آید؛ فقط آوای سایش‌ سایِ خشتِ کهنه‌ ی بارو بر این اندیشه‌ ی فرسوده می‌ بارد. در این ویران‌ سرایِ بی‌ دریغ و سرد، میانِ خانه‌ های کور و خاموشی که سر در جیبِ تن دارند، همسایه‌ ها... آهان! این قومِ منزوی، این همسایه‌ های گنگ و نا آشنا، پشتِ حصارِ تن‌ های خویش، پنهان از نگاهِ هم، گویی به انتظارِ مرگِ خورشیدی دگر، در دخمه ی خویشند. و سایه‌ ها... این یادگارانِ فسرده‌ ی تن، بر این دیوارهای خیس و چرکین، چه غمگینانه می‌ رقصند! نه گرمایی، نه امیدی، نه از خورشیدِ دیروزین نشانی، فقط یک سایه از من، روی خشتِ سردِ این کوچه، و یک سایه از او، در خانه‌ ی همسایه، افتاده، جدا از هم، غریب از هم؛ راستی، ای همسایه‌ ی دیوار به‌ دیوارِ خاموشِ من! کدامين بادِ سرگردان تو را از خویش رانده است؟ که اینجا، در میانِ این همه‌ دیوار و تاریکی، صدای نفس‌ هایت به گوشِ این دلِ تنها نمی‌ آید. آهای... جهان، این خانه‌ ی تنگ و شبِ بی‌ انتها چه ناباور به هم دوخته است ما را! همسایه‌ هایی، رها در بند تنهایی، و سایه‌ هایی که ما را از خودِ ما نیز می‌ دزدند! محمد ناصری #محمد_ناصری_اهواز https://t.me/mohammadnaseri40

خلوت و سلوک دلا، خلوتِ پاک و خاموشِ خویش،  گزین کز جهان کس نیامد به پیش؛  نه آن مکرِ خودکامگانِ فریب،  که سازد دلِ خستگان را غریب.  همین کنجِ تنهاییِ خاک و درد،  که دارد صفایِ دلِ ساده‌ مرد.  نه آن زهدِ خودبینِ سوداگران،  که سازد بت از خویش در این کران؛  نه آن فلسفه‌ بافِ مکار و مست،  که از مهر، زنجیر سازد به دست.  سلوکِ من این است، راهِ درست:  نگاهی به خویش و به دردِ نخست؛  که انسانِ خاکی به سوز و گداز،  بجوید حقیقت به راز و نیاز. حریفا!  مگو خلوت از مردم آغوش بست!  که در کنجِ خلوت، دلِ زنده هست.  سلوکِ حقیقی، همین دردِ ماست:  همین رنجِ انسان و مهرِ رواست؛  که در سکوتِ شب‌ هایِ سرد و بلند،  نباشی ز دردِ زمانه نژند.  نمی‌ خواهم آن صوفیِ مکر جوی،  که پنهان کند زیرِ خرقه، دو روی؛  نمی‌ خواهم آن عزلتِ خودپسند،  که سازد دلِ آدمی سنگ و بند.  مرا بس همین خلوتِ ساده‌ رنگ،  همین سینه‌ ی بی‌ ریا و قشنگ؛  همین عطرِ باران و جانِ غمین،  که سازد صفا را به روی زمین.  من آن آدمی‌ ام، در مقامِ سکوت،  که حیرت مرا داد بویِ سکوت؛  به خاک افتم و دل پر از روشنی ست،  که خلوت، همین دیدنِ بندگی‌ ست! محمد ناصری #محمد_ناصری_اهواز https://t.me/mohammadnaseri40

سلام ای شب شوخ‌ چشم گزاف! سلام ای پاییز اندیشه‌ های کج و باف‌ باف! من اینک منم، خسته از ژاژخایی، از این بارگاه فریب و تباهی، از این فلسفه‌ بافکان تهی‌ مغز و پرباد، که بستند بر دارِ پندار، هر داد. دهان‌ ها پر از واژه‌ ی تلخ و زشت، روان‌ ها لجن زار بی‌ بوی و کِشت؛ یکی خنجر کینه را عقل نامد، یکی رنج مظلوم را سود خواند؛ به نام شب شهریار و جنون، چو کفتار خندید در جوی خون! به نام خرد، حرمت خاک را چاک دادند، شرافت به چنگال ضحاک دادند؛ و گفتند: ماییم و این راز هستی، فراز آمدیم از فرودِ پرستی! تف، ای مردمان، بر چنین ژرف‌ بینی! تف، ای چشم‌ ها، بر چنین خیره‌ بینی! که سادیسم را جامه‌ ی فخر پوشید، و بر زخم درماندگان زهر جوشید! حریفا! من اما در این دخمه‌ ی پر دروغ، نمی خواهم آن شوکت بی‌ فروغ. نه بر مسندِ خاصگان تکیه دارم، نه سودای نوابغ اندر سر آرم؛ نه در پیله‌ ی وهمِ والا تباران، نه بر دوش سرکوفتگان چون سواران. من آنم: یکی آدمی، خام و خاکی، پدید آمده از غباری و پاکی. یکی مردِ عادی، یکی بنده‌ ی نان، که دستش نلرزد ز مهرِ کسان. اگر شاد گردم، ز دل خنده سر میدهم بی‌ ریا، و گر غم رسد، های‌ هایِ عزا! از آن خون که بر سنگ ریزد به بیداد، بر آرد رگ و ریشه‌ ام تلخ‌ فریاد؛ چو بینم به زنجیر، پایِ سگی بی‌ گناه، جهان در نگاهم شود تیره، تب‌ دار و چاه! طبیعت اگر زخم بیند ز تیغ ستم، من آزرده گردم، فرو ریزم از درد و غم. شگفتا! شرمساری چرا؟ بهرِ اشکی زلال؟ خجالت چرا، زانکه دل دارد اندوه و حال؟ نه، من شرمگین نیستم ز آدمی‌ بودنم، از این پوستینِ نحیفِ تنم. نمیخواهم آن تاجِ ننگینِ برتر شدن، به خونِ دگر خفتگان زیورین‌ سر شدن. مرا بس همین کوچه و بویِ نان، همین گریه‌ ی نیمه‌ شب در نهان، همین عشقِ ساده، همین رنجِ پاک، سرانجام، رفتن به آغوشِ خاک. من آن عادیِ سرفرازم در این روزگار، که اخلاق را بر نتابد به مکر و قمار. بمانید در وهمِ ابلیس‌ وارِ فزون، منم آدمی، ساده و بی‌ فسون! محمد ناصری #محمد_ناصری_اهواز https://t.me/mohammadnaseri40

سلامت را پوزخند میزنند اینجا ، و سرها همچنان در چاهِ بی‌ فرجامِ گردن‌ هاست؛ نه خورشیدی، نه ابری کز دلش شوری برانگیزد، زمین فرتوت و خارا سنگ، و این آماسِ بی‌ پایان، هوای رخوت‌ انگیزِ سترون هاست. ببین مَردُم، گروهی دست در انبانِ وهم خویش، گروهی چشم‌ بسته، در غبارِ کهنه‌ ی تکرار. یکی از عهدِ دقیانوس میخواند کلامش را، یکی زنجیرِ زرینِ جنونش را تماشا میکند در خواب، عجب بیداریِ تلخی! که در این شهر بی‌روزن، خلایق جملگی در هیمه ی جهلند و پندارند، که هیزم‌ شکنِ این بیشه ی بیمار، چراغ آورده در پای شبِ رنجور. سخن منجمد، رویا تَرَک‌ خورده، صدا در حنجره، چون قطره‌ اشکی خشک، دق کرده. چه می‌ پرسی ز بیداری؟ چه می‌ جویی ز زایشگاهِ اندیشه؟ که این ویرانه بومِ دیرپایِ وهم، هزاران سال، با اوهامِ دیرینش، خِرد را در مزارِ استخوان‌ ها خفه کرده. نگاهی کن به میدانگاه! تندیس سکون برپاست، و قاضی، سایه‌ ای از استخوانِ مردگان را حکم میراند. در این محبس، خرد، ارتدادِ سنگینی‌ ست، و هر کو طره فکری نو افشاند، سزایش سنگ و دشنام است؛ چه میگویی ز فصلِ رویشِ ادراک؟ که در این خاکدان، اندیشیدن، ننگ و اعدام است. ندانستی، نفهمیدی؟ که تاریخِ من و تو، قصه ی تکرارِ یک مردابِ در خویش است؟ نه موجی میرسد از دور، نه آوازی بر این ظلمت شبیخون میزند، هیهات! همان پیرِ خرافات است و رختِ نو، همان پاییزِ پُر کینه، که بر شاخ تفکر تیغ می‌ بارد. یکی گفتا: سحر نزدیک شد، برخیز! دریغا، خفته‌ ای بر سنگفرشِ دخمه می‌ نالید: مزن چکش به قندیلِ انجمادِ ما، که ما با انجمادِ مغزها خو کرده‌ایم از دیر... رها کن، این جمودِ کهنه‌ بنیاد ، و این خفت، ردای نسلِ ما، تا واپسین تیر... هوا دلگیر، درختِ فکر از ریشه تباه و خشک... کجایی روشنایی؟ ای خرد، ای داد! پاییز است... محمد ناصری #محمد_ناصری_اهواز https://t.me/mohammadnaseri40

به چه نامی، به چه میلی بستانم دلِ تو؟ به ترنم، به شب زمزمه باران؟ به شکوهی که نهان است در این جان؟ به نسیمی که شبی خسته گذشت از تنِ یاس و حیاطِ پدری؟ یا به افسانه ی شب‌ های دراز؛ قصه ی آن همه دلدادگیِ رفته ز یاد؟ باد در ایوان است، برگ بر خاک فرو ریخته از وسوسه ی پاییزان؛ هله، ای ماهِ گریزنده ز خویش! در شبِ واقعه باران شده‌ام، تا تو یک بار، فقط یک‌ بار چتر برداری و در صحنِ خیالم گذری... محمد ناصری #محمد_ناصری_اهواز https://t.me/mohammadnaseri40

به چه نامی، به چه میلی بستانم دلِ تو؟  به ترنم، به شب زمزمه باران؟  به شکوهی که نهان است در این جان؟  به نسیمی که شبی خسته گذشت  از تنِ یاس و حیاطِ پدری؟  یا به افسانه ی شب‌ های دراز؛  قصه ی آن همه دلدادگیِ رفته ز یاد؟  باد در ایوان است،  برگ بر خاک فرو ریخته از وسوسه ی پاییزان؛  هله، ای ماهِ گریزنده ز خویش!  در شبِ واقعه باران شده‌ام،  تا تو یک بار، فقط یک‌ بار  چتر برداری و در صحنِ خیالم گذری... برای پدر محمد ناصری #محمد_ناصری_اهواز https://t.me/mohammadnaseri40

در شبستانِ این خاک،  آدمی، تکه‌ ای صخره ؛  مصلوبِ تفرّدِ خویش،  با سینه‌ ای تیره از نسیانِ عهد.  روزی،  دوستی، تجلی بی‌ دریغ جان بود؛  مقام حیرتی که در آن،  دست‌ ها، اخگر شفقت می‌ افروختند  و آینه‌ ها، غبار ریا نمی‌ شناختند.  نگاه بود و بس؛  بی‌ ترازوی سود و سودا.  کنون بنگر به عصر هبوط انجماد ارواح در پوستین طمع،  و دهان‌ هایی که از هُرم سلام،  خنجر انکار می‌ سازند.  ما رهسپاران بی‌ فرجام برهوتیم؛  جزیره‌ هایی گسسته و خودبسنده،  که در مسلخ بدگمانی،  حرمت یگانگی را سر بریده ایم.  خاموشی گزین، ای جانِ شوریده!  که در این بازارگاه ناسازوار،  مروارید رفاقت را  پای بت‌ های سنگیندل می‌ شکنند؛  و آدمی  در زمهریر خویشتن  تنها به احتضار انسان نشسته؛ محمد ناصری #محمد_ناصری_اهواز https://t.me/mohammadnaseri40

در شبستانِ این خاک،  آدمی، تکه‌ ای صخره ؛  مصلوبِ تفرّدِ خویش،  با سینه‌ ای تیره از نسیانِ عهد.  روزی،  دوستی، تجلی بی‌ دریغ جان بود؛  مقام حیرتی که در آن،  دست‌ ها، اخگر شفقت می‌ افروختند  و آینه‌ ها، غبار ریا نمی‌ شناختند.  نگاه بود و بس؛  بی‌ ترازوی سود و سودا.  کنون بنگر به عصر هبوط انجماد ارواح در پوستین طمع،  و دهان‌ هایی که از هُرم سلام،  خنجر انکار می‌ سازند.  ما رهسپاران بی‌ فرجام برهوتیم؛  جزیره‌ هایی گسسته و خودبسنده،  که در مسلخ بدگمانی،  حرمت یگانگی را سر بریده ایم.  خاموشی گزین، ای جانِ شوریده!  که در این بازارگاه ناسازوار،  مروارید رفاقت را  پای بت‌ های سنگیندل می‌ شکنند؛  و آدمی  در زمهریر خویشتن  تنها به احتضار انسان نشسته؛ محمد ناصری #محمد_ناصری_اهواز https://t.me/mohammadnaseri40

در هجومِ این همه واژه، که بر دوش باد سوارند و پنجره‌ هایِ حقیقت را به‌ رویِ تماشا می‌ بندند، من در پیِ سکوتی‌ ام که نه در غیابِ صدا، که در آستانه ی ادراکِ جهان است. محمد ناصری #محمد_ناصری_اهواز https://t.me/mohammadnaseri40