Blues ☽̶☾

یک زمانی منتظر بودم دیگران یه توجه به من داشته باشن... نه اینکه اولویتشون باشم نه... ولی حداقل یه کار کوچیک باشه که فقط دلشون بخواد با من انجامش بدم... به همه‌ی دوست‌هام پیام می‌دادم... دوست داشتم چت کنیم... نمی‌خواستم فکر کنن شاید فراموششون کردم... ولی یه جایی فهمیدم اون‌ها رفتار خاصشون رو برای آدم‌های دیگه گذاشتن... یه زمانی دلم می‌خواست تایید کل خانواده رو داشته باشم... اگه تصمیمی میگیرم همه با هم حمایتم کنن... ولی خب... فهمیدم تایید اون‌ها همیشه از دید من اتفاق نمی‌افته... اون‌ها هم کل اعضای خانواده رو در نظر میگیرن... ولی من اون زمان‌... فقط دلم می‌خواست یه آدم خاص باشم... نه برای همه... فقط برای یه نفر... و خب... چرا اون یه نفر خودم نباشم؟ هرچند هنوز به درک کامل این موضوع نرسیدم ولی... کارهای کوچیکی که به خاطر خودم و برای خودم انجامش میدم... شبیه یه پازل دو هزار تیکه می‌مونه که برای اولین بار دارم امتحانش می‌کنم... اما همین هم... کم‌کم داره خوشحالم میکنه... هم‌چنان فکرهای قدیمی توی ذهنم پررنگن... ولی دیگه خیلی به خاطرشون ناراحت نمیشم و غصه نمیخورم... به هر حال زندگی برای اون‌ها ادامه داره... چرا من باید دست بکشم و فقط ناامید بشم؟