Blues ☽̶☾

این حرفم فقط درباره‌ی سلام غریبه نیست و فکر نمی‌کنم فقط من این حس رو داشته باشم. فیکشن‌نویسی برای ما چیزی نیست که بابتش پولی دریافت کنیم. توی ایران که فیکشن‌ها اصلا ممکن نیست چاپ بشن اگه بشه هم کلی ریسک و دردسر داره و نه درآمدی از خود واتپد داریم و نه چیزی‌هایی شبیه این... در نهایت چیزی که برای نویسنده میمونه علاقه و عشقیه که به داستانش داره و زمانی که برای نوشتنش میذاره. هر پارت ممکنه تا ۱۵ هزار کلمه باشه شاید حتی بیشتر. نویسنده ساعت‌ها برای نوشتن، بازنویسی و فکر کردن به جزئیاتش وقت میذاره و در ازاش طبیعتا انتظار نداره کسی بهش پول بده چون اصلا چنین چیزی موضوعیت نداره اما حداقل چیزی که میشه در جواب این همه وقت و انرژی به یک نویسنده داد... حمایته. و حمایت لزوما چیز عجیب و بزرگی نیست. گاهی فقط یک ووت یک کامنت دو خطی یا حتی یک "خسته نباشی... پارت قشنگی بود" برای نویسنده کافیه. واقعا چند کلمه‌ست؟ نوشتن "خسته نباشی" شاید برای کسی که میخونه چند ثانیه بیشتر طول نکشه ولی برای نویسنده‌ای که ساعت‌ها برای همون پارت وقت گذاشته می‌تونه دلیل خیلی بزرگی برای ادامه دادن باشه. به نظرم وقتی یک اثر کاملا رایگان در اختیار مخاطب قرار می‌گیره و نویسنده هیچ منفعت مادی‌ای ازش نداره تعامل و حمایت تنها چیزی میشه که می‌تونه بهش نشون بده این زمانی که گذاشته برای یک نفر دیگه هم ارزش داشته. برای همین من فکر نمی‌کنم درخواست تعامل زیاده‌خواهی یا کمالگرایی باشه. نویسنده هم آدمه... خسته می‌شه... ناامید می‌شه و گاهی فقط نیاز داره بدونه اون طرف صفحه کسی هست که نوشته‌هاش رو می‌خونه و براش مهمه. شاید یک کامنت برای ریدر چیز کوچیکی باشه ولی برای نویسنده‌ای که با عشق و بدون هیچ چشم‌ داشت مالی می‌نویسه... می‌تونه واقعا خیلی بزرگ باشه :)