AghayedNet

✔️گزارشی از مواعظ ماه رمضان ۱۲۹۷ عالم ربانی مرحوم آقای شریف طباطبائی اع 🔹به ضمیمه فایل تصحیح شده این مواعظ 🔸به مناسبت ارائه فایل نشریه «آفاق نور» در بعضی سایت ها چندی پیش مواعظی از آقای حاج میرزا محمدباقر شریف طباطبایی اعلی الله مقامه به چاپ رسید؛ اما نه به نام این بزرگوار بلکه با نام «محمدباقر بهاری»! و در مقدمه این کتاب زندگی‌نامه محمدباقر بهاری نقل شد و مفصل به بررسی زندگی و آثار این شخصیت پرداخته شد. البته از دست‌اندرکاران چاپ این کتاب مبارک سپاسگزاری می‌کنیم که به این تُراث ارزشمند توجه نشان داده‌اند... میراثی معنوی که متأسفانه مهجور بوده است. مصححان این کتاب دریافته‌اند که نام این کتاب در فهرست کتاب‌های محمدباقر بهاری ذکر نشده؛ ولی با این‌حال به‌وسیله توجیهاتی نتیجه‌گیری کرده‌اند که «در هر حال در انتساب نسخه به ایشان جای هیچ‌گونه بحث و مشکلی نیست.» (مقدمه کتاب، ص۳۴) جالب اینکه در همین مقدمه در صفحه ۲۴ تصریح شده است که محمدباقر بهاری در سال ۱۲۹۷ق «عازم عتبات عالیه شد» و در اواخر مقدمه (صفحه۳۳) آمده است که «این اثر محصول سخنرانی یک ماه مبارک، سال ۱۲۹۷ق در مسجد معروف به مسجد میرزا تقی در همدان است.» مگر آنکه بگوییم محمدباقر بهاری پس از ماه رمضان عازم عتبات شد که به طور کلی انتساب این مواعظ به این عالم، با توجه به دلایل محکم صحیح نیست. نخستین قرینه اینکه محمدباقر بهاری در سال۱۲۹۷ق، ۲۲ساله بوده است و ارائه مواعظی چنین عمیق، حاصل پختگیِ خاصی است. دلیل صریح‌تر و دقیق‌تر، توجه ویژه به مرحوم شیخ احمد احسائی اعلی الله مقامه در این مواعظ است و به تعبیر مصحح «گاه هم به حمایت از او (شیخ احمد احسائی) پرداخته است و او را با نام استاد خطاب می‌کند.» و بعد تصریح می‌کند که در میان شاگردان شیخ احسائی «به مرحوم شیخ محمدباقر بهاری اشاره نشده است»! گذشته از آنکه در متن موعظه به شیخی‌بودنِ موعظه‌کننده تصریح شده است. آنجا که می‌فرماید: «می‌گویند: بابا این شیخی‌ها به معاد جسمانی قائل نیستند. بابا واللهِ و باللهِ ما به معاد جسمانی قائل هستیم. به آن پیر به آن پیغمبر، ما بهتر از آن کسان دیگر قائلیم به معاد جسمانی...» (مواعظ، ص۳۵۹) دلیلی واضح‌تر لحنِ گفتار و جمله‌بندی عبارات است که حتی به اندک دقتی می‌توان مطابقت لحن این مواعظ را با دیگر مواعظ حاج محمدباقر شریف طباطبایی اعلی الله مقامه متوجه شد. به هر روی خلط میان شخصیت مرحوم آقای شریف طباطبائی و محمدباقر بهاری سابقه دارد. این اشتباه در کتاب «تراجم الرجال» (چ۱، السید أحمد الحسیني، دلیل ما، ۱۴۲۲) نیز روی داده است. به گونه‌ای که در جلد سوم، صفحه۹۲ آمده است: محمدباقر بن محمدجعفر الشیخي البهاری الهمذانی (ق۱۳-۱۳۱۹) مذکور في نقباء البشر، ص۲۰۰...) و در صفحه ۹۱«آقا محمدباقر الاصبهانی.» مؤلف در ذیل عنوان میرزا محمدباقر بهاری، علاوه بر اضافه نمودن کلمه شیخی، سال فوت و شرح حال مرحوم آقای همدانی اعلی الله مقامه را آورده و دو لفظ «شیعی» و «شیخی» را یکسان خوانده است؛ در حالی که شرح حال آقای شریف طباطبایی اعلی الله مقامه در نقباء البشر، صفحه۲۰۰تحت عنوان الشیخ المیرزا محمدباقر الهمدانی م۱۳۱۹ ذکر شده و هم در الکرام البررة صفحه۱۷۶ تحت عنوان الشیخ الآغا محمدباقر الاصفهانی (بعد۱۲۸۱) با عبارت «هو الشیخ الآغا محمدباقر بن محمدجعفر القهی الصفهانی.» البته مؤلف در صفحه۹۱شرح حال ایشان را تحت عنوان «آقا محمدباقر الإصبهانی» آورده است و به صحفه۱۷۶ از الکرام البررة ارجاع داده است؛ ولی در صفحه بعد، دوباره از ایشان با عنوان مصحًفِ یاد شده، تعبیر آورده است. به این خلط، در مقاله «تأملی کوتاه در تراجم الرجال» نیز اشاره شده است (مجله آیینه پژوهش، ش۸۱، ص۸۰) به هر روی، شرح حال مفصل مرحوم بهاری همدانی در مقدمه کتاب القضاء و الشهادات ایشان به چاپ رسیده است و شرح حال آقای شریف طباطبایی، غیر از منابع مکتبی، در کتاب‌های مختلفی از جمله در کتاب خاندان شیخ الإسلام مرحوم مهدوی به مناسبت ارتباط نسبی ایشان با مرحوم محقق سبزواری آمده است. 🔻به پیوست: __تصاویری از مواعظ آقای شریف طباطبائی، چاپ آفاق نور __فایل مواعظ آقای شریف طباطبائی، نسخه احیاء شده آن توسط آفاق نور __فایل مواعظ آقای شریف طباطبائی، نسخه تصحیح شده، طبق نسخه اصل @AghayedNet

أیْنَ الطّالِبُ بِدَمِ الْمَقْتُولِ بِکَرْبَلاءَ أَیْنَ ابْنُ النَّبِىِّ الْمُصْطَفى وَ ابْنُ عَلِىٍّ الْمُرْتَضى وَ ابْنُ فاطِمَةَ الْکُبْرى @AghayedNet

✔️معرفی نسخه ای خطی و جالب توجه از جلد اول و دوم کتاب مبارک شرح الزیارة الجامعة الکبیرة 🔹امتیاز: نسخه در زمان حیات مصنف بزرگوار و نزدیک به زمان تألیف کتابت شده است. یادداشتی به‌ خط مرحوم شیخ علی بن احمد، فرزند شیخ بزرگوار اعلی الله مقامه در ابتدای نسخه دیده می‌شود. 🔹کاتب، ابوالقاسم بن عباس موسوی است. وی این نسخه را هنگام بازگشت از کربلا به سمت گیلان، در کرمانشاه نوشته است. 🔸تحریر جزء اول آن روز شنبه سوم جمادی‌ الآخرة سال ۱۲۳۰ق، در حدود بیست و پنج روز به‌ پایان رسیده است. 🔸جزء دوم در پایان جمادی‌ الآخرة یا اول رجب ۱۲۳۰ ق، در حدود بیست و چهار روز تحریر شده است. براساس نوشته کاتب، روز پایان کتابت این جزء، هم‌ زمان با روز سفر شیخ مرحوم اع از کرمانشاه به سمت عتبات عالیات است. ▪️کاتب در انجامه جلد دوم چنین می نگارد: «و قد فرغ من کتابته یوم الجمعة سلخ شهر جمادی الآخر او غرة رجب المرجب من سنه ۱۲۳۰ و العبد الجانی الآثم ابن العباس الموسوی ابوالقاسم و مدة کتابته اربع و عشرون یوما تقریبا و کان یوم الفراغ منه یوم ارتحال شیخنا مصنف الکتاب من قصبة کرمان شاهان الی صوب العتبات العالیات سلمه تعالی و اطال بقائه و بلغه اقصی مرامه بمحمد و آله الطاهرین و السلام علینا و علی عباد الله الصالحین. تم.» 🔻به پیوست: _ تصویر صفحه نخست و صفحه پایانی جلد اول _ تصویر صفحه نخست و پایانی جلد دوم _ تصویر نوشته فرزند شیخ مرحوم اع در ابتداء نسخه (۱۵۳۱) @AghayedNet

✔️یادداشتی کوتاه بر نسخه ای از تفسیر مرآة الأنوار و مشکاة الأسرار 🔻به مناسبت انتشار چاپ جدید این کتاب 🔹تفسیر مرآة الأنوار به شیوه روائی است و مقدمه ای مبسوط در علوم قرآن دارد؛ شامل سه مقاله و هر مقاله دارای چند فصل است. مقدمه این تفسیر مستقلاً در ۱۲۹۵ق در تهران چاپ سنگی شده و سهواً به نام شیخ عبداللطیف کازرونی نسبت داده شد. سپس با تصحیح نام مؤلف (ابوالحسن عاملی) بارها تجدید چاپ شده است. این مقدمه، به عنوان مقدمه تفسیر البرهان منتشر شده است. 🔹در صفحه اول از نسخه ای از تفسیر مرآة الأنوار...، یادداشتی درباره این کتاب نگاشته شده است که ظاهراً از عالم ربانی مرحوم حاج محمدکریم کرمانی أع است. در این یادداشت اشاره شده است مصنف این کتاب، شیخ ابوالحسن، جد شیخ محمدحسن صاحب جواهر (جواهرالکلام در فقه) است و از کتاب وی تمجید فرموده اند. آخر این یادداشت مزین به کلمه «کریم» است: «مصنف هذا الکتاب الشیخ أبوالحسن جد الشیخ محمدحسن صاحب الجواهر فی الفقه و لله درّه اعلی الله مقامه و رفع فی الخلد أعلامه و حشره مع محمد و آله سلام الله علیهم، کریم.» 🔹بعضی از موضوعات مقدمه مفصل کتاب «مرآة‌الأنوار...»‌ چنین است: ـ در بیان آنچه دلالت می کند که قرآن بطونی دارد و آیات آن تأویلات دارد؛ ـ مفاد فقره های قرآن، منحصر به یک زمان نیست؛ ـ اشاره به روایاتی که دلالت می کند باطن قرآن و تأویل آن بالنسبه به ائمه طاهرین است علیهم السلام و ولایت ایشان و تابعان ایشان؛ ـ توضیحاتی درباره ایمان به ظاهر قرآن و باطن و تأویل و تنزیل آن و... . yon.ir/xNJtk @AghayedNet

▪️از فرمایش های مکتبی @AghayedNet

✔️مرحوم شیخ حسین آل عصفور و اجازه ایشان به عالم ربانی مرحوم شیخ احمد احسائی اع 🔻به مناسبت انتشار دو رساله از مرحوم شیخ حسین آل عصفور، در روز گذشته علامه شیخ حسین بن شیخ محمد بن شیخ احمد بن شیخ ابراهیم بحرانی، از علماء نامی شیعه اثنی عشری در بحرین و قطیف است و خاندان او، آل عصفور، خاندانی اصیل است و علماء فراوانی از این خاندان به شیعه خدمت کردند. ایشان در سال۱۱۴۷ق متولد شده و در سال ۱۲۱۶ق به علت حربه مسمومی به شهادت رسیدند. در این فاصله بیش از شصت کتاب و رساله نگاشته و شاگردانی را تربیت کردند و به علمائی بارز اجازه روایت دادند. در کتاب انوارالبدرین درباره ایشان چنین آمده است: العلامة الفاضل الفهامة الکامل خاتمة الحفاظ و المحدثین و بقیة العلماء الراسخین الاخباریین الفقیه النبیه الشیخ حسین بن العالم الامجد الشیخ محمد بن الشیخ احمد آل عصفور و هو المعنی فی "لؤلوة البحرین" بحسَین... . در این مختصر به عباراتی از مرحوم شیخ حسین آل عصفور بحرانی رحمه الله اشاره می کنیم که در ابتدای اجازه خود به عالم ربانی مرحوم شیخ احمد احسائی اع نگاشته اند. حاصل معنای بخشی از کلام ایشان چنین است: ...از من خواهش نمود ـ كسی كه قدم راسخی در علوم آل‏ محمد علیهم السلام دارد و حرص زيادی در چنگ‏ زدن به دامن احاديث ائمه معصومين علیهم السلام ـ كه برای او اجازه مختصری بنويسم. هم‏چنان‏كه اين كار، يكی از روش‏ های مستمر بين علما در همه ‏جا و همه زمان ‏ها بوده و هست... و ايشان عالم امجد و صاحب مقام انجد شيخ احمد بن زين‏الدين احسائی است ـ خداوند برای او معانی بلند را پست گردانيده و قصور مبانی را برای او بلند نمايد ـ و در حقيقت ايشان به واسطه رسوخ واقعی و حقيقی ای كه در علوم الهی داشته و اهل سير و سلوك است، شايسته است به من اجازه دهد نه اينكه از من اجازه بگيرد، ولكن به جهت برادری الهی كه مشتمل بر اخلاص و جوابگويی به خواهش هاست و نيز چون در اين اجازه ‏دادن حفظ دين و باعث خاطرجمعی است از اين جهت اجازه دادم... . عین عبارت مرحوم شیخ حسین آل عصفور: و بعد فيقول فقير اللّه المجازي حسين بن محمد بن احمد بن ابراهيم البحراني الدرازي انّي لماتفضل اللّه علي بمعانقة ابكار الرواية بعد زفافها الي ممن اخذت عنهم من مشايخي و هم آبائي الكرام و اقتطفت من حدائق تلك العلوم ما اوجب لهذا الدين الاحكام و صرت مرجعاً لاهل الولاية في بثّ المسائل و الاحكام التمس منّي من له القدم الراسخ في علوم آل بيت محمد الاعلام و من كان حريصاً علی التعلق باذيال آثارهم عليهم الصلوة و السلام ان اكتب له اجازة وجيزة كما هي الطريقة الجارية بين العلماء في جميع الاصقاع و الاعوام لحصول التبرك بطرق التحمل المغرسة في قلوب العلماء حدائق التثبيت المروية برواشح افاضاتهم علي الاستمرار و الدوام و هو العالم الامجد ذوالمقام الانجد الشيخ احمد بن زين الدين الاحسائي ذلّل اللّه له شوامس المعاني و شيّد به قصور تلك المباني و هو في الحقيقة حقيق بان‏ يجيز و لايجاز لعراقته في العلوم الالهية علي الحقيقة لا المجاز و لسلوكه طريق اهل السلوك و اوضح المجاز لكن اجابته مما اوجبته الاخوة الالهية الحقيقية المشتملة علي الاخلاص و الانجاز و كان في ارتكابها حفظاً لهذا الدين و كمال الاحراز... . @AghayedNet

دو رساله ازمرحوم شیخ حسین آل عصفور،از علماء شهیر امامیه و از مشایخ اجازات عالم ربانی مرحوم شیخ احمد أحسائی اع کاری از دارالسدادلإحیاء التراث تاریخ انتشار: ۲۲بهمن ماه۱۳۹۶ ۲۴جمادی الاولی۱۴۳۹ @AghayedNet

نرم افزار اندرویدیِ چهار جلد کتاب «ارشادالعوام» نگاشته عالم ربانی مرحوم حاج محمدکریم کرمانی اع @AghayedNet

▪️از فرمایش های مکتبی @AghayedNet

✔️شیخ احمد بن صالح قطیفی و «رسالتان فی اعراب صلی الله علیه و آله» وی از علماء قرن سیزدهم در قطیف است. در کتاب انوارالبدرین درباره او آمده است: العالم العامل الفاضل الاوحد الصالح الشیخ أحمد بن المرحوم الشیخ صالح بن طوق القطیفی، کان من أفاضل عصره علماً و عملاً. پدر او شیخ صالح نیز از علماء بود و شیخ مرحوم، شیخ احمد احسائی اع در پاسخ پرسش های وی رساله ای تصنیف فرموده اند. شیخ احمد بن صالح نیز از شیخ مرحوم اع سؤالاتی پرسیده و آن بزرگوار اع پاسخ عنایت کرده اند. به تعبیر دقیق تر شیخ مرحوم اع چهار رساله در پاسخ پرسش های متعدد وی نگاشته اند. عبارات و تعبیرات شیخ مرحوم اع در ابتداء این چهار رساله چنین است: ۱. عبارات رساله اول: امّا بعد فيقول العبد المسكين احمد بن زين الدين ان الاكرم الارشد الاسعد جناب مولانا الشيخ احمد ابن المرحوم الصالح الشيخ صالح بن طوق بلّغه الله خيرات (خير خ‌ل) الدّارين انّه قد ارسل اليّ بمسائل... . ۲. عبارات رساله دوم (رساله صالحیه): انه قد بعث الي الاكرم المسدد و الشيخ الاسعد الشيخ احمد بن المقدس المرحوم الصالح الشيخ صالح بن طوق اصلح الله احواله و بلغه آماله في مبدئه و مآله بحرمة محمد و آله مسائل طلب من محبه جوابها و كشف نقابها... . ۳. عبارات رساله سوم (قطیفیه۱) :اما بعد فيقول العبد المسكين احمد بن زين الدين الاحسائي انه قدارسل الي الشيخ الارشد الشيخ احمد بن الشيخ صالح بن طوق القطيفي مسائل قدتصعّبت علي الاذهان و قداقرّ بالعجز عن اكثرها العلماء الاعيان و طلب الجواب عنها و بيان غامضها و شرح حالها و اظهار خافيها... . ۴. عبارات رساله چهارم (قطیفیه ۲) : ان الشيخ احمد المذكور لحق بذلك مسائل مسائل بعنوان بسم اللّه الرحمن الرحيم سلام عليكم و رحمة اللّه و بركاته ما اوضحتم برهاناً و تلوتم و اقمتم سنة... . برخی طبق این نوشته ها و طبق تعبیر صاحب الذریعه (که در جایی درباره او نوشته است: تلمیذ احمد الاحسائی) او را شاگرد شیخ اع محسوب کرده اند و برخی او را شخص منصف بی طرفی قلمداد کرده اند. در مجلد پانزدهم از فهرست نسخه های خطی کتابخانه مرعشی قم، هفده رساله از تألیفات شیخ احمد بن صالح قطیفی برشمرده شده که دو رساله آن اخیرا تحقیق شده و به چاپ رسیده است: رساله ای درباره إعراب «صلی اللّٰه علیه و آله» و رساله ای درباره إعراب «و آله» در ذکر شریف صلوات. فرزند شیخ احمد بن صالح قطیفی، با عالم ربانی مرحوم سید کاظم رشتی اع ارتباط داشته و آن بزرگوار رساله ای در پاسخ او نگاشته اند و با عباراتی از وی تمجید کرده اند. @AghayedNet

تحقیق و انتشار دو رساله درباره اعراب «صلی الله علیه و آله» نگاشته شیخ احمد بن صالح قطیفی، از شاگردان عالم ربانی مرحوم شیخ احمد احسائی اع @AghayedNet