Light Workers🔆

از هر چه می‌رود سخن دوست خوشتر است پیغام آشنا نفس روح پرور است هرگز وجود حاضر غایب شنیده‌ای من در میان جمع و دلم جای دیگر است شاهد که در میان نبود شمع گو بمیر چون هست اگر چراغ نباشد منور است ابنای روزگار به صحرا روند و باغ صحرا و باغ زنده دلان کوی دلبر است جان می‌روم که در قدم اندازمش ز شوق درمانده‌ام هنوز که نزلی محقر است کاش آن به خشم رفتهٔ ما آشتی کنان بازآمدی که دیدهٔ مشتاق بر در است جانا دلم چو عود بر آتش بسوختی وین دم که می‌زنم ز غمت دود مجمر است شب‌های بی توام شب گور است در خیال ور بی تو بامداد کنم روز محشر است گیسوت عنبرینهٔ گردن تمام بود معشوق خوبروی چه محتاج زیور است سعدی خیال بیهده بستی امید وصل هجرت بکشت و وصل هنوزت مصور است زنهار از این امید درازت که در دل است هیهات از این خیال محالت که در سر است #حضرت_سعدی @lightworkers

هر بار که ما آرزوی چیزی را در سر می‌پرورانیم که نمی‌توانیم از عهده هزینه‌اش بربیاییم، فقیرتر می‌شویم... #آلن_دوباتن @lightworkers

تو مگو مطرب نیم دستی بزن تو بیا ما خود تو را مطرب کنیم روشن است آن خانه گویی آن کیست ما غلام خانه‌های روشنیم #علی_پژوهشگر #حضرت_مولانا @lightworkers

بالی از آزادی افشاندم قفس پیما شدم خواستم ناز پری انشاکنم مینا شدم صحبت بی‌گفتگویی داشتم با خامشی برق زد جرات لبی واکردم وتنها شدم صد تعلق در طلسم وهم هستی بسته‌اند چشم واکردم به خویش آلودهٔ دنیا شدم آسمان با من صفایی داشت تا بودم خموش ناله‌ای کردم غبار عالم بالا شدم از سلامت نوبهار هستیم بویی نداشت یک نقاب رنگ بر روی شکستن وا شدم صبح آهنگی ز پیشاپیش خورشید است و بس گرد جولان توام در هرکجا پیدا شدم الفت فقرم خجل دارد زکسب اعتبار خاکساری گر گرفتم صورت دنیا شدم جام بزم زندگی‌ گر باده دارد در هواست عیشها مفت هوس من هم نفس پیما شدم مایهٔ ‌گفتار در هر رنگ دام‌ کاهش است چون‌قلم‌ آخر به‌خاموشی زبان‌فرسا شدم در تحیر از زمینگیری نگه را چاره نیست این بیابان بسکه تنگی ‌کرد نقش پا شدم بیدل از شکر پریشانی چسان آیم برون مشت‌خاکی داشتم آشفتم و صحرا شدم #بیدل_دهلوی @lightworkers

در جهان خلقت، هر چیزی زوجی دارد که با پیوند با آن تکمیل می شود و با آن آرام میگیرد. زوج هر شیء مکمل اوست. زوج ایمان، عمل است و زوج آسمان، زمین است و زوج کوه، درّه ی آن است، و زوج آگاهی، حیات است. اگر از درخت آگاهی خورده ای اکنون باید درخت حیات را بیابی! اگر آتش زوجش را نیابد، زبانه می کشد و اگر خاک زوجش را نیابد، غبار می‌شود و اگر آب زوجش را نیابد، منجمد می‌گردد و اگر باد در کنار زوجش آرام نگیرد، طوفان می‌گردد. زوج روح انسانِ گمشده در زمین، نورِ روح اوست. چه زوج هر چیز، خودِ حقیقی اوست که در این ظلمتکده ناپیدا شده است. ای دوست، آن قدر در وجودت نقب بزن، تا زوجت را بیابی و آرام گیری. چه خداوند می فرماید " وَ مِن کُلِّ شَیءِِ خَلَقنَا زَوجَینِ لَعَلَّکُم تَذَکَّرُونَ" (ما از هر چیزی جفت جفت آفریدیم تا شاید شما به یاد آورید)! اما چه چیز را به یاد آوری؟! خودت را! تو زمانی حقیقت خودت را به یاد خواهی آورد، که تکمیل شده باشی، که نیمه گمشده ی روح و جانت را یافته باشی، و در خویش و با خویش آرام گرفته باشی.... #مسعود_ریاعی @lightworkers

عهد بستی آنچه بین ماست ابدیست یادم رفت که بپرسم آیا عشق را می گویی یا رنج را...؟ #نزار_قبانی @lightworkers

پیدا کردن شادی در درون خود سخت است اما پیدا کردنش در جای دیگر غیر ممکن است.... #آرتور_شوپنهاور @lightworkers

زمانهای بسیاری ما روی نیازهایمان و آنچه فقدانش در قلب حس می‌شود تمرکز می کنیم.... اما زمانهایی هم هست که جهان از ما می خواهد که بخشنده‌تر باشیم حتی اگر از دیگران چیزی دریافت نمی‌کنیم. ممکن است هستی از ما بخواهد تا به رشد کهن الگوی سخاوت در دیگران کمک کنیم. با اینکه شاید هیچ امتیاز شخصی از این بخشندگی نصیب ما نشود،ولی این حرکتِ ما در شبکه بزرگتری از زندگی که به آن تعلق داریم اثر خواهد گذاشت.... #توکوپا_ترنر @lightworkers

چیست اَنْدَر خُم که اَنْدَر نَهْر نیست ؟ چیست اَنْدَر خانه کَنْدر شهر نیست؟ این جهان خُم است و دلْ چون جویِ آب این جهانْ حُجْره‌ ست و دلْ شهرِ عُجاب #حضرت_مولانا @lightworkers

مودرا اصطلاحی‌ست با معانی بسیار. به‌طور معمول، واژهٔ مودرا برای نشانه‌گذاری یک ژست، یا یک نحوهٔ رازآمیز قرارگرفتنِ دستان، یا ایجاد مُهروموم، و حتی به عنوان یک سمبل بکار می‌رود. با این وجود، چیزهای دیگری نظیر شیوه‌های قرارگرفتن چشمان، پوسچرهای بدنی، و تکنیک‌های تنفسی وجود دارد که به آن‌ها نیز مودرا گفته می‌شود. این سمبل‌های انگشتان، چشمها، و پوسچر‌های بدنی می‌توانند به‌طور دقیق مرحله‌ای از فرایند آگاهی را آشکار کنند. #Mudra #مودرا @lightworkers

در آثار بیارند كه مردی میگفت : یا رب یا رب! انت كتبت و أنت قدرت و أنت قضیت، بار خدایا كه هر چه بود و هست و خواهد بود همه تو میخواهی، و تو میرانی، و بر خلق تو مینویسی. از تقدیر تو، بار خدایا، بیرون نیست، و بی قضاء تو هیچ نیست. گفتا بسر وی ندا آمد كه : هذا التوحید، فأین العبودیة، آنچه گفتی عین توحید است، و سزای خدائی ماست. نشان بندگی خویش بیار تا چیست؟ فقال الرجل یا رب یا رب، انا عصیت، انا اذنبت، انا سألت. بار خدایا از من آن آید كه از من سزد! بار خدایا بدعهد و بیوفا و جفاكار و هر چه بتر هستم. قصه چكنم حیلت و رنگیم همه وز رفتن راه راست لنگیم همه از آز در آویخته چنگیم همه با قسمت قسام بجنگیم همه @lightworkers

مودرا اصطلاحی‌ست با معانی بسیار. به‌طور معمول، واژهٔ مودرا برای نشانه‌گذاری یک ژست، یا یک نحوهٔ رازآمیز قرارگرفتنِ دستان، یا ایجاد مُهروموم، و حتی به عنوان یک سمبل بکار می‌رود. با این وجود، چیزهای دیگری نظیر شیوه‌های قرارگرفتن چشمان، پوسچرهای بدنی، و تکنیک‌های تنفسی وجود دارد که به آن‌ها نیز مودرا گفته می‌شود. این سمبل‌های انگشتان، چشمها، و پوسچر‌های بدنی می‌توانند به‌طور دقیق مرحله‌ای از فرایند آگاهی را آشکار کنند. #Mudra @lightworkers

صبح که از خواب بیدار شد دنیا را آب برده بود و تنها گلدان کوچک لب حوض با شاخ و برگی چند مانده بود. سپس راه افتاد، به سمت دور. ماورای تمام باورهایش. آنجا که می‌خواست تنها با خودش ملاقات کند. تمام آنچه را که می‌دید راه بود و گلدان کوچکی که در بغل داشت. آنگاه به پاهایش خیره شد. به انگشتان کج و کوله اش و ذرات کوچک خاکی که لابه‌لای آن‌ها سر می‌خورد. سپس لبخند عمیقی زد. خیال می‌کرد زمین از آن اوست و خاکش به یمن حضور تنی رنجور و خسته پاهایش را می‌بوسد. به مقصد رسیده بود... پس گلدان کوچکش را روی سرش گذاشت و با دستانش خودش را در آغوش کشید. تنش تنها، سرش خوش بود لبش می‌خندید.... @lightworkers

برترین نوع رنج ، رنج خود خواسته است. انسانها عادت کرده‌اند که از رنج فرار کنند،ولی اگر می‌دانستند راه رشد از رنج عبور می‌کند ،هرگز به آن پشت نمی‌کردند. رنج خود خواسته یعنی برای رسیدن به رشد و گام برداشتن در مسیر پیشرفت، لازم است سختی‌ها را تحمل کنیم... برای دقایقی چشمانت را ببند و از امروز به سراغ موانع برو و آنها را یک به یک از سر راه زندگی‌ات کنار بزن... دقت کن و ببین در سالهایی که از عمر تو گذشته چه قرارهایی با خود گذاشته‌ای که در نیمه راه آنها را رها کرده‌ای! چند بار تصمیم به متعادل کردن وزن خود گرفته‌ای و بعد از چند روز آن را فراموش کرده‌ای؟ چه اهدافی را در نیمه‌های راه رها کرده‌ای ؟ و انواع بد قولی‌هایی که به خود کرده‌ای را به یاد بیاور..... رنج خود خواسته ابزار ویژه‌ای است که باعث می‌شود تو آگاهانه رنج بکشی،درد بکشی، ولی کاری را انجام بدهی که درست است. و تا رسیدن به نتیجه دست از تلاش بر نداری..... رنج خود خواسته ،پافشاری کودکانه را برایت به ارمغان می‌آورد. پافشاری کودکانه رمز رسیدن به قله موفقیت و خوشبختی است...... از یاد مبر پافشاری کودکانه با اصرار بزرگسالانه متفاوت است...... رنج را در آغوش بکش و آن را درک کن. درک رنج تو را متحول میکند.... @lightworkers

هر کس با دیگران مسابقه دهد به هر کجا برسد به هیچ جا نرسیده است. ویکتور فرانکل سخن زیبا و البته نه سخن تازه‌ای دارد:《در زندگی،با خود مسابقه دهید نه با دیگران》 این سخن بسیار لطیف و زیبایی است. هر کس با دیگران مسابقه دهد به هر کجا برسد به هیچ جا نرسیده است و هر کس با خود مسابقه دهد،اگر هم به هیچ جا نرسد،به جایی رسیده است. این مسابقه دادن با خود یعنی دائما بگویی من می‌توانم از اینکه هستم در هر جهتی بهتر شوم،بروم تا از خود جلو بیفتم. ما همواره می‌دویم تا از دیگران جلو بیفتیم و توجه نداریم که ما مختلف آفریده شده‌ایم و این قابل انکار نیست.... @lightworkers