ویرانه‌نشین

خداروشکر که هستید؛ نمی‌دونم اگه نبودید، چجوری باید این زندگی نکبتی رو تحمل می‌کردم.

اخیراً رفتن رو خوب یاد گرفتم. دیگه هر رابطه‌ای رو به هر قیمتی نگه نمی‌دارم. آفرین بهم.

قبل‌تر بابت رفتارت، حرف‌هات و کارهات عصبی می‌شدم؛ اما از یه جایی به بعد دیگه عصبی نشدم، فقط ناامید شدم. فهمیدم تو قرار نیست تغییر کنی و منم دیگه قرار نیست خودم رو خسته کنم. برای همین دست کشیدم ازت؛ نه چون دیگه برام مهم نبودی، چون دیگه امیدی به بهتر شدنت نداشتم.

تایپم تا ابد کسیه که به خودش اهمیت می‌ده؛ حموم می‌ره، عطر می‌زنه، مرتب لباس می‌پوشه و برای خودش وقت می‌ذاره.

امشب رو زندگی کردیم.

امشب رو زندگی کردیم.

امشب رو زندگی کردیم.

مراقبت از رابطه چه دوستانه چه عاطفی یه کارِ دو نفره‌ست و از آدم دست تنها کاری برنمیاد.

پذیرشِ تفاوت، یعنی بفهمی حق مخالفت داری، اما حق مالکیت بر ذهن دیگری را نه.

تو این دوره وارد رابطه شدن خودش یه انتخاب ریسکی و سخته. پیدا کردن آدم درست واقعاً سخته؛ کسی که حمایت‌گر باشه، تلاشگر باشه، چشم و دل‌سیر باشه و علاقه‌ش واقعی باشه؛ کسی که حرف و عملش یکی باشه، امنیت بده نه استرس، بلد باشه احترام بذاره و وقتی سختی پیش میاد جا نزنه. کسی که کنارش لازم نباشه مدام از خودت بپرسی «واقعاً من رو می‌خواد؟» و دنبال توجه و اطمینان بگردی. یکی که بودنش باعث پیشرفت و حال‌ خوبت باشه.

یادم میاد وقتی حدوداً ده سالم بود، این آهنگ از ماهواره پخش می‌شد. مامان از ته دل برام می‌خوند و نوازشم می‌کرد. هنوز هم تصویر اون لحظه توی ذهنمه. این آهنگ برای من همیشه یه خاطره‌ست از مامان.

امروز سالگرد مامانه. پنج سال از نبودنش گذشته و من هنوز زنده‌م. نمی‌دونم چطور این پنج سال رو بدون اون گذروندم. سخت گذشت، اما زود.

بعضی غم‌ها هیچ‌وقت تموم یا کم‌رنگ نمی‌شن فقط یاد می‌گیری چطوری با وجود اونا بازم به زندگی ادامه بدی.

من به مرگم راضی ام اما نمی آید اجل بخت بدبین زین اجل هم ناز می باید کشید

بیدل دهلوی

بچه‌ها جون اگه حرفی، انتقادی هست در خدمتم. https://t.me/HarfChatBot?start=b65ac1975375

تا وقتی برام مهمی، برات توضیح می‌دم، حرف می‌زنم، سعی می‌کنم مشکلات رو حل کنم و فضا رو گرم و صمیمی نگه دارم. پس لطفاً قدرش رو بدون؛ چون اگه یه روز برام بی‌اهمیت بشی، دیگه نه توضیحی می‌دم، نه بحثی می‌کنم، حتی دیگه نگاه‌ت هم نمی‌کنم.

در راه.

تکه‌هایی از سفر به رشت، شهریورِ سالِ پنجِ خورشیدی.