Escapism

برای کسی که خوندن بلد نیست شعر نباش.

برای کسی که خوندن بلد نیست شعر نباش.

ورای هر چه بود، او بود. و این بودن، تمام دلخوشیِ من. @OurEscapismway

به سنی می‌رسی که دیگر منتظرِ آمدنِ کسی نمی‌ مانی. نه برای نجاتت، نه برای گرفتنِ دستت، نه حتی برای فهمیدنت. همان‌جا می‌فهمی... بعضی مسیرها را باید با زانوهای زخمی، اما با پای خودت ادامه بدهی. @OurEscapismway

باور دارم که پژمردن از مردن غم‌انگیزتره. مرگ، یک لحظه است؛ اما پژمردن، عمری‌ست که قطره‌قطره از جان آدم می‌چکد. پژمردن یعنی هر صبح از خواب بیدار شوی، بی‌آنکه دلیلی برای بیدار شدن داشته باشی. یعنی پنجره را باز کنی و حتی آفتاب هم نتواند چیزی را درونت روشن کند. یعنی لبخند بزنی، اما خودت بهتر از هر کسی بدانی که آن لبخند، سال‌هاست دیگر به قلبت راهی ندارد. آدم‌ها همیشه با خاک یکی نمی‌شوند؛ بعضی‌ها خیلی زودتر، میان شلوغی خیابان‌ها، پشت میزهای کار، لابه‌لای روز های فرساینده و شب‌های بی‌خواب، آرام‌آرام رنگ می‌بازند. آن‌قدر آرام که هیچ‌کس صدای شکستنشان را نمی‌شنود. تلخ است که وقتی هنوز نفس می‌کشی، اما هیچ رؤیایی برای نفس کشیدنت باقی نمانده است. وقتی قلبت هنوز می‌تپد، اما نه برای رسیدن، نه برای ماندن، و نه حتی برای دوست داشتن. مرگ، پایان زندگی است؛ اما پژمردن، پایانِ انسان، پیش از آنکه زندگی به پایان برسد. @OurEscapismway

شبیه نقاشی‌ای بود که دوست داشتم من کشیده باشمش. @OurEscapismway

سبزترین برگ‌ها هم روزی بر زمین می‌افتند حتی سروترین سروها هم شبی هیزم می‌شوند و طولانی‌ترین روزها هم به پایان می‌رسند نگران نباش اگر شبی یک مرغابی تنها در رودخانه دلش خواست سرش را بر بالین خودش بگذارد و حسابی بمیرد بی‌آنکه کسی جایی منتظرش باشد بی‌خداحافظی... کف رودخانه‌ها پر از بقایای برگ‌های له شده، روزهای به شب رسیده و لاشهٔ مرغابی‌های بدون شانه است نگران نباش آن‌ها هم لابد قبلِ مرگ سردرد داشتند

–Beautiful Boy 2018 @OurEscapismway

در توییتر دوست‌دخترش را لایک می‌کند و کامنت‌های دو پهلو می‌گذارد. در اینستاگرام همسرش را لایک می‌کند و برایش می‌نویسد که تنها شانس زندگی‌اش بودن با اوست. در تلگرامش با چند دختر دیگر حرف‌های اروتیک می‌زند. در محل کار با همکارش لاس‌اداری می‌زند. شب‌ها قبل از خواب موبایلش را در حالت پرواز می‌گذارد تا این‌همه عشق با هم تداخل نکند و بتواند صبح به اجاره‌ی خانه و قسط بانک فکر کند. زندگیِ او سخت است. اما خودش نمی‌داند چرا! با خودش فکر می‌کند کاش ازدواج نکرده بود تا مشکلاتش کمتر بود! @OurEscapismway

در آغوشم بگیر و نجاتم بده قاتلی به دنبال من است که گاه بی گاه در آینه ها میبینمش... ✍️داستایفسکی @OurEscapismway

درکنـــــــــــج دلــم عشق کســی خانــــه ندارد کـــس جـای در ایــن خــانهء ویــــرانه نــــدارد دل را بکــــــــف هــر کــه نهـــــم باز پس آورد کـس تاب نگهــــــــــداری دیـــــوانه نـــــدارد @OurEscapismway

دلم برای روزهایی تنگ شده که می‌شد بی‌دلیل خندید. انگار هرچه بزرگ‌تر شدیم، لبخندهایمان دلیل خواستند. @OurEscapismway

من دارم می‌بینم که خیلی وقته این «من»، منِ اصلی نبود. سال‌هاست کسی با اسم من زندگی کرده؛ کسی که لبخندهایش را از سر اجبار تقسیم می‌کرد، غم‌هایش را شب‌ها، دور از چشم همه، آرام می‌بلعید و هر روز تکه‌ای از خودش را برای آرام نگه داشتن دنیا می‌بخشید. من فقط نگاهش می‌کردم. مثل مسافری که از پشت پنجره‌ی قطار، زندگیِ خودش را می‌بیند و توان پیاده شدن ندارد. آدم یک‌باره گم نمی‌شود. ذره‌ذره محو می‌شود؛ در «اشکالی ندارد»هایی که اشکال داشت، در «خوبم»هایی که هیچ شباهتی به حالش نداشت، در دوست داشتن‌هایی که پاسخشان سکوت بود، و در رفتن‌هایی که هیچ‌وقت به زبان نیامدند. حالا هر بار که در آینه نگاه می‌کنم، چهره‌ای را می‌بینم که نام مرا به دوش می‌کشد، اما روحش از کیلومترها دورتر به من خیره شده است؛ گویی سال‌ها پیش، بی‌صدا از این تن کوچ کرده و مرا با سایه‌ای تنها گذاشته است. دلم برای آن آدمی تنگ شده که هنوز از جهان نمی‌ترسید، با تمام قلبش دوست داشت، بی‌دلیل می‌خندید، و برای زندگی کردن، از خودش اجازه نمی‌گرفت. شاید تمام راهی که پیش رو دارم، بازگشت به جایی نباشد... شاید فقط باید دوباره خودم را پیدا کنم؛ همان کسی که سال‌هاست در ازدحام روزها، بی‌هیاهو از دست رفته است. @OurEscapismway

بعضی آدمها آنقدر لبخند زدند که هیچکس نفهمید سالهاست درونشان عزادار است. @OurEscapismway

کنار کشیدن را به کنار آمدن ترجیح میدهم چرا که دیگر تحمّلِ سازش ندارم. @OurEscapismway

ترسناک‌ترین تاریکی، وقتی آغاز می‌شود که آدم دیگر برای روشن شدن، تلاشی نکند. @OurEscapismway